Προς το περιεχόμενο

Προτεινόμενες αναρτήσεις


σιγα τα αυγα.

Το γεγονος οτι συγκρινει με DX7 και οχι με TG77 ή FS1R  ηδη δειχνει οτι ...

παιζει και λιγο παπαρο-μαρκετινγκ



Yamaha DX7  : 1983  -> 33 χρονακια πριν.


Yamaha FS1R  : 1998  ->  18 χρονακια πριν.

16 Operators (8 Voiced, 8 Unvoiced) οποτε ας πουμε 8... να τα αφησω? ;D

88 algorithms

+2LFOs+filter+ ...+...+...+...+



ειμαι σιγουρος οτι θα κανει παπαδες. απλα.... δεν εχω δει ακομα και στην σουπερ wow  ;D FM-X

(που την σημερον ημερα που ολα γινονται γνωστα αμεσως ακομα δεν υπαρχουν ξεκαθαρα specs και ειναι πολυ εκνευριστικο) κατι καινοτομο. 



Κοινοποιήστε αυτήν την ανάρτηση

Σύνδεσμος προς την ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες

Το γεγονος οτι συγκρινει με DX7 και οχι με TG77 ή FS1R  ηδη δειχνει οτι ...

παιζει και λιγο παπαρο-μαρκετινγκ

Απλα συγκρινει το Montage με το DX7 γιατι οταν λεμε FM ο περισσοτερος κοσμος σκεφτεται DX7 και οχι SY77 ή FS1R. Ιδιαιτερα το FS1R το ειχαν ελαχιστοι. Ας μην γκρινιαζουμε. Τοσα χρονια ειχαν φαγωθει ολοι να βγαλει η Yamaha ξανα ενα FM synth, μια ρεπλικα του DX7, ενα ελαφρυτερο SY77, ενα FS1R με keyboard κλπ. Το DX Reface απογοητευσε λιγο, κυριως γιατι εχει μια 4-Operator FM (και οχι μια πληρη 6-Op. εφαμιλλη ενος DX7 που θα μπορουσε να εχει) και mini keys. Μετα απο μερικους μηνες η Yamaha κυκλοφορει το Montage που εχει μια κορυφαια FM engine συν την αναβαθμισμενη AWM2 του Motif XF, και παλι γκρινιαζουμε.


Η Yamaha εκανε πραξη την επιθυμια πολλων χιλιαδων πληκτραδων για ενα συγχρονο FM flagship και αυτο ειναι απλα υπεροχο. Προσωπικα θα το ηθελα με κανονικο sequencer πανω και sampler. Πολλοι αλλοι παλι δεν δινουν δεκαρα για τo αν εχει ενσωματωμενο sequencer ή sampler. Σιγουρα παντως αυτες οι δυο "ελλειψεις" δεν ειναι κατι το τρομερο. Αν δουμε το Montage καθαρα σαν synth, δεν νομιζω να υπαρχει καποιος που να μην εντυπωσιαστει με τις δυο αυτες sound engines που πρoσφερει.


Μια ωραια κινηση της Yamaha θα ηταν να βγαλει και rack εκδοση, ή ισως και ενα νεο FM synth με την FM-X μονο πανω, ενα "καθαρο" FM synth δηλαδη που να εχει πανω μονο FM και εφφε, οπως το Reface DX, αλλα με κανονικα πληκτρα 5 οκταβων. Με καταλληλη τιμη αυτο το synth νομιζω οτι θα πουλαγε σαν φρεσκο ψωμι.

Κοινοποιήστε αυτήν την ανάρτηση

Σύνδεσμος προς την ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες

Το Montage ερχεται στο Music Store στις 14 Μαϊου. Οι τιμες ειναι φωτια...fire.gif

Montage 6 - €3,100

Montage 7 - €3,617

Montage 8 - €4,133

Λογικα οι τιμες θα ειναι πανω-κατω οι ιδιες και στο Thomann. Προς το παρον παντως δεν το εχουν ανεβασει στο site τους.




Κοινοποιήστε αυτήν την ανάρτηση

Σύνδεσμος προς την ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες

Μη κανεις ετσι ρε, σιγα τις τιμες. "Λεφτα υπαρχουν". ;D


ωραίον το οργανον, αλλα παει πολύ....................

