Προς το περιεχόμενο

Πίνακας συμμετοχής

  1. manosx

    manosx

    Μέλος


    • Βαθμοί

      7

    • Αναρτήσεις

      3.921


  2. Yannis Methenitis

    Yannis Methenitis

    Administrator


    • Βαθμοί

      4

    • Αναρτήσεις

      11.294


  3. Superfunk

    Superfunk

    Solist


    • Βαθμοί

      4

    • Αναρτήσεις

      45.122


  4. kpeyos

    kpeyos

    Μέλος


    • Βαθμοί

      4

    • Αναρτήσεις

      1.634


Δημοφιλές περιεχόμενο

Προβολή δημοσφιλέστερου περιεχομένου σε 02/11/2022 σε όλα

  1. Η δική μου απάντηση είναι ναι και όχι ανάλογως. Κάποια πράγματα άπτονται της γενετικής: συνολική ευφυϊα, δάκτυλα που βοηθούν περισσότερο ή λιγότερο στο παίξιμο ενός οργάνου, έφεση σε motor skills, κλπ Κάποια άλλα πράγματα άπτονται της κουλτούρας, η οποία μπορεί να αποκτηθεί, κυρίως δε το καλό γούστο. Και τέλος η τεχνική είναι κάτι που σίγουρα μπορεί να διδαχτεί, σχεδόν στο οποιονδήποτε του μέσου όρου.
    4 βαθμοί
  2. Πάλι τραπ θα άκουγαν και 200 ευρώ να έκανε. Είναι η ΠΛΕΙΟΨΗΦΊΑ δεν έχεις καταλάβει ότι ΕΜΕΙΣ ζούμε ανάμεσα τους ,όχι το αντίστροφο. Σου ξανα-λεω: Γύρναγα σήμερα σπίτι με τον μικρό από το σχολείο και στο διπλανό Λυκειο ολόκληρες...γαιδουρες και ολόκληροι μαντράχαλοι 17 ετών ΜΟΥΓΚΡΙΖΑΝΕ και έκαναν διαφορά...ΖΩΑ έξω από το σχολείο.... Tι μουσική περιμένεις να ακούσουν όλοι αυτοί?
    3 βαθμοί
  3. Ευχαριστώ, αλλά απλώς σάρκαζα (my bad). Απλά ήθελα να υποδείξω ότι αυτή η αντίληψη δεν έχει εφαρμογή στη μουσική βιομηχανία (ή βιοτεχνία ή οτιδήποτε άλλο). Κανείς δεν μου χρωστάει λεφτά επειδή μου αρέσει να παίζω το (μουσικό) όργανό μου. ΕΓΩ πρέπει να πείσω ότι ξέρω να γράφω κάτι που να ικανοποιεί τα αυτάκια κάποιων ανθρώπων. Αν πετύχω (όπως έγραψα νωρίτερα και υπογράμμισε ο Superfunk) η επιτυχία μου οφείλεται σε κάτι απτό και συχνά μετρήσιμο. Αν αποτύχω (εγώ π.χ. απέτυχα) πάλι οφείλεται σε κάτι απτό και μετρήσιμο. Σε μία συναινετική δοσοληψία, ΟΛΑ τα μέρη είναι ικανοποιημένα, δεν κλαίει ο ένας το ποσό που έδωσε και γελάει ο άλλος που το έλαβε. Εννοείται, ακόμη και αν τους ρίξει, το ίδιο θα ισχύει.
    3 βαθμοί
  4. Τα video είναι η πιο υπέροχη μηχανή που εφευρέθηκε ποτέ. Τέλεια αρμονία πολύπλοκων μηχανικών με ηλεκτρονικά στοιχεία.
    2 βαθμοί
  5. Κατέβασα το PDF. 156 σελίδες. ΕΚΑΤΟΝ ΠΕΝΗΝΤΑ ΕΞΙ ΣΕΛΙΔΕΣ Και κατάθεση ψυχής μετά από αυτό. Απεριόριστο θαυμασμό και σεβασμό μόνο και μόνο που εκτέθηκες σε τέτοιο βαθμό.
    2 βαθμοί
  6. Κοιτα, εχω ενα ελάττωμα, ξερω καλα αγγλικα, και καταλαβαινω στίχους στα ξενα ανωτερου επιπεδου τραγουδια. Μιλαμε για αποπατο, ποιος μετζελος, μιλαμε για σκουπιδια. Παντα ετσι ηταν. Να βλεπεις τωρα πιτσιρικια να χορεύουν, και η αλλη να απαιτει τραγουδιστα να της γλυφεις τοσο το μ#€@νι οσο και τον κ#€λο. Να μην πουμε για μεταλ, που με 5 ωραια τσεκουρωματα θα σε διαμελισω σε 6 κομματια για να ανεβει το παθος μου, καταπληκτικη μπαλαντα. Τωρα, και στα ελληνικα δεδομενα και στα ξενα ειπαμε, υπαρχουν ωραια κομματια, και κατα καιρους γίνονται και ωραιεες επιτυχιες, αλλα σκουπιδια παντα υπηρχαν και παντα θα υπαρχουν, σε ολες τις εποχες και τις χωρες, και παντα θα αγγιζουν τη σκοτεινη πλευρα μας, και παντα θα υπαρχουν κααι σκουπιδια επιτυχημενα, σαν τα χάμπουργκερ και τα αναψυκτικά.
    2 βαθμοί
