Προς το περιεχόμενο

Πίνακας συμμετοχής


Δημοφιλές περιεχόμενο

Προβολή δημοσφιλέστερου περιεχομένου από 29/10/2018 σε όλα

  1. 20 points
  2. 19 points
    Για τον δίσκο μου KEEP WHAT I GOT Πρώτα, να ευχαριστήσω όλους τους μουσικούς που συμμετέχουν εδώ. Πιστεύω πως η αγάπη για τη μουσική και ο αλληλοσεβασμός μας διακρίνονται με καθαρότητα. Κατόπιν, τον Δημήτρη Καραβασίλη που επιμελήθηκε το μάστερινγκ (κι έκανε θαύματα), τον Σάββα Γεωργιάδη που φρόντισε όλα τα διαδικαστικά βήματα μέχρι την ολοκλήρωση του άλμπουμ και τον Κώστα Μπρουμά που χάρισε τις υπέροχες φωτογραφίες του στην έκδοση. Οι Blues Wire βέβαια έχουν την μερίδα του λέοντος σε συμμετοχή, διόλου τυχαία αφού είναι το γκρουπ με το οποίο πορεύομαι αγκαλιά όλη την μουσική ζωή μου, όμως υπάρχουν αρκετές διαφοροποιήσεις σε σύνθεση και υλικό, γι αυτό και επέλεξα να κυκλοφορήσω αυτό το υλικό με το όνομα μου. Το Dealing with the enemy είναι ηχογραφημένο το 1991 όταν μπήκαμε στο στούντιο να καταγράψουμε υλικό για ενδεχόμενη κυκλοφορία, τελικά έμεινε στο ράφι, υπάρχει όμως στην ολότητα του (19 κομμάτια), το θεωρώ αξιόλογο κι ενδεικτικό του ήχου μας εκείνη την εποχή κι ευελπιστώ μια μέρα να εκδοθεί. Σωτήρης Ζήσης-μπάσο, Αλέξης Αποστολάκης-ντραμς, Νίκος Ντουνούσης-κιθάρα. Ίσως η σύνθεση που το γκρουπ έπαιζε πιο πειθαρχημένα από ποτέ. Μαζί μας έπαιξε πλήκτρα ο εξαίρετος Γιώργος Πεντζίκης. Τα Wait on time & Juke box played my blues είναι ζωντανές ηχογραφήσεις από το Μπλού Μπάρελ στη Θεσ/νίκη. Νομίζω έγιναν το 2014 από την ομάδα Blueberry. Εδώ το γκρουπ ακούγεται στην τελευταία του μορφή – που κρατάει μέχρι σήμερα, με τον Σωτήρη στο μπάσο (πάντα!) και τη Νίκη Γουρζουλίδου στα ντραμς. Και τα δύο δείχνουν την εξαιρετική χημεία που αναπτύχθηκε ανάμεσα μας και κυρίως το πόσο καλή shuffle blues ντράμερ είναι η Νίκη, κάτι που προσωπικά εκτιμώ αφάνταστα. Το Last fair deal είναι ζωντανά ηχογραφημένο νομίζω στο House of art στην Αθήνα αρχές της δεκαετίας 2000-2010, στα πλαίσια μιας σειράς παραστάσεων που είχαμε επιμεληθεί με τίτλο Story of the blues. Εδώ είμαστε εγώ, ο Σωτήρης, ο Αλέξης και ο Γεώργιος Μπαντούκ-φυσαρμόνικα (και τι παίξιμο!) που έγραψε τη δική του ιστορία με το γκρουπ. Στις παραστάσεις συμμετείχαν και οι Χάρης Καπετανάκης-σαξόφωνο & Γιάννης Οικονομίδης-τρομπέτα που καθορίζουν την αισθητική του κομματιού με το παίξιμο τους, καθώς και η αγαπημένη μας Τζένη Καπάδαη που δεν ακούγεται στο συγκεκριμμένο, όμως έδωσε την ψυχή της σε πολλά τραγούδια του σετ. Νοιώθω περήφανος για τούτη την απόδοση του κλασσικού αυτού τραγουδιού, είναι σαν να το μπολιάσαμε στους ήχους και την αισθητική της Νέας Ορλεάνης, κάτι που πιστεύω του ταίριαξε πολύ. So easy to love you. Το 1988 ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα ο μυθικός Carey Bell και παίξαμε μαζί στο Παραρλάμα. Απ’ όσο θυμάμαι, πήγαμε σε κάποιον ραδιοφωνικό σταθμό πριν την συναυλία για συνέντευξη. Κλήθηκα να έχω μαζί και μια ακουστική κιθάρα just in case… Δεν θα ξεχάσω ποτέ το τρέμουλο στα γόνατα και στα χέρια μου όταν μας ζήτησαν να παίξουμε κάτι ζωντανά στον αέρα. Η ταραχή μου γιγαντώθηκε όταν ο Μπελ είπε να παίξουμε κάτι από Σι. Άλλαξα στα γρήγορα το κούρδισμα σε μια χορδή (νόμιζα θα τα κατάφερνα καλύτερα έτσι) και ξεκινήσαμε, για πρώτη φορά μαζί, με τα μικρόφωνα μπροστά μας να περιμένουν. Δεν θέλω να ευλογήσω τα γένια μου (που τάχω) όμως από τις αρκετές εκτελέσεις του τραγουδιού του που έχω ακούσει, πιστεύω πως τούτη ίσως είναι η πιο βαθειά και πιότερο φορτισμένη συναισθηματικά. Και μολονότι σε τρία και κάτι λεπτά έχω κάνει τόσα λάθη που θάπρεπε να ντρέπομαι, τουναντίον, θεωρώ την συμμετοχή μου στο κομμάτι ως ένα από σπουδαιότερα «παράσημα» που αξιώθηκα να λάβω. Τα Sunrise on the bayou, The quiet man, If you feel & Done a lot of wrong things ηχογραφήθηκαν μάλλον το 1998 όταν με τους Σωτήρη, Αλέξη και Μπαντούκ κάναμε ένα ντέμο δουλεύοντας σε υλικό που λίγο αργότερα οδήγησε στο άλμπουμ Fence. Το πρώτο αποτέλεσε μια από τις λίγες ολοκληρωμένες μου προσπάθειες στο στυλ Zydeco, ένα είδος μουσικής που ευδοκιμεί στην περιοχή των βάλτων της Λουιζιάνα, κυρίως από Γαλλόφωνους κατοίκους. Μέχρι που τραγούδησα στο τέλος και ένα δίστιχο στην Γαλλική! Περίπου… Το δεύτερο είναι ένα τραγούδι που έγραψα για τον Snowy White, έναν κιθαρίστα που αγαπώ πολύ, στην τελική μίξη χρησιμοποίησα και μερικά σημεία κρουστών/ακουστικής που παίζονται στην ηχογράφηση του άλμπουμ. Το If you feel αποτελεί άλλον έναν φόρο τιμής σε έναν μουσικό που με επηρέασε έντονα και τον αγάπησα βαθειά, τον Toy Caldwell (Marshall Tucker Band), ίσως έκπληξη για κάποιους, για