Κοινοποιήστε αυτήν την ανάρτηση

Σύνδεσμος προς την ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες

ωραίον το οργανον, αλλα παει πολύ....................

E οχι και "παει πολυ" ρε Κωστα! Η τιμη του Montage 6 κοστιζει €500 λιγοτερα απο ενα Moog Voyager Performer και €900 λιγοτερα απο ενα Moog Voyager Electric Blue!

Χαχαχαχα, τωρα το ειδα btw, ρε αυτοι στην Moog ανεβασαν κι αλλο τις τιμες!!! pmpl.gif Ρε δεν υπαρχουν λεμε οι τυποι, οι αποθηκες τους πρεπει να ειναι τιγκα στα σκληρα ναρκωτικα. mock.gif

Κοινοποιήστε αυτήν την ανάρτηση

Σύνδεσμος προς την ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες

Ακολουθει ενα αποκλειστικο review του Montage απο το MusicTech mag. Το review ανεβηκε πριν 2-3 μερες, αν και στη σελιδα τους γραφουν "Published On: Mon, Mar 2nd, 1925". ;D

Το συγκεκριμενο review ειναι αρκετα μεγαλο, αλλα απο τεχνικες λεπτομερειες πασχει. Αφηνει για παραδειγμα εντελως απ'εξω μια λεπτομερη αναλυση των AWM2 και X-FM engines, καθως και το τμημα των εφφε. Και αλλα πολλα δηλαδη, στην ουσια ολο το review ειναι βασισμενο πανω στα Performances και τι "παπαδες" μπορει να κανει κανεις μ'αυτα.


Ευτυχως σ'αυτο το θρεντ μπορει να διαβασει καποιος πολλες τεχνικες λεπτομερειες και να βγαλει συμπερασμα για το Montage. Το παρακατω review ειναι μια καλη προσθηκη πληροφοριων στις ηδη υπαρχουσες τεχνικες πληροφοριες του παροντος θρεντ, αλλα σε γενικες γραμμες ο αρθρογραφος απλα "ξυνει την επιφανεια" αυτου του "τερατος". Ελπιζω στο μελλον σε ενα λεπτομερη review, απο το SOS για παραδειγμα, αν και λιγα πλεον μπορουν ακομα να γραφτουν για το synth που να μην εχουν ηδη γραφτει.


Yamaha Montage

Exclusive review by MusicTech.net


Part 1




It’s tough being a digital synth in a world full of reborn analogue and modular systems. Tough, that is, unless you can do everything they can do and more (not to mention everything your software can do, too). Andy Jones tests possibly the biggest synth ever made and a beacon in a world that has gone retro mad…




There’s no doubting that the hardware synth is back. Witness the Eurorack phenomenon, the number of big companies exploring analogue options (Roland, Korg, Arturia) and the number of classic brands reborn (Oberheim, Sequential, even Moog took a break for a while). This year’s NAMM Show threw them at us wherever we walked down those crowded aisles of new gear releases. Where once the NAMM Show was about software emulations or ‘iPad everything’, the last couple have been about turning real knobs and switching real gear back on.


Arguably, it’s all part of a (perhaps) unconscious move by the production world to bring creativity out of a virtual environment back into a real one, with the software companies that once ploughed those pirate-laden waters now in on the act, creating hardware to seamlessly integrate their titles into a real, ‘non computer screen’ way (inMusic’s VIP, Ableton’s Push, NI’s Komplete Kontrol and Novation’s Launch range being perfect examples).


But one casualty of the rebirth of classic analogue synthesis (or perfect analogue emulation thereof), and the seamless marriage and transparency of studio hardware and software, has been the digital synth. And when I say ‘digital’, I mean the type crammed with sounds, packed with features and also stuffed with enough gubbins to create complete productions, soundtracks, and albums in any genre, on any format, any time, any place.


These once-lauded ‘machines that can do everything’ were already taking a beating from DAWs that could also do everything; and then along came analogue and seamless integration and the poor machines were left out of the party, stuck betwixt stools and as out of place as mullets in a Shoreditch beard competition.