  7. Κακως εξετάζετε τις πλατφόρμες, το περιεχόμενό τους και τη φόρμα ή την όποια καλλιτεχνική αξία των σημερινών επιτυχιών. Το ΜΟΝΟ που έχει σημασία, και η ΜΟΝΗ αιτία για την παραγωγή αυτών των κατασκευασματων ειναι οι ανάγκες που καλύπτουν. Και ναι, θελει ταλέντο για να καλυψεις πετυχημενα μια αναγκη, ή μηπως νομιζετε ότι δεν εχει ταλέντο στη δουλειά του ενας πετυχημένος σε οποιοδήποτε τομέα? Παραγωγη σκουπιδιών που πωλείται χρυσαφι, μιλαμε για τελευταιο σταδιο δυσκολιας. Λοιπόν οι ανάγκες που καλύπτουν αυτά τα πραγματα είναι ίδιες με τις ανάγκες που παντα κάλυπταν τα ανάλογα σκουπίδια του παρελθόντος, άσχετα αν τότε τα αντίστοιχα σκουπίδια μας άρεσαν διότι τότε είχαμε εμείς οι ίδιοι τις αντίστοιχες ανάγκες. Αγοράκια στην εφηβεία, σκουπίδια το μεταλ σκουπίδια και το τραπ, υστερικα κοριτσακια, σκουπιδια τα boy bands σκουπίδια και τα tictoc dances, γεροξουρες σε φαση θα δειξω τα λεφτα μου, σκουπίδια τα σκυλαδικα καθε εποχης, βλακες εναλλακτικοί δηθεν ψαγμενοι, σκουπιδια αβαν γκαρντ και 8 bit καραγκιοζιλικια. Δεν θα αλλαξει αυτό ποτέ, υπαρχουν οι αναγκες και η οικονομία τις καλύπτει, και οσο πληρώνουν οι μαλακες θα συνεχίσει και να τις καλύπτει. Αν τωρα μεσα σε αυτή την θαλασσα προσφοράς βγει και κανα καλο κομματακι, συγνώμη, δεν το θελαμε, κατα λάθος βγηκε, ενα χαλασμενο ρολόι δειχνει δυο φορες τη μερα τη σωστη ωρα. Παντα ετσι ήταν, και οταν παίρναμε τους δισκους, στην καλυτερη 2- 3 κομματια ακουγοντουσαν, τα αλλα στον καιαδα, ελαχιστα άλμπουμ ειναι καλά απο την αρχη ως το τέλος. Μαζική παραγωγή για την καλυψη των αναγκων της μαζας, στα χαρμπουγκεραδικα σκουπιδια τρωει η μαζα, αλλα και βιγκαν αχυρα παλι για τη μαζα είναι, οι αναγκες καλύπτονται, και νοσταλγούμε οι παππούδες το παλιό καλό σουβλάκι, και αυτό σκουπιδια ηταν ομως. Σε διακοσια χρονια αν δε ριξει πυραύλους ο σπανομαριας η ενατη θα ειναι ενατη. Για την τευλορ σουιφτ, τους μεταλλικα και τους μπιτλς εχω τις αμφιβολιες μου.
    2 βαθμοί
  8. Φίλε dimsonic πρέπει να συνειδητοποιήσεις πως ανήκεις σε μια γενιά που φεύγει. Μπορεί να ήταν η καλύτερη που υπήρξε, αν κι εγώ σαν συνομήλικος δεν είμαι καθόλου σίγουρος. Γέρασες και όσο κι αν είσαι οξυδερκής δεν μπορείς να ακολουθήσεις γιατί σου φαίνονται φτηνά και υποδεέστερα. Ακόμα και στον Πετρίδη που διδάσκει ιστορία πλέον. Όπως και στην προηγούμενη γενιά. Σκέφτηκες τι κοινό έχεις με τα άτομα που ρωτάς; Ένα βολεμένος συνταξιούχος με τα παιχνίδια του δεν μπορεί να ταυτιστεί μ' ένα φοιτητή ή δίκαια θυμωμένο άνεργο που τώρα ανακαλύπτει σιγά σιγά πως λειτουργεί ο κόσμος και μόνο φαντάζεται τι μπορεί να του ξημερώσει αύριο. Μπορείς να διασκεδάζεις με τον ίδιο τρόπο; Με τα ίδια πράγματα; Έχεις τα ίδια διλήμματα ή μήπως τα ίδια ακούσματα; Μεγάλωσες στο ίδιο περιβάλλον μήπως; Ο άλλος πριν μιλήσει είχε τον αντίχειρα στο κινητό κι έβλεπε βίντεο πριν δει βιβλίο. Τι κοινό έχεις εσύ που έχεις γεμίσει το σπίτι σου με συσκευές και αποκτήσεις μουσικής που δεν αποχωρίζεσαι και ακούς βραχέα; Όλα αυτά υπάρχουν σε ένα κινητό με σύνδεση στο ίντερνετ. Κι από εκεί ενημερώνεται και ακούει μουσική. Πως μπορεί να σου απαντήσει ένας τριαντάρης και να ταυτιστείτε; Για home recording ίσως, γιατί μελετάς και έχεις έμπειρα αυτιά. Για τη μουσική σου χμ... μπορεί να σε σεβαστεί. Αλλά για όλα τα υπόλοιπα η κοινωνία άλλαξε. Φιλικά, ο συνομήλικος.
    2 βαθμοί
  9. Να διευκρινίσω εδώ, ότι δεν είναι απαραίτητο να είναι συγκεκριμένο το υλικό, ή επιβαλλόμενο από άλλον. Μπορεί να είναι εντελώς αυτοσχεδιαστικό. Αλλά phrasing είναι ο τρόπος που χρησιμοποιείς τα εργαλεία σου για να δομήσεις μουσικό λόγο.
    1 βαθμός
  10. Όλα ξεκίνησαν κατά τύχη, ούτε καν σκεφτόμουν ότι θα κατέληγε έτσι το πράγμα. Έγραψα ένα μάλλον χιουμοριστικό post στο νήμα του dim για την νέα του tele. Εκεί που αργότερα αναφέρθηκε στο σαράκι. Λίγο αργότερα, συνέχισα με ένα δεύτερο post (σαν συνέχεια του πρώτου), το οποίο είχε όμως εμφανείς αναφορές σε αστυνομικό μυθιστόρημα. Δεν θα έγραφα άλλο τέτοιο post, δεν είχε νόημα. Έλα όμως που μέσα μου είχα την συνέχεια ... Αποφάσισα λοιπόν να ανοίξω ένα ξεχωριστό νήμα, για να γράψω μερικά post ακόμα, έτσι για πλάκα μέχρι να τελειώσει. Υπολόγιζα τρία τέσσερα. Όμως κάθε φορά που έγραφα κάτι, μέσα μου γεννιόταν και κάτι καινούριο για την συνέχεια. Σιγά σιγά άρχισα να είμαι εγώ ο Dim (ο ήρωας). Να αισθάνομαι σαν αυτόν, να βιώνω ότι βίωνε, σχεδόν κυριολεκτικά. Δεν υπήρχε στιγμή της μέρας που να μην σκέφτομαι τι θα γινόταν στην συνέχεια, σαν να μην το έγραφα εγώ. Το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ, όλη μέρα ήμουν αφηρημένος. Με ρούφαγε η ιστορία. Το ζούσα κανονικά. Δεν έχω ξανακάνει ποτέ κάτι τέτοιο, ούτε είχα σκοπό να κάνω. Μου φαίνεται τεράστιο, δύσκολο, αδύνατο. Έχω τεράστια αδυναμία στην αστυνομική λογοτεχνία, ειδικά την old school, την noir, και κάποια πράγματα έβγαιναν αβίαστα από μέσα μου. Σιγά σιγά άρχισα να προσέχω περισσότερο τον τρόπο γραφής, τις μικρές λεπτομέρειες. Έχω γράψει σεντόνια που έσβησα και ξανάγραψα, γιατί δεν μου άρεσε όπως τα έγραφα. Κολλούσα σε λέξεις (πχ πώς λέμε αυτόν που συγχωρεί), για ώρες. Κάθε φορά που έγραφα κάποιο κείμενο, φορτιζόμουν τόσο πολύ συναισθηματικά, που ίδρωνα και με έπιανε τρεμούλα. Ζούσα σαν Dim, μια παράλληλη ζωή. Έφτασα στο σημείο να ερωτευτώ την Alexa, και μιλάω σοβαρά. Κάθε φορά πριν γράψω, διάβαζα όλα τα προηγούμενα, έμπαινα στην ψυχή του Dim και φορτιζόμουν, ένιωθα, και μόνο τότε με ικανοποιούσε το αποτέλεσμα, όταν δοκίμασα να γράψω αλλιώς τα έσβησα, δεν είχε ψυχή το γράψιμο, ήταν διαδικαστικό. Αισθανόμουν όπως αισθανόταν. Γι' αυτό, το θέμα μου ήταν όχι απλά να διηγηθώ μια ιστορία, αλλά να εμβαθύνω σε χαρακτήρες, σε εσωτερικούς κόσμους, να χτίσω δηλαδή και σε ένα δεύτερο επίπεδο. Και αυτό, γιατί αυτό το δεύτερο επίπεδο το βίωνα, έπρεπε να μιλήσω γι' αυτό, ήταν ίσως πιο σημαντικό από την ίδια την ιστορία. Κάποια στοιχεία του Dim συνειδητοποιώ εκ των υστέρων ότι είναι δικά μου, πχ μπορεί να είμαι πάρα πολύ άνετος με γυναίκες σε σημείο να πετάω χιουμοριστικά υπονοούμενα (κάποια από αυτά που έλεγε ο Dim στην Alexa τα έχω χρησιμοποιήσει κι εγώ στην πραγματικότητα), αλλά όταν είμαι μπροστά σε κάποια για την οποία αισθάνομαι έντονα πράγματα, δεν μπορώ να αρθρώσω λέξη, μπερδεύω τα λόγια μου, γίνομαι ηλίθιος. Όταν η κοπέλα πέθανε, δάκρυσα, αλήθεια δάκρυσα. Κι ας ήξερα ότι δεν είχε πεθάνει ως ο νους πίσω από την ιστορία. Ήμουν ταυτόχρονα ο συγγραφέας και ο ήρωας, ήξερα όπως ο συγγραφέας, αλλά αισθανόμουν όπως ο ήρωας. Μιλάμε για την απόλυτη παράνοια. Ίσως να χρειάζομαι ψυχιατρική παρακολούθηση. Οι ταχυπαλμίες έδιναν και έπαιρναν, και ίσως να ήταν και ένας από τους λόγους της κολπικής μαρμαρυγής. Έμενε μόνο το τέλος τότε που με έπιασε, να ξανασυναντηθεί με την Alexa, και μόνο στην σκέψη του πόσο έντονη θα ήταν η στιγμή, με έπιανε τρεμούλα. Κάποιες φορές κολλούσα στο πώς θα δώσω κάτι, πχ πώς θα καταφέρει ο Dim να γλιτώσει όταν ο Νικ τον σημαδεύει με το όπλο. Ήθελα να είναι όσο πιο πραγματικό γίνεται, με όσα λιγότερα κενά ήταν δυνατόν, και να υπάρχει αληθοφάνεια. Βλέποντάς το εκ των υστέρων, μπορώ να δώσω πολλά credits στο υποσυνείδητό μου, γιατί από εκεί, και χωρίς καθόλου σκέψη, ξεπήδησαν διαμάντια, όπως το καυτό νερό που έριξε η κοπέλα στο πρόσωπο του δολοφόνου (δεν το είχα ακούσει/διαβάσει πουθενά, μου ήρθε όπως έγραφα, ούτε καν χρειάστηκε να το σκεφτώ). Μια άλλη ιδιαιτερότητα, ήταν ότι υπήρχε χρονικό όριο για την οποιαδήποτε διόρθωση, την άλλη μέρα, δεν θα μπορούσα να διορθώσω τίποτα. Δεν θα μπορούσα πχ να γυρίσω πέντε post πίσω, και να βάλω μια εμβόλιμη σκηνή, που να την βρω αργότερα μπροστά μου. Κατά έναν μαγικό όμως τρόπο, ότι είχα γράψει πριν, ήρθε και κούμπωσε τέλεια με την εξέλιξη. Το οριστικό τελικό πλάνο της ιστορίας, παγιώθηκε μέσα μου μετά την μέση, μέχρι τότε αμφιταλαντευόμουν, και ήμουν γεμάτος διλήμματα. Αλλά όσο κυλούσε η ιστορία, κατά έναν περίεργο τρόπο ... γραφόταν μόνη της, πήγαινε μόνη της εκεί που έπρεπε. Η δική μου αίσθηση, ήταν ίδια με αυτήν της μουσικής σύνθεσης. Για να γράψω κομμάτι πρέπει να είμαι φορτισμένος συναισθηματικά, και κατά την διάρκεια του γραψίματος μου δημιουργείται ανεξέλεγκτη ένταση μέχρι να τελειώσω. Αλλά τις περισσότερες φορές δεν σκέφτομαι, απλά γράφω, πολλές φορές δεν ξέρω καν τι ακκόρντα παίζω, ούτε που στηρίζεται η μελωδική γραμμή. Αν μου έλεγε κάποιος ότι θα καθόμουν να γράψω τόσα σεντόνια/post θα του έλεγα ότι είναι τρελός. Με κουράζουν, βαριέμαι τόσο γράψιμο. Εδώ βγήκαν χωρίς κόπο, ούτε καν κατάλαβα ότι έγραψα τόσο πολύ. Μου φαίνεται δύσκολο όμως να το ξανακάνω. Νιώθω σαν να έγραψα ένα ολόκληρο μουσικό album, ήταν too much. Έβγαλα πολύ πράγμα από μέσα μου, που είχε μαζευτεί ίσως και λόγω έλλειψης ενασχόλησης με την μουσική. Θέλω να ευχαριστήσω τον Dim που έστω και άθελά του μου έδωσε το έναυσμα να το κάνω. Και φυσικά ευχαριστώ όλους εσάς που το διαβάσατε, και με τον τρόπο σας με ενθαρρύνατε να συνεχίσω, είναι μεγάλη δουλειά αυτό που κάνατε παιδιά. Σας ευχαριστώ που με βοηθήσατε στο πρώτο μου (και πιθανότατα μοναδικό μου) μυθιστόρημα.
    1 βαθμός
  11. ΕΥΓΕ! Εξαιρετικό! Και δεν είμαι και λάτρης του είδους... Θα γινόταν απίστευτα "μαμάτη" graphic novel που λένε και στο χωριό μου...όχι τίποτα άλλο αλλά για να δούμε πως την φαντάζεσαι αυτή την Αλέξα δηλαδής...
    1 βαθμός
  12. Σίγουρα καλύτερο, αν και τα έγχορδα με ξενίζουν, είναι κάτι σαν αυτά τα παλιά simulated μέσα από απλές κυματομορφές. Στείλε να στα γράψει κανας άλλοε λαίμαι! Για ήχους κιθάρες παιξίματα περιττό να πούμε.
    1 βαθμός
  13. 1 βαθμός
  14. Τα παιδάκια έχουν καεί. Και εμάς άμα μας ταίζανε τριπάκια από τα γενοφάσκια μας θα είχαμε καεί. Δεν είμαι σίγουρος ότι το ίντερνετ (γενικά το ίντερνετ οχι το streaming ) είναι καλύτερο από τα τριπάκια.
    1 βαθμός
  15. Ξερω πολυ καλα τι φταίει Ομως πλεον μοστραρεται οτι αυτο ειναι τρεντυ ενω δεν ειναι. Δεν ειναι διοτι ειναι δωρεαν. Ας εδιναν 20 ευρω για καθε δισκο θα σου ελεγα
    1 βαθμός
  16. Η παρακμή είναι συνεχής και δεν άρχισε με το ίντερνετ, απλά συνεχίστηκε. Μεσα σε ένα διάστημα 60 ετών μπορεί όντων να παρατηρηθεί αύξηση της παρακμής, δεν είναι όμως θέμα ίντερνετ, γιατί οι επιτυχίες του 60 μπροστά π.χ. σε αυτό πάλι χάλια είναι , είτε μιλάμε για το bird is the word είτε για το blue velvet. Άρα αλλού είναι οι αιτίες, όχι στο ιντερνετ, και η παρακμή δεν ξεκίνησε το 2010 αλλά αιώνες πριν. Αν την επιτάχυνε το ιντερνετ θα είναι πρώτα από όλα λόγω της πειρατείας και όχι λόγω του streaming.
    1 βαθμός
  17. 1 βαθμός
  18. Το κομμάτι είναι πολύ καλό... δεν θα αναφερθώ στα παιξίματα, στην μίξη-μάστερινγκ και στο βίντεο που αγγίζουν το "επαγγελματικό" αλλά στο άσμα αυτό καθ'αυτό.. Τραγουδάς σε όλη την διάρκεια του κομματιού, γιατί; άσε και κάποιο όργανο-α να "ξεχωρίσουν".. Μου έλειψε μια κάποια αλλαγή είτε στους χρόνους, είτε στην μελωδία, είτε στην αρμονία.., έτσι για το αλατοπίπερο. Η φωνή σου είναι καλή, αλλά θα προτιμούσα μια άλλη με περισσότερο συναίσθημα και "εκρήξεις" ή έστω αλλαγή του mood της σε μερικά σημεία. Τώρα μου ακούγεται αρκετά flat μέσα στο άσμα. Όλα αυτά προσωπικές απόψεις που κάλλιστα μπορεί να είναι λανθασμένες....
    1 βαθμός
  19. καραlike! Τι ήχος στην κιθάρα είναι αυτός! Πολύ ωραία σύνθεση την είχα ξεχάσει. Ακούγονται όλα πιο μαλακά και βελούδινα σε σχέση με το παλιό version
    1 βαθμός
  20. Το έχω ήδη εκτυπώσει και πάει για βιβλιοδεσία κατ'οίκον. Οι παραδοσιακοί αναγνώστες μπορούν να κατεβάσουν το λογοτέχνημα και σε .pdf Πήρα το θράσος και έκανα μια μικρή επεξεργασία κειμένου . Κάθε ανάρτηση διαφορετικό κεφάλαιο και περιθώρια για βιβλιοδεσία σελίδας Α5. The wood conspiracy.pdf
    1 βαθμός
  21. Γραφω οτι και πριν το ιντερνετ, η κατασταση ηταν να τραβας τα μαλλια σου. Τωρα, το φιλτρο του χρονου θα αναλαβει τα υπόλοιπα. Ας μην ωραιοποιουμε ομως το παρελθον.
    1 βαθμός
  22. Τα τσαρτς διαχρονικά είχανε επί το πλείστον σκατά, όταν τα ακούγαμε στην εποχή τους. Trust me, από αυτό ζούσα ως διευθυντής προγράμματος ραδιοφώνων και έπρεπε καθημερινά να επιλέγω ανάμεσα τους. Ετεροχρονισμένα όταν τα ακούς, ρίχνεις νερό στο κρασί σου λόγω συνήθειας. Η μουσική της προσωπικής μας δισκοθήκης δε, δεν περιλαμβανόταν στα τσαρτς. Όσο μεγαλώνεις τόσο πιο πολύ αποστασιοποιείσαι από τη μουσική που ακούν οι νεότεροι, τον τρόπο ενημέρωσης και διάδοσης της, την εφηβική αργκό με τα "κομπλέ", "ποιος", "ισχύει", "όντως", κ.α. Τόσο που αν έχεις και μια ελιτίστικη προσέγγιση, φρικάρεις και σου φταίνε όλα. Που ζούμε, κύριοι! Που πάει πια η ανθρωπότητα! Έλα ντε...
    1 βαθμός
  23. Έχουμε συνηθίσει να παίρνουμε απλοϊκές απαντήσεις σε πολύ δύσκολα ερωτήματα και αυτό είναι το αποτέλεσμα. Η ζωή έχει γίνει τόσο περίπλοκη, που πουθενά δε μπορείς να υποστηρίξεις ότι το Α οδήγησε στο Β με αιτιολογική σχέση. Όταν καταλάβουμε ότι για να πάμε από το Α στο Β είναι αποτέλεσμα εκατοντάδων ή και χιλιάδων διεργασιών και παραγόντων, τότε ίσως σταματήσει και αυτό που παρατήρησες. Χλωμό βέβαια αν με ρωτάς, γιατί είναι μακράν πιο εύκολο να δείξεις με το δάχτυλο κάτι/κάποιον και να καταλήξεις ότι φταίει μόνο αυτό.
    1 βαθμός
  24. Εγώ πάλι προσπαθώ να καταλάβω το θέμα που συζητάμε. Το σπασμένο τηλέφωνο μου θυμίζει. Την ποιότητα της σημερινής ποπ; Ποιος φταίει για τα χάλια μας; Να καεί το σπότιφαϊ; Ειδικά το τελευταίο είναι σαν να θέλεις να αλλάξεις τη βρύση επειδή η ΕΥΔΑΠ έκοψε το νερό. Παρατηρώ μια τέτοια κοντόφθαλμη αντίδραση σε πολλές περιπτώσεις τελευταία και όχι μόνο στη μουσική.
    1 βαθμός
  25. Δεν είπα πουθενά ότι η Rihanna είναι η τοπ φωνή, ούτε και με ενδιαφέρει αυτό δηλαδή. Απλά μου αρέσουν τα κομμάτια της (νταξ όχι όλα) και η χροιά της/τρόπος που τραγουδάει. Εδώ όμως θα τσακωθούμε.
    1 βαθμός
  26. Με όλο το σεβασμό στην προσωπική γνώμη (αυτό εκφράζω κ εγώ εδώ εξάλλου εννοείται), υπάρχουν πολλές καλύτερες φωνές στην pop (Beyonce, Adele κλπ). Όσον αφορά την εμφάνιση, αν πας σε οικισμό Ρομά με χορηγία από Sephora, θα βγαλεις καμία εικοσαριά Rihannες εύκολα. Και δεν έχω κάτι με τους Ρομά. Πώς την προώθησαν αυτήν την κοπέλα ως την ενσάρκωση του εξωτικού στοιχείου δεν μπορώ να καταλάβω
    1 βαθμός
  27. Σίγουρη επιτυχία σαν σενάριο σε old school film noir! Κάνε τις απαραίτητες αλλαγές εκτύπωσε το, δέσε το και στείλτο στον Σκορτσέζε. Dim ο Ντι Κάπριο, Alexa η .......
    1 βαθμός
  28. Εκτός από τα prog και τα jazz (τα τελευταία φυσικά και δεν γινονταν ποτέ mainstream) σε ΟΛΕΣ τις εποχές ,και στα 70s, έβγαιναν και ένα κάρο ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ. Σκουπίδια που προωθούσαν οι δισκογραφικές και...ΟΧΙ οι πλατφόρμες....αλλά τα ΜΕΣΑ της εποχής (ράδιο και τηλεόραση) Τα ΙΔΙΑ Σκουπίδια προωθούν ΚΑΙ ΤΩΡΑ οι ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΚΈΣ, και όχι οι "πλατφόρμες " όπως λανθασμένα λες (ΟΛΟΙ οι καλλιτέχνες στο σημερινό τοπ 50 στο Spotify έχουν συμβόλαιο με δισκογραφική. ) Από εκεί και πέρα όπως έχουν ευτελιστει τα ΠΑΝΤΑ στην εποχή μας έτσι έχει ευτελιστει και η εμπορική μουσική . O κύριος λόγοςΔΕΝ είναι οτι ο κάθε πικραμένος μπορεί με μιΑ κομπιούτερ και 3 σπασμένα plug in να βγάλει "μουσική "... και να την ανεβάσει ... Σκέφτηκες ποτέ ότι ΔΕΝ φταίει η ΤΡΑΠ του κΟλου που έγινε έτσι η....κοινωνία αλλά η...κοινωνία που η κυρίαρχη μουσική είναι η τραπ του κΟλου? Με άλλα λόγια η μουσική απλά ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΖΕΙ την ΣΑΠΙΛΑ της εποχής...δεν φταίνε οι....πλατφόρμες οι οποίες κάνουν ΑΚΡΙΒΩΣ την ίδια δουλειά που έκαναν τα ραδιόφωνα τοτενες στα 70s που όλα ήταν υπέροχα, δεν υπήρχε πονηρΓια & τρώγαμε πΣωμι και ελιά με τον Κωτσο βασιλιά :) (δεν είχαμε γιατί τον είχε στείλει η χούντα βακανσ αλλά λΑιμε τωρα)
    1 βαθμός
  29. 1. Δεν μπορώ να ακούσω για πάνω από λίγα δευτερόλεπτα ην πλειονότητα της παραπάνω λίστας, για πολλούς λόγους. Ο κύριος είναι ότι η ενέργεια που βγάζουν δεν αντιπροσωπεύει αυτή της προσωπικότητάς μου, δεν νιώθω "γεμάτος" όταν ακούω reggaeton, bachatες, neo-pop beats, και copy-paste καψουροτράγουδα. Όχι γιατί είναι κακές παραγωγές, αλλά δεν μπορώ να συνδεθώ καθόλου μαζί τους. Rant mode on// H περίπτωση πχ του reggaeton, είναι κάτι που με εκνευρίζει - να ακούω τον ίδιο ρυθμό για 3 λεπτά χωρίς καμμία απολύτως εναλλαγή, και μετά το επόμενο κομμάτι να είναι το ίδιο με (ίσως διαφορετικές συγχορδίες. Όχι. Delete. Θάνατος. Δεν αντέχω άλλο reggaeton, και μουσικά δεν έχει πλέον να προσφαίρει τίποτα στην ανθρωπότητα. Όλα τα ίδια λένε, όλα τα ίδια ακούγονται. Αν θέλει να χορέψει κάποιος, υπάρχουν. Αλλά μη βγάζετε καινούργια. Φτάνει. ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΑ REGGAETON. 2. Υπήρχαν πάντα άλλα μέσα που προωθούσαν καλλιτέχνες κάθε είδους, και πάντα υπήρχαν καλοί και κακοί, είτε εκεί που υπάρχει προβολή, είτε underground. Έβαλα κάπου στη μέση γιατί το Self-publishing έχει δώσει ευκαιρίες σε κάποιους που παλαιότερα δεν θα είχαν καν τρόπο στο να βγουν παραέξω. 3. Μουσικά υπάρχουν κάποια διαμάντια, αλλά μιλάμε για απειροελάχιστες εξαιρέσεις. Οι παραγωγές ναι, είναι καλές, αλλά ΜΟΥΣΙΚΑ, συνθετικά, αρμονικά, μιλάμε για ένα συνεχόμενο copy/clopy paste μεταξύ παλαιών και νέων, "σίγουρων" συνθέσεων που δε γίνεται να πάνε λάθος. Καταλαβαίνω βέβαια ότι, και δε γίνεται συνέχεια να γράφουμε αριστουργήματα, αλλά και ότι ο μέσος ακροατής δε θέλει κάτι πολύπλοκο. Σίγουρα δε μπορεί όλος ο κόσμος να ακούει prog και jazz, και γιατί το αυτί δεν είναι εκπαιδευμένο, αλλά και γιατί δε θέλουν, ούτε έχουν ανάγκη να είναι. Στον κόσμο αρέσει το απλό, το γρήγορο και αποδοτικό. 3 λεπτά, κούνα το, σπάσ'το, κλάψε που σε χώρισε, πιες και χώρεψε μέχρι το πρωί, γίνε λιώμα, ταυτίσου, και πάμε παρακάτω. Το δέχομαι, αλλά δεν είναι για μένα προσωπικά.
    1 βαθμός
  30. Καλά Χριστούγεννα σε όλους!
    0 βαθμοί
  31. Εγώ να πω ότι - σπάνιο - αλλά το σιγοτραγουδάω όλη μέρα μέσα στο κεφάλι μου.
    0 βαθμοί
  32. Επαναλαμβανω. Ακους ενα σολο απο ενα κιθαριστα κ λες τι φραζαρισμα εχει. Ωραια . Τι εννοουμε μ'αυτο ? Αυτο που εννοουμε ειναι μαλλον λαθος. ΕΠ ΟΥΔΕΝΙ ΔΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΑΙΖΕΙ ΩΡΑΙΕΣ ΦΡΑΣΕΙΣ. Αυτο ειναι λεξιλογιο, αυτοσχεδιασμος ο,τιδηποτε. Ορισμος πχ στη wiki ειναι Musical phrasing is the method by which a musician shapes a sequence of notes in a passage of music to allow expression Να το κανω πιο λιανα. Ερχεται ενας μα(ν)εστρος κ σου λεει θα παιξεις αυτο. Κ το παιζεις. Ολοσωστα. Οι νοτες ειναι σωστες και οι αξιες. Κ σου λεει φιλε χαλια φραζαρισμα. Γιατι κατι απο δυναμικες, time feel before after the beat , articulation ή οι τεχνικες εκφρασης που χρησιμοποιεις δε του κανανε. Αυτο ειναι phrasing. 10 παιχται θα ερμηνεψουν με αλλο phrasing ακριβως την ιδια μουσικη φραση. Αυτο σημαινει πως αυτο που λεμε το 99% των κιθαριστων phrasing κ συνεννοουμαστε κιολα ειναι λαθος. Το χρησιμοποιουμε εντελως καταχρηστικα κ το εχουμε καθιερωσει. Φυσικα απο αυτο που εμεις λεμε phrasing δεν γκενειν να λειπει αυτο που πραγματικα σημαινει. Αυτες οι λεπτομερειες διαφοροποιουν τον καθενα. Αλλιως θα ακουγαμε οχι Σπετσοφαι (Σποτιφαη) κ LP's κ ηχογραφημενη μουσικη αλλα guitar pro κ midi περασμενα απο virtual instruments που ολο κ πλησιαζουν σε πειστικοτητα (ειδικα αν αυτος που κανει editing ειναι καλος) Κ αν οταν παιζουμε μερη αλλων φαινεται μια φορα στον αυτοσχεδιασμο φανερωνουν μυρια πραγματα για τη μουσικοτητα κ τις επιρροες του καθενος κ ας μη παιξει ουτε lick αλλου
    0 βαθμοί
  33. .....και beta πέρασαν απο τα χέρια μου...και Philips VR 2350 Video 2000 Match Line..... Beta tapes Βρίσκω και τώρα NOS ακόμα και ζαλονικη. Το 2000 είναι πολύ πιο δύσκολο.....
    0 βαθμοί
  34. Πάντως έχω σημειώσει σημαντική πρόοδο σε σχέση με το παρελθόν. Ορίστε ΤΙ ΒΡΗΚΑ , την πέμπτη που μας πέρασε. Nordmende V101....του 1983....... O λόγος που δεν το πήρα, αν και στάθηκα μπροστά του για 10 ατελείωτα λεπτά ήταν διότι: Α) Αν δούλευε ή το έφτιαχνα να δουλέψει....θα ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο. Β) Αν δεν .......ο πιο δυστυχισμένος / Προτίμησα να είμαι flat συναισθημάτων.
    0 βαθμοί
  35. Το φρέηζιν' είναι μια συνισταμένη του τι ακούς, τι είσαι ικανός να κάνεις και τι γουστάρεις να κάνεις. Η βαρύτητα της κάθε παραμέτρου καθορίζεται απο την εν γένει προσωπικότητα του μουσικού. Το σημείο καμπής/διαφοράς έρχεται όταν περάσεις στο παίξιμο σου σχήματα και φράσεις που προκύπτουν σχεδόν ως φυσική επιλογή και λιγότερο ως τεχνητή κατασκευή. Για το λεγόμενο φήλινγκ, υπάρχει μια ασάφεια στην αποκωδικοποίηση του όρου, καθότι για πολλούς συγχέεται με την μεταδοτικότητα, κάτι που δεν είναι ακριβώς λάθος κατα την γνώμη μου. Σε κάθε περίπτωση, για την πλειονότητα, συνήθως εκείνος που έχει delivery θεωρείται πως παίζει και με φήλινγκ, αυτός όμως που είναι αισθηματίας δεν είναι κατ' ανάγκη και μεταδοτικός.
    0 βαθμοί
  36. Εμένα μου άρεσε, έχει ροή και ανήκει στην κατηγορία driving songs. Οδηγάς και ακούς. Μου αρέσει η καθαρή άρθρωση σου και το μέταλλο της φωνής σου. Τεχνικά θα προσπαθούσα να ξεχωρίσω λίγο περισσότερο τα όργανα στη μείξη αλλά αυτά είναι προσωπικές απόψεις. Ωραίο!
    0 βαθμοί
  37. Αυτό έχει απαγορευτεί από τη συνθήκη της Γενεύης.
    0 βαθμοί
  38. 0 βαθμοί
  39. Με το συμπάθιο, με καλή διάθεση αλλά και σεβασμό για το "πάθος" σου αλλά ...
    0 βαθμοί
  40. Για καλό το είπα :) Είναι πιο μαλακές οι ψηλές συχνότητες, τουλάχιστον έτσι μου ακούγεται με τα ακουστικά που έχω στην δουλειά.
    0 βαθμοί
  41. Για να κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου εδώ, το phrasing στη μουσική που είναι μια τέχνη σε αντιστοιχία γλώσσας δε νομίζω ότι μοιάζει με το πως διδασκόμαστε την επικοινωνία, αλλά με το πως οι λέξεις δομούνται στην ποίηση. Γι αυτό και έβαλα στο 1ο μου ποστ και το στοιχείο της ευρύτερης κουλτούρας που αναλύοντας το εδώ μπορεί να ξεφεύγει ακόμη κι απ τα όρια της ίδιας της μουσικής. Με λίγα λόγια αυτό που ορίζω εγώ ως καλό phrasing ξεφεύγει απ τα στενά όρια του να γνωρίζει κάποιος τη χρήση της κιθάρας, όπως κάποιος τυχαίος απόφοιτος jazz ωδείου ή κάποιος 5χρονο Κορεατάκι του youtube. Είναι η διαφορά αν μπορώ να χρησιμοποιήσω το παράδειγμα που έχει ο George Benson με αυτόν που ξέρει να αναλύσει τον George Benson καλύτερα απ οτι ο ίδιος τον εαυτό του, έχει όλα τα τεχνικά skills αλλά και πάλι δε θα καταφέρει ποτέ να αυτοσχεδιάσει τόσο tastefully όσο ο George Benson.
    0 βαθμοί
  42. Όταν με ρωτούν τι κομμάτια μου αρέσουν από τη σύγχρονη pop, ένα μου έρχεται στο μυαλό. Κυρίως φταίει το beat που πέφτει στο ασθενές μέρος με ένα ωραίο ηλεκτρονικό fill, που κάθε φορά που το ακούω λέω, α τι ωραίο που το φτιάξανε.
    0 βαθμοί
  43. Το phrasing είναι εντελώς πεπερασμένο/μετρήσιμο στοιχείο και έχει να κάνει με τον τρόπο που "χτίζει" ένας κιθαρίστας (εν προκειμένω) τις σόλο φράσεις του. Ναι διδάσκεται. Το πώς θα εφαρμόσει βέβαια ο καθένας αυτά που έμαθε από εκεί και πέρα, είναι άλλο θέμα φυσικά. Το feel είναι εντελώς αόριστη έννοια και σημαίνει διαφορετικά πράγματα για τα αυτιά του καθενός. Ως εκ τούτου δεν υπάρχει απάντηση. Όλα πάντως είναι θέμα τριβής με το αντικείμενο. Όσο πιο οικείο σου είναι το όργανο, όσο πιο πολύ το αισθάνεσαι ως επέκταση του εαυτού σου, τόσο πιο ανεμπόδιστη/άμεση είναι η μεταφορά σε αυτό της μουσικής που ακούς μες στο κεφάλι σου. Οπότε η απάντηση σε όλα τα ερωτήματα τέτοιου τύπου είναι: Άστε τις φιλοσοφίες και ξεκινήστε το σκάψιμο. Παραλειπόμενο και το έχω ξανα-αναφέρει αλλά δε χάνω ευκαιρία: Τον Buck δεν μπορώ ούτε να τον βλέπω ούτε να τον ακούω. Το παίξιμό του ειδικά, μου δίνει την εντύπωση ότι είναι ακραία επιτηδευμένο. (δε δέχομαι αντιρρήσεις, πρόκειται για προσωπική άποψη).
    0 βαθμοί
  44. Αργα τη νυχτα... πολλα πολλα πολλα μαζεμενα συναισθηματα.. Πιανω κιθαρα, ανοιγω καμερα.. και κανω αυτο. Ελπιζω να σας αρεσει.
    0 βαθμοί
  45. Παιδια δεν απανταω γιατι ασχολουμαι με αυτό.... Είμαι σε καλό δρόμο. Με το Rufus δεν έκανα δουλεια και τη Free Dos. Αλλά,.... Εβαλα τον "καλο" ide σκληρό σε εναν usb ανταπτορα. Κατεβασα το USB Image Tool (έχει επιλογή , όπως και το rufus, και τον αναγνώρισε τον USB (πλέον) ide 2.5 HDD.) Κατέβασα image file σε .zip (αρχικά dos-αν δουλέψει βρίσκω εύκολα και 95), και τώρα κάνω restore το image file στον ide 2.5 HDD. Είμαι στο 45%. Με το που τελειώνει, το κουμπώνω στο λαπιτοπι...και βλέπω αν δουλέψει..... Αυτό το σκέφτηκα, να τον κουμπώσω σε ένα παλιό μηχάνημα και να κάνω εκεί το iintstalation κανονικά, με boot disk κ.λ.π.....αλλά είναι το Plan b.
    0 βαθμοί
  46. LK, θα εγκαταστήσεις τα Windows 95, σε ένα Virtual μηχάνημα, χρησιμοποιώντας το VirtualBox της Oracle. Το Virtualbox δουλεύει με disk images, αλλά μπορείς να το κάνεις να χρησιμοποιήσει ένα δίσκο mounted από USB. Όταν τελειώσεις με την εγκατάσταση, θα βγάλεις το δίσκο από τη USB θήκη και θα τον τοποθετήσεις στο laptop. Το να δεις το δίσκο από το Virtualbox σαν RAW δίσκο θέλει λίγο διάβασμα όμως: - https://www.serverwatch.com/guides/using-a-physical-hard-drive-with-a-virtualbox-vm/ - https://www.sysprobs.com/access-physical-disk-virtualbox-desktop-virtualization-software Αλλά έχω ένα καλό προαίσθημα.
    0 βαθμοί
  47. Να δοκιμάσεις να βάλεις σε έτερο Η/Υ που έχει cd drive & IDE και τους δυο δίσκους ; Τον πεθαμένο και τον άλλο. Να φτιάξεις ένα Hirens CD ( Hiren's BootCD PE (hirensbootcd.org) ) και να εκκινήσεις από CD , να κάνεις κλώνο του πεθαμένου στον δεύτερο;
    0 βαθμοί
Ο πίνακας επιτευγμάτων έχει ρυθμιστεί σε Athens/GMT+02:00
×
×
  • Δημοσιεύστε κάτι...

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύκολη η περιήγηση στην σελίδα. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε. Πολιτική απορρήτου