μένα όμως έναν γίγαντα της αμερικάνικης μουσικής και λατρεμένο κιθαρίστα. Το κομμάτι που κλείνει τον δίσκο είναι του Bobby Charles, εμείς το πρωτογνωρίσαμε από τον Paul Butterfield και τη μπάντα του κι εκεί εστιάσαμε στην εκδοχή μας. Γλυκόπικρο, μελαγχολικό και αισιόδοξο ταυτόχρονα, λίγο αυτοσαρκαστικό, νομίζω a perfect closing track… Το Get me some είναι το πρώτο από τα δύο τραγούδια που έχουν κυκλοφορήσει στο παρελθόν. Πρώτη φορά σε CD βέβαια, από το μακρινό 1989 και το βινύλιο του Γιώργου Γάκη Keep on rock ‘n rollin’. Ο Γιώργος είναι άνθρωπος που αγαπώ πολύ, αδελφός, έχουμε μοιραστεί πολλά για μεγάλο διάστημα. Ήταν χαρά και τιμή μου που έπαιξα σε αυτές τις ηχογραφήσεις. Εκτός της κύριας φωνής, ο Γιώργος παίζει και μπάσο εδώ, μαζί ο Γιώργος Δημητριάδης στα τύμπανα και ο Σωτήρης Γάκης στα φωνητικά. Το Whorehouse blues είναι το δεύτερο τραγούδι που έχει δει το φως της δημοσιότητας, ηχογραφήθηκε το 2016 και ήταν η συμμετοχή του γκρουπ σε έναν δίσκο αφιέρωμα στη μνήμη του αξέχαστου Λέμυ των Motorhead που βγήκε με το αντίστοιχο έντυπο αφιέρωμα του περιοδικού Metal Hammer Greece. Αποτέλεσε έκπληξη για μας η πρόταση, όταν όμως ο Κώστας Χρονόπουλος επέμεινε με ευγένεια και ενδιαφέρον, μπήκαμε στο Revolver studio του Δημήτρη Καραβασίλη και ουσιαστικά με ένα take καταθέσαμε τη δική μας άποψη για το μπλουζιάρικο-αλήτικο τραγούδι. Μαζί με τη Νίκη στα ντραμς και τον Σωτήρη στο μπάσο, φυσαρμόνικα έπαιξε ο πολύ καλός φίλος της μπάντας Γιώργος Μιρτσιώτης. That heavy load… Σπαρακτικό για μένα μπλουζ, έντονο και απελπισμένο, πάντα με εντυπωσιάζει η αγάπη που του δείχνει το κοινό. Ζωντανή ηχογράφηση σε μπαράκι της Κατερίνης, πιθανόν το 2013. Νίκη-Σωτήρης και ο φίλος και συνοδοιπόρος για χρόνια Γιάννης Κανάλης στη φυσαρμόνικα, ο κύριος πρόεδρος, με τη δική του μακρά ιστορία στη μουσική σκηνή της Θεσσαλονίκης. Το String King είναι στούντιο ηχογράφηση, ίσως το 1993, παίζουμε με τον Σωτήρη στο μπάσο και τον Αλέξη στα ντραμς, πλήκτρα παίζει ο καλός φίλος Άκης Κατσουπάκης. Το Mystery train είναι χιλιοεκτελεσμένο τραγούδι, όμως ήθελα πολύ να βρει θέση στη συλλογή αυτή γιατί με τρελαίνει η χαρά που έχουμε! Εδώ είμαστε οι Lo-Fi Kings, ένα σχήμα που σκαρώσαμε με τους φίλους από τα Γρεβενά Νίκο Μπέλτσιο-ακουστική κιθάρα/φωνή και Γιώργο Δούμα-μπάσο/φωνή. Παρέα ζήσαμε αλησμόνητες στιγμές, τέτοια είναι και αυτή η ηχογράφηση που δεν ξέρω που έγινε, πιθανόν κάπου κοντά σε Κοζάνη η Γρεβενά και μάλλον γύρω στο 2003. All aboard! Τέλος, το Sol Wind. Ένα ινστρουμένταλ με ιδιαίτερη σημασία για μένα, απόσπασμα ενός μεγαλύτερου τραγουδιού με αρκετή δόση ψυχεδέλειας μέσα του. Εδώ χωρίς λόγια αλλά με τη μαγική κιθάρα του Κώστα Βρετού, ενός μουσικού που εκτιμώ αφάνταστα και ενός χαρακτήρα που θαυμάζω. Ο Κώστας είναι παιδί διαμάντι, είναι μεγάλη μου τιμή και χαρά που μου έδωσε το ελεύθερο να συμπεριλάβω το κομμάτι αυτό στον δίσκο. Παντελώς on the spot σε ραδιοφωνική εκπομπή το 2014. Ίσως η απόλυτη αρμονία και ευτυχία στη μουσική, δυο άνθρωποι με διαφορετικές καταβολές κι επιρροές, πλησιάζουν και τελικά μαζί δημιουργούν ήχο που καταγράφεται άπαξ και θάλεγα πως διαθέτει την μαγεία ενός φωτογραφικού κλικ. ΠΙΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ Η συλλογή αυτή με απασχόλησε αρκετά χρόνια. Στο πέρασμα τους, κάποια κομμάτια διαγράφηκαν από τη λίστα, άλλα προστέθηκαν αργότερα. Ήθελα όμως να κυκλοφορήσει κάποια στιγμή, και γιατί αποτελεί έναν συνδετικό ιστό της πορείας μου, κυρίως όμως γιατί ήθελα να αφιερώσω την έκδοση στους γονείς μου. Τον Θανάση και τη Νίτσα, που τόση αγάπη μου χάρισαν και τόσα σημαντικά με δίδαξαν. Φανταζόμουν ένα εξώφυλλο διαφορετικό, με παλιές φωτογραφίες από το χωριό, ασπρόμαυρες και ξεφτισμένες, που η φθορά τους όμως ποτέ δεν κατάφερε να σβήσει το φως από τα πρόσωπα μας. Και αναλογιζόμουν με χαμόγελο τη στιγμή που θα έβλεπαν το άλμπουμ, το περίμενα με λαχτάρα. Έλαχε να μην προλάβουν. Αναπαύονται αγκαλιά – όπως πέρασαν ολόκληρη την κοινή τους ζωή – πίσω από το σχολείο του Βατοχωρίου της Φλώρινας, στην Μπρέζνιτσα, αντικρίζοντας τα δέντρα στο Μπούτσι και ακούγοντας την φύση ολόγυρα. Κι εγώ δακρύζω σαν τους θυμάμαι και γράφω για κείνους, και αναθεματίζω την τσαπατσούλικη φύση μου και την αναβλητικότητα του χαρακτήρα μου που δεν κατάφερα να τελειώσω έγκαιρα. Από την άλλη, πότε χρειάστηκαν δώρα και αποδείξεις; Ποτέ. Και η αγκαλιά τους ο κόσμος ολάκερος, η συγχώρεση τους δεδομένη και λυτρωτική. Έχω όμως δίπλα μου τον μονάκριβο αγαπημένο μου αδελφό, Νίκο. Σε αυτόν είναι αφιερωμένος αυτός ο δίσκος και μαζί, απο τους δυο μας, για τους γονείς μας.
  3. 19 points
    Αύριο βράδυ (16/9) στις 9, ξεκινάω μετά απο πολύ καιρό μια ραδιοφωνική εκπομπή για τα μπλουζ... 91,4 FM Στο Κόκκινο Καλά να είμαστε, όσοι επιθυμείτε, θα τα λέμε κάθε Δευτέρα για μια ωρίτσα με μουσικές και (λίγο, ελπίζω ) μπλα μπλα. Και στο internet εδώ: https://www.stokokkino.gr/liveThessaloniki.php…
  4. 14 points
    Εχω αποθρασυνθει εντελως,το ξερω. Stavros Blues (2).mp3
  5. 14 points
    Μια και αναφέρθηκαν "οι μαλάκες" που θα αγοράσουν κάτι πολύ ακριβότερα από την σχετική αξία του, να παραθέσω μια διευκρίνιση off topic η οποία όμως λύνει πολλές παρεξηγήσεις: Δεν υφίσταται το απλοποποιημένο σχήμα που έχουμε σχεδόν όλοι στο μυαλό μας ότι δηλαδή ο κόσμος αποτελείται από μαλάκες και μη μαλάκες (και φυσικά εμείς ανήκουμε στους δεύτερους). Ο "μαλάκας" είναι δυναμική ιδιότητα. Εν ολίγοις όλοι ανεξαιρέτως είμαστε/έχουμε υπάρξει, κατά περίπτωση ή κατά περιόδους, λιγότερο ή περισσότερο μαλάκες. Κι έτσι εξηγείται κι ότι υπάρχει κόσμος που μας θεωρεί μαλάκες κι άλλοι που μας έχουν για τα καλύτερα παιδιά. Έχει να κάνει με το σε τι φάση/περίοδο μας πέτυχαν. Ο μαλάκας συμπερασματικά, μπορεί με σχετική ακρίβεια να οριστεί ως εκείνο το άτομο που συνολικά για τη διάρκεια ζωής του, έχει υπάρξει περισσότερο μαλάκας παρά μη. Αλλά και πάλι μιλάμε για μεταβλητή γιατί μπορεί κάποιος να ρέπει προς μαλάκας μεταξύ π.χ 20-35 αλλά από τα 36-50 ξέρω γω να μην είναι τόσο. Και μετά να ξαναείναι κλπ. Γενικά δεν είναι απλό το θέμα.
  6. 13 points
    Αρχές γυμνασίου και χωρίς να έχω σκεφτεί καν ότι θα ήθελα ποτέ να παίξω ηλεκτρική, κλασσικός γαρ, άκουσα αυτό. Ακόμα θυμάμαι τη μάνα μου να απορεί γιατί βρίζω το στερεοφωνικό (επειδή δεν μπορούσα να παίξω και να ακουστώ έτσι). Μετά από λίγες μέρες πήρα ηλεκτρική...
  7. 11 points
    Να 'στε καλά Yameth και VangelisV. Το είπα απλώς γιατί αναφέρεται στους κανονισμούς του νόιζ. Αυτά τα παρακάτω είναι. Δημήτρης Γιαννόπουλος - "Σύλβια" από εκδόσεις ΑλΔε και "Η αλεπού κοιμάται πια στην άσφαλτο" από εκδόσεις Πηγή.
  8. 10 points
    Προχειρο βραδινο ξεκ@βλωμα με αγαπημενο ριφ EVH. (Τα σολα ειναι ψιλοχυμα). note: Τα εφφε (flanger στη κενη D drop Νοτα και octaver/chorus στα σολο) ειναι του cubase και ανοιγοκλεινουν μεσω automation απο το cubase. Μεγαλη ανεση λεμε. Εχει και μονιμο delay reverb. Το phaser του cubase δεν μου αρεσε και πατησα το δικο μου (στη break down γεφυρα) ΥΓ Το ειχα ξαναπαιξει παλια με την Frankenstrat, αλλα δεν ειχα βαλει τα εφφε. Στo fb ακουγεται καλυτερα νομιζω. Δεν το κομπρεσαρει τοσο πολυ.
  9. 10 points
    Παιζοντας πανω στην τζαζ εκδοχη της φορμας των μπλουζ. Η κιθαρα ειναι μια Elferink Tonemaster, και παιζει πανω σε εναν Aer compact 60, που τον ηχογραφησα direct στην καμερα. Το λουπερ ειναι ενα Boss Rc-3.
  10. 10 points
    Φίλε DanAgg ή rgxinap (έχω μπερδευτεί) είμαι ανοιχτός σε διάλογο και όλος αυτιά, να μου εξηγήσεις τους νόμους της φύσης που διέπουν την αξίωση ότι τα ξύλα δένουν ή δεν δένουν μεταξύ τους, ότι τα set neck όργανα έχουν καλύτερο ήχο (η sustain) και όλα αυτά που ισχυρίζεσαι ότι κάνουν μια ηλεκτρική κιθάρα να ακούγεται όπως ακούγεται. Είμαι άνθρωπος που έχω μάθει να ακούω και να μαθαίνω. Είμαι όλος αυτιά και έτοιμος να αναθεωρήσω πεπραγμένα αλλά και σκέψεις όσον αφορά το τι και το πώς σε ένα όργανο. Με νηφαλιότητα και κανονική κουβέντα. Μέχρι τότε μάθε να μην θεωρείς τίποτε δεδομένο, όπως κι εγώ δεν θεωρώ τίποτε τετελεσμένο, μήπως μπορέσουμε και σε βοηθήσουμε να ξεδιαλύνεις κάποια πράγματα που αφορούν τη λειτουργία ενός μουσικού οργάνου. Δεν λέμε κουβέντες από θυμικό ή απο αντίδραση. Ο καθένας που απαντά έχει εμπειρίες με το θέμα. Αν συλλέξεις τις πληροφορίες που μπορούν να σου δώσουν και να τις αξιολογήσεις, τότε ίσως γίνεις μια σταλιά πιο ενημερωμένος στο αντικείμενο που αγαπάμε όλοι. Φιλικά, Φάνης Πλουμής, οργανοποιός, τεχνικός μουσικών οργάνων, συλλέκτης λάθος νοτών (από το 2007)
  11. 9 points
    Χαιρετώ! Ως συνήθως ανέβασα ένα κομμάτι στα κλίπς και αφού μου δώσατε την καθοδήγηση σας,σας παρουσιάζω το "τελικό" αποτέλεσμα. Θερμές ευχαστιστίες σε όλα τα παιδιά που προσέφεραν την γνώμη και παρατηρήσεις τους,οφείλω όμως να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τον Στράτο @fusiongtr για το beta testing και τον Νίκο @npapγια τα samples που τόσο απλόχερα προσέφερε(ελπίζω να τα χρησιμοποίησα σωστά και να μην τραβάει τα μαλλιά του ο άνθρωπος) Λοιπές γνώμες,κραξίματα,κλαυθμούς και οδυρμούς? καλοδεχούμενα
  12. 9 points
    Με ενδιαφέρον διάβασα τις απόψεις των συναδέλφων από πάνω και παραθέτω και τη δική μου οπτική: Κατ' αρχήν δεν συμφωνώ με τον τίτλο του thread και την ερώτηση. Αυτή η αγγελία δεν έχει κάτι το "ελληνικό", αν υπάρχει δηλαδή κάποιο τέτοιο ποιοτικό χαρακτηριστικό ας πούμε στον κόσμο της αναζήτησης μουσικών. Με άλλα λόγια θεωρώ ότι θα μπορούσε αυτούσια να υπάρχει σε οποιοδήποτε site μουσικών ή μη αγγελιών οποιασδήποτε χώρας του κόσμου. Στην ουσία ο συντάκτης αναζητά session μπασίστα τον οποίο όμως δεν θα πληρώσει με κάποια εξαρχής συμφωνία (εκτός κι αν κατ' ιδίαν υπάρχει άλλη πρόταση). Θεωρώ ότι εννοείται ότι από τα κέρδη των όποιων δραστηριοτήτων της μπάντας, το νέο μέλος θα πάρει το ποσό που του αντιστοιχεί. Συνχεχίζοντας: Νομίζω ότι το "όντας απογοητευμένος" εξηγεί το υπόλοιπο, αν μου επιτρέπεις, αυθαίρετο συμπέρασμα. Δηλαδή εσύ απογοητεύτηκες για τους λόγους σου, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι οι μουσικοί εν γένει δεν θέλουν τις συνεργασίες. Μπάντες δημιουργούνται και αλλάζουν μέλη συνέχεια και ειδικά στην μικρή Ελλάδα είμαστε λίγο σαν συγκοινωνούντα δοχεία, τουλάχιστον μέσα στο ίδιο μουσικό είδος. Τα μέλη πάνε κι έρχονται και μετά από κάποια χρόνια στην "πιάτσα" καταλήγεις να έχεις παίξει κατά καιρούς με πάρα πολλούς μουσικούς του χώρου σου. Δεν είναι καθόλου ελληνικό φαινόμενο χωρίς να έχω καμιά καούρα να υπερασπιστώ την ελληνική πραγματικότητα, μουσική ή μη. Ο αρχηγός/συνθέτης/ιδρυτής έχει την πρωτοβουλία να συγκεντρώσει τα μέλη της μπάντας. Το τι ζητά είναι αποκλειστικά δικό του θέμα και καλά θα κάνει να το δηλώσει εξαρχής (όπως κι ο συντάκτης της αγγελίας). Από εκεί και πέρα η "αγορά" θα δείξει κατά πόσο μπορεί να ανταποκριθεί στις προσδοκίες του με προτάσεις. Π.χ. σε έναν μικρό πληθυσμό όπως ο δικός μας, μια εξαιρετικά απαιτητική αναζήτηση, μπορεί να μην αποφέρει καθόλου καρπούς. Όσο αυξάνεται το δείγμα στο οποίο κανείς απευθύνεται όμως, αυξάνονται και οι πιθανότητες να βρει ακριβώς αυτό που ζητά. Όσον αφορά την ελληνική πραγματικότητα, το μόνο που αναγνωρίζω ως ελληνικό χαρακτηριστικό στον χώρο, είναι μια εξαιρετικά διαδεδομένη ασυνέπεια. Και το λέω γιατί αυτό το χαρακτηριστικό είναι πολύ κοινό σε όλους τους επαγγελματικούς και μη χώρους στην Ελλάδα. Η ασυνέπεια που προσωπικά συναντώ πάρα πολύ συχνά, ξεκινά από το να αγνοεί (ή ακόμα και να μην διαβάζει) κανείς τους όποιους όρους μιας αγγελίας μέχρι να μην είναι ποτέ διαβασμένος ή στην ώρα του. Το τελευταίο ειδικά, κυρίως στο χώρο των μη αμοιβόμενων/ερασιτεχνών μουσικών είναι κάτι σαν παράδοση. Δηλαδή αν πας στην ώρα σου μπορεί και να κινήσεις υποψίες. Όποτε χρειάστηκε να βάλουμε αγγελία με την μπάντα μου για να βρούμε νέο μέλος, έπεσα σε αυτή την ιδιαιτέρως κοινή συμπεριφορά κι εξηγούμαι: Επειδή κατ' αρχήν το θέμα της μουσικής είναι για μένα κάτι παραπάνω από χόμπι και δευτερευόντως επειδή είμαι ψυχαναγκαστικός, οι αγγελίες που κατά καιρούς έχω συντάξει είναι "σεντόνια" και αναφέρουν συγκεκριμένες απαιτήσεις. Όχι κάτι εξεζητημένο φυσικά αλλά π.χ. όταν γράφω "απαραίτητη προϋπόθεση η ύπαρξη αρκετού ελεύθερου χρόνου για μελέτη και πρόβες" το εννοώ και δεν το βάζω επειδή είναι της μόδας ξέρω γω. Από τα αποτελέσματα της εκάστοτε αναζήτησης είμαι ΣΙΓΟΥΡΟΣ ότι ένα ποσοστό τουλάχιστον 50% αυτών που ανταποκρίνονται, δεν διαβάζουν καν τι γράφει το κείμενο. Ούτε που θυμάμαι πόσες φορές και με πόσα μέλη έχω ανατρέξει στην αρχική μου απαίτηση κι έχω εισπράξει βλέμα απόλυτης άγνοιας ή απλά αδιαφορίας. Το "έλα μωρέ τώρα" είναι το θέμα μας πριν από οτιδήποτε άλλο πιστεύω.
  13. 9 points
    Αν βαλω δικο μου μετραει;;
  14. 9 points
    Έγραψα κι εγώ μια χαζομαρίτσα. Την φωτό την είδα ως εξής. Αυτός κατηγορείται για ληστεία χρηματαποστολής και τον κυνηγάει η αστυνομία. Γνωρίζει λοιπόν το γκομενάκι, ερωτεύονται, και πάνε να πάρουν το χρήμα που είναι κρυμμένο από τον συνεργό του που σκοτώθηκε σε προηγούμενη συμπλοκή με την αστυνομία. Εκεί λοιπόν που σκέφτονται πώς θα ξεφύγουν ένας σπιούνος τους καρφώνει, και στήνεται η φάκα. Θα ξεφύγουν? Adam - Fugitives.mp3
  15. 8 points
    Ένα κομμάτι για τη νέα χρονιά που ελπίζω, επιτέλους, να είναι smooth like butter, για όλους μας. hope you like it!
  16. 8 points
  17. 8 points
    Να μιλήσω κι εγώ ως μη μουσικός, που έχει πραγματικά απογοητευτεί από τον εαυτό του από τα όσα γράφονται σ' αυτό το νήμα (αν και είναι σωστά), και συνεχώς αναθεωρεί την σχέση του με την μουσική. Η μουσική εκπαίδευση μέσω της γιουτουμπίστικης (από το youtube και ανάλογα sites) αντίληψης είναι άνιση. Έχει περάσει η αντίληψη του ατόμου/μουσικού σε αντίθεση με αυτή του μουσικού που παίζει σε μπάντα. Σύνθεση ελάχιστη, προβολή σολιστικών ικανοτήτων τεράστια, συμμετοχή σε μπάντα μηδενική, ύπαρξη ως μέλος συνόλου μηδενικότερη. Και μιλάω για όλα τα όργανα, ακόμα και για ντράμμερς. Μου θυμίζει τις αλάνες που παίζαμε ποδόσφαιρο. Άναρχο παίξιμο, και προσπάθεια επίδειξης του "ποιός ξέρει καλύτερη μπάλα". Δυσκολία ή και απροθυμία προσαρμογής σε "κανόνες" ομάδας, να βάλω το "εμείς" πάνω από το "εγώ". Δεν λέω, η έλλειψη πια της αλάνας, συντέλεσε στο να μην ξέρει κανείς πια μπάλα. Αλλά μην πάμε και στο άλλο άκρο, "μόνος μου και όλοι σας". Σε youtube και social media υπερπροβάλεται το ατομικό παίξιμο (συνήθως πάνω σε backing tracks που το υποστηρίζουν, χαλί για σόλο). Η γνώμη μου λοιπόν είναι ότι το ρυθμικό παίξιμο, αυτού του είδους που να εξυπηρετεί τις ανάγκες συνόλου, δεν τυγχάνει προβολής, και ελάχιστοι ασχολούνται με αυτό. Οι ντράμμερ γίνανε "επιδειξίες", προσπαθούν να παίξουν Portnoy, χωρίς να ενδιαφέρονται για το πώς θα κρατήσουν ρυθμικά την μπάντα, έστω για να μπορούν μετά να χτίσουν εκεί πάνω. Το ίδιο και οι μπασίστες, αλλά και οι πληκτράδες. Παίρνεις πληκτρά, και δεν μπορεί να κρατήσει ακκόρντα, να είναι μέσα στον χρόνο, να ξέρει που πρέπει να παίξει και που όχι, να μην γεμίζει με τον ήχο του το σύμπαν, να συνειδητοποιεί ότι υπάρχουν κι άλλοι στην μπάντα που παίζουν, δεν είναι μόνος του. Είμαι ο πρώτος που θεωρώ ίσους τους όρους όλων των οργάνων όσον αφορά στο σολιστικό μέρος μέσα σε μια μπάντα, αλλά όχι ότι να ναι όπου να ναι. Χειρότεροι όλων βέβαια οι κιθαρίστες. Για φαντάσου Σπύρο μου να ψάχνεις blues κιθαρίστα, και να έρχεται ο άλλος στην πρόβα/δοκιμή και να ανεβοκατεβάζει Petrucci. Τεσπα, όλα είναι νομίζω σημεία των καιρών. Καλό κουράγιο σου εύχομαι, και ξέρω ότι θα σου χρειαστεί. Από εκεί και πέρα, άκουσα ότι η Σακίρα έψαχνε ντράμμερ. Α ρε Χάρη, και την δουλειά τσίμπησες, και το γκομενάκι.
  18. 8 points
    Eνα μικρο τραγουδακι. :) tell_me_why_wvnz.mp3
  19. 8 points
    O εξάχρονος γιος λέει στον μπαμπά του: όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω μουσικός. Και απαντάει ο μπαμπάς: δεν γίνεται να κάνεις και τα 2.
  20. 8 points
    Θα βάλω 2 τραγούδια που πιστεύω με ώθησαν εξίσου να ψαχτώ με τη μουσική αλλά και την ηλεκτρική κιθάρα. Το ένα το άκουσα στην πρώτη συναυλία που πήγα. Ήταν 2005 και μου πρότεινε ο πατέρας μου να πάμε να ακούσουμε τους Scorpions στο Καραϊσκάκη. Εκεί κάποια στιγμή παίχτηκε το παρακάτω. Κεραυνοβόλος έρωτας. Μετά όταν άρχισα να ψάχνομαι μόνος μου, χάρη στο YouTube που είχε εκτιναχθεί πλέον το 2009 έπεσα πάνω σε αυτό το κομμάτι. Δεν πίστευα αυτό που άκουγα. Η αρχή έγινε με τους Scorpions, αλλά η ολική καταστροφή ήρθε με τον Randy Rhoads και το Crazy Train.
  21. 7 points
    Πάντως είναι μεγάλο σχολείο το να παίζεις με άλλους. Ακόμα και αν θέλει κάποιος τελικά να είναι DIY σπίτι του, καλό είναι να έχει επαφή με αυτή τη φάση. Στην τελική τα περισσότερα είδη σε φάση ροκ κλπ έτσι δημιουργήθηκαν, γκρουπ και άγιος ο θεός, είναι άλλη αίσθηση το interaction και άλλα πράγματα παίρνεις, όταν έρχεται η φάση και γκρουβάρει κάτι ομαδικά είναι μια απόλαυση που δε θα την πάρεις από κανένα DAW. Άλλωστε δε νομίζω ότι έχει και πολύ νόημα να παίζεις ροκάκια ξέρω γω μόνος στο σαλόνι. Ή βγες έξω, γίνε λιώμα, παίξε ροκ, μετά παίξε μπουνιές και στο τέλος γάμα μια σαύρα που αύριο θα πεις "τι έκανα ο μαλάκας", ή ρίξτο στο πιάνο ή την κλασσική κιθάρα να είσαι αυτόνομος κολλημένος βγάζοντας τρέλα, με μαλλιά σηκωμένα, καταραμένος καλλιτέχνης και έτσι. Να είσαι τώρα στο σαλόνι, με παντούφλες, τον Χατζηνικολάου στην TV και μπάμιες με κοτόπουλο στο τραπέζι μπροστά σου, και να τραγουδάς σιγούλια σιγούλια μην σε κράξουνε "σμόοοουκ ον δα γουόταααααρρρρ, εν φάιρ ιν δε σκάι" και ντου ντου ντου ντου ο 5 βατ μόντελινκ ενισχυτής... κατάντια, μιζέρια, καλύτερα πρεζάκιας που έλεγε και ο εκλιπών
  22. 7 points
    Από το Billboard.com https://www.billboard.com/articles/news/8545450/tommy-lee-greek-government-stop-donkey-taxi-rides «Κύριε Υπουργέ Μάκη Βορίδη Είναι για μένα μεγάλη τιμή να έχω γεννηθεί στην Αθήνα. Όταν βρίσκομαι σε περιοδεία με τους Mötley Crüe μιλάω περήφανος για την ελληνική μου καταγωγή. Όμως κάτι αμαυρώνει το όνομα της Ελλάδας και ελπίζω εσείς να μπορέσετε να συμβάλλετε στην επίλυση αυτού του προβλήματος: Εννοώ την φρικτή κακοποίηση εξαντλημένων γαϊδουριών και μουλαριών, τα οποία πρέπει να κουβαλούν τους τουρίστες στους κατακόρυφους λόφους της Σαντορίνης. Επισκέφτηκα το νησί αυτό το καλοκαίρι σε ταξίδι με θαλαμηγό. Προσδέσαμε στο νησί δύο ημέρες κι εγώ αρνήθηκα να μεταφερθώ στο κέντρο της πόλης πάνω σε ένα γάιδαρο. Στο CNN είδα πρόσφατα αυτό το άρθρο και μετά από αυτό αποφάσισα να αναλάβω δράση μαζί με τους φίλους μου από την PETA, ώστε να σταματήσει αυτός ο βασανισμός των ζώων. Με εξόργισε ιδιαίτερα ότι ο νόμος που υιοθετήθηκε πριν από λίγα χρόνια για την προστασία των γαϊδουριών δεν εφαρμόζεται. Οι τουρίστες της Σαντορίνης θα πρέπει να χρησιμοποιούν το εξαιρετικό συρματόσχοινο! Αντί αυτού κάθονται μαζικά πάνω σε εντελώς εξαντλημένους γαϊδούρια, που κουβαλάνε τους ανθρώπους και ανεβοκατεβαίνουν πολλές φορές την ημέρα τα 500 σκαλοπάτια μεταξύ του λιμανιού και της παλιάς πόλης των Φηρών. Σαμάρια που δεν είναι καλά τοποθετημένα προκαλούν ανοιχτές πληγές οι οποίες πολλές φορές δεν λαμβάνουν θεραπεία. Τα ζώα δεν έχουν καθόλου προστασία από τον καυτό ελληνικό ήλιο και κάνουν μόνο σπάνια διαλείμματα. Ούτε καν τα δίνουν τροφή και νερό. Οι εικόνες αυτών των ζώων που υποφέρουν με ακολουθούν μέχρι σήμερα. Είναι στο χέρι σας, να σταματήσετε αυτόν τον βασανισμό των ζώων και η Σαντορίνη να γίνει ένας ωραίος τόπος για τουρίστες και για ζώα. Παρακαλώ σταματήστε την ξεπερασμένη ταλαιπωρία των «ζώων-ταξί». Θα χαρώ για την απάντησή σας. Ευχαριστώ για το χρόνο και τις προσπάθειές σας. Με φιλικούς χαιρετισμούς Tommy Lee»
  23. 7 points
    Ποσο ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ ντραμμερ ειναι ο (80χρονος) RINGO...
  24. 7 points
    Αχά, όλοι λείπετε, και βρήκα την ευκαιρία.... Το λοιπόν, έπεσα κατά λάθος πάνω σ' ένα μπουκάλι ρούμι, που έκανε παρέα με μερικές μπύρες (παγωμένες). Πολύ νότος ρε παιδί μου, έβαλα κι ένα κασκορσέ (wife beater που λέει και μια θεία μου), άναψα μερικά τσιγαράκια, απόλαυσα τον ιδρώτα καθώς μούσκευε το φανελάκι μου, και με την γεύση του ποτού ακόμα έντονη, είπα να την χαϊδέψω λίγο (την SG). Κάποια στιγμή, άρχισα τα μπουρου-μπουρου, αλλά συγκρατήθηκα και ήρθα πάλι στον ίσιο δρόμο. Είχα να την πιάσω πολύυυυυ καιρό, συγχωράτε με για τα τσαφ τσουφ που θα ακούσετε, αλλά .... χώστε μου. Βαράτε στο ψαχνό. Να' ναι καλά ο Σταύρος και το ρούμι που με έβαλαν στο τριπάκι. Blues major_fusiongtr.mp3
  25. 7 points
    Ναι. Σε σημειο που οταν κουρδιζω με το κουρδιστηρι, προσεχω να μην ειναι ποτε πιο ψηλα ουτε στο ελαχιστο απο οτι πρεπει μια χορδη. Αν ειναι λιγο πιο χαμηλα δεν τρελλαινομαι, γιατι ετσι μπορω να το διορθωσω (ανεβασω το κουρδισμα) με τα δαχτυλα. Αν ειναι πιο ψηλα δεν μπορω να κατεβασω. Μου εχει τυχει ουκ ολιγες, να δινω την κιθαρα που παιζω σε αλλον και να ακουγεται ξεκουρδιστη. Την πρωτη φορα που εγινε συνειδοποιησα τι συμβαινει.Μεχρι τοτε, το εκανα αυτοματα/ενστικτωδως το κουρδισμα. Χωρις να το ξερω. Κι αυτο γιατι σημασια εχει τι λενε τα αυτια μας και οχι το κουρδιστήρι. Οταν λεω "ας ειναι λιγο πιο ξεκουρδιστη", εννοω ελαχιστα. Μόριο. Στο στουντιο (ηχογραφηση) ειδικα, αφου κουρδισω με το κουρδιστηρι, μετα κουρδιζω με το αυτι, στη θεση της κιθαρας που θα παιξω και για τα συγκεκριμενα θεματα που θα παιξω. Ενιοτε, την αφηνω επιτηδες ελαχιστα πιο ξεκουρδιστη, οταν ντουμπλαρω την πρωτη κιθαρα και θελω να δημιουργηθει φυσικο chorus και οχι μονο στερεοφωνια. Στο λαιβ, αυτο μπορω να το πετυχω και με delay που κανει detuning στις επαναληψεις. Ειναι πολλα τα κολπα. Διαβαζε και παιρνε ιδιεες. Και βασικα και πρωτα απο ολα κανε πολυ ear training. .
  26. 7 points
    Ας τζαμάρω και γω μια φορά τον εαυτό μου όλο backing tracks φτιάχνω.... Blues_harmo.MP3
  27. 7 points
  28. 7 points
    Εγω νομιζω πως δεν ειναι Ελληνας. Αν ηταν Ελληνας και ειχε παει Αμερικη και ειχε "κατακτησει" τον πλανητη (με το μπασκετ του), θα μας ειχε γραμμενους στα π@π@ρια του και δεν θα ηταν συνεχεια με την Ελλαδα στο στομα του. Κι αν την επιανε στο στομα του, θα την επιανε μονο για να τη σιχτιρίσει για ολα οσα περασε.
  29. 7 points
    Καλές οι δεξιότητες με τις οποίες θα έπρεπε να μας οπλίσει η εκπαίδευση, αλλά ξέχασες τα βασικότερα βρε sharpshooter. Θα έπρεπε πρώτα απ' όλα να "δημιουργήσει" ανθρώπους που να ξέρουν να σκέφτονται, να μπορούν να έχουν κρίση, να αξιολογούν τα δεδομένα που έχουν για να αναπτύξουν απόψεις (δικές τους απόψεις, όχι να αναπαράγουν απόψεις άλλων στα κουτουρού), να μπορούν να κρίνουν (να αναγνωρίζουν πότε μπορούν να κρίνουν με βάση τα δεδομένα που έχουν) τις συνθήκες του περιβάλλοντος στο οποίο ζουν, κλπ. Πχ σχετικά με το μάθημα της ιστορίας στο οποίο αναφερθήκατε πριν, λιγότερο ενδιαφέρει το ακριβές μέρος που έγινε κάτι, καθώς και η ακριβής χρονολογία. Αυτό στο οποίο θα έπρεπε όμως να εστιάσει το μάθημα, είναι οι συνθήκες (κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές, θρησκευτικές, κλπ) κάτω από τις οποίες έγινε κάτι, πώς δημιουργήθηκαν αυτές οι συνθήκες, και οι επιπτώσεις του γεγονότος στην (κοινωνική, οικονομική, κλπ) πραγματικότητα της εποχής, καθώς και στην ιστορική συνέχεια. Επίσης θα έπρεπε η εκπαίδευση να "δημιουργήσει"/"διαπλάσει" υγιείς ψυχισμούς, ανθρώπους με αντιστάσεις στις μάζες, καθώς και να επιδιώκει να ενθαρρύνει την διαφορετικότητα και να την θωρακίσει κιόλας (ακριβώς τα αντίθετα από ότι κάνει δηλαδή). Ουτοπίες. Κρίμα!
  30. 7 points
    Ένα κομμάτι του Νίκου που του έκανα μια κάποια κοπτοραπτική, μια κάποια άλλη μίξη και έβαλα κάνα δυό κιθάρες, με λίγα λόγια του άλλαξα την πίστη..... Ελπίζω να μην του το χάλασα του ανθρώπου... Όπως πάντα η μίξη και το μάστεριγκ έγιναν με ακουστικά, οπότε κάποια λαθάκια στον ήχο είναι αναπόφευκτα.... Ευχαριστώ τον Νίκο που μου "εμπιστεύτηκε" το κομμάτι του.
  31. 7 points
  32. 7 points
  33. 7 points
    Γιατί γελάς βρε Νίκο; όταν φέρνω την κιθάρα στο κουζινοτραπεζοσαλόνι μας, πάντα μα πάντα ακούω την πόντια να λέει..."πάλι θα μας πρήξεις με την αεόλιαν και την ντόριαν...; μού'λειψε μια άτοναλ ή έστω μια τζαζέ κλίμακα..."
  34. 7 points
    λοιπόν...μια και είναι συλλογική εργασία, ορίστε απόσπασμα από κάτι που φτιάχτηκε πριν από σχεδόν 10 χρόνια...με ορισμένες επεμβάσεις. αναμένω σχόλια, προτάσεις, και τα συναφή. dimsonic_adam&eve.mp3
  35. 6 points
    Ξαναματαχαιρετώ! Σε συνέχεια του θέματος που άνοιξα προ ημερών,ανεβάζω το τελικό για την ώρα αποτέλεσμα στον χώρο αυτό. Για ακόμη μια φορά να ευχαριστήσω τον Στράτο @fusiongtr για την βοήθεια και όλα τα παιδιά που δώσανε τα φώτα τους. Στο θέμα της μπασσογραμμής δεν αλλάζω κάτι προς το παρόν κύριε Σπύρο @Spyros Delta αλλά επιφυλάσσομαι για το μέλλον.
  36. 6 points
    Ένα φρέσκο κομμάτι με oriental καταβολές
  37. 6 points
    ... είμαι σε περίοδο δημιουργίας ενός πιλότου για το έτος 2020, ανεβάζω το εν λόγω μουσικό θέμα το οποίο θα προοριστεί για την δημιουργία σειράς ή ταινίας με βάση το δραματικό και αστυνομικό στοιχείο. Αυτό και κάμποσα άλλα που δουλεύονται θα δούνε το φως του Netflix κατά κύριο λόγο. Κάποια ίσως πάνε και προς Nat. Geographic μεριά, μιας και είναι ντύσιμο ντοκυμανταίρ. Ευχαριστώ για τον χρόνο σας. Υ.Γ. Μιας και ο Δούκας Δρίτσας έχει ανοίξει τους ασκούς της δημιουργίας, με έχει πριζώσει για τα καλά.
  38. 6 points
    εδω και λιγες ωρες ειμαι κατοχος αυτης της κιθαρας.η πρωτη εντυπωση ειναι οτι προκειται για μια καλοφτιαγμενη κιθαρα που τη φορας και απλα παιζεις.ειναι απο τις λιγες φορες που μου εκατσε τοσο καλα στα χερια μια κιθαρα.ηχητικα,απο το ελαχιστο που επαιξα, προκειται για μια "ροκαδικη" κιθαρα που ζει κ αναπνεει με τον ενισχυτη στο 10+!!!!και σε παει απο χαλαρο τζαζ neck ηχο σε μπαρουτοκαπνισμενο blues-rock μονο με χρηση του volume της.ανεβαζω και φωτο ενδεικτικες και ισως καποια στιγμη και καποιο κλιπ.
  39. 6 points
    Δεν νομιζω οτι υπαρχει καποιος προβληματισμος απο τη συγκεκριμενη αγγελια. Η μπαντα ψαχνει μπασιστα για να καλύψει τη θεση για συγκεκριμενα λαιβ. Ειναι θεμιτο να ζηταει να παιχτουν τα κομματια οπως ακριβως παιζονταν μεχρι τωρα. Μετα απο αυτα τα λαιβ δεν διευκρινιζει τι εχει σκοπο να κανει. (αν θα κρατησει τον μπασιστα και αν θα δωσει "ελευθερια" στην συνθεση των νεων κομματιων - ειναι κατι που θα γινει συζητηση νομιζω, πριν γινει η συμφωνια) Οσο για τα απαιτουμενα (εξοπλισμος, διαθεσιμος χρονος κλπ) νομιζω πως δεν μπορει να μην ειναι απαραιτητα. Το να υπαρχει band leader και να κατευθυνει, να δινει οδηγιες ακομα και "διαταγες" και να παιρνει αποφασεις, ειναι μια "αρχαια" συνηθεια και συνηθως χωρις αυτη δεν υπαρχει επιτυχια. Ωραια η δημοκρατια αλλα στις επαγγελματικες μπαντες δεν βγαινει σε καλο. Απο την αλλη ο μπασιστας που θα δεχθει να κανει τη δουλεια θα ζητησει κι αυτος τα δικα του απαιτουμενα (χρηματα) για να διαθεσει εαυτον, εξοπλισμο και χρονο. Δεν πιστευω να παρεξηγηθει ο band leader οταν ακουσει το ποσον. Το πολυ πολυ να μη συμφωνησει. Ο καθενας ζηταει αυτο που θελει/χρειαζεται και οποιος μπορει το δινει.
  40. 6 points
    Smooth as a baby's bottom, σκληρό σαν πάγκος κουζίνας. Είναι υλικό όνειρο, όποτε έχω refret σε ταστιέρα richlite όλα πηγαίνουν απίστευτα ρολόι (δεν θρυμματίζεται, δεν ξεφλουδίζει, έχει καλή αντίσταση σε κρούση, αντέχει σε υψηλές θερμοκρασίες). Δεν επηρεάζεται από υγρασία/καιρικές συνθήκες, δεν συρρικνώνεται (όπως ο έβενος), δεν στραβώνει, δεν σκεβρώνει. Μπορεί να φινιριστεί ματ, σατινέ ή πιο λείο. Κολλάει όπως ακριβώς το ξύλο. Είναι φιλικό προς τα εργαλεία κοπής. Μπορεί να έχει αποχρώσεις ή απομιμήσεις επιφανειών. Μπορεί μέχρι και να εκτυπωθεί κάτι επάνω. Είναι υλικό που χρησιμοποιείται δεκαετίες σε άλλες εφαρογές. Μη με ρωτήσεις για τον ήχο. Με όλα τα παραπάνω πλεονεκτήματα, είναι απολύτως ασήμαντη ανησυχία... Για τις συγκεκριμένες SG δεν έχω ιδία άποψη. Έχω άποψη για το "ρυθμιζόμενο" nut (από τιτάνιο) το οποίο είναι λίγο gimmick, δηλ. φαγώνεται το μηδενικό τάστο και αλλάζει η επιφάνειά του, με τη χρήση. + ότι το nut, όταν ρυθμίζεται, πατάει στον αέρα (στις δύο βίδες). Τα saddles από titanium επίσης δεν μου έδωσαν κάτι. Δηλ. άλλαξα τη γέφυρα (σε μια Les Paul) με μια των 5 ευρώ και δεν είδα διαφορά. Το είχα ηχογραφήσει κιόλας... Είναι πιο ελαφριά όμως, αν αυτό λέει κάτι. Όσον αφορά το neck dive, μαλλον θα έχει όσο έχει και μια standard (με slim taper neck) αφού και στις δύο το μανίκι ενωνεται με το σώμα στο 22 τάστο.
  41. 6 points
    Trivium: πολυαγαπημένη και βιωματική μπάντα κάτι που την κάνει πολύ ξεχωριστή για μένα προσωπικά. The Sin and The Sentence: Τελευταίος τους δίσκος και μάλλον ο καλύτερός τους ως τώρα μετά από 2 όχι τόσο καλά άλμπουμ. Sever The Hand: Απίστευτη κομματάρα με ένα σημείο καθαρά thrash metal που θυμίζει μέρες Crusade με μπόλικο galloping στα 210 bpm (!!!). Περιττό να πω ότι γούσταρα άπειρα ηχογραφώντας αυτό το κομμάτι και νομίζω φαίνεται και στο βίντεο. Πάμε στα τεχνικά τώρα για όποιον ενδιαφέρεται.DAW: ReaperGuitars: Epiphone les paul Standard 1959 (Seymour Duncan SH-5 Custom στη bridge) ---> Steinberg UR242 ---> Revalver ---> Guitarhack & Catharsis impulsesBass: Harley Benton (μην ρωτάς ποιο!) ---> custom boosterάκι ---> Steinberg UR242 ---> Ignite Amps ---> Amplitube 4Vocals: Rode NT1 ---> Steinberg UR242Drums: Μια μίξη από EZdrummer 2, Addictive Drums 2 και Steven Slate DrumsΜίξη στο Reaper με κατά κύριο λόγο stock pluginsMastering με το T-racks CSΑυτά! Ελπίζω να σας αρέσει!Αναμένω σχόλια!!
  42. 6 points
  43. 6 points
    Από ένα πρόσφατο λάιβ με guest τον εξαιρετικό σαξοφωνίστα (και πολιτικό ακτιβιστή) Gilad Atzmon. .. όταν πας σε τζαζ παίξιμο και το backline είναι ένας μικρός solid state Marshall .. κανονικά καμία σχέση με τέτοιο ήχο κιθάρας και παίξιμο σ'αυτή τη μπάντα..
  44. 6 points
    Εγω εγινα στην πορεια φαν της σειρας. Οσον αφορα τον τελευταιο κυκλο, δεν μπορω να καταλαβω τι παραπανω προσδοκιες μπορουν να υπαρξουν και να χωρα η εκπληρωση τους σε 6 επεισοδια. Ειναι αδυνατον, εκτος και εαν ειχαμε αλλους 5 κυκλους για να βλεπουμε τις μαχες και τα πισωμαχαιρωματα μεταξυ των διεκδικητων του θρονου. Εμενα με καλυψε 100% το τελος. Θα σπογοητευομουν εαν ηταν προβλεψιμο (αυτο που ολοι περιμεναν/ελπιζαν) και θυμιζε μια τυπικη αμερικανια. Ολα εληξαν σε μια απολυτη αρμονια. Απλα η εξελιξη ηταν σχετικα απροσμενη και γρηγορη.
  45. 6 points
    μπαινει 17χρονο στο ταξι στο beneth στο μαρουσι μου λεει τι ειναι αυτο δεν το ξερω θα σας πω εγω φτανουμε αγ κωνσταντινου και καποια στιγμη μου λεει εδω ημαστε.... κοιταω απεναντι και βλεπω το Βενετη..... ηθελε κ beneth η βλαχαρα......
  46. 6 points
    Βλέπω ένα μήνυμα πως "το προφίλ σας είναι 67% ολοκληρωμένο" Και απαντώ: - Το υπόλοιπο 33% το αφήνω στη φαντασία σας μουαχαχαχαχαχαχαχαχα
  47. 6 points
    Ωραία τα λένε οι συνάδελφοι από πάνω και αυτό αποδεικνύει βέβαια ότι δεν υπάρχει μία και μοναδική απάντηση στην ερώτηση του νήματος. Εξαρτάται από τον άνθρωπο δηλαδή. Σε κάποιους σβήνει κάποια στιγμή, σε κάποιους η φλόγα κάνει διαλείμματα, σε άλλους δε σβήνει ποτέ και καθόλου. Επίσης αυτό που ονομάζεται "πάθος", όπως και όλα τα τα συναισθήματα, δεν είναι ούτε ποσοτικά ούτε ποιοτικά το ίδιο για όλους. Αν μιλήσω προσωπικά θα πω ότι η ενεργή ενασχόληση με τη μουσική ξεκίνησε ως πάθος και κατέληξε να είναι ανάγκη. Κι όταν λέω ανάγκη δεν εννοώ για οικονομικούς λόγους ούτε με εκβιάζει κανένας αλλά παίζω γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Είναι κάποιου είδους εθισμός που μου ισορροπεί την ψυχολογία και χωρίς τον οποίο θα ήμουν απόλυτα δυστυχής.
  48. 6 points
    Ευχες για καλη χρονια σε εσας και τις οικογενειες σας - ομορφες συνθεσεις - ομορφες μουσικες - και λιγοτερο δογματισμο πο ολους μας.
  49. 6 points
    Kαλή χρονιά σε όλους!!
  50. 6 points
    Για εμένα και να το κλείσω εδω, καλό είναι στη ζωή να κηνυγάς κάποιο καρότο ή έναν σκοπό. Θες να παρω κιθάρες λέγεται αυτό, να πάρω αμαξια, να μεγαλώσω τα παιδία μου......κα κανω six pack.....όπως θες πεστο, απλά σου δίνουν όλα αυτά....a reason to live . Ένα κίνητρο να σηκώνεσαι από το κρεβάτι σου. Αν καποιος είναι σε ένα τόσο μεγάλο επίπεδο ZEN.....και είναι "ερωτευμένος με τη ζωη" και άλλα τετοια....μπράβο του....αλλά δεν μπορώ να το εφαρμώσω σε εμένα
Ο πίνακας επιτευγμάτων έχει ρυθμιστεί σε Athens/GMT+02:00


×
×
  • Δημοσιεύστε κάτι...

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύκολη η περιήγηση στην σελίδα. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε. Κανονισμοί της σελίδας.