The Motion Sequencer is one of the main draws of Montage,

enabling you to edit lanes within parts within Performances.

Think DAW automation within sounds…


The digital synth in 2016 has a lot to contend with. It has to integrate within a DAW setup (and not particularly bother about being a workstation in its own right); it has to have more controls than its trendy young analogue counterparts; it has to operate better than a computer, plus it has to have more sounds than an entire suite of software.

Is that really possible in just one keyboard? As a Top Gear presenter might say at this point: ‘Enter Montage, from Yamaha…


Main Overview




a: ‘Motif Style’ Parameters – Stolen from the MOTIF, this is one of the best ways to select parameters and get hands-on, short of having an analogue front panel.


b: Eight Rotaries and Sliders – Change all the parameters you choose with these rotaries and sliders – these can also adjust levels and other data within a Performance.


c: Super Knob – No laughing at the back please, as Super Knob allows you to adjust multiple values with one tweak and you can adjust them in any direction.


d: Main Selection Area – You can adjust data values here – ie whatever is selected on screen – with either the main rotary dial or inc/dec button.


e: Scene Area – Scenes are most useful in Performances to select variations of a current multi-setup, so you might select ones with extra sounds or different levels.


f: Screen – The best thing we can say about this is that after a while, we didn’t realise we were using it. It helps your Montage experience 100%, and is the keyboard’s key strength.


g: Performance Select – The Performances are really the heart and soul of Montage, and it’s here where you can select them directly, together with the parts that make them up.


h: Motion Sequencer/ARP – For us, the Motion Sequencer is up there with the screen and Super Knob as one of the most important parts of Montage. Sounds you would not believe can be created with it…


Montage is huge, not just in terms of its size (the 88-note in particular) and its sonic arsenal, but also in terms of its scope. Yamaha knows that its digital synths have to deliver – and this is the new mothership that promises to do just that, with hands-on controls, with huge sounds, with two synth engines, with a Motion Sequencer and with a massive and brilliant screen at its centre. We’ll come on to this later, although not specifically, as its beauty lies in the fact that it is just there and you use it. It’s not a feature that you need to learn, it just does its thing well, like it’s been there for years.


Before that, we should talk sounds and Montage power. Specs-wise, I could go on and on – Montage really has big numbers backing it. There are those two main synth engines: AWM2 and FM-X beneath an umbrella heading called The Motion Control Synthesis Engine. AWM2 is Yamaha’s latest sample-based engine – think high-quality sounds of everything and you’ll be close.


It’s a library that’s 5.67GB in size. Of course, Hans Zimmer sample library users who have to clear around 200GB every time they want to play some of his percussion sounds might scoff at a mere 5.75GB, but when I tell you that this is eight times the size of the library on Yamaha’s MOTIF series – itself the standard bearer for digital synthesisers for a decade or so – you’ll realise this is quite a leap up, to say the least. (Not to mention my Roland D-20 did all of its sounds in around 32MB ‘back in the day’ – we’re talking huge now!).


Then there’s the all-new FM-X engine which, as you’d expect, offers a huge array of FM sounds, a synthesis championed and made famous by Yamaha with the DX7 and now being used across all sorts of genres: from Dubstep to shoegazing Post-Rock.



This is the rear view of Montage 6, the smallest synth in the Montage range.

As with the others, it comes with 4 main outs, USB (audio/MIDI), MIDI connections and audio input.


Montage Controls

Montage is all about these sounds,yes, but it is also about new ways of controlling them and playing them. For the control side of things, I’ll first touch briefly on the left hand area of the keyboard. In my preview, I detailed how this is similar to MOTIF’s way of giving you more hands-on control – perhaps the best you’ll find on any digital synth.


You can switch between three layers of eight commonly accessed parameters (think filter cutoff and resonance, EQ bands and arpeggiation) and then make adjustments with the dials and sliders below them. It’s very easy to home in on a particular parameter and tweak it live or edit it. That’s just the start of the control side of things with Montage, though…


Underneath these, you have another eight buttons, lit blue, for Scenes. As we’ll see in the Performance Mode, these enable you to switch between setups of sounds: you might be playing a piano with strings underpinning it on one Scene, and then switch to another Scene and the string goes, or a choir appears. Scenes essentially give you variations within performances, increasing sonic flexibility at the flick of a button.


But if you think that’s cool, try the Super Knob. This was the star of the launch of Montage at NAMM, a brightly lit dial to the left of the touch screen that alters a number of parameters simultaneously, so you could fade both cutoff and resonance, for example, or fade one up while the other goes down, all with one sweep of the knob!


It’s also easy to assign these using the Knob Position and Assign buttons, so you can customise it to do what you want – even changing many FM parameters at once, something you wouldn’t have dreamed of doing with an original DX7 synth (unless you were prone to nightmares).


The above Scene edits can be made by way of Montage’s huge touch screen, as can Part Mixing within a performance. There’s even a basic Sequencer on the main Home page of the screen, although I won’t touch too much on that – as I said in last month’s preview, Yamaha doesn’t want Montage to be seen as a workstation. But within this Home page is also the Motion Control area, which is arguably the most important part of Montage.




Here, you can assign controllers (Super Knob, sliders, dials, ribbons, pitch bend etc) to parameters, set arpeggiation functions, and also use the Motion Sequencer. This is an important part of the Motion Control engine, as it enables you to automate four parameters or lanes per Part of a Sequence. Here is where it gets very interesting, particularly if you’re into sound design and creation and want something a bit different, as this is where the dynamic variation to your sounds can come in (and out), how things evolve and how sounds can morph and change over time.


In truth, I struggled here at first – not so much with the concepts, but more with the options available and how to implement them. Once again, the touch screen makes peeling back the layers easy and really helped. Motion Control really is an area worth persevering with. Think about it: edit and automate four lanes per sound and 16 sounds per performance!

That makes for pretty big and moving sounds – it’s almost a synthesis on its own, and one you won’t find anywhere else.


Finally on the specs side – see I did say I could go on and on – we’re talking big polyphony. Montage has thousands of sounds of every description, and an incredible level of control over their parameters, but it also boasts enough notes to play them, as each engine has 128 notes of polyphony.


So you can play chords as large as you can physically muster or, better still, combine many sounds into a performance for complete songs or huge – and I mean huge – soundscapes. Which is a great introduction to the crux of Montage…



The performances are the very heart of Montage, as I hinted at in last month’s hands-on preview. They are used to create pretty much everything here. You can get massive groups for Live Sets where performances are listed together on one screen and can be called up at the touch of a button. Performances within a Live Set can each represent, for example, a song within a set (Live Set!), or even parts of a song (verse or chorus).


On a simpler level, performances can also exist on their own in Performance Mode as individual groups of sounds – ‘multitimbral setups’, for those of you of a certain age – to be played in one go, possibly split across the keyboard, or as we used to play them with different sounds triggered by different MIDI channels to create complete songs.


A quick note on SSS, or Seamless Sound Switching, here. Within a performance, if you have fewer than eight parts of the 16 used, SSS is possible – which enables switching between performances without a drop out in sound. This fading between performances was a big ask among MOTIF users, so is featured on Montage.




So in Performance Mode, you’ll be treated to mostly either great washes of atmosphere (with lots of movement or rhythmic parts underpinning them or drifting in and out), or simply stunning individual sounds, which are made up of several constituent parts to add realism.


What I mean – and I realise I am, perhaps a little unfairly, trying to categorise a huge part of Montage – is that these performances make Montage excel at both the real and imaginary sounds and soundscapes. Performances will be like nothing you have heard before, especially with that Motion Sequencing – this is a sound designer’s dream – but they will also be as real as you can imagine.


An electric piano sound, as an example, might be a performance made of a couple of AWM piano samples to give it huge body, and then maybe another part of the performance might be a sample of the attack, or the physical sound of the cabinet. Everything has that detail and if it doesn’t, there’s certainly room to add realism… or plenty of unrealism.


You might be drifting away from me here, as I realise I’m trying to describe the most important part of Montage in perhaps overly simplistic terms. So what I will do instead, rather than trying to describe the Performance Section overall – which is pretty impossible given how many there are – is detail a few at random. I’ll dial each in and explain how they sound, as this will give a flavour of the keyboard. Imagine, then, that I’m in Performance Mode and I’m dialling the large dial to the right of the screen fast and stopping at a random performance. Here goes…


My Random Journey

So the first one I dialled up is called 'Slow and Steady'. On part 1 is a High String sound, which plays on the top half of the keyboard. Part 2 has a Low Pad sound that plays on the lower half. Low Pad plus High Strings obviously equals a nice, big lush sound; but this being Montage, there is a kick sequence that comes in when you hit a key, which adds a certain soundtrack menace.


Then you realise that hitting a key on the upper side brings in a percussive sequence that plays in time. Hey presto, instant soundtrack. Before you think, ‘hey, that’s a bit presumptuous, adding beats in where I don’t want them’, remember that a) there are tons of performances, many of which don’t do this and b) you have those eight Scenes to utilise per performance, so you can edit the beats out.


These are shown in full flow with the next random performance I dial up, which is called 'Chilomatik'. I’m on Scene number 1 of 8 and I can see it has four parts again: two pads across the first two, but nothing on parts 3 and 4 as yet. Go to Scene 2 within this performance, though, and parts 3 and 4 kick in, so you end up with a chilled sequence and beats, again in time with what you play.



The beast that is Montage 8 (and the one we had in on test).

The piano action is great, as is the weight, and you do pay a premium for it:

a full £700 more than for the Montage 6.


These first random performances have offered a complete soundtrack experience. 'FM Bow RingMod Pad', on another hand, is about simply providing great atmosphere using Montage’s FM sounds. Again, it’s made of four parts and the Scenes have little effect this time, as the performance is always playing all four parts simultaneously, for a huge throbbing, modulated DX-type soundscape. Random dial again, and next, it’s 'Choir/Strings/PipeOr' and here we have two great choir sounds playing on their own at Scene 1 – some of the best choir samples you could ask for, in fact. Want something else to go with them? Dial up Scene 2 and you have a pipe organ and strings to go with them.


It’s easy to get variations like these within a performance (and easy to set up yourself), but hearing them in action so quickly and simply like this, well, it takes you by surprise. You think a performance is sounding pretty darn good already, until you switch a Scene and then, boom, it sounds even better.

Κοινοποιήστε αυτήν την ανάρτηση

Σύνδεσμος προς την ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες

Δημιουργήστε λογαριασμό ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

Πρέπει να είστε μέλος για να αφήσετε σχόλιο

Δημιουργήστε λογαριασμό

Γραφτείτε στην παρέα μας. Είναι εύκολο!

Δημιουργία λογαριασμού


Έχετε ήδη λογαριασμό; Συνδεθείτε εδώ.


  • Αναρτήσεις

    • Τεραστια σχεση με chocking  Aν εχεις πολυ relief το action στα τελευταια ταστα δεν επηρεαζεται  ,ετσι κι αλλιως το action το φτιαχνεις απο τη γεφυρα οχι με το relief (το truss rod δεν επηρεαζει τιποτα πανω απο το 3 και κατω απο το 12 ) τωρα.... λογω της γεωμετριας ΤΡΙΖΕΙ στα ταστα μετα το 14,αντιθετα αν ισιωσεις το μπρατσο (κοντα στο 0 οπως το εχω  π.χ. σε ολες τις κιθαρες μου) οι χορδες παιρνουν "αερα" μετα το 14 και δεν τριζουν.   Ειναι καθαρα θεμα γεωμετριας.   Το "μηδενικο" relief (ή και το ΑΡΝΗΤΙΚΟ οπως το εχει π.χ. ο Εric Johnson ) ειναι και θεμα fret leveling & φυσικα παιχτικου στυλ. Καποιοι μπορουν να παιξουν καποιοι οχι.   Γενικα μιλωντας ΙΣΙΩΣΤΕ καργα τα μπρατσα σας....θα ανταμειφθείτε και ηχητικα και παιχτικα.    Τα εχει πει αλλωστε πολλες φορες και ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ         >Το relief στις ηλεκτρικές κιθάρες (και στις ακουστικές τρόπον τινά) είναι ο μεγαλύτερος αστικός μύθος που κατατρέχει το όργανο από τότε που οι αστικοί μύθοι απέκτησαν σημασία. Τεντώστε τα μανίκια σας κι ένας γενναίος νέος κόσμος ήχου, ωραίου action και -σημειώστε- sustain, εκεί που το όργανο το χρειάζεται περισσότερο, δηλ. από 8-9 τάστο και μετά. Επίσης είναι το κλειδί για χαμηλό action χωρίς πνίξιμο bends στις ψηλές περιοχές μέχρι το 21-22 τάστο. Ή σε 7,25" radius ταστιέρες. Κάθε όργανο διαφέρει (γεωμετρία και μορφολογία), οπότε θέλει λίγο tweak μέχρι να βρεθεί η χρυσή τομή/συμβιβασμός.<          
    • Πρόκειται για την νέα κυκλοφορία των Doobie Brothers απο ηχογράφηση του 1973 και μάλλον σε stereo μιας και έπαιζαν σε ραδιοφωνικό σταθμό. Η ατμόσφαιρα της ηχογράφησης μόνο τον ιδρώτα και την κάπνα δεν έχει μεταφέρει! Για όσους έχουν ζήσει αυτες τις στιγμές, είναι ανατριχιαστικό να το ακούς πάλι με αυτή την... πιστότητα.  Με τους ενισχυτές στο 10 για να βγαίνει η βρώμα (που να βρεις pre και master volume τότε), το μπάσο να βουϊζει απο τον Bassman 100w και τις flat χορδές και ο ντράμερ να πολεμάει να ακουστεί το ταμπούρο. Καλά δεν μιλάμε για τα άλλα τύμπανα και τις λεπτομέρειες στο hihat... γι αυτό έπαιζαν 4α αντε 8α... τσάμπα θα πήγαινε όποια προσπάθεια. Οι φωνές έβγαιναν απο το P.A.. Ενας 100w ενισχυτής με υποδοχές XLR αν ήσουν τυχερός και 2 κολώνες full range ηχεία. Ευτυχώς που υπήρχε και κάποιος ηχολήπτης του σταθμού που έκανε κάποια σχετική μείξη on the fly αλλά πραγματικά αυτό ήταν τότε.     καθως και το απαραίτητα κουρδισματάκια ενδιάμεσα.   Ακούστε όλο το άλμπουμ αν έχετε την περιέργεια ή σας αρέσει το είδος και θα καταλάβετε τι εννοώ.
    • Νικο μπρο, δεν συμφωνώ στα περι relief. Ακόμα και σε ακραία shredding/tapping setup λίγο relief συνηθως υπάρχει. Επίσης, αν ανεβάσεις το relief στον Θεό, απλά αυξάνεις το action (ΚΑΙ στα τελευταία τάστα) χωρίς όφελος. Καμια σχέση με choking.   Το relief χρειάζεται για να έχουμε ομοιόμορφο action σε όλη την ταστιέρα : Σενάρια 1) bridge action ψηλο - relief μηδενικό , αποτέλεσμα : πολύ χαμηλό action αριστερά στην ταστιέρα, υψηλό δεξιά 2) bridge action χαμηλό - relief στον Θεό, αποτέλεσμα : action ψηλό αριστερά και στην μέση, ταστάρισμα τερμα δεξια
    • Παραξενο που ενας MASTER builder δεν ξερει οτι οταν ισιώσεις ενα μπρατσο (μηδενιζοντας το relief αν το fretwork το επιτρεπει) εξαφανιζεται και το chocking out στο ψηλα τάστα (για την CV λεω που επειδη εχει εναν τονο relief "τσοκαρει" στα ταστα πανω απο το 14).   Επίσης το να διαλέγεις ή να απορρίπτεις  μια κιθαρα επειδη εχει καλο/κακό εργοστασιακο σετ απ ειναι το λιγοτερο ΗΛΙΘΙΟ.....    
    • Δεν μου αρέσουν αυτές αλλά μου αρέσει πολύ όταν οι μαγνήτες μπαίνουν στο σώμα χωρίς αυτό το πλαστικό περίβλημα τριγύρω.    Επίσης μια που θέλω να τσιμπήσω σύντομα:    
  • Δημοσιεύστε κάτι...

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύκολη η περιήγηση στην σελίδα. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε.