Προς το περιεχόμενο
  • Αναλύοντας το μυαλό ενός drummer

    Πολλές φορές, νέοι συνήθως μαθητές με ρωτάνε, πως μπορεί να συνδυάζει και να συντονίζει με τόση ανεξαρτησία τα μέλη του ο drummer, με αποτέλεσμα να βγαίνει ο ρυθμός από τόσα διαφορετικά τύμπανα και πιατίνια ταυτοχρόνως.   Σε αυτό το άρθρο θα προσπαθήσω να αναλύσω τι συμβαίνει στον εγκέφαλο κάθε drummer κάθε φορά που παίζει και πως σκέφτεται ένα ρυθμό.   Πως συμβαίνει η ανεξαρτησία; Ενώ, ένας drummer την ώρα που παίζει, ενδέχεται να χρησιμοποιεί και τα τέσσερα του μέλη..στη ουσία μπορεί να σκεφτεί μόνο..ένα. Τι εννοώ.  Ο εγκέφαλος κάθε ανθρώπου, έχει την δυνατότητα να σκεφτεί κ να αυτοσχεδιάσει ένα και μόνο μέλος κάθε φορά. Έχει όμως την δυνατότητα να κάνει «αυτοματισμούς» με τα υπόλοιπα τρία, βάζοντας τα να παίξουν συγκεκριμένα πράγματα. Mπορεί ακόμα και να προσθέσει σαν πέμπτο μέλος την..φωνή. {Στην περίπτωση που ο drummer τραγουδάει,  σχεδόν όλο το drum part πρέπει να γίνει αυτοματισμός για να του επιτρέψει «χώρο» να σκεφτεί στίχους- μελωδία- φόρμα κλπ.}   Την ώρα που παίζει ο drummer, τα μέλη του λοιπόν, χωρίζονται σε μηχανικά και αυτοσχεδιαστικά. Ο εγκέφαλος ενός εκπαιδευμένου drummer έχει μάθει να κρατάει σταθερές και μηχανικές κινήσεις ανάμεσα στα μέλη αλλά και να εναλλάσσει { το λεγόμενο «ping pong»}την προσοχή του στις αυτοσχεδιαζόμενες, πάρα πολύ γρήγορα.   Για παράδειγμα, ενώ το το ride του, μπορεί να είναι μηχανική κίνηση με το ταμπούρο και την κάσα να εναλλάσσονται - ο drummer μπορεί να μετατρέψει την κάσα και το ταμπούρο σε μηχανική κίνηση και να αρχίσει να αυτοσχεδιάζει στο ride.   Μπορεί επίσης να κάνει δύο ή κ τρία μέλη μηχανικά κ ένα αυτοσχεδιαστικό, και όλο αυτό το παιχνίδι να εναλλάσσεται συνέχεια. Αυτό συμβαίνει πολύ συχνά από τους drummer στην Jazz , σε afrocuban ή latin μoυσικές.   Τι είναι αυτοματισμός. Αυτοματισμός των μελών κάθε drummer είναι οι μηχανικές και απόλυτα επαναλαμβανόμενες διεργασίες που δεν καταλαμβάνουν «μνήμη» στον εγκέφαλο του, την ώρα που παίζει. Κινήσεις που ο drummer πλέον δεν σκέφτεται και έχουν να κάνουν με ώρες μελέτης και επανάληψης.   Ένα beat που βλέπουμε ότι ο drummer παίζει 8α στο ride με το δεξί του χέρι , αν παρατηρήσετε καλύτερα θα δείτε ότι δεν το πολυ-πειράζει - το κρατάει σταθερό. Το ίδιο ισχύει και με το δεξί του χέρι στο Jazz feel - το samba right hand Ride pattern κλπ.   Όλα αυτά ανήκουν στις μηχανικές κινήσεις που ο drummer πλέον..δεν τα σκέφτεται. Είναι εκεί σαν μετρητές – επιτρέπουν στον drummer να υποδιαιρέσει πάνω σε αυτές το συνολικό του παίξιμο, αλλά καταλαμβάνουν μηδενικό χώρο στη ram του και του επιτρέπουν να σκεφτεί το μέλος που θέλει να αυτοσχεδιάσει.   ‘Ολο αυτό το παιχνίδι προβάλει στο θεατή ότι το παίξιμο του drummer είναι τελείως ανεξάρτητο. Όχι δεν είναι – απλά αυτές οι αλλαγές ανάμεσα στις μηχανικές – αυτοσχεδιαζόμενες κινήσεις, συμβαίνουν τόσο γρήγορα που απλά φαίνεται έτσι.   Φυσικά τέτοιου είδους ανεξαρτησία απαιτεί πολλά χρόνια εκπαίδευσης κ μελέτης αλλά θεωρώ ότι είναι εφικτή από όλους όσους έχουν σκοπό να φτάσουν το όργανο σε ένα advanced επίπεδο.   Βιβλία που θεωρώ ότι θα αναπτύξουν τέτοιου είδους ανεξαρτησία είναι φυσικά το New Breed του GaryChester αλλά και το Syncopation αρκεί να το κοιτάξετε με πολλούς κ διαφορετικούς τρόπους, δίνοντας το melody σε όλα τα μέλη.   Κάτι άλλο που θεωρώ ότι κάνει καλό σε κάθε drummer που θέλει να φτάσει την ανεξαρτησία του σε τέτοια επίπεδα, είναι η παρουσία ostinatos σε ότι μελετάει. Ακόμα κι αν μελετάτε stick control δοκιμάστε μια ρυθμική βάση{οστινάτο} στα πόδια {ή στα χέρια - ανάλογα με ποια μέλη παίζουν τα ρυθμικά patterns}.   Ενδιαφέρον παρουσιάζει το Ritual του Alan Dawson που ο ίδιος περνάει όλα τα rudiments με ένα sambafeel οστινάτο στα πόδια. Ενδιαφέρον έχει να το δείτε κ με άλλα οστινάτος π.χ Montuno κλπ.   Yπάρχουν αρκετοί drummers εκεί έξω με απίστευτη ανεξαρτησία αλλά αυτό που κάνει ο Josh Dion είναι πραγματικά πάρα πολύ δύσκολο. Τσεκάρετε τον.       Ενα καλό παράδειγμα που θα σας βοηθήσει να καταλάβετε την διαφορά ανάμεσα σε αυτοματισμούς κ αυτοσχεδιαζόμενες κινήσεις είναι αυτος. Κάποια στιγμή μέσα στο κομμάτι, ο drummer παίζει στο μεταλόφωνο μια συγκεκριμένη μελωδία..αλλά με το υπόλοιπα του μέλη εξακολουθεί να παίζει το βασικό ρυθμό του τραγουδιού.     Θα χαρώ να απαντήσω σε τυχόν ερωτήσεις σας.   Βαγγέλης Μουλακάκης.

    vagelism
    vagelism
    Τύμπανα και Κρουστά

    Κοπή CD: ένας DIY Οδηγός

    Παίρνοντας αφορμή από το thread σχετικά με την κοπή CD, (και ύστερα από παράκληση ενός μέλους μέσω pm), αποφάσισα να γράψω έναν mini-οδηγό για όσους τυχόν σκέφτονται να κόψουν και να κυκλοφορήσουν τη δουλειά τους με πιο diy (do it yourself) μεθόδους.

    Καταρχάς με το συγκρότημα που παίζω, έχουμε κυκλοφορήσει ήδη 2 demo/EP,  την κοπή των οποίων επιμεληθήκαμε βασιζόμενοι κυρίως στα δικά μας μέσα και έξοδα.

    Να ξεκαθαρίσω ότι οι διάφορες εναλλακτικές για ένα τέτοιο εγχείρημα είναι πολυάριθμες,  οπότε παρακάτω θα αναφέρω αυτές με τις οποίες έχω προσωπική εμπειρία, και οι οποίες αφορούν το λιγότερο ή περισσότερο diy κομμάτι του να κάνεις ένα cd:

    Ξεκινάμε λοιπόν!

    Κοπή CD σπιτική συνταγή!

    ΥΛΙΚΑ ΣΥΝΤΑΓΗΣ:
    1)Θήκες
    2)CD
    3)Λοιπό artwork

    1)Θήκες
    Ξεκινάμε με αυτό γιατί είναι ίσως το πιο απλό υλικό. Ανάλογα με τον τύπο του CD που φαντάζεστε προμηθεύεστε και την αντίστοιχη θήκη.

    Το βασικό δίλημμα εδώ, είναι αν η θήκη θα είναι κανονική (jewel case), ή λεπτή (slim case):

    a) Jewel Case: Το cd είναι πιο εμφανίσιμο και “χωράει” περισσότερο artwork.  Μπορείτε ακόμα με την ίδια τιμή να προτιμήσετε θήκες με διάφανη “πλάτη” ώστε να υπάρχει artwork και στη σημείο που κουμπώνει το CD.
    b) Slim Case: Η πιο οικονομική επιλογή αφού οι slim θήκες είναι φθηνότερες και επίσης δεν χρειάζεται να εκτυπώσετε οπισθόφυλλο. Προτιμήστε με μάυρη πλάτη, ώστε να μην φαίνεται άσχημα το CD από πίσω. Καλή επιλογή για μικρά demo.

    Ένα καλό μέρος να προμηθευτείτε θήκες για CD όσοι μένετε Αθήνα, είναι τα κομπιουτεράδικα στη Στουρνάρη μεταξύ Εξάρχεια και Πατησίων (και τα γύρω στενά). Ειδικά αν ξεκαθαρίσετε από την αρχή ότι σκοπεύετε να αγοράσετε ποσότητα, θα πάρετε πιο καλή τιμή.

    2)CD
    Το πρώτο βήμα είναι προφανώς η αγορά! Εδώ, θα πρότεινα 3 κύριες επιλογές, ανάλογα με το πως φαντάζεστε το CD σας και τι μέσα διαθέτετε ήδη:

    a) Απλά CD:
    Ναι, αυτά με το logo πάνω, που θα γράφατε για να ακούτε στο αμάξι. Θα απέφευγα τις πολύ φθηνές μάρκες γιατί χαλάνε σχετικά γρήγορα.
    Η βασική ιδέα είναι ότι από πάνω θα μπει αυτοκόλλητο που θα καλύψει τη μάρκα του CD. Θα πρέπει να οπλιστείτε με αρκετή υπομονή αν επιλέξετε αυτή τη μέθοδο γιατί θα χρειαστεί να τα εκτυπώσετε και να τα κολλήσετε μόνοι σας (προϋπόθεση ο εκτυπωτής λοιπόν)
    Τα αυτοκόλλητα πωλούνται από μαγαζιά τύπου πλαίσιο, και χωρίζονται στα απλά και στα full-face, με τα τελευταία να καταλαμβάνουν ολόκληρη την επιφάνεια του CD.

    Χαρακτηριστικό πρόβλημα είναι το να μην μπορείτε να “κεντράρετε” την εκτύπωση του artwork ακριβώς στο σημείο που χρειάζεται (απαιτούνται πολλές δοκιμές). Υπάρχουν software που έχουν έτοιμα presets για εκτύπωση, αλλά και πάλι είναι πιθανό να ταλαιπωρηθείτε μέχρι να τα βγάλετε σωστά. Υπομονή λοιπόν, και αν μπορείτε να βρείτε μαγαζί που να τυπώνει έστω τα αυτοκόλλητα, αν η τιμή είναι λογική νομίζω αξίζει τον κόπο.

    b)LightScribe:
    Τεχνολογία για τύπωμα κατευθείαν πάνω στο CD. Απαιτείται ειδικό CD-drive που να υποστηρίζει αυτήν τη τεχνολογία, καθώς και τα κατάλληλα CD. Δεν θα την πρότεινα, τόσο επειδή είναι αρκετά ακριβή ως μέθοδος (κυρίως τα CD που πρέπει να αγοράσετε), αλλά και χρονοβόρα, ειδικά αν μιλάμε για 100δες cd.

    c)Printable CD:
    Δεν έχω εμπειρία με τη συγκεκριμένη μέθοδο. Απαιτείται εκτυπωτής που να υποστηρίζει την συγκεκριμένη δυνατότητα, καθώς και printable CDs, Φαίνεται αξιόλογη μέθοδος, και εφόσον
    κάποιος διαθέτει τον εκτυπωτή, αξίζει να την εξετάσει.

    Δεύτερο βήμα είναι η εγγραφή. Μπορείτε να μοιράσετε αυτή τη δουλειά με φίλους/συγκρότημα, έχοντας πάντα στο μυαλό σας το αποτέλεσμα να είναι ομοιόμορφο, δηλαδή διατήρηση παύσεων μεταξύ των κομματιών, cd text, έντασης κτλ.
    Μια καλή ιδέα είναι να δημιουργήσετε ένα αρχείο εικονικού δίσκου και να γράφετε από εκεί.
    Αποφύγετε να γράφετε σε υψηλές ταχύτητες και βεβαιωθείτε ότι δεν επιβαρύνετε τον υπολογιστή σας με πρόσθετες διεργασίες κατά την εγγραφή.

    3)Λοιπό artwork
    Αν δεν έχετε έναν καλό έγχρωμο Laser εκτυπωτή, θα πρότεινα να εκτυπώσετε εξαρχής σε κάποιο μαγαζί, στις διαστάσεις που επιθυμείτε.

    Κομβικό σημείο εδώ είναι το μέγεθος του booklet (βιβλιαράκι) για το πως τελικά θα το τοποθετήσετε στη θήκη: μέχρι 4 σελίδες δεν θα έχετε πρόβλημα, και το μόνο που χρειάζεται είναι ένα καλό δίπλωμα.
    Από 8 σελίδες και πάνω όμως, θα χρειαστείτε συρραπτικό και μάλιστα όχι τα συμβατικά (αφού δυστυχώς δεν φτάνουν σαν διαστάσεις να "πατήσουν" τα 2 τετράφυλλα μεταξύ τους), αλλά αυτά με μακρύ βραχίονα.

    Εφόσον αποφασίσετε το βιβιλιαράκι να γίνει με συρραπτικό, και αποτελείται από 8 σελίδες και πάνω: φροντίστε το εσωτερικό τετρασέλιδο να είναι ελάχιστα χιλιοστά μικρότερο σε μήκος από το εξωτερικό, ώστε να χωράει ακριβώς όταν τα κολλήσετε μαζί (ειδικά αν επιλέξετε πιο χοντρό χαρτί).

    Δύο λόγια σαν επίλογος:
    Το τελικό βήμα για το κυρίως πιάτο είναι προφανώς η σύνθεση όλως των υλικών. Ο καταμερισμός εργασιών είναι η λέξη κλειδί, ώστε σιγά σιγά να κάνετε το CD σας!

    Έχω αποφύγει να αναφερθώ σε τιμές γιατί από την τελευταία φορά που κάναμε τη συγκεκριμένη διαδικασία έχει περάσει κάποιος καιρός και προφανώς θα έχουν αλλάξει.

    Στην ουσία του πράγματος τώρα, αν κάποιος στοχεύει σε 100% επαγγελματικό αποτέλεσμα, τα παραπάνω σίγουρα δεν είναι η καλύτερη μεθοδολογία.

    Εναλλακτικά όμως, μπορεί να φανεί μια ευχάριστη, φθηνή και αξιοπρεπής λύση για πολλούς μουσικούς.

    Vaggelis_Revolted
    Vaggelis_Revolted
    How to

    Κράμματα πιατινιών

    Κατ' αρχή, δεν θα ασχοληθούμε με τη μεταλλουργία, την από αρχαιοτάτων χρόνων εξέλιξή της, ούτε θα εξειδικευτούμε πέραν των πληροφοριών που θα μας οδηγήσουν στο να καταλάβουμε περίπου τι συμβαίνει με τα πιατίνια και από τι κατασκευάζονται.

    Αποτέλεσμα, να γνωρίζουμε καλύτερα τι ζητάμε και τι περιμένουμε, κατά τη στιγμή της αγοράς ενός ή πολλών κυμβάλων.
    Οι διάφορες εταιρείες, από τις παραδοσιακές Τούρκικες, τις Τουρκοαμερικανικές ή τις Ευρωπαϊκές ακόμα και τις Κινέζικες, προσπαθούν να ικανοποιήσουν το μουσικό που ψάχνει για πιατίνια, δημιουργώντας όλο και περισσότερα μοντέλα, με ποικίλους τρόπους ανάμιξης μετάλλων, κατασκευής σχημάτων, τρόπους παραγωγής και διαφήμισης της δουλειάς τους, με αποτέλεσμα να μπορέσουν πρωτίστως κατ΄εμέ, να είναι ανταγωνιστικές και εναρμονισμένες με τις σύγχρονες απαιτήσεις της μουσικής (εταιρικό κέρδος), με τη μόνη διαφορά πως αυτό για εμάς είναι ναι μεν καλό, διότι υπάρχει ποικιλία επιλογής και κόστους αλλά για πολλούς μη γνωρίζοντας τι θέλουν να πελαγώνουν και να μη ξέρουν στο τέλος τι να αγοράσουν και τι τους ταιριάζει.

    Έτσι παρατηρούμε στα θέματα των forum, να ζητούνται γνώμες για μοντέλα πιατινιών, στα οποία δεν υπάρχει καμία απάντηση, ή μάλλον οι απαντήσεις να είναι θέμα τύχης μια που οι αγαπητοί συνάδελφοι, δεν έχουν όπως οι περισσότεροι την ανάλογη εμπειρία για να προτείνουν κάτι, στο συγκεκριμένο ερώτημα.

    Ξέρετε, πως η αγορά των πιατινιών είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση.
    Ενώ σε "εισαγωγικά" ισχύει γενικότερα το ότι πληρώσεις παίρνεις, μπορεί κάποιος να έχει στην κατοχή του δίπλα στα πανάκριβα, μονάκριβά του κύμβαλα της αξίας των 300 € έκαστο, για παράδειγμα ένα φθηνό Wuhan china 18΄΄ των 60 € που θεωρεί πως αγγίζει τον τελειότερο trashy ήχο στα chinas.
    Είναι όλα σχετικά. Ενώ η αγορά ενός μέσου drum set μπορεί να καταλήξει να βγάζει ήχο (με τις διάφορες παρεμβάσεις) ενός ακριβού set DW, δεν συμβαίνει το ίδιο και με τα πιατίνια.

    Ο βήχας και τα πιατίνια δεν κρύβονται (παραλλαγή).
    Τα πιατίνια παράγουν το καθένα τη δική του χροιά. Έχουν έντονη προσωπικότητα πάνω στο drum set μας.
    Μαζί με το ταμπούρο μας, δείχνουν ποιοι είμαστε και τι εκφράζουμε μουσικά.
    Δεν δέχονται συμβιβασμούς πειράγματα και διορθώσεις. Η επιβολή μας πάνω σε αυτά είναι ριψοκίνδυνη και η κάθε παρέμβαση είναι λίγο θέμα τύχης.

    Πλατειάσαμε; Λέτε;
    Για να δούμε πως μπορούμε να επιβιώσουμε μέσα σε αυτή τη θάλασσα εταιρειών μοντέλων και σημάτων.

    Τι κοινό έχουν όλες αυτές οι εταιρείες που μας βομβαρδίζουν με τις διαφημίσεις ότι έχουν τα καλύτερα πιατίνια;
    ΤΟΝ ΧΑΛΚΟ. Και τις παραλλαγές του!!!

    Ανοίγοντας ένα λεξικό θα βρείτε τις εξής μεταφράσεις για τις λέξεις: Tin = κασσίτερος Zinc = ψευδάργυρος, τσίγκος Bronze = χαλκός Brass = ορείχαλκος Copper = χαλκός
    Όλη η ιστορία ξεκινάει από εδώ.
    Τα πιατίνια φτιάχνονται από τα κράματα και τις αναμίξεις των μετάλλων αυτών. Συνήθως.
    Εξαίρεση αποτελούν κάποια μοντέλα συνήθως ακριβά όπου περιέχουν πυρίτιο, φώσφορο νικέλιο ασήμι ή χρυσό. Για παράδειγμα τα paiste signature περιέχουν στο κράμα τους φώσφορο. Αλλά αυτά είναι «μυστικές» φόρμουλες για το κάτι παραπάνω.
    Επικεντρωνόμαστε κυρίως στα προαναφερθέντα κράματα, που αποτελούν τις συνηθέστερες επιλογές μας ως προς την αγορά.

    Λοιπόν τα Bronze πιατίνια, είναι κράματα χαλκού συνήθως με κασσίτερο.
    Το όνομα της φόρμουλας που δίνουν οι εταιρείες είναι το γνωστό B. Όπου B20 έχουμε τον κασσίτερο σε περιεκτικότητα 20%, το B18 όπου έχουμε τον κασσίτερο σε περιεκτικότητα 18% και η περιεκτικότητα να κατεβαίνει ως και τα 8% σε κασσίτερο.
    Όσο μεγαλύτερη είναι η περιεκτικότητα, αλλά και το είδος της μεταλλοποίησης, τόσο σκληρότερο κράμα έχουμε. Χαρακτηριστικά αναφέρω πως τα 2002 της Paiste είναι B8 (Θυμηθείτε και τα B8 Sabian). Καθαρός δυνατός σκληρός ήχος.
    Στα B20 θυμηθείτε τα αξεπέραστα για την εποχή τους Paiste 602.
    Ποιο ήταν το παράπονο των ντράμερ; Σπάζανε εύκολα. Γιατί;
    Λόγω σκληρότητας του μετάλλου, είχαν ένα καθαρό στακάτο ήχο, αλλά ως αποτέλεσμα δεν είχαν μεγάλη ένταση (οι παλαιοί θα το θυμούνται). Έτσι σε μερικά στυλ όπου θέλαμε μεγαλύτερη ένταση και αγριάδα, τα παίρναμε στο χέρι.

    Τα Brass, είναι κράματα χαλκού κυρίως με ψευδάργυρο. Η περιεκτικότητα σε ψευδάργυρο, είναι περίπου στο 40%. Θεωρούνται από τα φθηνότερα κράματα για πιατίνια και κατασκευάζουν από αυτά φθηνές σειρές.
    Παράγουν ζεστό αλλά πνιχτό ή μουντό ήχο αν συγκριθούν με τα Bronze, αλλά χρησιμοποιούνται και αυτά από πολλούς. Σε άλλους για το κόστος, σε άλλους επειδή ξέρουν τι θέλουν.
    Δείτε Paiste 302, Wuhan.
    Ενώ ανήκουν στην ίδια κατηγορία, τα Paiste αποδεικνύονται ποιο γερά, αλλά τα Wuhan ιδίως στο china δίνει ποιο πιστό trashy ήχο. Και αυτά κινδυνεύουν να σπάσουν (μάλλον να σκιστούν), αλλά από θέμα μη αντοχής όχι σκληρότητας.

    Η διαδικασία της γέννησης ενός πιατινιού από το εργοστάσιο ως το stand είναι απλή αλλά έχει τις παραλλαγές της.
    Όλα ξεκινάνε από ένα στρογγυλό σταχτί μεταλλικό δίσκο που έχει βγει από το καλούπι του κλίβανου που ανέμειξε τα μέταλλα.
    Αυτός ο δίσκος περίπου 20 cm διαμέτρου, περνάει από διάφορα στάδια μέχρι να ανοίξει και να φτάσει τις σωστές διαστάσεις. Η διαδικασία είναι χειροκίνητη ή ημιαυτοποιημένη.

    Μετά τη παραγωγή του μεταλλικού δίσκου, γίνεται μια σφυρηλάτηση, ώστε ο δίσκος να ανοίξει σε διάμετρο. Έπειτα σε πρέσα συνήθως, δημιουργείται η καμπάνα.
    Το πιατινοειδές, κόβεται στις άκρες στο κοφτήριο και αρχίζει να παίρνει τη φόρμα του.

    Σφυρηλάτηση και πάλι, ώστε να μεγαλώσει και άλλο να δοθεί η σωστή διάσταση αλλά και να βοηθηθεί ο ήχος να διαπεράσει ομαλά όλη την επιφάνεια του πιατινιού.
    Παρατηρούνται εδώ οι μικρές λακκούβες στη ράχη του.
    Η διαδικασία συνεχίζεται ώσπου να έχουμε κατά τον σφυρηλάτη τεχνίτη το επιθυμητό αποτέλεσμα. Έπειτα το τελικό στάδιο περιλαμβάνει το τελικό φινίρισμα όπου σε ένα ειδικό τόρνο ένας τεχνίτης αφαιρεί υλικό από την επιφάνεια του πιατινιού αποκαλύπτοντας τη μεταλλική λάμψη του. Οι άκρες ομαλοποιούνται ώστε να αφαιρεθούν τα γρέζια. Τέλος αν χρειαστεί, το πιατίνι γυαλίζεται συνήθως με βούρτσα και σταμπάρεται το λογότυπο.

    Πολλά είδη δεν γυαλίζονται και δίνονται προς πώληση κάπως ακατέργαστα. Λένε πως τα ακατέργαστα πιατίνια δίνουν ποιο βραχνό τόνο ποιο oriental ή dark. Σε άλλα λένε, περνιέται και κάποιο είδος βερνίκι για αντοχή της γυαλάδας και αποφυγή της οξείδωσης του μετάλλου.
    Εδώ τα πιατίνια που είναι ποιο γυαλισμένα, μας δίνουν ποιο brilliant ήχο. Τα συμπεράσματα δικά σας.

    Βέβαια πριν πακεταριστεί το πιατίνι ένας τεχνικός που μάλλον θα υποφέρει από τα αφτιά του, δοκιμάζει τον ήχο, έχοντας δίπλα του και το πρωτότυπο της σειράς για σύγκριση. Η διαδικασία έχει κόπο και ο κάθε σφυρηλάτης μπορεί να περάσει και ως 3 χρόνια εκπαίδευση ώστε να μπορεί να πάρει στα χέρια του την ευθύνη της παραγωγής.

    Να λοιπόν που ανακαλύψαμε το κοινό μυστικό της σκοτεινής βιομηχανίας των πιατινιών. Και άντε και τους ξεσκεπάσαμε, τώρα μάθαμε για τη ποιότητα και σκληρότητα όταν θέλουμε κάτι. Αλλά τα ξέρουμε όλα;

    Τι διαφορά έχει το βαρύ και χοντρό πιατίνι από το ελαφρύ και λεπτό;
    Πως θα διαλέξουμε πιατίνι που μας ταιριάζει;

    Πριν ασχοληθούμε και με αυτά τα ερωτήματα θα πρότεινα μια και οι περισσότεροι ασχολούμαστε με διάφορα ήδη μουσικής και η μπάντα μας παίζει διασκευές από metal ως και funk αλλά και jazz, καλό θα ήταν να διαλέξουμε κάτι ενδιάμεσο και για να ακριβολογούμε, θα έχετε δει σε πολλά πιατίνια την ένδειξη medium να αναγράφεται στη ράχη τους. Αυτό για τους νεοφερμένους κυρίως.
    Ας δούμε μερικά δεδομένα.
    Όσο ποιο βαρύ και παχύ είναι ένα πιατίνι, τόσο ποιο καθαρό και δυνατό ήχο θα ακούσουμε. Όσο ποιο μεγάλο τόσο μεγαλύτερο το κράτημα στον ήχο. Αλλά σε θέμα ανταπόκρισης, το πιατίνι θα είναι λίγο αργό.
    Το αντίθετο συμβαίνει με τα λεπτά και ελαφρά πιατίνια καθώς και με τα μικρότερης διαμέτρου.
    Αυτό είναι ένα καλό σημείο αναφοράς για το από πού θα αρχίσουμε την αγορά μας.

    Καλό όπως είπα είναι να ξεκινάμε από medium πιατίνια αν δεν γνωρίζουμε τίποτα.
    Τα βασικά μας είναι ένα hi-hat και ένα crash-ride.
    Το crash-ride, είναι ένα πιατίνι που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως crash αλλά και ως ride. Συνήθως πρόκειται για πιατίνια όπου είναι βαρύτερα στη ράχη, αλλά λεπτότερα στις άκρες. Μειονέκτημα είναι πως μετρώντας σε ένα τέτοιο πιατίνι και σκάζοντας (crash) κατά τη διάρκεια ενός μουσικού κομματιού, το πιατίνι δεν προλαβαίνει να ησυχάσει, να αναπνεύσει και ο ήχος βγαίνει μπερδεμένος και άσχημος.

    Η επόμενη λύση είναι hi-hat, crash και ξεχωριστό ride.
    Για λίγο παραπάνω, hi-hat, 2 crash, ένα αργό βαρύ και ένα γρήγορο και ride.

    Επόμενο, τα παραπάνω συν κάποια πιατίνια εφέ. Δηλαδή, επιπρόσθετα κάποιο ή κάποια chinas ή splashes ή δεύτερο ride, ακόμα, μια που εδώ ταιριάζει καλύτερα ένα crash-ride.

    Βέβαια όπως είπαμε, η επιλογή των πιατινιών είναι δύσκολη και έχει πολλά παρακλάδια. Ξεκινάμε όλοι από το οικονομικό. Σε αυτό το σημείο δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Οι εταιρείες πολλές και οι τιμές πολλές.

    Ποτέ δεν ξεκινάμε να αγοράσουμε πιατίνια χωρίς να τα ακούσουμε. Πιστέψτε με, πως πολλές φορές άλλα διαβάζουμε στα χαρακτηριστικά και άλλα ακούμε, ακόμα και από μεγάλες εταιρείες. Όλα τα λαμβάνουμε ως κατά προσέγγιση.

    Ποτέ δεν διαλέγουμε πιατίνια που τα δοκιμάσαμε με το χέρι ή χαϊδεύοντας τα στο κατάστημα, επειδή φοβηθήκαμε πως θα ενοχληθούν οι γύρω μας αν τα χτυπούσαμε.

    Προσέχουμε το περιβάλλον. Αν στο κατάστημα υπάρχουν λείες επιφάνειες ή γυαλί (π.χ. βιτρίνα), τα πιατίνια που δοκιμάζουμε θα ακουστούν πολύ πριμαριστά.
    Στο studio δίπλα στο ricofon και στη μόνωση θα ακούσετε άλλα αντί άλλων.
    Γνωρίζουμε πως τα πιατίνια ακόμα και της ίδιας σειράς, έχουν διαφορές. Επίσης πολλά πιατίνια που μας αρέσουν αλλά είναι ακριβά, μπορεί να τα αντικαταστήσουμε με άλλα φθηνότερης μάρκας που αγγίζουν κατά πολύ τον ήχο αυτών που μας αρέσουν. Θυμηθείτε το κοινό μυστικό όλων των εταιρειών!!!

    Καλό είναι να διαλέγουμε ως αρχή ποιο brilliant πιατίνια σε ήχο. Όσο περνάει ο καιρός και το μέταλλο παλιώνει, ο ήχος γίνεται ποιο πνιχτός.

    Αυτά σε γενικές γραμμές. Ποια εταιρεία τώρα είναι η καλύτερη;
    Αυτή που μας αρέσει. Τα πιατίνια δεν είναι μούρη. Είναι άποψη στον ήχο.
    Είναι η υπογραφή στο drum set.
    Τα κακόηχα πιατίνια βαβουριάζουν στη μπάντα και την ορχήστρα.
    Ξεκινήστε σιγά, δοκιμάστε και μη βιάζεστε.
    Αν το αίμα βράζει και παίζετε μόνο metal, να έχετε υπόψη πως σε λίγο καιρό που θα θέλετε και κάτι ποιο soft, δεν θα σας ικανοποιεί το αποτέλεσμα. Ξανά πάλι από την αρχή για ψάξιμο και τσάμπα έξοδα.

    Ελπίζω να έλυσα κάποιες απορίες σε μερικούς συναδέλφους, ιδίως τους νεότερους και τους beginners.
    Περισσότερα στα site των εταιρειών και στα μαγαζιά.

    Rockdrum


    Links:
    http://www.paiste.com/
    http://www.sabian.com/
    http://www.zildjian.com/EN-US/home.ad2
    http://www.staggmusic.com/
    http://www.bosphoruscymbals.com/
    http://www.meinlcymbals.com/
    http://www.ageancymbal.com/
    http://www.ufip.com/
    http://www.masterworkcymbal.com/
    http://www.anatoliancymbals.com/

    rockdrum
    rockdrum
    Τύμπανα και Κρουστά
  • Η αρμονική εξέλιξη των blues


    THEOD

    Βλέπω οτι πολλά παιδια στο νοιζ πραγματικά αγαπάνε τα μπλουζ και σκέφτηκα να γράψω ενα θέμα που αφορά την αρμονική  εξέλιξη φόρμας τους:)

    Ας αρχίσουμε με την βασική αρμονία που ξεκίνησε στις αρχες του 1890 παίρνοντας ενα παράδειγμα απο F

    Αρμονικό σχήμα 1

    |F        |F       |F       |F
    |Bb       |Bb     |F       |F  
    |C        |C       |F       |F

    Η επόμενη τροποποίηση εχει μια απλή προσθήκη dom ακόρντων (μεγάλη 3η μικρή 7η)

    Αρμονικό σχήμα 2

    |F        |F       |F       |F7
    |Bb       |Bb     |F       |F  
    |C7       |C7     |F       |F

    Το 1930 με την εμφάνιση των big band τοποθετούνται καθοριστικά τα dom ακορντα
    στα blues και εμφανίζονται και οι πρώτες  μπάντες  jazz  


    Αρμονικό σχήμα 3

    |F7        |Bb7      |F7       |F7
    |Bb7       |Bb7     |F7       |D7
    |G7        |C7       |F7       |F7

    Η επόμενη εξέλιξη του blues οφείλεται στον πιανίστα Count Basie
    που πρόσθεσε  diminished και ΙΙ V προσεγγίσεις στις αλλαγές των ακόρντων

    Αρμονικό σχήμα 4

    |F7        |Bb7    Bo |F7        |Cm7 F7
    |Bb7       |Bb7   Bo  |F7       |D7
    |Gm7      |C7         |F7   D7  |Gm7 C7

    Στη συνέχεια έχουμε το κίνημα της Bebop που χρησιμοποιεί Ι ΙΙ για την προσέγγιση των II V και διαφοροποιεί και τα 2 μετρα του  turn around σε II V.

    Αρμονικό σχήμα 5

    |F7        |Bb7    Bo |F7             |Cm7 F7
    |Bb7       |Bb7   Bo  |F7M   Gm7  |Αm7  D7
    |Gm7      |C7          |Αm7  D7     |Gm7 C7

    Τα επόμενο  αρμονικό σχήμα βρίσκεται στη μουσική του Charlie Parker και βλέπουμε πολλές αλλαγές όπως η αντικατάσταση του FM7 η προσθήκη ΙΙb5 V  και πάρα πολλες πτώσεις με αποτέλεσμα ιδανικό  για τη Bebop που ενα σολο όργανο αλλάζει σε κάθε μέτρο κλίμακες

    Αρμονικό σχήμα 6

    |F7M      |Em7b5 A7 |Dm7          |Cm7  F7 |
    |Bb7M     |Bbm7  Eb7|Am7          |D7        |
    |Gm7      |C7           |Αm7  D7    |Gm7 C7  |

    Και το τελευταίο σχήμα είναι μια προέκταση του προηγούμενου
    με διαφοροποιημένο turn around  και περισσότερα χρωματικά II  V

    Αρμονικό σχήμα 7

    |F7M      |Em7    A7 |Dm7    G7   |Cm7      F7  |
    |Bm7   E7|Bbm7  Eb7|Am7    D7   |Abm7   Db7 |
    |Gm7      |C7           |Αm7  Ab7M |Db7M  GbM |

    Aυτα τα παραδείγματα ισχύουν μεχρι τις αρχες 60.
    Απο κει και περα εχει ξεφύγει πολύ η αρμονική εξέλιξη της
    Blues στην Jazz.

    Έγραψα  πρόχειρα ενα chorus με κιθάρα και κοντραμπασσο για κάθε αρμονικη διαφοροποίηση χωρίς να αναφέρομαι  στο ύφος παιξίματος αλλα μόνο στην αρμονία. Ηχητικό παράδειγμα συνημμένο.


    blues harmony-02.mp3

    • Ευχαριστώ 1


    Feedback χρήστη

    Recommended Comments

    Δεν υπάρχουν σχόλια.



    Δημιουργήστε λογαριασμό ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Πρέπει να είστε μέλος για να αφήσετε σχόλιο

    Δημιουργήστε λογαριασμό

    Γραφτείτε στην παρέα μας. Είναι εύκολο!

    Δημιουργία λογαριασμού

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη λογαριασμό; Συνδεθείτε εδώ.

    Σύνδεση

×

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύχρηστη. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε.