Προς το περιεχόμενο
  • Ονοματολογία νοτών και Διαστήματα Ι


    Sami Amiris

    Το πως γράφονται οι νότες φαίνεται απλό, λυμένο θέμα, έτσι; Κι όμως, δεν είναι ακριβώς έτσι. Στο παρόν άρθρο υπάρχουν ορισμένα λίγο έως πολύ τραβηγμένα πράγματα, αλλά είναι σημαντικό να τα ξέρει κανείς για να καταλάβει το πως λειτουργεί το σύστημα μουσικής γραφής, ο μηχανισμός.

     

    Αυτό είναι προαπαιτούμενο ώστε να μπορέσει να κατανοήσει σε βάθος τα διαστήματα, την κατασκευή κλιμάκων, συγχορδιών, μεταβάσεις από τη μία στην άλλη, κτλ. Μην τα θεωρήσετε τετριμμένα, δεν είναι! Αντίθετα, δημιουργούν παρανοήσεις συνεχώς, τις οποίες και δεν θα έχετε εφόσον τα κατέχετε. Καλή υπομονή!

    Πόσες νότες έχουμε στη χρωματική κλίμακα;
    Απάντηση: 12.
     
    Πόσα ονόματα έχουμε για νότες;
     
    Απάντηση: Η πρώτη απάντηση που παίρνω συνήθως είναι πάλι "12". Μετά όμως το ξανασκέφτονται και μου λένε "15".  Το κακό όμως είναι ότι αν μου έλεγαν μια απάντηση, θα έπρεπε να ήταν μία από τις εξής δύο: 

    • 7, ή
    • άπειρα!

     

    Ναι, καλά διαβάσατε. Ας δικαιολογήσουμε τις δύο απαντήσεις.

     

    Καταρχήν, γιατί 7; Για τον προφανή λόγο: C, D, E, F, G, A, B, ή Ντο, Ρε, Μι, Φα, Σολ, Λα, Σι αντίστοιχα αν προτιμάτε ελληνιστί. Αυτά τα ονόματα αντιστοιχούν ακριβώς στα άσπρα πλήκτρα του πιάνου, σε ένα σύνολο από νότες που λέγεται "φυσική κλίμακα" (αν και το μόνο φυσικό που έχει είναι ότι παίζεται ευκολότερα από αρχάριο από τις άλλες), "Ντο Μείζων" κτλ.  
     
    Αφού τα άσπρα πλήκτρα του πιάνου έχουν αυτά τα ονόματα, τα μαύρα πλήκτρα του πιάνου ποια ονόματα έχουν; Η στάνταρ απάντηση είναι "διέσεις/υφέσεις". Έτσι, το μαύρο πλήκτρο που βρίσκεται ακριβώς δεξιά του C θα λέγεται C#, ενώ επειδή βρίσκεται ακριβώς αριστερά του D θα λέγεται ταυτόχρονα και "Db". Διπλή ονομασία λοιπόν. 
     
    Προσοχή: Τα ονόματα C# και Db δεν είναι προφανώς τα ίδια, αλλά συμπίπτουν σαν πλήκτρα στο πιάνο. Σε όργανα που μπορούν να παίζουν μικροδιαστήματα, όπως π.χ. βιολιά, τρομπόνια κτλ, δεν συμπίπτουν απαραίτητα ως τονικά ύψη. Αυτό έχει να κάνει με ιδιότητες προσαγωγέων, το αφήνουμε ασχολίαστο. Πάντως, επειδή ακριβώς συμπίπτουν στο πιάνο, θα ονομάζονται "εναρμόνιες". 

    Άρα:
    Αν δύο ονόματα νοτών αντιστοιχούν στο ίδιο πλήκτρο του πιάνου, θα λέγονται "εναρμόνια". Ή θα λέμε ότι "οι νότες τάδε και τάδε είναι εναρμόνιες" ακριβώς όταν αντιστοιχούν στο ίδιο πλήκτρο του πιάνου (ή τάστο της κιθάρας, ας μην τα χαλάσουμε για αυτό!)
     
    Άρα, τα μαύρα πλήκτρα, με βάση τα άσπρα πλήκτρα που βρίσκονται δίπλα τους, θα λέγονται:
     

    • "C#/Db", "D#/Eb" για τα δύο μαύρα ανάμεσα στα C και E, και
    • "F#/Gb", "G#/Ab". "A#/Bb" για τα τρία μαύρα ανάμεσα στα F και B.


    Όλες οι διπλές ονομασίες είναι εναρμόνιες μεταξύ τους.
    Όλα μαζί λοιπόν: 
     

    1. όνομα ανά πλήκτρο για τα άσπρα πλήκτρα x 7 πλήκτρα στην οκτάβα = 7x1 = 7 ονόματα, και
    2. ονόματα ανά πλήκτρο για τα μαύρα πλήκτρα x 5 μαύρα πλήκτρα στην οκτάβα= 2x5 = 10 ονόματα,


    σύνολο 7+10=17 ονόματα. Στη σειρά:

     

    C  [C#/Db]  D  [D#/Eb]  E F [F#/Gb]  G [G#/Ab]  A [A#/Bb]  B  ||  C κτλ. (επανάληψη στην οκτάβα)
     
    όπου σκέτα τα άσπρα πλήκτρα και [...] τα μαύρα πλήκτρα. 
    Όλα ωραία και καλά λοιπόν!!!  Όχι. 
    Δυστυχώς το παραπάνω είναι ελλιπές. Για να καταλάβουμε γιατί, πρέπει να δούμε λίγο πιο βαθιά τα πράγματα.

     

    Τι είναι η δίεση και η ύφεση;
    "Μα, σημείο αλλοιώσεως", θα μου πει κανείς.
     Δηλαδή;
    "Μπαίνει δίπλα στη νότα για να μας πει να την παίξουμε ένα ημιτόνιο ψηλότερα (δίεση) ή χαμηλότερα (ύφεση) από την κανονική θέση της."
     
    Σωστό. Η δίεση και η ύφεση μας λένε να παίξουμε ένα ημιτόνιο ψηλότερα ή χαμηλότερα από τη νότα στην οποία τοποθετούνται και μάλιστα χωρίς να αλλάξουμε το όνομα. Αυτό σημαίνει ότι κάνουμε έναν πολύ εύκολο υπολογισμό: 
     
    Νότα με γνωστό όνομα (από τις ""φυσικές") + Δίεση = η νότα ακριβώς ένα ημιτόνιο πάνω.
     
    Π.χ. Ντο (γνωστό όνομα) + δίεση = η νότα ακριβώς ένα ημιτόνιο πάνω από την Ντο. Πως θα την αποκαλούμε; Ντο Δίεση (C#).
     
    Μας εμποδίζει κανείς να κάνουμε το ίδιο με όλα τα ονόματα που ξέρουμε; Όχι βέβαια. Άρα, μπορούμε να βάλουμε δίεση και στο Μι. Τότε ποιά νότα θα είναι το Μι#; Θα συμπίπτει με το πλήκτρο Φα! Όμοια, μπορώ να βάλω δίεση στο Σι, και πέφτει πάνω στο Ντο. Με υφέσεις, μπορώ να βάλω ύφεση στο Φα, οπότε πέφτω στο Μι, ή στο Ντο, οπότε πέφτω στο Σι. Καινούριες εναρμόνιες λοιπόν.
     
    Έχουν νόημα όλα αυτά; Έχει νόημα να συζητάμε για E#, B#, Fb, Cb; Ναι, έχει. Από τη στιγμή που έχουμε ένα σύστημα που μπορεί να τις παράγει, είναι καλό να ξέρουμε το πως γίνεται. Και βέβαια, έχουν σημασία για τις κλίμακες.
     
    Ο ανανεωμένος μας χάρτης λοιπόν έχει τώρα τις εξής ονομασίες:
     
    B#/C  [C#/Db]  D  [D#/Eb]  E/Fb  E#/F  [F#/Gb]  G  [G#/Ab]   [A#/Bb]  B/Cb  ||  B#/C κτλ.
     
    Σύνολο: 21 ονόματα:
     

    • 7 σκέτα (C, D, E, F, G, A, B),
    • 7 με δίεση (C#, D#, E#, F#, G#, A#, B#), και
    • 7 με ύφεση (Cb, Db, Eb, Fb, Gb, Ab, Bb).


    Οι ακριβείς τους εναρμόνιες σχέσεις φαίνονται στην παραπάνω σειρά.
     
    Τελειώσαμε λοιπόν, έτσι; Όχι δυστυχώς.
     
    Διότι, κανείς δεν μας εμποδίζει να βάλουμε σημείο αλλοιώσεως σε νότα που ήδη έχει σημείο αλλοιώσεως. Δηλαδή, μπορούμε κάλλιστα να βάλουμε δίεση σε νότα που ήδη έχει δίεση ή ύφεση, και ύφεση σε νότα που έχει ήδη ύφεση ή δίεση. Έτσι, π.χ. Αν βάλω δίεση στη νότα C#, θα πάρω τη νότα (C#)#, δηλαδή τη νότα ακριβώς ένα ημιτόνιο πάνω από την C#. Αυτή πέφτει ακριβώς στο πλήκτρο D! Άρα, τo πλήκτρο D μπορώ να το ονομάσω και (C#)#.
     
    Στην πράξη, δεν γράφουμε (C#)#. Καταρχάς βγαίνει η παρένθεση, και μετά αντί για ## σημειώνουμε x, οπότε:
     
    (C#)# = C## = Cx, όπου x=##. Λέγεται διπλή δίεση. Άρα η νότα Cx = C## λέγεται "Ντο διπλή δίεση". Και βέβαια, οι νότες D και Cx είναι εναρμόνιες.
     
    Όμοια με υφέσεις. Μπορώ να βάλω π.χ. ύφεση στη νότα Eb, και να πάω στη (Eb)b, η οποία είναι η νότα ένα ημιτόνιο κάτω από τη Eb, και συμπίπτει πάλι με το πλήκτρο D! Πάλι οι παρενθέσεις φεύγουν - δεν υπάρχει όμως αυτή τη φορά σύμβολο για τις δύο υφέσεις όπως το x για τις διπλές διέσεις - και έτσι έχουμε ότι οι νότες D και Ebb ("Μι διπλή ύφεση") είναι εναρμόνιες.
     
    Άρα οι νότες Cx, D και Ebb είναι όλες εναρμόνιες, και αντιστοιχούν στο D του πιάνου.
     
    Μπορούμε να βάλουμε δίεση σε νότα με ύφεση; Ναι, αλλά η δίεση με την ύφεση αλληλοεξουδετερώνονται. Π.χ. η νότα (C#)b είναι η νότα ένα ημιτόνιο κάτω από τη C#, που είναι η νότα ένα ημιτόνιο πάνω από τη C, δηλαδή στο τέλος η ίδια η C. Όμοια, αν έχουμε ύφεση σε νότα με διπλή δίεση, μένει απλή δίεση. Ας έχουμε στο μυαλό μας τη δίεση σαν "+1" και την ύφεση σαν "-1". Τότε, η νότα (Cb)x θα είναι -1+2 = +1, δηλαδή C#. Είναι πραγματικά παιχνιδάκι.

    Με βάση αυτό το σκεπτικό, έχουμε τώρα 35 ονόματα:
     

    • 7 φυσικά,
    • 7 με δίεση,
    • 7 με ύφεση,
    • 7 με διπλή δίεση, και
    • 7 με διπλή ύφεση.



    Οι ακριβείς τους θέσεις και εναρμόνιες σχέσεις είναι οι εξής:
     
    B#/C/Dbb  [Bx/C#/Db]  Cx/D/Ebb  [D#/Eb/Fbb]  Dx/E/Fb  E#/F/Gbb  [Ex/F#/Gb]  Fx/G/Abb  [G#/Ab]  Gx/A/Bbb  [A#/Bb/Cbb]  Ax/B/Cb  ||  B#/C/Dbb κτλ.
     
    Άρα, όλα τα πλήκτρα έχουν από 3 ονομασίες το καθένα, εκτός από το G#/Ab που έχει μόνο δύο!
     
    Τελειώσαμε πια, έτσι;  Δυστυχώς όχι.
     
    Όπως είπαμε παραπάνω, "κανείς δεν μας εμποδίζει να βάλουμε σημείο αλλοιώσεως σε νότα που ήδη έχει σημείο αλλοιώσεως". Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να βάλουμε διέσεις πάνω σε νότες με διπλές διέσεις, φτιάχνοντας τριπλές διέσεις - το ίδιο και με υφέσεις. Μετά, καινούριες διέσεις πάνω στις τριπλές, φτιάχνοντας τετραπλές διέσεις κτλ., και πάλι το ίδιο με τις υφέσεις. Που σταματάει αυτό; ΠΟΥΘΕΝΑ. Συνεχίζεται επ' άπειρον! Μάλιστα, μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία:
     
    Κάθε 12 διέσεις έχω την ίδια νότα μια οκτάβα ψηλότερα. Οπότε σαν ονόματα συμπίπτουν, αλλά όχι ως πλήκτρα!!! Όμοια για υφέσεις, κάθε 12 από δαύτες έχουμε την ίδια νότα μια οκτάβα χαμηλότερα.Μπορώ να προσθέτω όσες διέσεις θέλω σε όσες διέσεις ή υφέσεις θέλω. Για να βγάλω άκρη, θεωρώ τις διέσεις σαν +1, τις υφέσεις σαν -1, βγάζω το αλγεβρικό τους άθροισμα, μετρώ από το στάνταρ πλήκτρο που ξέρω το αρχικό του όνομα, και τέλος. Παράδειγμα:
     
    Θέλω το πλήκτρο 4 ημιτόνια κάτω από το Cxxxx. Δηλαδή θέλω το (Cxxxx)bbbb. Θεωρώ ότι x=##=+2, άρα το Cxxxx είναι 4x2 = 8 ημιτόνια πάνω από το C. Αντίστοιχα, bbbb = 4 x (-1) = -4. Σύνολο: 8-4 = 4, άρα (Cxxxx)bbbb = Cxx, το οποίο είναι εναρμόνιο με το E!
     
    Είναι καλό να κάνετε εξάσκηση σε αυτά τα χαζά και μερικώς ανύπαρκτα πράγματα, για ένα και μόνο λόγο: δεν πρόκειται ποτέ να μασήσετε σε παρτιτούρα, πάντα θα μπορείτε να καταλάβετε τι πρέπει να παίξετε. Επίσης, θα έχετε μια πολύ σοβαρή βάση για να καταλάβετε τα διαστήματα, και αυτό είναι πραγματικά η βάση για τη μουσική σας ανάπτυξη. Διότι, το πρόβλημα που έχουν όλοι με τα διαστήματα είναι "γιατί να το λέω 4η ελαττωμένη αφού είναι το ίδιο με την 3η Μεγάλη;", και η απάντηση είναι ότι ΔΕΝ είναι το ίδιο. Αντιστοιχεί στις ίδιες νότες, αλλά το τονικό περιβάλλον είναι σαφώς διαφορετικό και για αυτό δεν θα ακουστεί καν το ίδιο. Αυτά παρακάτω...
     
    Ένα σχόλιο: Δεν υπάρχει κύκλος 4ης/5ης. Υπάρχει ΑΠΕΙΡΗ ΣΠΕΙΡΑ 4ης/5ης, την οποία κόβουμε σε συγκεκριμένα επιθυμητά σημεία, τα ενώνουμε και τα κάνουμε κύκλο. Σκεφθείτε το αυτό, δεν είναι δύσκολο. 
     
    Εν τέλει λοιπόν, τι είναι τα σημεία αλλοιώσεως;
     
    Λοιπόν, φανταστείτε μία μηχανή που παίρνει μια είσοδο και δίνει μια έξοδο. Η δίεση είναι μηχανή που παίρνει για είσοδο ένα όνομα, και δίνει για έξοδο ένα όνομα ένα ημιτόνιο ψηλότερα από αυτό που πήρε, χωρίς να αλλάξει το όνομα της νότας που περιέχεται μέσα. Όμοια η ύφεση, και όλα τα σύμπλοκά τους. Υπό αυτήν την έννοια λοιπόν, τα σημεία αλλοιώσεως είναι συναρτήσεις. Με την έννοια του:
     
    #(Νότα) = η νότα ένα ημιτόνιο πάνω από τη "Νότα" με το ίδιο όνομα, και θα συμβολίζεται "Νότα#"
     
    π.χ. #(C) = η νότα ένα ημιτόνιο πάνω από το C, με το ίδιο όνομα = C#
     
    Στην πραγματικότητα λοιπόν, καθαρά ονόματα έχουμε μόνον τα 7 που ξέρουμε. Όλα τα άλλα είναι παράγωγα συναρτήσεων!
     
    Και η θλιβερή διαπίστωση της ημέρας: Αν οι 5 μαύρες νότες είχαν συγκεκριμένα ονόματα, όπως και οι C, D, E, F, G, A, B που ξέρουμε, π.χ. H, I, L, K, J ή ότι άλλο θέλετε, όλη η θεωρία θα ήταν απλούστερη, και πολλά ευτράπελα απλώς δεν θα υπήρχαν. Δυστυχώς, είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε σε ένα χρωματικό σύμπαν με μόνον 7 ονόματα, και αυτό έχει τις ολέθριες συνέπειες που έχει. Το βάρος της παράδοσης...

    [[Υπό την παραπάνω έννοια, η "αναίρεση" δεν είναι τίποτε άλλο από ενδεικτικό, όχι σημείο αλλοίωσης, αφού δεν αλλοιώνει το όνομα. Μας δείχνει ότι η νότα που συνοδεύει είναι φυσική, έχει αλγεβρικό άθροισμα 0 στα σημεία αλλοιώσεως. Φυσικά, αργότερα στις κλίμακες θα δούμε ότι η αναίρεση μπορεί στην πραγματικότητα να είναι σημείο αλλοιώσεως, εφόσον το φυσικό περιβάλλον της κλίμακας επιβάλει διέσεις ή υφέσεις εξ αρχής. Παρακάτω αυτά...]]

    ΑΣΚΗΣΗ

    Πάρτε κάθε ένα από τα 12 πλήκτρο του πιάνου μέσα στην οκτάβα (ή τάστο της κιθάρας στα πλαίσια μίας οκτάβας, αν προτιμάτε), και δώστε του όλα τα ονόματα, C, D, E, F, G, A και B, με την κατάλληλη προσθήκη διέσεων ή υφέσεων.Οι διέσεις ή υφέσεις να μην ξεπεράσουν τις 12 γιατί μετά έχετε επαναλήψεις. Παράδειγμα:

    Η νότα C του πιάνου, γράφεται ως εξής:
     

    • C, Cxxxxxx, Cbbbbbbbbbbbb,
    • Dbb, Dxxxxx,
    • Ebbbb, Exxxx,
    • Fbbbbb, Fxxx#,
    • Gxx#, Gbbbbbbb,
    • Ax#, Abbbbbbbbb,
    • B#, Bbbbbbbbbbbb


    τα bold είναι τα πιο χρήσιμα, τα άλλα μουσειακό είδος, αλλά αν τα δείτε δεν θα τρομάξετε. Συνεχίστε εσείς με τις υπόλοιπες 11.

    Μην το αμελήσετε!

    • Like 6
    • Ευχαριστώ 2


    Feedback χρήστη

    Recommended Comments

    Συγχαρητήρια για το εκτενές άρθρο, και τα αναλυτικά γυμνάσματα που θεωρώ ότι θα βοηθήσουν όσους μπερδεύονται με τις αλλοιώσεις. Τι περίπου θα περιλαμβάνει το Β' Μέρος; Θα με ενδιέφερε η διασάφηση των κάτωθι παραθέσεων που αντιφάσκουν (και που είναι κατά τη γνώμη μου το ζουμί της όλης υπόθεσης.)

     

    "Διότι, το πρόβλημα που έχουν όλοι με τα διαστήματα είναι "γιατί να το λέω 4η ελαττωμένη αφού είναι το ίδιο με την 3η Μεγάλη;", και η απάντηση είναι ότι ΔΕΝ είναι το ίδιο."

     

    "Και η θλιβερή διαπίστωση της ημέρας: Αν οι 5 μαύρες νότες είχαν συγκεκριμένα ονόματα, όπως και οι C, D, E, F, G, A, B που ξέρουμε, π.χ. H, I, L, K, J ή ότι άλλο θέλετε, όλη η θεωρία θα ήταν απλούστερη, και πολλά ευτράπελα απλώς δεν θα υπήρχαν. Δυστυχώς, είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε σε ένα χρωματικό σύμπαν με μόνον 7 ονόματα, και αυτό έχει τις ολέθριες συνέπειες που έχει. Το βάρος της παράδοσης..."

    Share this comment


    Συνδέστε για να σχολιάσετε
    Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες
    fusiongtr

    Δημοσιευμένο (επεξεργασμένο)

    5 hours ago, Ali Barout said:

    "Και η θλιβερή διαπίστωση της ημέρας: Αν οι 5 μαύρες νότες είχαν συγκεκριμένα ονόματα, όπως και οι C, D, E, F, G, A, B που ξέρουμε, π.χ. H, I, L, K, J ή ότι άλλο θέλετε, όλη η θεωρία θα ήταν απλούστερη, και πολλά ευτράπελα απλώς δεν θα υπήρχαν. Δυστυχώς, είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε σε ένα χρωματικό σύμπαν με μόνον 7 ονόματα, και αυτό έχει τις ολέθριες συνέπειες που έχει. Το βάρος της παράδοσης..."

     

    Έχω την εντύπωση ότι κάποτες, οι Γερμανοί είχαν το H για ΣΙ, και το B ήταν το ΣΙ ύφεση.

     

    Από εκεί και πέρα, πέρα από το μπέρδεμα των αλλοιώσεων στους φθόγγους, έχουμε την εύκολη αναγνώριση της τονικότητας (στην τονική μουσική είναι πολύ σημαντικό) με αυτό τον τρόπο.

    Έτσι κι αλλιώς, η μουσική στα παλιά τα χρόνια :classic_biggrin:, ήταν στηριγμένη σε επτάφθογγες κλίμακες, οπότε 7 ονόματα βόλεψαν.

     

    Αν υπήρχαν επίσης 12 ονόματα, δεν θα υπήρχε φυσικά πεντάγραμμο, αλλά μάλλον δωδεκάγραμμο.

    Επεξεργασμένο από fusiongtr

    Share this comment


    Συνδέστε για να σχολιάσετε
    Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες
    5 ώρες πριν, Ali Barout είπε

    "γιατί να το λέω 4η ελαττωμένη αφού είναι το ίδιο με την 3η Μεγάλη;"

    Γιατί άλλο η 3η νότα και άλλο η 4η

     

    5 ώρες πριν, Ali Barout είπε

    "Και η θλιβερή διαπίστωση της ημέρας: Αν οι 5 μαύρες νότες είχαν συγκεκριμένα ονόματα, όπως και οι C, D, E, F, G, A, B που ξέρουμε, π.χ. H, I, L, K, J ή ότι άλλο θέλετε, όλη η θεωρία θα ήταν απλούστερη, και πολλά ευτράπελα απλώς δεν θα υπήρχαν. Δυστυχώς, είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε σε ένα χρωματικό σύμπαν με μόνον 7 ονόματα, και αυτό έχει τις ολέθριες συνέπειες που έχει. Το βάρος της παράδοσης..."

    Στη Βυζαντινή που το κάθε ημιτόνιο είναι χωρισμένο σε 6 μόρια πόσα γράμματα έπρεπε να χρησιμοποιούμε δηλαδή?

     

    Μια χαρά είναι η θεωρία και η αρμονία όπως είναι τώρα

    Share this comment


    Συνδέστε για να σχολιάσετε
    Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες
    14 ώρες πριν, VangelisV είπε

    Μια χαρά είναι η θεωρία και η αρμονία όπως είναι τώρα

     

    Κι εγώ αυτής της άποψης είμαι. Απλά έκανα μια ερώτηση σε σχέση με αυτές τις δύο παραθέσεις που είναι από το ίδιο το άρθρο, για να δω τι θα περιλαμβάνεται στο δεύτερο μέρος. Δεν θέλω να προλάβω τον αρθρογράφο, ούτε να καπελώσω, ούτε να δείξω ασέβεια.

     

    Αυτό που λέω είναι ότι η πρώτη παράθεση (άλλο 3η μεγάλη άλλο 4η ελαττωμένη) είναι το status, που μπορούμε και συνεννοούμαστε όλοι, ενώ στο δεύτερο παρουσιάζεται η ιδέα του βαφτίσματος των μαύρων πλήκτρων με ονόματα. Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την πρώτη παράθεση, και κερδίζουμε μόνο μερικές ονομασίες, χάνοντας όλο το νόημα των κλιμάκων. Αυτό προφανώς και ο αρθρογράφος το γνωρίζει πολύ καλά, και ενδιαφέρομαι να δω πότε θα έρθει το μέρος ΙΙ, ΙΙΙ, IV, όποιο θα περιέχει αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα επεξήγηση που θα βοηθήσει πολλούς σ' αυτό το κομμάτι της θεωρίας.

    Share this comment


    Συνδέστε για να σχολιάσετε
    Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες
    manosx

    Δημοσιευμένο (επεξεργασμένο)

    Θα διαφωνήσω και εγώ  στα περί βελτίωσης των ονομάτων των φθόγγων.


     Η παραδοσιακή/ κλασσική σημειογραφία αφορά την "παραδοσιακή" μουσική και τις κλασσικές κλίμακες. Από αυτή προήλθε, για αυτή φτιάχτηκε και σε αυτήν έχουν γραφτεί τα αριστουργήματα του παρελθόντος. Θα έπρεπε να την ξέρουμε μόνο και μόνο λόγω όλων αυτών των διαμαντιών, όμως έτσι και αλλιώς η περισσότερη μελέτη γίνεται πάνω στην επτάτονη ματζόρε/ μινόρε, λογικό λοιπόν να έχουμε εφτά φθόγγους/ ονόματα.

     

     Επίσης, όταν ξεφεύγουμε από τα διατονικά διαστήματα, με την τυπική σημειογραφία αυτό γίνεται άμεσα αντιληπτό και κατανοητό.  Οι χρωματικές αλλοιώσεις βρίσκονται δίπλα από τις αντίστοιχες νότες και όχι στον οπλισμό, αυτό χτυπάει στο μάτι βοηθάει τόσο στην εκτέλεση όσο και στην ανάλυση. Όπως ήδη ειπώθηκε το Λα ύφεση- Ντο είναι σταθερότατο π.χ. στη Λα ύφεση ματζόρε ως 3η μεγάλη. Το Σολ δίεση- Ντο στη Λα μινόρε όμως, ως 4η ελαττωμένη έχει ένα πιο ασταθές άκουσμα. Αν τα ονόματα των φθόγγων ήταν ίδια, δε θα ήταν πολύ πιο δύσκολο να καταλάβει κάποιος τι παίζει;

     

     Τώρα, η θεωρία ακολουθεί και βοηθάει την πρακτική, και υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις για άλλου τύπου μουσικές. Στο επτάτονο περιβάλλον όμως, που στην τελική αφορά τη συντριπτική πλειοψηφία της μουσικής, τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο ασαφή χωρίς τα πολλαπλά ονόματα.

    Επεξεργασμένο από manosx

    Share this comment


    Συνδέστε για να σχολιάσετε
    Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες

    Χαίρετε, και ευχαριστώ για το ενδιαφέρον.

    Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρουμε πως θα ήταν, αν υπήρχαν ονομασίες για τις μαύρες νότες. Εννοώ πως θα είχε εξελιχθεί η μουσική θεωρία. Η ιστορία της μουσικής θεωρίας είναι ένα πολύ ενδιαφέρον αντικείμενο, και για όποιον το μελετήσει, θα δει ότι όλη της η εξέλιξη πηγαίνει φορσέ μπροστά λόγω των συνθηκών. Αν λοιπόν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ούτε τη μουσική που θα πήγαινε, ούτε πως θα τα έβγαζε πέρα η θεωρία. Πιστεύω ότι θα τα κατάφερνε μια χαρά, και χωρίς τα πολύ αστεία φαινόμενα του στυλ «Συγχορδίες Αυξημένης 6ης» που, όπως και να το κάνουμε, ως άκουσμα είναι απλώς μία δεσπόζουσα συγχορδία 7ης στη βαρυμένη έκτη βαθμίδα, κοινώς η bVI7. Αλλά πρέπει μετά να εξηγήσουμε τα ανεξήγητα, και να κάνουμε το εύκολο δύσκολο. (Οι βιολιστές μπορεί και να διαφωνίσουν λόγω κουρδίσματος, αλλά και εκεί μπαίνει μεγάλη συζήτηση...)

    Όσο για τις 12 γραμμές, και με 6 γίνεται, και μάλιστα πιο εύκολο σύστημα δεν υπάρχει. Και μιλάμε για άμεσο τρανσπόρτο, και χωρίς να χρειάζεται αλλοιώσεις. Αλλά είπαμε, το βάρος της παράδοσης...

    • Like 1

    Share this comment


    Συνδέστε για να σχολιάσετε
    Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες

    Ιδού κάποια τέτοια συστήματα. Το εξάγραμμο είναι κάπου εκεί. Το έχω φτιάξει σε lilypond και σκοτώνει. Αλλά θέλει συνήθειο. Όπως όλα άλλωστε...

    http://musicnotation.org/

    • Like 1

    Share this comment


    Συνδέστε για να σχολιάσετε
    Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες

    Διαγιγνώσκω ψήγματα διακριτών μαθηματικών? Θυμάμαι ακόμα την άλγεβρα της ταστιέρας που είχες εφεύρει, τον πολλαπλασιασμό πινάκων, φοβερά πράγματα! Να μην μιλήσω για το παίξιμο σε εκείνη την7-χορδη  Ibanez Universe, το αρτιότερο, καθαρότερο, γρηγορότερο παίξιμο ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ που είχα ακούσει τότε!!! (τελικά πήρα και εγω μια τωρα στα γεράματα ίδια με την δικιά σου εννοείται!)

    Κες και Κύριοι, έχουμε την τιμή να μιλάμε με ένα απο τα μεγαλύτερα μουσικά ταλέντα των τελευταίων 30 ετών!

    ΓΙΑ ΣΟΥ ΡΕ ΣΑΜΙ!!!!

    • Like 1

    Share this comment


    Συνδέστε για να σχολιάσετε
    Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες


    Δημιουργήστε λογαριασμό ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Πρέπει να είστε μέλος για να αφήσετε σχόλιο

    Δημιουργήστε λογαριασμό

    Γραφτείτε στην παρέα μας. Είναι εύκολο!

    Δημιουργία λογαριασμού

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη λογαριασμό; Συνδεθείτε εδώ.

    Σύνδεση

×
×
  • Δημοσιεύστε κάτι...

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύκολη η περιήγηση στην σελίδα. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε.