Προς το περιεχόμενο

Πίνακας συμμετοχής


Δημοφιλές περιεχόμενο

Προβολή δημοσφιλέστερου περιεχομένου από 29/10/2019 σε όλα

  1. 26 πόντοι
    Στα μέσα Δεκέμβρη θα κυκλοφορήσει ένας δίσκος που χρόνια περίμενα. Μια συλλογή απο ακυκλοφόρητα κομμάτια απο το μακρινό 1988 μέχρι το 2016. Σύντομα θα γράψω λεπτομέρειες, προς το παρόν είναι διαθέσιμος για ακρόαση (3 τραγούδια) και παραγγελίες εδώ: https://thicktonerecords.bandcamp.com/album/keep-what-i-got?fbclid=IwAR2pbChPxly-uYREqqnt4-KLtqHcZGFruat5ejk7_yQ3cs3vShxJi3qwjrM
  2. 22 πόντοι
  3. 21 πόντοι
    Χαιρετώ τη κοινότητα. Μετά απο πολύ καιρό, κόπο, υπομονή και επιμονή σας προσφέρω προς ακρόαση και σχολιασμό το πόνημά μου. Την πρώτη μου απόπειρα σύνθεσης συμφωνικού έργου για πλήρη ορχήστρα. Σύγχρονος ήχος, και σίγουρα οχι για όλα τα αυτιά και γούστα, πέρασε απο 40 κύματα, ύψη και βάθη, αλλαγές επι αλλαγών, γράψιμο, πολύ σβήσιμο και ακόμα περισσότερη ακρόαση για να καταλήξει σε 11 περίπου λεπτά υλικού. Σίγουρα το μεγαλύτερο σε διάρκεια αλλά και πυκνότητα (λόγω ενορχήστρωσης) αμιγώς μουσικό έργο που έχω ασχοληθεί και σίγουρα θα μπάζει απο 15 μεριές γιατί.......ντάξει τόσες παράμετροι τρέχουν Πραγματικά σα να πέταξα ένα βουνό απο τη πλάτη μου... Όπως λέει και ο @fusiongtr........μπινελικώστε ελεύθερα!
  4. 20 πόντοι
  5. 19 πόντοι
    Kαλησπερες παρα το οτι εχει περασει η 12η βραδυνη. Eνα κομματακι που φτιαξαμε με τους συμφορουμιτες,καλους φιλους κι αδερφους fusiongtr(Φασιον) και Terry RoscoeBeck5. To πιο πιθανο ειναι οτι δε θα το θυμουνταικαι οι ιδιοι μια και εχει περασει παρα πολυς καιρος απο τοτε που το γραφαμε. Αυτα τα ολιγα.
  6. 19 πόντοι
    Για τον δίσκο μου KEEP WHAT I GOT Πρώτα, να ευχαριστήσω όλους τους μουσικούς που συμμετέχουν εδώ. Πιστεύω πως η αγάπη για τη μουσική και ο αλληλοσεβασμός μας διακρίνονται με καθαρότητα. Κατόπιν, τον Δημήτρη Καραβασίλη που επιμελήθηκε το μάστερινγκ (κι έκανε θαύματα), τον Σάββα Γεωργιάδη που φρόντισε όλα τα διαδικαστικά βήματα μέχρι την ολοκλήρωση του άλμπουμ και τον Κώστα Μπρουμά που χάρισε τις υπέροχες φωτογραφίες του στην έκδοση. Οι Blues Wire βέβαια έχουν την μερίδα του λέοντος σε συμμετοχή, διόλου τυχαία αφού είναι το γκρουπ με το οποίο πορεύομαι αγκαλιά όλη την μουσική ζωή μου, όμως υπάρχουν αρκετές διαφοροποιήσεις σε σύνθεση και υλικό, γι αυτό και επέλεξα να κυκλοφορήσω αυτό το υλικό με το όνομα μου. Το Dealing with the enemy είναι ηχογραφημένο το 1991 όταν μπήκαμε στο στούντιο να καταγράψουμε υλικό για ενδεχόμενη κυκλοφορία, τελικά έμεινε στο ράφι, υπάρχει όμως στην ολότητα του (19 κομμάτια), το θεωρώ αξιόλογο κι ενδεικτικό του ήχου μας εκείνη την εποχή κι ευελπιστώ μια μέρα να εκδοθεί. Σωτήρης Ζήσης-μπάσο, Αλέξης Αποστολάκης-ντραμς, Νίκος Ντουνούσης-κιθάρα. Ίσως η σύνθεση που το γκρουπ έπαιζε πιο πειθαρχημένα από ποτέ. Μαζί μας έπαιξε πλήκτρα ο εξαίρετος Γιώργος Πεντζίκης. Τα Wait on time & Juke box played my blues είναι ζωντανές ηχογραφήσεις από το Μπλού Μπάρελ στη Θεσ/νίκη. Νομίζω έγιναν το 2014 από την ομάδα Blueberry. Εδώ το γκρουπ ακούγεται στην τελευταία του μορφή – που κρατάει μέχρι σήμερα, με τον Σωτήρη στο μπάσο (πάντα!) και τη Νίκη Γουρζουλίδου στα ντραμς. Και τα δύο δείχνουν την εξαιρετική χημεία που αναπτύχθηκε ανάμεσα μας και κυρίως το πόσο καλή shuffle blues ντράμερ είναι η Νίκη, κάτι που προσωπικά εκτιμώ αφάνταστα. Το Last fair deal είναι ζωντανά ηχογραφημένο νομίζω στο House of art στην Αθήνα αρχές της δεκαετίας 2000-2010, στα πλαίσια μιας σειράς παραστάσεων που είχαμε επιμεληθεί με τίτλο Story of the blues. Εδώ είμαστε εγώ, ο Σωτήρης, ο Αλέξης και ο Γεώργιος Μπαντούκ-φυσαρμόνικα (και τι παίξιμο!) που έγραψε τη δική του ιστορία με το γκρουπ. Στις παραστάσεις συμμετείχαν και οι Χάρης Καπετανάκης-σαξόφωνο & Γιάννης Οικονομίδης-τρομπέτα που καθορίζουν την αισθητική του κομματιού με το παίξιμο τους, καθώς και η αγαπημένη μας Τζένη Καπάδαη που δεν ακούγεται στο συγκεκριμμένο, όμως έδωσε την ψυχή της σε πολλά τραγούδια του σετ. Νοιώθω περήφανος για τούτη την απόδοση του κλασσικού αυτού τραγουδιού, είναι σαν να το μπολιάσαμε στους ήχους και την αισθητική της Νέας Ορλεάνης, κάτι που πιστεύω του ταίριαξε πολύ. So easy to love you. Το 1988 ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα ο μυθικός Carey Bell και παίξαμε μαζί στο Παραρλάμα. Απ’ όσο θυμάμαι, πήγαμε σε κάποιον ραδιοφωνικό σταθμό πριν την συναυλία για συνέντευξη. Κλήθηκα να έχω μαζί και μια ακουστική κιθάρα just in case… Δεν θα ξεχάσω ποτέ το τρέμουλο στα γόνατα και στα χέρια μου όταν μας ζήτησαν να παίξουμε κάτι ζωντανά στον αέρα. Η ταραχή μου γιγαντώθηκε όταν ο Μπελ είπε να παίξουμε κάτι από Σι. Άλλαξα στα γρήγορα το κούρδισμα σε μια χορδή (νόμιζα θα τα κατάφερνα καλύτερα έτσι) και ξεκινήσαμε, για πρώτη φορά μαζί, με τα μικρόφωνα μπροστά μας να περιμένουν. Δεν θέλω να ευλογήσω τα γένια μου (που τάχω) όμως από τις αρκετές εκτελέσεις του τραγουδιού του που έχω ακούσει, πιστεύω πως τούτη ίσως είναι η πιο βαθειά και πιότερο φορτισμένη συναισθηματικά. Και μολονότι σε τρία και κάτι λεπτά έχω κάνει τόσα λάθη που θάπρεπε να ντρέπομαι, τουναντίον, θεωρώ την συμμετοχή μου στο κομμάτι ως ένα από σπουδαιότερα «παράσημα» που αξιώθηκα να λάβω. Τα Sunrise on the bayou, The quiet man, If you feel & Done a lot of wrong things ηχογραφήθηκαν μάλλον το 1998 όταν με τους Σωτήρη, Αλέξη και Μπαντούκ κάναμε ένα ντέμο δουλεύοντας σε υλικό που λίγο αργότερα οδήγησε στο άλμπουμ Fence. Το πρώτο αποτέλεσε μια από τις λίγες ολοκληρωμένες μου προσπάθειες στο στυλ Zydeco, ένα είδος μουσικής που ευδοκιμεί στην περιοχή των βάλτων της Λουιζιάνα, κυρίως από Γαλλόφωνους κατοίκους. Μέχρι που τραγούδησα στο τέλος και ένα δίστιχο στην Γαλλική! Περίπου… Το δεύτερο είναι ένα τραγούδι που έγραψα για τον Snowy White, έναν κιθαρίστα που αγαπώ πολύ, στην τελική μίξη χρησιμοποίησα και μερικά σημεία κρουστών/ακουστικής που παίζονται στην ηχογράφηση του άλμπουμ. Το If you feel αποτελεί άλλον έναν φόρο τιμής σε έναν μουσικό που με επηρέασε έντονα και τον αγάπησα βαθειά, τον Toy Caldwell (Marshall Tucker Band), ίσως έκπληξη για κάποιους, για μένα όμως έναν γίγαντα της αμερικάνικης μουσικής και λατρεμένο κιθαρίστα. Το κομμάτι που κλείνει τον δίσκο είναι του Bobby Charles, εμείς το πρωτογνωρίσαμε από τον Paul Butterfield και τη μπάντα του κι εκεί εστιάσαμε στην εκδοχή μας. Γλυκόπικρο, μελαγχολικό και αισιόδοξο ταυτόχρονα, λίγο αυτοσαρκαστικό, νομίζω a perfect closing track… Το Get me some είναι το πρώτο από τα δύο τραγούδια που έχουν κυκλοφορήσει στο παρελθόν. Πρώτη φορά σε CD βέβαια, από το μακρινό 1989 και το βινύλιο του Γιώργου Γάκη Keep on rock ‘n rollin’. Ο Γιώργος είναι άνθρωπος που αγαπώ πολύ, αδελφός, έχουμε μοιραστεί πολλά για μεγάλο διάστημα. Ήταν χαρά και τιμή μου που έπαιξα σε αυτές τις ηχογραφήσεις. Εκτός της κύριας φωνής, ο Γιώργος παίζει και μπάσο εδώ, μαζί ο Γιώργος Δημητριάδης στα τύμπανα και ο Σωτήρης Γάκης στα φωνητικά. Το Whorehouse blues είναι το δεύτερο τραγούδι που έχει δει το φως της δημοσιότητας, ηχογραφήθηκε το 2016 και ήταν η συμμετοχή του γκρουπ σε έναν δίσκο αφιέρωμα στη μνήμη του αξέχαστου Λέμυ των Motorhead που βγήκε με το αντίστοιχο έντυπο αφιέρωμα του περιοδικού Metal Hammer Greece. Αποτέλεσε έκπληξη για μας η πρόταση, όταν όμως ο Κώστας Χρονόπουλος επέμεινε με ευγένεια και ενδιαφέρον, μπήκαμε στο Revolver studio του Δημήτρη Καραβασίλη και ουσιαστικά με ένα take καταθέσαμε τη δική μας άποψη για το μπλουζιάρικο-αλήτικο τραγούδι. Μαζί με τη Νίκη στα ντραμς και τον Σωτήρη στο μπάσο, φυσαρμόνικα έπαιξε ο πολύ καλός φίλος της μπάντας Γιώργος Μιρτσιώτης. That heavy load… Σπαρακτικό για μένα μπλουζ, έντονο και απελπισμένο, πάντα με εντυπωσιάζει η αγάπη που του δείχνει το κοινό. Ζωντανή ηχογράφηση σε μπαράκι της Κατερίνης, πιθανόν το 2013. Νίκη-Σωτήρης και ο φίλος και συνοδοιπόρος για χρόνια Γιάννης Κανάλης στη φυσαρμόνικα, ο κύριος πρόεδρος, με τη δική του μακρά ιστορία στη μουσική σκηνή της Θεσσαλονίκης. Το String King είναι στούντιο ηχογράφηση, ίσως το 1993, παίζουμε με τον Σωτήρη στο μπάσο και τον Αλέξη στα ντραμς, πλήκτρα παίζει ο καλός φίλος Άκης Κατσουπάκης. Το Mystery train είναι χιλιοεκτελεσμένο τραγούδι, όμως ήθελα πολύ να βρει θέση στη συλλογή αυτή γιατί με τρελαίνει η χαρά που έχουμε! Εδώ είμαστε οι Lo-Fi Kings, ένα σχήμα που σκαρώσαμε με τους φίλους από τα Γρεβενά Νίκο Μπέλτσιο-ακουστική κιθάρα/φωνή και Γιώργο Δούμα-μπάσο/φωνή. Παρέα ζήσαμε αλησμόνητες στιγμές, τέτοια είναι και αυτή η ηχογράφηση που δεν ξέρω που έγινε, πιθανόν κάπου κοντά σε Κοζάνη η Γρεβενά και μάλλον γύρω στο 2003. All aboard! Τέλος, το Sol Wind. Ένα ινστρουμένταλ με ιδιαίτερη σημασία για μένα, απόσπασμα ενός μεγαλύτερου τραγουδιού με αρκετή δόση ψυχεδέλειας μέσα του. Εδώ χωρίς λόγια αλλά με τη μαγική κιθάρα του Κώστα Βρετού, ενός μουσικού που εκτιμώ αφάνταστα και ενός χαρακτήρα που θαυμάζω. Ο Κώστας είναι παιδί διαμάντι, είναι μεγάλη μου τιμή και χαρά που μου έδωσε το ελεύθερο να συμπεριλάβω το κομμάτι αυτό στον δίσκο. Παντελώς on the spot σε ραδιοφωνική εκπομπή το 2014. Ίσως η απόλυτη αρμονία και ευτυχία στη μουσική, δυο άνθρωποι με διαφορετικές καταβολές κι επιρροές, πλησιάζουν και τελικά μαζί δημιουργούν ήχο που καταγράφεται άπαξ και θάλεγα πως διαθέτει την μαγεία ενός φωτογραφικού κλικ. ΠΙΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ Η συλλογή αυτή με απασχόλησε αρκετά χρόνια. Στο πέρασμα τους, κάποια κομμάτια διαγράφηκαν από τη λίστα, άλλα προστέθηκαν αργότερα. Ήθελα όμως να κυκλοφορήσει κάποια στιγμή, και γιατί αποτελεί έναν συνδετικό ιστό της πορείας μου, κυρίως όμως γιατί ήθελα να αφιερώσω την έκδοση στους γονείς μου. Τον Θανάση και τη Νίτσα, που τόση αγάπη μου χάρισαν και τόσα σημαντικά με δίδαξαν. Φανταζόμουν ένα εξώφυλλο διαφορετικό, με παλιές φωτογραφίες από το χωριό, ασπρόμαυρες και ξεφτισμένες, που η φθορά τους όμως ποτέ δεν κατάφερε να σβήσει το φως από τα πρόσωπα μας. Και αναλογιζόμουν με χαμόγελο τη στιγμή που θα έβλεπαν το άλμπουμ, το περίμενα με λαχτάρα. Έλαχε να μην προλάβουν. Αναπαύονται αγκαλιά – όπως πέρασαν ολόκληρη την κοινή τους ζωή – πίσω από το σχολείο του Βατοχωρίου της Φλώρινας, στην Μπρέζνιτσα, αντικρίζοντας τα δέντρα στο Μπούτσι και ακούγοντας την φύση ολόγυρα. Κι εγώ δακρύζω σαν τους θυμάμαι και γράφω για κείνους, και αναθεματίζω την τσαπατσούλικη φύση μου και την αναβλητικότητα του χαρακτήρα μου που δεν κατάφερα να τελειώσω έγκαιρα. Από την άλλη, πότε χρειάστηκαν δώρα και αποδείξεις; Ποτέ. Και η αγκαλιά τους ο κόσμος ολάκερος, η συγχώρεση τους δεδομένη και λυτρωτική. Έχω όμως δίπλα μου τον μονάκριβο αγαπημένο μου αδελφό, Νίκο. Σε αυτόν είναι αφιερωμένος αυτός ο δίσκος και μαζί, απο τους δυο μας, για τους γονείς μας.
  7. 18 πόντοι
    Σε παιρνει μονοτερμα,τον ακους και προσπαθεις να του πεις ομορφα και ωραια οτι δεν εχει δικιο. Αλλα δε σταματαει με τιποτα,συνεχιζει. Σκεφτεσαι να του δωσεις μπουνια. Τελικα τον διακοπτεις αποτομα και του λες,"η σειρα μου τωρα" και τον αρχιζεις και εσυ χωρις σταματημο. Ξερεις οτι δε βγαζει καπου,ετσι ειναι και το αποκατω. Δεν εχει νοημα και σταματημο. Απο το να τον βαρεσεις ομως.....καλυτερα.
  8. 18 πόντοι
    Καλημέρα. Αυτό είναι το νέο μου fingerstyle κομμάτι. Ελπίζω να σας αρέσει.
  9. 17 πόντοι
    Το μεγαλύτερο μυστικό για να ηχογραφήσουμε μια καλή ηλεκτρική κιθάρα, είναι ο ίδιος ο ήχος που βγαίνει από το ηχείο του ενισχυτή μας. Δηλαδή ο συνδυασμός της κιθάρας, του ενισχυτή και των χεριών του κιθαρίστα. Πέρα απο αυτό όμως είναι πολύ σημαντικές κάποιες γνώσεις ηχοληψίας, που απαιτούνται για την σωστή αποτύπωση του ήχου αυτού. 1. Τοποθέτηση μικροφώνων Συνήθως ένα Shure SM57 ή κάποιο δυναμικό μικρόφωνο φωνής κοντά στο ηχείο, στοχεύοντας στο κέντρο του μεγαφώνου στα 5-10εκ. περίπου, με κλίση 45 μοιρών ή εναλλακτικά 90 μοίρες στην μέση απόσταση του κώνου απο την περιφέρεια. Η κλίση ως προς το μεγάφωνο είναι σημαντική. Μη ξεχνάτε ότι ο ακροατής δεν ακούει μπροστά στο μεγάφωνο αλλά υπό γωνία και αν πειραματιστείτε φορώντας ακουστικά, θα βρείτε τον ήχο που έρχεται στ' αυτιά σας. Οσο μεγαλύτερη η κλίση τόσο πιο μαλακά τα πρίμα. Σκεφτείτε πως ρυθμίζετε το equalizer μετακινώντας το μικρόφωνο. Αν θέλουμε περιπέτεια, ένα πυκνωτικό μικρόφωνο (Neuman U87, AKG 414) μπορεί να ακολουθήσει σε απόσταση ενός μέτρου, στο ίδιο ύψος, περιμετρικά, (ακόμα και πίσω απο την καμπίνα) στοχεύοντας προς το μεγάφωνο. Αν θέλουμε να το παρακάνουμε; Άλλο ένα πυκνωτικό μικρόφωνο στη τριπλάσια απόσταση από το προηγούμενο. (δηλ. στα 2,5 - 3 μέτρα ) και στο ύψος των αυτιών μας λειτουργεί άψογα σε συνδυασμό. Με αυτό το στήσιμο έχουμε 3 πηγές που μπορούμε να γράψουμε σε τρία διαφορετικά κανάλια και να μειξάρουμε κατά βούληση αργότερα, για να πετύχουμε τον δικό μας ήχο. Προϋπόθεση για τα μακρινά μικρόφωνα είναι ο σωστός χώρος. Ένας καλός ροκ ήχος επιτυγχάνεται συνήθως με το κοντινό μικρόφωνο, περασμένο σε κάποιο compressor (από το insert της κονσόλας) με ratio 4:1 και λίγο βάθος - reverb. Πολλοί καταξιωμένοι κιθαρίστες με μαγάλη δισκογραφία δεν μπαίνουν καν στη διαδικασία περισσότερων μικροφώνων. 2. Διαφορά φάσης Λάβετε όμως υπ' όψη ότι με τις “περιπέτειες” έρχονται και τα προβλήματα. Αυτά είναι διαφορές φάσης μεταξύ των μικροφώνων, δηλαδή οι πηγές δεν φτάνουν ταυτόχρονα στο μέσο ηχογράφησης με αποτέλεσμα η μία πηγή ήχου να ακυρώνει την άλλη. Ετσι το αποτέλεσμα είναι αναιμικό και συνήθως ο ήχος εξαφανίζεται όταν κάποιος ακούσει την μείξη μονοφωνικά. Γενικός κανόνας τοποθέτησης για την αποφυγή τετοιων φαινομένων, είναι η σχέση απόστασης των μικροφώνων μεταξύ τους να είναι 3 προς 1. Δηλαδή το μικρόφωνο που ακολουθεί τοποθετείται 3 φορές την απόσταση του πρώτου από την πηγή. 3. Τα μικρόφωνα σαν EQ Aν θέλουμε να μπούμε στις “περιπέτειες” που λέγαμε παραπάνω και γράψουμε με περισσότερα μικρόφωνα, στη μείξη μπορούμε να προσθέσουμε σιγά – σιγά στο κοντινό και μέχρι την επιθυμητή ισορροπία, τον ήχο από τα άλλα μικρόφωνα. Θα έχουμε τη λεπτομέρεια του κοντινού, με τον γεμάτο ήχο του χώρου από το δεύτερο, ενώ το τρίτο θα προσθέσει μπάσα λόγω της απόστασης. Μπορούμε να δώσουμε όγκο και πλάτος με panning δεξιά – αριστερά. Πειραματιστείτε με τη σχέση των τριών μικροφώνων για το επιθυμητό αποτέλεσμα. Κανόνας δεν υπάρχει. Δοκιμάστε κάθε πιθανή τοποθέτηση μικροφώνου. Πίσω από την ανοιχτή καμπίνα, με κλίσεις κάποιων μοιρών ως προς το μεγάφωνο για πιό μαλακά πρίμα, κλπ. κλπ. 4. Προσοχή στο βάθος! Είναι προτιμότερο να γράψουμε “ξερά / στεγνά” και να προσθέσουμε αργότερα στη μείξη stereo βάθος, παρά να έχουμε το mono spring reverb του ενισχυτή και να μη μπορούμε να το αφαιρέσουμε στη συνέχεια. 5. Πειραματιστείτε Επίσης μπορείτε να γράψετε παράλληλα και ήχο από το speaker emulation ή recording-out του ενισχυτή (εφ' όσον υπάρχει). Μπορείτε να προσθέσετε κάποιο Vst εφέ μετά ή να χρησιμοποιήσετε κάποια κιθαριστική σουίτα preamp/fx και να το μειξάρετε με τα μικρόφωνα. 6. Διόρθωση Το σημαντικότερο είναι ο ήχος να είναι σωστός από την πηγή του. Αν όμως θέλουμε να διορθώσουμε κάτι, οι ύποπτες συχνότητες που επηρεάζουν την κιθάρα, είναι τα 300-500hz, τα 700hz για πιό “ξύλινο” ήχο, τα 1000hz για να ξεχωρίσει, τα 3000hz για περισσότερο bite, ενώ τα 5, 8 και 10khz θα την πριμάρουν. Προσωπικά ούτε αυτόν τον άτυπο "κανόνα" δεν ακολουθώ. Απλά ψάχνω κάθε φορά την ύποπτη συχνότητα που θέλει συνήθως υποτονισμό. Αυτά τα ολίγα αλλά σημαντικά αν ακολουθηθούν σωστά και έχετε όρεξη, θα βοηθήσουν πολύ να αποτυπώσετε τον ήχο της κιθάρας σας σε μια ηχογράφηση. Υ.Γ. Να σημειώσω εδώ πως τα παραπάνω μικρόφωνα είναι τα πιο συνηθισμένα, όμως πέρα απο τις εναλλακτικές προτάσεις άλλων εταιρειών Sennheiser, AKG στα δυναμικά και τις δεκάδες επιλογές πυκνωτικών απο παραδοσιακούς κατασκευαστες όπως Rode, Beyer και μυριάδες καλά και κακά κινέζικα, πολλοί ηχολήπτες προτιμούν κατασκευές Ribbon όπως τα Royer Labs R-121, Beyerdynamic M160 και Coles 4038 μεταξύ άλλων για τον χαρακτηριστικό τους ήχο.
  10. 17 πόντοι
    Καλησπέρα φίλοι μου. Σήμερα είχα μια ευχάριστη έκπληξη από το μακρινό 1989 και είπα να την μοιραστώ μαζί σας. Με παίρνει τηλέφωνο ο καλός μου φίλος και συμφοιτητής παλιά, ο γιατρός ο Πάνος στο κινητό και μου λέει άκου λίγο. Μάλιστα μου έκανε και πλάκα γιατί μου λέει, άκου φίλε τι έγραψα (ο πάνος έχει μουσική παιδεία, έκανε αρμόνιο δισκαλο και έχουμε μ[email protected]$#@$ πολλές φορές μαζί μουσικά και έπαιζε και καλά) Για να μην τα πολυλογώ βρήκε μια κασέτα μου που είχε χαθεί σε μετακομίσεις παλιά και ήταν στην κατοχή του, γιατί έχουμε συγκατοικήσει, έχουμε κάνει κοινόβια με γκόμενες και πολλά αλλα με αυτό το παιδια που περιείχε ηχογραφήσεις που είχα κάνει όταν ήμουν δεκατεσσάρων χρονών, το θυμάμαι αυτό γιατί θυμάμαι τις περιόδους που είχα διάφορο μουσικό εξοπλισμό, με το Yamaha PSR 500. Γενικά μικρός ηχογραφούσα πολύ αλλά δεν έχει διασωθεί πολύ υλικό, σχεδόν όλες οι κασσέτες έχουν χαθεί και αυτή που τελικώς διεσώθη και την βρήκε, ήταν και η μοναδική που περιείχε τα συγκεκριμένα κομμάτια μου μέσα. Πραγματικά συγκινήθηκα, μερικά δεν τα θυμόμουν καν. Έκανα μια μικρή επιλογή και αποφάσισα να τα μοιραστώ μαζί σας, εδώ με τους καλούς φίλους του noiz. Ολοι οι ήχοι είναι από αυτό το όργανο και γραμμένοι στον υποτυπώδη sequencer του που αν θυμάμαι καλά είχε την δυνατότητα να γράψεις και να αναπαράγονται μεχρι 5 κανάλια/5 οργανα ταυτόχρονα του ακομπανιαμέντου με φυσικά δυνατότητα αλλαγής οργάνου στο κανάλι κατά τη διάρκεια. δεν θυμάμαι με τι το συνδεα για να κάνω το midi dump, νομίζω είχα πάρει κάποιο εξάρτημα ή το έκανα απο το Atari ST γιατι είχε περιορισμένο αριθμο κομματιών στην μνημη. Το audio recording είχε γίνει σε ενα compact cassette system της sony που θυμάμαι ακουγόταν πολυ καλά. Ακούγοντας τον εαυτό μου μετά από 30 χρόνια τα συναισθήματα ειναι δυνατά. Πάντα είχα την τρέλα να γράφω μουσική και να παίζω παιχνίδια και να είμαι ΠΑΣΟΚ. Ακόμα την έχω!. ΓουΊουου!!!!!! Στις συνθέσεις βλέπω τα κενά μου αλλά μπορώ να πω άφοβα πως για 14 χρονών, χωρίς γνώσεις συνθεσης, μονο ότι ήξερα απο το πιάνο, χωρίς ίντερνετ για να μαθαίνεις και να μελετάς ερασιτεχνικά, με μόνο εφόδιο τη φαντασία μου, το αυτί μου και τα τεύχη του περιοδικού ΜΟΥΣΙΚΗ( και του PIXEL χαχαχαχαχχαχ) που διάβαζα φανατικά και κάτι σκάμπασα απο εκεί για την εν γένει παραγωγική διαδικασία, είχε ωραία αρθρα και παρουσιάσεις, από εκει εμαθα ορολογία γιατί αμα δεν έχεις και κανέναν να σου δειξει................. δεν τα πήγαινα και άσχημα. Ήμουν πολλά υποσχόμενος. Ιδιαίτερα στα cover ήμουν και είμαι ψυχαναγκαστικός. Τα πήγαινα πολύ κοντά. Πιστεύω πως τότε έφερα το όργανο, όπως και κάθε ψηφιακό όργανο που είχα στην κατοχή μου στα όρια του, γιατί ειμαι ταλέντο. ΤΕΛΟΣ. Ημουν και είμαι, τι να κάνουμε τώρα? χαχαχαχαχααχαχαχαχαχαχχαχαχ Να ευχαριστήσω μιας και θα κοινοποιήσω το post, τον καλό μου φίλο από παιδιά, τον κολλητό μου τον πάνο, που μπήκε στον κόπο πέραν από την έκπληξη, να ψηφιοποιήσει και την κασέτα (δεν έχω και κασετόφωνο πρόχειρο εδώ, θα έπρεπε να τρεχω στο χωριο χαχαχαχαχαχα) και μετά την κουβέντα μας, να μου στείλει το αρχείο. Ένα εξαιρετικό παιδί και λαμπρό επιστήμονα που έχουμε συνεργαστεί και στα παραϊατρικά. Σε ευχαριστώ φίλε μου Πανο και σε ευχαριστώ που με κούραρες και πρόσφατα που φοβήθηκα από τις αρρυθμίες και ήρθα στις εφημερίες σου και βρήκες πως μου είχε πέσει το μαγνήσιο στον πάτο και με έφτιαξες εκεί με τους ορρούς χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχααχαχα Εσείς? Πως βρίσκετε τον 14χρονο cos_dr? Απόψης? χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα Α, τα κομμάτια που παραθέτω είναι 2 διασκευές (arthur's theme - axel f) και τρια δικά μου. Υ.Γ. Σκέφτομαι τώρα πως αυτά τα έγραφα και ήμουν 4 χρόνια μεγαλύτερος από τον γιό μου που δεν θέλει μουσική. Δεν πειράζει. Θα πεθάνει η τέχνη μαζί μου χαχαχαχαχαχαχαχα arthur's theme cover by 14yo cos_dr (1989).mp3 axel f cover by 16yo cos_dr (1989) on yamaha psr 500.mp3 untitled 2 by 14yo cos_dr (1989).mp3 untitled by 14yo cos_dr (1989).mp3 Ξέρω πως δεν θα γυρίσεις.mp3
  11. 16 πόντοι
    Mega Amp review (part 1) Κατά την διάρκεια της καραντίνας εξ' αιτίας του covid19, ο χρόνος περίσσευε κι έτσι είχα την ευκαιρία να πραγματοποιήσω αυτό που εδώ και μήνες σκεπτόμουν! Ενα review με όσο το δυνατόν περισσότερους ενισχυτές κιθάρας και κάποιες εικονικές κιθάρες που θ' ακούγονταν μέσω αυτών. Το 1ο μέρος είναι λοιπόν έτοιμο και παρουσιάζεται εδώ, με πρωταγωνιστή την Gibson Les Paul Standard! Η έμφαση εδώ έχει δωθεί στα καθαρά -πως αλλιώς- και όλοι οι ενισχυτές έχουν τα tone controls στο κέντρο, όπως επίσης τα volume και tone controls της κιθάρας είναι full open. Το μικρόφωνο που χρησιμοποιήθηκε είναι ένα SHURE sm57, τοποθετημένο off center δύο εκατοστά από την γρίλλια του ενισχυτή. Ανοίξτε ηχεία και monitors, φορέστε τα ακουστικά σας και κάνετε μια 1η ακρόαση. Φυσικά μια ακρόαση δεν φτάνει και θα παρατηρήσετε ότι σιγά σιγά ακούγοντας προσεκτικά, ο ενισχυτής είναι καθοριστικό στοιχείο του ήχου μας, τόσο όσο και η επιλογή της κιθάρας. Με χαρά περιμένω ν' ακούσω σχόλια και φυσικά θα επανέλθω με παρατηρήσεις, προτιμήσεις κλπ.
  12. 16 πόντοι
  13. 16 πόντοι
    Kαποτε,προ κορωνοιων κλπ,ειχαμε και περισσοτερο χρονο,μαζευομασταν να πιουμε καμια μπυρα με προσχημα να γραψουμε κανα κομματι.Που και που,εν μεσω κοψιδιων και μπυρων γραφαμε και κατι. Το παρακατω ειναι ενα τετοιο κομματακι που φτιαξαμε με τους γιγαντες,φιλους κι αδελφους fusiongtr και Terry RoscoeBeck5 .
  14. 16 πόντοι
    Kirk ended up with five strings on his guitar but no magic lost
  15. 15 πόντοι
    Εισαγωγή (και κατιτίς ακόμα) αφορμή γι αυτό το θέμα μια κουβεντούλα περί mastering (μια από τις πολλές διαχρονικά) που έγινε το καλοκαίρι… τότε λόγω του ότι όπως είχα πει την συγκεκριμένη στιγμή το μόνο mastering που με ενδιέφερε ήταν αυτό του ούζου στο mix του γαλέου σκορδαλιά με το χταποδάκι, δεν συμμετείχα (αν και με έτρωγε) και είχα επιφυλαχθεί για ένα ανάλογο τεστάκι όταν με το καλό γυρίσω (ντάξει έχω γυρίσει καιρό αλλά δεν ήταν και το πιο εύκολο να το κάνω τουλάχιστον όπως ήθελα οπότε συγχωράτε με και κάλιο αργά κλπ κλπ)… σε εκείνη την κουβεντούλα λοιπόν ( Mastering θέματα... ) όπως εξελίχθηκε, ειπώθηκαν πολλά και για τον εν γένει ρόλο του mastering και για την φύση του και για τον λόγο που κάποτε ξεκίνησε σαν διαδικασία και πιστεύω ότι θα λύθηκαν αρκετές απορίες στους μη μυημένους… βεβαίως βεβαίως (σιγά μη δεν γινόταν), στα περί τρόπου διεκπεραίωσης η κουβέντα γρήγορα πέρασε τηρουμένων των αναλογιών και στο ποιος είναι στους αιώνες των αιώνων ο «NBA goat»… o Μichael Jordan ή ο Lebron James (στα καθ ημάς ο πάλαι ποτέ MJ το analog gear και ο σύγχρονος LJ το digital)… analog vs digital λοιπόν… ok!... μεγάαααλο ζήτημα… καθώς πάει πρώτα θα λυθεί το μεσανατολικό και κατόπιν βλέπομεν και γι αυτό… δυστυχώς οι υποστηρικτές του πρώτου (που κατά κανόνα είναι και «οπαδοί») εμμένουν στην υποκειμενικότητα της ακουστικής αντίληψης και παραβλέπουν (χωρίς κακή πρόθεση θέλω να πιστεύω) την έννοια της «πιστότητας» ως κριτήριο, προκρίνοντας την τέρψη… η οποία όμως δυστυχώς (ή και ευτυχώς κατά περίπτωση) δεν έχει «σταθερές» ως reference point (απαραίτητα στοιχεία για αντικειμενικές συγκρίσεις)… το όλο πράγμα δεν είναι φυσικά καθόλου περίεργο και λόγω αυτής καθαυτής της ιδιαίτερης ατομικής προσλαμβάνουσας που βάζει στην άκρη την αντικειμενικότητα, οι επιστήμες της Ακουστικής και της Ψυχολογίας (κυρίως γιατί εμπλέκονται και άλλες), έχουν αναπτύξει τον σημαντικό κλάδο της Ψυχοακουστικής… τες πα… δεν αντιλέγω (και έχω απολαύσει προσωπικά κατά κόρον ως πάλαι ποτέ κακό παιδί του hi end) τα κατά περίπτωση (ειδικά σε ακριβές υλοποιήσεις) ευάκουστα στην πράξη αποτελέσματα που παράγουν τα artifacts των αναλογικών συστημάτων εγγραφής επεξεργασίας και κατ επέκταση αναπαραγωγής… όμως δεν μπόρεσα ποτέ να παραβλέψω το ότι ναι μεν η φύση στο επίπεδο που μπορούμε (αυτή τη στιγμή) να αντιληφθούμε είναι «αναλογική» αλλά ένα από τα μεγαλύτερα εργονομικά (και όχι μόνο) δώρα που μας έχει κάνει, είναι η δυνατότητα να μπορούμε πλέον να την «ψηφιοποιούμε»… και ναι οι πηγές μας είναι αναλογικές… και ναι μέχρι το στάδιο του A/D κονβέρτορα ο αναλογικός εξοπλισμός ως «αρχή» είναι το ήμισυ του παντός… από την στιγμή όμως που το «σωστά παραγόμενο» σήμα θα μετατραπεί σε ψηφία και θα αναπαραχθεί ως ψηφιακό αρχείο πλέον, ποτέ δεν κατάλαβα την λογική να το «υποβιβάσουμε» σώνει και καλά προσθέτοντάς του αρμονικές παραμορφώσεις και λοιπές εν δυνάμει αναλογικές αμαρτίες (εννοείται ότι και στο στάδιο της ψηφιακής επεξεργασίας μπορούμε να κάνουμε τα ίδια και χειρότερα με κάποιους κακούς αλγορίθμους αν δεν προσέξουμε)… το περιβόητο «αναλογικό χρώμα» (πρέπει να) δίδεται εξ αρχής (άντε και υβριδικά με επιμέρους outboard παρεμβάσεις) κατά το mix… ο κανόνας του SISO (shit In, shit out) ούτε εδώ συγχωρεί οποιαδήποτε αβάσταχτη (ακόμα και κατ ανάγκη) ελαφρότητα στο είναι… καλώς ή κακώς το mastering (πλέον των ειδικών περιπτώσεων που απαιτείται λόγω συνθηκών και μέσων μια οριζόντια επέμβαση) λίγα πράγματα μπορεί να κάνει ως προς την «ποιότητα» σε μια παραγωγή… να κάνει μια κακή λιγότερο κακή?... μια καλή λίγο καλύτερη?... ναι… μια άριστη όμως?... περισσότερες πιθανότητες έχει να την χαλάσει (ειδικά αν ο εκτελών δεν είναι ανάλογα άριστος ώστε να ξέρει καλά κυρίως το τι να μην κάνει κι όχι το αντίθετο)… είμαι από τους τυχερούς (μπα μάλλον άτυχους) που έχουν βιώσει τον «βιασμό» master tapes κατά την μεταφορά τους στο ελληνικό βινύλιο… τσι καημέναι… τύφλα ναχει το loundnes war από τους κατοπινούς ψηφιακούς δολοφόνους σήματος… γιατί έχομεν κι από δαύτους μπόλικους στην πολύπαθη audio ιστορία (χωρίς να με εξαιρώ εννοείται γιατί όλοι έχουμε βάλει το χεράκι μας)… anyway… προσωπικά σέβομαι την αισθητική του καθενός (κυρίως γιατί απαιτώ να σέβονται ανάλογα και την δική μου) αλλά δεν μπορώ το να θυσιάζουν εύκολα στον βωμό της, την αντικειμενικότητα (στο όποιο επίπεδο αυτή μπορεί να αποδεικνύεται πέραν της απλής θεώρησης-εκτίμησης-επιθυμίας)… Κυρίως Θέμα (ξέρω ξέρω επιτέλους) ντάξει καλό το μπλα μπλα (ειδικά γι αυτόν που το ξερνά εκτονωτικά όπως ο υποφαινόμενος) αλλά πάμε και επί του πρακτέου… συνήθως στις παρέες (όπως θεωρώ ότι είμαστε κι εμείς εδώ) αρεσκόμαστε στο να συζητάμε υπερβατικά ως προς την καθημερινότητα μας… π.χ. παρκάρουμε όπως μπορούμε τα φιατάκια μας έξω από την συνοικιακή μπυραρία και μπαίνουμε μέσα για να μιλήσουμε με πάθος (και ρομαντισμό ενίοτε) για απρόσιτα σούπερ καρς!!!... θεμιτό και εκτονωτικό ενίοτε δε λέω, αλλά εν προκειμένω με θεωρώ πιο χρήσιμο στην ομήγυρη όποτε μιλάω για «φιατάκια» παρότι έτυχε να έχω «οδηγήσει» και αρκετά «σουπερ καρς»… έτσι αποφάσισα να παρουσιάσω εδώ όσες ολοκληρωμένες (το δυνατόν) mastering suites μπόρεσα να βρω… κριτήρια?... κυρίως η ευκολία χρήσης και οι όποιοι αυτοματισμοί καθώς και η πληθώρα presets (ως βάση εκκίνησης) που θα εξισορροπούσαν σε ένα βαθμό την έλλειψη εμπειρίας του κάθε μέσου μουσικού που θα καλεστεί να τις χρησιμοποιήσει στο προσωπικό του studio… οι διαφορές τους χρηστικά είναι αρκετές (άλλες είναι standalone, άλλες λειτουργούν και ως Vst, άλλες είναι μόνο online, άλλες λειτουργούν μόνο αυτόματα, άλλες με reference αρχεία και πολλές άλλες μικρότερης ή μεγαλύτερης σημασίας στην πράξη) αλλά το σίγουρο είναι ότι κάποιες μπορούν όντως να παράγουν ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα χωρίς να χρειάζονται μια ιδιαίτερη σπουδή που θα σας αποπροσανατολίσει από την μουσική σας (που πάντα πρέπει να παραμένει στην πρώτη γραμμή)… Συνθήκες Θα μου πείτε κι εσείς με την σειρά σας τώρα: - -Καλά ρε θείο… προς τι το «τεστ»?... γιατί δεν μας τις ανέφερες ονομαστικά (απλά να μην ψάχνουμε) και να βαζες και κάποια από τα ηχητικά δείγματα που θα διέθεταν ως demo?... τι το κούρασες το πράμα?... Χμ!!!... ναι αλλά όχι… τα αποτελέσματα της σύγκρισης θάταν τελείως αποπροσανατολιστικά χωρίς κάποια κοινά reference points για όλες… απόλυτα συμπεράσματα έτσι κι αλλιώς δεν μπορούν να εξαχθούν λόγω της φύσης του εγχειρήματος αλλά προσπάθησα το δυνατόν να μην αδικήσω καμία (έτσι κι αλλιώς ο τυχόν ενδιαφερόμενος να αποκτήσει κάποια θα κάνει και μια πιο εμπεριστατωμένη έρευνα πριν)… έτσι έκανα mix σε δύο επιτηδευμένα διαφορετικά κομμάτια και ακολούθως ένα υποτυπώδες “mastering” στα 14Lufs με κάθε μία από αυτές, με χρήση eq, comp, limiting και ελαφρύ imaging όπου δινόταν η δυνατότητα… στις «αυτόματες» χρησιμοποιήθηκαν τα βασικά τους reference στις υπόλοιπες το δυνατόν κοινές επιμέρους ρυθμίσεις… προσπαθώντας να εξομοιώσω τις καθημερινές συνθήκες του μέσου μουσικού «προς το χειρότερο» (για να εξισορροπήσω και μια τυχόν μεγαλύτερη μου εμπειρία από κάποιους νέους φίλους μας) το mix έγινε αυστηρά σε διάρκεια 2 ωρών για το καθένα χρησιμοποιώντας την onboard κάρτα του υπολογιστή μου πάνω στα 4ιντσα Roland MA-15D για μόνιτορ (απόκριση αισιόδοξα μέχρι τα 70hz), βραδινές ώρες και σε εντάσεις που υπολείπονται δραματικά από τις ιδανικές για μίξη (αυτές άλλωστε έτσι κι αλλιώς θαταν σίγουρα αιτία διαζυγίου και σας αγαπώ πολύ δε λέω, αλλά λιγότερο από την Σοφία)… το αυτό και για τα υποτιθέμενα «mastering» με την διαφορά ότι ο χρόνος για την κάθε σουίτα περιορίστηκε στα 15 λεπτά περίπου (1-2 λεπτά πάνω κάτω)… προηγήθηκε μια διερευνητική μέρα όπου ασχολήθηκα με όλες μαζί από λίγο ώστε να γνωρίσω τις βασικές τους λειτουργίες για να μην ψάχνομαι εις βάρος κάποιας την στιγμή του τεστ… τέλος το καθένα από όλα έγινε διαφορετική μέρα για την αποφυγή αδικίας λόγω ακουστικής κόπωσης (ένας από τους λόγους της αργοπορίας μου)… Mastering suites (άντε και το ζουμί) να σημειώσω πριν ότι οι δύο πρώτες πέραν της διαχείρισης της δυναμικής περιοχής και της συχνοτικής επέμβασης προσφέρουν και διάφορες άλλες δυνατότητες που δεν είναι του παρόντος να αναφερθώ αλλά μπορείτε όσοι ενδιαφερθείτε περαιτέρω να δείτε στα official sites τους που παραθέτω… Finalizer (stand alone) βασισμένη στο κλασικό πλέον mastering hardware της tc electronic που έφερε «επανάσταση» στον χώρο στα τέλη της δεκαετίας του 90… -αρκετές δυνατότητες -αρκετές ρυθμίσεις -πολλά presets ως βάση -πολύ καλή εργονομία -πολύ εύκολη για τους πιο άπειρους https://finalizer.com Ozone 9 (stand alone και Vst) κλασική στο είδος της και η σουίτα της iZotope στην ένατη της έκδοση από το 2003… την χρησιμοποιούν πολλοί επαγγελματίες… -πολλές δυνατότητες -πολλές ρυθμίσεις -πολλά presets ως βάση -καλή εργονομία -σχετικά εύκολη για τους πιο άπειρους https://www.izotope.com/en/products/ozone.html Lurssen Mastering Console (stand alone και Vst) Η νέα σουίτα της IK Multimedia (και με free version για IOS που μπορεί να χρησιμοποιηθεί επικουρικά)… -μέτριες δυνατότητες με ελλείψεις στο metering -ελάχιστες ρυθμίσεις -αρκετά presets ως βάση -πολύ καλή εργονομία -πολύ εύκολη για τους πιο άπειρους (σε όσα προσφέρει) https://www.ikmultimedia.com/products/lurssen/index.php?p=info AAMS (Automatic Audio Mastering System) (stand alone) σουίτα με παρωχημένης αισθητικής περιβάλλον, που προσφέρει (υποτίθεται) αυτοματοποιημένο mastering βασισμένο σε μια βάση δεδομένων που αποτελείται από πρότυπα αναφοράς διάφορων μουσικών ειδών (σε δικού της τύπου αρχεία αλλά μπορείς να φτιάξεις και δικά σου)… -ελάχιστες δυνατότητες (στην auto λειτουργία), πολλές σε manual -ελάχιστες ρυθμίσεις (στην auto λειτουργία), πολλές σε manual -πολλά presets ως βάση, σε μορφή reference styles -κακή εργονομία (δεν είναι καν real time) -πολύ εύκολη για αρχάριους (σε όσα προσφέρει σε auto mode), δυσνόητη και μη λειτουργική (προσωπική εκτίμηση) σε manual -παραγόμενα αρχεία με true peaks -λάθος οι εντάσεις σε σχέση με τον στόχο BandLab (online) διαδικτυακή πλατφόρμα για μουσικούς και όχι μόνο, που προσφέρει και δωρεάν online auto mastering… από την εταιρεία που έχει αγοράσει την Cakewalk και διανέμει πια δωρεάν το αγαπητό μου Sonar… -3 presets ως βάση χωρίς δυνατότητα περαιτέρω επέμβασης -πολύ καλή εργονομία -πάρα πολύ εύκολη για τους πιο άπειρους (σε όσα προσφέρει) -παραγόμενα αρχεία με true peaks -χωρίς δυνατότητα στόχου έντασης -bug κατά την εξαγωγή του audio αρχείου (το παράγει σωστά χωρίς όμως την επέκταση που δηλώνει το είδος του και πρέπει να την συμπληρώσεις πληκτρολογώντας, πχ .wav) SCHNALZ (online) δωρεάν (με προεραιτικό donate) διαδικτυακή υπηρεσία online auto mastering… -ελάχιστες επιλογές χωρίς ρύθμιση (bass, treble, wide κλπ) -6 styles χωρίς δυνατότητα περαιτέρω επέμβασης τους -πολύ καλή εργονομία -πάρα πολύ εύκολη για τους πιο άπειρους -export master wav μόνο στα 44Khz/16bit -χωρίς δυνατότητα στόχου έντασης Various Vst (VST plugins) εδώ έχουμε να κάνουμε με διάφορα plugins που είναι ψηλά στις προτιμήσεις μου τελευταία και που χρησιμοποίησα ενδεικτικά ως μικτή σουίτα σύμφωνα με τους παραπάνω κανόνες και στους χρόνους των υπολοίπων, για λόγους σύγκρισης… FabFilter Pro-Q 3 ως EQ, https://www.fabfilter.com/products/pro-q-3-equalizer-plug-in FabFilter Pro-C 2 ως compressor με M/S για imaging control κατά περίπτωση https://www.fabfilter.com/products/pro-c-2-compressor-plug-in u-he Presswerk ως compressor https://u-he.com/products/presswerk/ FabFilter Pro-L 2 ως limiter https://www.fabfilter.com/products/pro-l-2-limiter-plug-in DMGAUDIO DUALism ως σύστημα signal analysis… https://dmgaudio.com/products_dualism.php -πάρα πολλές δυνατότητες συνδυαστικά -πάρα πολλές ρυθμίσεις -πολλά presets ως βάση για τα περισσότερα ατομικά αλλά που δυστυχώς όπως είναι φυσικό κανένα συνδυαστικό για όλα -καλή εργονομία γενικά -σχετικά δύσκολη για τους πιο άπειρους Επίλογος (παρά του λόγου του παράλογου) Αυτό ήταν λοιπόν… ξέρω ότι μάλλον σας κούρασα αλλά περιμένω με ενδιαφέρον την γνώμη σας… δώστε προσοχή στο πως η κάθε μία σουίτα αντιμετώπισε το αρχικό mix… δεν είναι απαραίτητο να σας αρέσει (δεν κρίνεται αυτό και άλλωστε ο καθένας σας θα το έκανε διαφορετικό και πολλοί καλύτερο)… το θέμα είναι αν η διαδικασία ανέδειξε θετικά κάποια στοιχεία του (και ποια σουίτα το έκανε συγκριτικά καλύτερα) χωρίς να αλλοιώσει τον χαρακτήρα των βασικών αρχικών επιλογών πέραν της έντασης… ΥΓ1 και για μια πιο εργονομική διαδικασία κατά την σύγκριση εδώ όλα τα tracks συγκεντρωμένα: NPap noiz test - All SoundCloud Tracks ΥΓ2 Το SoundCloud συμπιέζει πλέον το σήμα σε AAC στα 256… σίγουρα τα πράγματα είναι αρκετά καλύτερα ηχητικά από παλιότερα αλλά αν θέλετε να είστε περισσότερο αντικειμενικοί (και φυσικά αν πρόκειται να ακούσετε από ένα σύστημα αναπαραγωγής που θα μπορεί να αναδείξει την διαφορά), ανέβασα τα αρχεία εδώ σε 96Khz/24bit για download… Corina WAVs 24-96 JB song WAVs 24-96
  16. 15 πόντοι
    Παλαι ποτε και αλλοτε μαζευομασταν με τους καλους συμφορουμιτες αλλα κυριως αγαπημενους φιλους Terry RoscoeBeck5 και Φασιον(ενας ειναι ο Φασιον) και τρωγοντας κοψιδια και πινοντας μπυρες γραφαμε κανα κομματακι. Μετα στενεψαν τα κολπα για διαφορους λογους και ειναι δυσκολο να βρεθουμε. Ενεκα των περιστασεων λοιπον,μια και μου εχει λειψει η φαση,πηρα κατι μπυρες με λουκανικα παρεα και εκανα ενα μιξαζ στο αποπανω. Εβαλα και μια φωνη. Ενα ροκενρολ κομματακι που ειχαμε φτιαξει τοτε. Στο πιανο ο εξ Αυστριας πολυ καλος φιλος και εξαιρετος πιανιστας Ορεστης Βαβιτσας.
  17. 15 πόντοι
    Τι συμβαίνει όταν ενας εκ Θεσσαλονικης ορμώμενος βιρτουόζος κιθαριστας και γενικά μουσικαρας….συναντα έναν πολυτεχνιτη & ερημοσπιτη …συνθετη,στιχουργο,παραγωγο,ηχολήπτη, κιθαριστα, πληκτρα,μπασίστα και ντράμερ (της πλακας τα 5 τελευταια ,ισως και όλα... ) και μάγειρα, από το ΠαΝγκρατι? Μα …φυσικά μια διασκευη σε ένα υπέροχο κομμάτι των Los Zafiros (το οποίο έγινε ευρύτερα γνωστό από τον εκπληκτικό δίσκο Mambo Sinuendo που έκανε η μεγαλοφυΐα της κιθαρας Manuel Galban με τον Ry Cooder το 2003 στην Κούβα). Φτιάξαμε και ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ (πολυμελές,αΦτος και εγω ) Ο αγαπητός συμφορουμίτης , φίλος και παιχταρας Matawan με τον οποίο μοιραζόμαστε το κοινό πάθος για twang ,σκυλάδικα τραγούδια διαμάντια, FARFISA και ορχηστρική “slow rock” μουσική , μου έκανε την τιμή να παίξει τα περισσότερα lead parts στην κιθαρα (θα τα διακρίνετε εύκολα από τα….αλμπανικα δικά μου) και τον ευχαριστώ από καρδιάς. Για τους gearholics χρησιμοποιήθηκαν οι εξής κιθάρες & ενισχυτες: Matawan: Lead: Gretsch Silver Falcon σε προσομοίωση Deluxe Reverb (GR) SF: Ρυθμικά: Thinline telecaster copy partscaster σε tweed deluxe ηχογραφημενη με RODE NT1 (& στα ρεφραιν επιπλεον μια «335» YAMAHA AS1200s στον Marshall 1974x ηχογραφημενη με Senheisser E906) Lead: 1966 Telecaster copy partscaster σε Marshall 1974x ηχογραφημενη με Senheisser E906 Επιπλέον «ομορφιες» στο αριστερό σας ηχειο : 1991 Strat Plus σε tweed deluxe με RODE NT1
  18. 15 πόντοι
    Γεια χαρά! Είμαι ο Πάνος και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας το αποτέλεσμα της έρευνας μου πάνω στις μικροτονικές μπλουζ κλίμακες. Για πολλά χρόνια έπαιζα Μπλουζ μουσική με το μυαλό ενός τζαζίστα, χρησιμοποιώντας μινόρε και ματζόρε πεντατονικές, τρόπους, και αρπέζ πάνω σε ματζόρε μπλουζ φόρμες, αλλά δεν κατάφερα να ακουστώ ποτέ “αυθεντικός”. Κάτι έλειπε… Πριν μερικά χρόνια γνώρισα τον Γιώργο Ζήκο (κιθαρίστα της μπάντας Zero Zero) ο οποίος με εισήγαγε σε έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης για τις μπλουζ κλίμακες που με οδήγησε σε αυτή την έρευνα και τελικά στη δημιουργία δυο σειρών από βίντεο (“Microtonal Blues Scales” & “Blues History”). Αν και κάποια από αυτά που θα παρουσιάσω για τις μπλουζ κλίμακες είναι γνωστά στους ακαδημαϊκούς, δεν έχουν ακόμα ενσωματωθεί στη διδασκαλία της Αμερικάνικης μουσικής. Οπότε, θα προσπαθήσω να κάνω ένα πρώτο βήμα με αυτά τα μαθήματα, όχι επειδή είμαι κάποιος ειδικός, αλλά για να ξεκινήσω μια συζήτηση πάνω σε αυτό το ευαίσθητο θέμα. Στη πρώτη σειρά από βίντεο που θα ανεβάζω κάθε εβδομάδα, ονόματι “Microtonal Blues Scales”, θα προσπαθήσω να αντιμετωπίσω το “πρόβλημα” πολλών μουσικών (συμπεριλαμβανομένου εμού) να αυτοσχεδιάσουν πάνω σε Blues ή Blues-based μουσική και να ακούγονται “πειστικοί”. Βέβαια ένας σημαντικός παράγοντας που θα πρέπει να εστιάσουμε είναι οι κλίμακες που χρησιμοποιούμε. Πρέπει να παίξουμε μια ματζόρε κλίμακα? Μήπως πρέπει να παίξουμε μια μινόρε? Και αν ναι, γιατί να παίξουμε μια μινόρε κλίμακα πάνω από ματζόρε συγχορδίες? Όπως θα εξηγήσω σε αυτά τα βίντεο, οι μπλουζ κλίμακες ΔΕΝ είναι σαν τις κλασσικές κλίμακες, όπου οι νότες έχουν ένα συγκεκριμένο και σταθερό τονικό ύψος. Μια μπλουζ κλίμακα είναι πιο πολύ σαν ένα Αραβικό Maqam ή μια Ινδική Raga (όπου οι νότες παρεκκλίνουν από το Ευρωπαϊκό συγκερασμένο σύστημα). Ωστόσο οι Μπλουζ κλίμακες έχουν την ιδιαιτερότητα όχι μόνο να έχουν Δυτικά στοιχεία στο DNA τους (λόγω μουσικής ανταλλαγής μεταξύ Αφρο-αμερικάνων και Ευρω-αμερικάνων) αλλά επίσης να έχουν εξελιχθεί, εξηγηθεί και διδαχτεί σε μια κοινωνία λευκών. Ίσως ήταν η αναπόφευκτη ερμηνεία από τη οπτική ενός αφομοιωμένου τονικού συστήματος, ή ίσως ήταν απλά για παιδαγωγική διευκόλυνση, το αποτέλεσμα είναι ότι οι λευκοί υπεραπλούστευσαν την Αφροαμερικάνικη μουσική χρησιμοποιώντας Κλασσικά εργαλεία και έννοιες για να την εξηγήσουν (τουλάχιστον από τον 19ο αιώνα). Βέβαια πολλοί μελετητές έχουν προσπαθήσει να αναλύσουν τη φύση των μπλουζ κλιμάκων. Είναι σαφώς ένα δύσκολο έργο δεδομένου ότι οι μπλουζίστες παίζουν τις μπλουζ κλίμακες λίγο διαφορετικά ο ένας από τον άλλο, ανάλογα τις επιρροές τους, το όργανο που χρησιμοποιούν, και τη προσωπικότητα τους. Επίσης ερμηνεύουν τα τραγούδια διαφορετικά κάθε φορά. Παρόλα αυτά πιστεύω ότι κάποιος μπορεί να βρει κοινό έδαφος μεταξύ των πιο επιδραστικών μπλουζ μουσικών και να βγάλει κάποια άκρη μέσα σε αυτή τη πολύπλοκη παράδοση. Αυτό που θα παρουσιάσω είναι μια περιγραφή αυτών των μικροτονικών κλιμάκων (θεωρία) που πιστεύω ότι είναι αρκετά συνεπής με το πραγματικό μπλουζ παίξιμο, δηλαδή, εξηγεί τα περισσότερα πράγματα τις περισσότερες φορές. Κρατήστε στο νου σας ότι αυτή είναι η προσωπική μου ερμηνεία και η δικιά σας μελέτη μπορεί να παράξει διαφορετικά αποτελέσματα. Από την άλλη, κάποιοι θα μπορούσαν να πουν ότι τα Μπλουζ είναι ένα στυλ που θα πρέπει να μαθαίνεται μόνο ακούγοντας δίσκους και δεν θα έπρεπε να προσπαθούμε να το εξηγήσουμε και να το περιγράψουμε, αφού το μόνο που χρειάζεται είναι να έχεις το “μπλουζ συναίσθημα” για να το ερμηνεύσεις πειστικά. Λοιπόν, κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι αλήθεια για οποιοδήποτε είδος μουσικής, όχι μόνο για τα Μπλουζ. Κάποιος με μεγάλο ταλέντο θα μπορούσε να αποκωδικοποιήσει και να μάθει κάθε μουσική γλώσσα και τις προφορές της μόνο ακούγοντας τη, αλλά για μας τους υπολοίπους χρειάζεται μια κατευθυντήρια γραμμή (θεωρία) για να μας βοηθήσει να καταλάβουμε που να δώσουμε προσοχή όταν μελετάμε τα Μπλουζ. Μη ξεχνάτε μόνο, ότι οι θεωρίες φτιάχνονται για να εξηγήσουν υπάρχουσες μουσικές πρακτικές, και επομένως δεν πρέπει να μας περιορίζουν στην έκφραση και τη δημιουργία νέας μουσικής. Στη μια δεύτερη σειρά από βίντεο θα προσπαθήσω να παρουσιάσω την “Ιστορία & Εξέλιξη των Μπλουζ” σε σχέση με άλλες Αμερικάνικες μουσικές και τις κοινωνικο-οικονομικές εξελίξεις μέσα στους αιώνες. Έχω δώσει ιδιαίτερη έμφαση στη περίοδο πριν τη γέννηση των Μπλουζ (16ος-19ος αιώνας), αφού έχει ενδιαφέρον να δούμε πως διάφορα μουσικά στυλ εξελίχθηκαν μέσα στον χρόνο και επηρέασαν το ένα το άλλο, οδηγώντας στη δημιουργία νέων μουσικών ειδών. Θα δημοσιεύω αυτά τα μαθήματα Ιστορίας κάθε εβδομάδα παράλληλα με τα μουσικά. Ελπίζω να βρείτε κάτι χρήσιμο σε αυτή την εργασία! Πάνος Χαραλαμπίδης P.S. Το παραπάνω βίντεο είναι μια αναγκαία εισαγωγή σε αυτόν τον νέο τρόπο σκέψης. Θα πρέπει να περιμένετε μέχρι την επόμενη εβδομάδα για τη παρουσίαση της πρώτης κλίμακας P.S.2 Αγγλικοί και Ελληνικοί υπότλιτοι ειναι διαθέσιμοι
  19. 15 πόντοι
  20. 14 πόντοι
    Την Prs την έχω στην κατοχή μου γύρω στα 2 έτη. Την έχω χρησιμοποιήσει σε κάμποσα λάιβ και με έχει βγάλει αρκετά ασπροπρόσωπο. Πρόκειται για μια all around κιθάρα, που τα πάει πολύ καλά τόσο με low gain stuff, όσο και με τα medium to high gain. Είναι αρκετά ελαφριά, ευκολόπαιχτη, ποιοτική, όμορφη, και σε "σπρώχνει" να παίζεις γρήγορα, καθώς έχει γρήγορο μανίκι. Ο ήχος δεν είναι fat όπως σε μια les paul, ούτε thin όπως μια στρατ. Είναι κάπου στην μέση. Ποιότητα κατασκευής: Εξαιρετική, made in Korea, ποιότητα κατασκευής για τα χρήματα που κόστισε. Εξαιρετικά στιβαρή και άκαμπτη αίσθηση (σε αντίθεση πχ με μια epi g400), με το βάρος να κυμαίνεται περίπου όπως μια stratocaster. Το σώμα από mahogany με maple top. O λαιμός maple, με σχήμα wide thin και κλίμακα 25 ιντσών. Τα 24 τάστα είναι medium jumbo, αλλά προς vintage πλευρά. Κάπως πιο χαμηλά από αντίστοιχα medium jumbo που έχω συναντήσει σε fender, squier και epiphone. Η ποιότητα βαφής (gloss acrylic urethane) είναι αρκετά καλή, με μόνο μια μικρή ατέλεια να έχει στην δική μου κιθάρα. Το φιλμ της βαφής, επίσης, δίδει την αίσθηση ότι έχει μικρότερο πάχος σε σχέση με epi les paul και ΜΙΜ telecaster. Ειδικά η epi μοιάζει σα να έχει 2 κιλά λούστρο. Με την Prs δεν χάνεται η αίσθηση του ξύλου, εσωτερικά. Περιφερειακά μέρη: Το nut είναι πλαστικό. Με ένα ελαφρύ άνοιγμα στα αυλάκια, και περιστασιακή λίπανση, δεν δημιουργεί θέματα ξεκουρδίσματος. Τα κλειδιά της Prs δεν είναι μεν locking, αλλά κρατάνε το κούρδισμα για αρκετή ώρα παιξίματος. Χρειάζεται κάμποση χρήση τρέμολο για να ξεκουρδίσει η κιθάρα. Έχουν, επίσης, πολύ καλή αίσθηση και ακρίβεια κατά το κούρδισμα. Η γέφυρα της Prs με το τρέμολο λειτουργούν υποδειγματικά. Το τρέμολο έχει ακρίβεια στην κίνηση, και δεν είναι βιδωτό, αλλά το συγκρατεί μια μικρή αλενόβιδα. Οι ρυθμίσεις στην γέφυρα, πραγματικά, δεν χαλάνε με τίποτα. Είναι η μοναδική μου κιθάρα όπου, μετά το πρώτο σετάρισμα, δεν έχω πειράξει τίποτα στην γέφυρα. Κρατάει όλες τις ρυθμίσεις. Και ο λαιμός, σε αντίθεση με άλλες κιθάρες, δεν είναι τόσο ευαίσθητος σε αλλαγές καιρού. Ελάχιστες φορές ρύθμιση του truss rod ανα έτος. Ηλεκτρικά: Οι 85/15s μαγνήτες της Prs παρουσιάζουν αρκετό ενδιαφέρον, σε συνδυασμό με την καλωδίωση. Είναι η βελτιωμένη έκδοση των 85/15, η οποία είναι πιο κοντά στους US μαγνήτες. Πραγματικά καλύπτουν ένα μεγάλο φάσμα ήχων. Καθώς δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες (και με κάθε επιφύλαξη), ο bridge είναι alnico 5 γύρω στα 9 kohm,με αρκετά τσιμπημένα τα πρίμα, ενώ ο neck είναι alnico 2, γύρω στα 8 kohm, με πολύ ισορροπημένο ήχο. Σε πολλούς δεν αρέσουν, ειδικα ο bridge, τον οποίο και θεωρούν οτι "ξυρίζει" αρκετά. Εγώ έχω ψηλώσει λίγο την bass μεριά του μαγνήτη και έχει στρώσει κάπως. Υπάρχει ένα volume και ένα tone ποτενσιόμετρο (το οποίο είναι push pull για να σπλιτάρει τους μαγνήτες), καθώς και ένας 3way επιλογέας, τα οποία ουδέποτε έχουν παρουσιάσει κόπωση, σκρατσάρισμα, δυσκολία στην κίνηση κλπ. Είναι και υποδειγματικά σαν χρήση. Φοβερή αίσθηση όταν γυρίζεις το pot. Υπάρχει και treble bleed κύκλωμα στην καλωδίωση, το οποίο πιο πολύ θυμίζει 50s wiring. Εξαιρετικά πρακτικό. Επίσης, σε κατάστάσεις υψηλού gain, οι μαγνήτες είναι σχετικά θορυβώδεις, σε σχέση με άλλα HH μοντέλα που έχω. Έχουν αρκετό hiss. Playability: Η κιθάρα είναι πολύ ευκολόπαιχτη. Μα πολύ ευκολόπαιχτη. Κάνουν το παίξιμο στρατ και τέλε να μοιάζει με αγγαρεία. Τα βασικά ατού της είναι ο σούπερ λαιμός και η ταστιέρα της, και το πολύ μαζεμένο και καλοσχεδιασμένο σώμα. Σε προδιαθέτει να παίζεις γρήγορα. Τα χειριστήρια είναι σχεδόν τόσο πρακτικά όσο σε μια στρατοκαστερ. Με λίγο έκταση των δακτύλων, την ώρα που παίζεις, έχεις πρόσβαση σε volume pot και επιλογέα. To setup της είναι σχετικά εύκολο (σαν σε στρατοκάστερ). Το relief όταν είναι σχεδόν μηδενικό, το action να πέφτει εύκολα κάτω από 1,5mm χωρίς κανένα ίχνος buzz. Όσh δύναμη και να βάλεις στις μαμά 9άρες δεν θα μπαζάρει. Θα παίξει πιο δυνατά. Με τόσο χαμηλό action (λίγο πάνω από 1mm) η ταστιέρα γίνεται πολύ γρήγορα, αλλά χάνει αρκετά σε δυνατότητα για bend, λόγω και των αρκετά χαμηλών τάστων. Με ψήλωμα action άνω του 1,5mm όλα τα bends είναι πολύ πιο εύκολα. Τέλος, η πρόσβαση στο 24ο τάστο είναι υποδειγματική. Γενικότερα, είναι η κιθάρα με τις λιγότερες απαιτήσεις σε σετάρισμα, σε βάθος χρόνου. Αισθητική: H κιθάρα είναι αρκετά όμορφη. Αυτός είναι και ο πρωταρχικός λόγος που την αγόρασα,μιας και καλά καλά δεν ήξερα να παίζω και να κρίνω το το αγοράζω. Με τον καιρό κατάλαβα την αξία της. Ανάμεσα στους πολλούς διαθέσιμους χρωματισμούς, επέλεξα το whale blue. Το περίμενα λίγο πιο φωτεινό, αλλά πλέον δεν κολλάω εκεί. Ήχος: Η κιθάρα είναι πασπαρτού. Παίζει κανείς από τζαζ και funky, μέχρι και thrash metal. Δεν χρειάζεται καν να σπλιτάρω μαγνήτες, καθώς έχω άψογα καθαρά με humbucker mode. Πολλές φορές έχω ξεχάσει σπλιταρισμένο μαγνήτες για αρκετή ώρα. Αυτό συμβαίνει διότι δεν χάνει πολύ σε ένταση, gain και sound shape, όταν παίζει σαν μονός. Δέχεται επικρίσεις για το πόσο πριμάτος είναι ο bridge στη γέφυρα, και αυτό είναι δικαιολογημένο. Ειναι πολύ πριμάτος, σε σημείο πολλές φορές να χρειάζεται έξτρα tweaking στον ενισχυτή για να διορθώσω τον ήχο. Δεν είναι ο "ευκολότερος" μαγνήτης που θα παίξει κάποιος. Ο ήχος δεν θυμίζει τοσο les Paul. Δεν είναι τόσο "παχύς" και ογκώδης. Ούτε έχει τόσο sustain, κάτι που το έχω παράπονο. Είναι κάπως πιο ογκώδης από τους area hot t που έχω στην tele. Ακριβώς στην μέση μεταξύ strat και les paul. Πιο εύκολα θα παίξει σαν strat (πχ shine on you crazy diamond ήχος) παρά σαν les paul (parissiane walkways).Ένα τεράστιο ατού που έχει είναι το πόσο καλά και γρήγορα καθαρίζει με το volume pot. Με μια μικρή κίνηση έχεις από βρώμικο, καθαρό ήχο ιδανικό για άρπισμα και strumming. Δεν χρειάζεται καν να σπλιτάρεις. Ηχογράφησα με τον αρκετά πριμάτο και δύστροπο origin20, καρφί στην κάρτα, και με τον συνήθη ύποπτο HT1R, επίσης καρφί στην κάρτα. Στο πρώτο κλιπ σπλιτάρω σε κάθε θέση. Στα υπόλοιπα δεν σπλιτάρω, αλλά συχνά ρίχνω το volume pot και καθαρίζει ο ήχος. Βάζω λίγο reverb από το daw. Και οι χορδές είναι 9-42 καμπόσων μηνών. prsorigin20clean.mp3 prsorigin20crunchy.mp3 prsorigin20dirty.mp3 prsorigin20distorted.mp3 prsht1rmedium gain.mp3 prsht1rhighgain.mp3 EN ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΕΙ Τα υπέρ + ποιότητα κατασκευής + μεγάλο εύρος ήχων + εργονομία + ταστιέρα + καθάρισμα ήχου με χρήση volume pot Τα κατά - Πολύ πριμάτος bridge μαγνήτης - Δεν έχει το sustain που θα ήθελα
  21. 14 πόντοι
    Καλησπέρα. Χθές πάτησα το rec . Νο edits at all. Κάποιες φορές ας υπάρχουν ατέλειες αν υπάρχει λιγο αυθορμητισμός .
  22. 14 πόντοι
    Ευχαριστω δημοσια τον Φανη (Πνοή και Νύξη). Το ειπε και το εκανε. Ουτε τα εξοδα αποστολης δεν δεχτηκε να αναλαβω. Προ Φανη Μετα Φανη.
  23. 14 πόντοι
    Καιρό είχα να βγω και να κάνω επίσκεψη απο covid19 αλλά την έκανα αρμένικη και πήγα στον φίλο μου τον Νέστορα να δοκιμάσω πεταλάκια και να ακούσω τον Rivera του με την δεύτερη καμπίνα. Τι να περιγράψω δηλαδή... αφου είναι γνωστός παίκτης και συλλέκτης (με έμφαση στο παίκτης). Θα ανεβάσω 2-3 φωτογραφίες για του λόγου το αληθές. Ο τύπος δεν αφήνει στον εαυτό του ερωτηματικά τύπου: πως να ακούγεται άραγε εκείνο το overdrive... κι ας έχει άλλα δέκα (τουλάχιστον). Σε αντίθεση με εμένα που παρ' ότι μεγαλύτερος (κι ας μη μου φαίνεται!) ποτέ δεν κράτησα κάτι εις διπλούν. Εκείνος πχ έχει 4 stratocaster, 2 Les Paul μια PRS και μια SG. Διαλεχτες φυσικά όπως αρμόζει σε ένα παίκτη. Players instruments δηλαδή. Εγω θα είχα ή έχω απο μια. 1x Les Paul, 1x 335, 1x Strat, 1x 502 Yamaha, 1x Epiphone jazzbox κλπ. Τέτοιους φίλους όμως πρέπει να 'χεις (όπως τους σκαφάτους) για να καθαρίζουν και τ' αυτάκια σου πότε - πότε και να παίζεις κι εσυ σαν παιδάκι με τα όμορφα παιχνίδια. Που μπαίνουν στη διαδικασία να σου στήνουν πεταλάκια και σερβίρουν και καφέ. (Νέστορα δεν έχεις καράφλα, βγάλε το χέρι απο εκεί.) Αυτά ήταν όσα δοκίμασα. Το OD-3 μόνο είναι δικό μου που δεν αλλάξω αλλά ένα Barber ένα Sparkle Drive και ένα Zendrive τα ήθελα ευχαρίστως αν και το τελευταίο το είχα και το έδωσα. Και τα παραπάνω είναι standby μιας και στα live παίρνει μια απο τις 2 έτοιμες βαλίτσες. Μια για humbuckers και μια για Stratocaster. Αλλά είναι ωραία να τα βγάζεις απο τα κουτιά τους μιας στις τόσες. Thank you Nestoras.
  24. 14 πόντοι
    Ας παμε λιγο πισω στο χρονο. Ενα κομματι που ειχα γραψει για την μπαντα μου "Παντος Καιρου" το 2000. Ηταν η απόρροια της παραδοχης οτι δεν θα φυγω στο εξωτερικο και πλεον θα απευθυνομαι σε Ελληνικο κοινο που ακουει ροκ (οχι Ελληνικο ροκ), αλλα θελει και Ελληνικο στιχο. Ισως να ηταν και λαθος, δεν εχει σημασια. Το ηχογραφησαμε live σε 24track μπομπινα (soundkraft, απο τις τελευταιες εν λειτουργια στην Ελλαδα) και καναμε μερικα overdubs σε ηλεκτρικες, ακουστικες κιθαρες και φωνες. (Prs, Strat, Μarshall Mk2 Plexi, Marshall JMP100 Super Lead, Taylor) Εγινε μια προχειρη μιξη (manual automation με 3-4 ατoμα πανω απο την κονσολα) για ενα demo με 11 κομματια, αλλα δυστυχως δεν αγορασαμε τις μπομπινες για να εχουμε το υλικο για οτιδηποτε περαιτερω. Η μπαντα ηταν ετοιμη να υπογραψει συμβολαιο με μεγαλη δισκογραφικη, αλλα διαφωνησα με τον παραγωγο που ηθελε να μειωσουμε κιθαρες, να βαλουμε keyboards και να γινουμε πιο "Ελληνικη" μπαντα. Κι ετσι το διαλυσαμε. Κι αυτο ισως να ηταν λαθος, αλλα δεν εχει σημασια. Οι στιχοι ουσιαστικα προμήνυαν κατι τετοιο , αφου μιλανε για το οτι δεν υπολογίζω τιποτα και κανω παντα οτι μου λεει η καρδια. "Στα χερια σου τη ζωη αφηνω - Τα λαθη που εκανες τα σβηνω" Κουτσομπολιο: Μετα απο μερικους μηνες ακουσα το chord progression της ακουστικης γεφυρας σε ενα τραγουδι που εγραψε και εγινε μεγαλο διαχρονικο σουξε, ο συνθετης/παραγωγος/και κριτης σημερα, που ηταν και ο ανθρωπος της δισκογραφικης που θα εκανε την παραγωγη στο δισκο μας και ειχε επιλεξει τον Ανεμοστροβιλο για προωθηση στα μεσα. Ηταν ομως εξυπνο "κλεψιμο", απο αυτα που δεν μπορουν να πανε δικαστηριο, αλλα ξερεις οτι ξεκινησε απο το δικο σου τραγουδι. Ειχε παρει το progression αλλα οχι τη μελωδια. (βεβαια καποια στιγμη αργοτερα ξεθαρεψε και εκλεψε και μελωδια απο ενα φιλο συνθετη, που τον πηγε δικαστηρια και του πηρε χοντρα). Η ιστορια πως το ανακαλυψα ειχε πλακα. Εχω παει για καλοκαιρινη σεζον σε μπουζουκλερι και καναμε προβα τα καινουρια σουξε. Πεφτει μπροστα μου η παρτιτουρα απο ενα καινουριο κομματι και ξεκιναω να το "κοιταζω" στην κιθαρα (πριν μας βαλει ο μαεστρος να το ακουσουμε). Παρατηρω το progression που δεν ειναι το κλασσικο ελληνικο μινορε progression, αλλα ματζορε και με καποιες διπλες συγχορδιες D και A (Asus4 και 6η) και μου κανει εντυπωση. Ρωταω το μαεστρο "ποιος το εχει γραψει αυτο το κομματι μαεστρο?" και μου λεει το αναμενομενο ονομα. Χεχε Αυτα. .
  25. 14 πόντοι
    τώρα με φυσικό "το και το", με καισαρική?... θα δείξει... εδώ και χρόνια λέω (και μου λένε) να γράψω ένα βιβλίο για την μουσική παραγωγή στο σπίτι... ε ιού επιτρέποντος πια, πήρα την απόφαση τουλάχιστον να "το βάλω στα σκαριά" και βλέπομεν (ντάξει η αρχή είναι το ήμισυ του παντός δεν λένε πάλι κάποιοι άλλοι? )... παρότι σίγουρα πιστεύω ότι η διάδραση μου στο αγαπημένο μου noiz σχεδόν 15 χρόνια τώρα, με έχει κάνει σοφότερο ως προς το να αποκωδικοποιώ τις πραγματικές ανάγκες του μέσου μουσικού από την μουσική τεχνολογία ως προς την αρωγή της στη δημιουργική έκφρασή του, θα σας ήμουν ευγνώμων αν (όσοι δεν βαριέστε) αναφέρατε σε αυτό το thread τι θα θέλατε να περιέχει ένα ιδανικό για εσάς βιβλίο πάνω σε αυτό το θέμα... σας ευχαριστώ (από καρδιάς) εκ των προτέρων...
  26. 14 πόντοι
    Πρώτα να πω οτι επιτέλους ξεκίνησε ένα θέμα για αυτό το τόσο σοβαρό φαινόμενο που άλλαξε τις ζωές μας, λίγο η πολύ. Δεν σας κρύβω πως ήμουνα απογοητευμένος απο τα "αντανακλαστικά" του φόρουμ, θεωρώ φυσικό και πρέπον να μιλάμε γι αυτά, δεν είναι δα πολιτική η θρησκευτική κρίση να ακονίσουμε μαχαίρια...εγκρίνω κι επαυξάνω. Εγώ ανήκω σε κείνους που ελάχιστα επηρεάστηκαν απο την καραντίνα, τυγχάνω παλιός φίλος της μοναξιάς και μέχρι τώρα την παλεύω μια χαρά. Ένα πράγμα μου λείπει έντονα, να παίξω λάιβ. Πρόβες κλπ ποτέ δεν κάναμε πολλές, ισορροπία σχετική κι εκεί. Επειδή απο τεχνικό εξοπλισμό και γνώσεις βρίσκομαι περίπου στην πλίθινη εποχή, θεωρώ μεγάλο κατόρθωμα πως βρήκα τον τρόπο να φτιάχνω βιντεάκια με το κινητό μου και να τα ποστάρω στο φέησμπουκ, είναι ένα καινούργιο κι ευχάριστο παιχνίδι για μένα και το χαίρομαι δεόντως. Το ΦΜ εξάλλου είναι και η βασική μου παρέα αυτές τις μέρες και νύχτες, με όλα του τα άσχημα το απολαμβάνω (κατά κανόνα). Σταμάτησα να ψάχνω κιθάρες, πετάλια κι εξοπλισμό, είμαι θάλεγα 80% κάτω, εντυπωσιακό νούμερο για τα δεδομένα μου... Ακούω και παίζω μουσική περίπου όπως πάντα, ανησυχώ γενικά, όχι για μένα τόσο, την ήπια τη ζωή και σούρωσα του λόγου μου, όσο για τους νέους μουσικούς και γενικά νέους ανθρώπους. Ειδικά το θέμα με τα επιδόματα είναι θλιβερό, πολλοί βρίσκονται σε τραγική κατάσταση και δεν έχουν στον ήλιο μοίρα αυτόν τον καιρό. Και φυσικά τόσοι και τόσοι άλλοι αγκαλιασμένοι με την δυστυχία και την απελπισία. Είναι ένα γιγαντιαίο τεστ της δυτικής κοινωνίας τελικά όλο αυτό, πέρα απο την θλίψη για τις ζωές που χάνονται, είναι απορίας άξιο σε τι θα οδηγήσει όλος αυτός ο κυκεώνας. Καλή συνέχεια σε όλους.
  27. 13 πόντοι
    Toν βρήκα σε προσφορά, από τον Νάκα το καλοκαίρι, και τον "χτύπησα" στα 340 ευρώ περίπου. Ήθελα έναν high gain ενισχυτή κυρίως για ηχογραφήσεις. Είχε όλο το πακέτο που ήθελα. Μικρό (σχετικά) μέγεθος, αρκετά watt για live και πρόβες, 1 watt για οικιακή χρήση, emulated output για εγγραφές χωρίς να συνδέω καμπίνα, και φυσικά έναν πολύ καλό και ισορροπημένο ήχο. Δεν χρειάζεται πετάλια για να το χρησιμοποιήσω σε μια πρόβα. Έχει το reverb του και δυνατότητα για footswitch. Εμφάνιση/ποιότητα κατασκεύής: Έχει μοντέρνα εμφάνιση. Διάτρητος μεταλλικός σκελετός, γεμάτο κόκκινα led φωτάκια όπου προϊδεάζουν για τη χρήση που προορίζεται. Μην ξεχνάμε οτι πρόκειται για την πιο high gain σειρά της Laney. Έχει μέγεθος και βάρος ενός ενισχυτή 5 watt (154x424x235mm και 5,5 κιλά), μοντέρνα knobs και γενικότερα αρκετά μοντέρνα specs. Φαίνεται αρκετά στιβαρός και ανθεκτικός. Τα knobs έχουν ποιοτική κύλιση και μια σχετική αντίσταση κατα το γύρισμα. Θετικό είναι και το γεγονός ότι δεν ανεβάζει πολλή θερμοκρασία κατά την λειτουργία. Ενώ σε άλλους ενισχυτές ψήνεις αυγά πάνω τους, ο irt (λόγω του διάτρητου σκελετού) ζεσταινεται ελαφρώς. Λειτουργίες: Πρόκειται για έναν μονοκάναλο ενισχυτή με δυο εισόδους με απόδοση 1 watt και 15 watt. και υπάρχουν αρκετά ρυθμιστικά για να φέρεις κανείς τον ήχο εκεί που τον θέλει. Έχει 3 band eq στην προενίσχυση, το οποίο είναι αρκετά δραστικό, έχει ρύθμιση για gain και για preboost. To τελευταίο είναι σαν να βάζεις ένα booster μπροστά από τον ενισχυτή. Δίδει αρκετό γκάζι παραπάνω και ελέγχεται με το footswitch. Στην ουσία, είναι σαν γίνεται δικάναλος ο ενισχυτής. Στο στάδιο της τελικής ενίσχυτης έχουμε το volume, το οποίο και δίδει το κάτιτις παραπάνω σε gain εάν περάσει τη μέση, το tone το οποίο δίδει εξτρα brightness και αρμονικές σε ψηλές συχνότητες, και το dynamics το οποίο ελέγχει το πόσο σφικτές θα είναι οι χαμηλές συχνότητες. Και φυσικά υπάρχει και το πολύ καλό ψηφιακό reverb. Στην πίσω πλευρά συναντούμε δύο εξόδους για καμπίνες (8 και 16 ohm), είσοδο για footswitch (για έλεγχο του preboost και του reverb), Fx loop στο οποίο υπάρχει δυνατότητα αφαίρεση του από την αλυσίδα, αλλά και επιλογή για +10db. Υπάρχει jack για είσοδο mp3 player και υπάρχει και το record out, το οποίο περιλαμβάνει live record out και silent record out. To πρώτο είναι για ζωντανές εμφανίσεις όπου η καμπίνα δουλεύει ταυτόχρονα με το di, και το δεύτερο είναι για σιωπηλές ηχογραφήσεις. Τέλος, στην πίσω πλευρά υπάρχει και ο on/off διακόπτης του ενισχυτή. Δεν είναι το ιδανικότερο μέρος, αλλά τουλάχιστον δουλεύει σωστα. Ήχοι/Απόδοση: Με τρεις ECC83 στην προενίσχυση και δυο EL84 στην τελική ενίσχυση, περιμένεις κανείς να ακούσει πλούσιο distortion. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει με τον IRT. Με ένα σετ hot μαγνήτες, ο ήχος φτάνει σε ultra high gain επίπεδα, κατάλληλο για μοντέρνο μέταλ. Βέβαια δεν είναι μόνο αυτή η χρήση του, καθώς είναι εξίσου καλός στο κλασικό ροκ, και το μυστικό είναι στη ρύθμιση του eq. Για ροκ ήχο δίδω λίγο μεσαια, ενώ για πιο μοντέρνο μεταλ ήχο κόβω τα μεσαια εντελώς. Παίζει εξίσου καλά με μονοπηνιους και διπήνιους μαγνήτες. Θα μπορούσα να παίζω βρώμικα μπλουζ όλο το βράδυ, με gain στο 3-4 και ενεργοποιώντας το preboost για lead parts, με μια τελεκάστερ. Άρκετά πειστικός vintage ηχος. Δεν έχει την καθαρότητα και διαυγεια ενός low gain ενισχυτή στα καθαρά, αλλά έχει ισορροπημένο ήχο, και εκπληκτικά βρώμικα. Καθαρίζει άριστα με ρίξιμο του volume της κιθάρας, και δεν χρειάζεται πετάλι να για βγάλεις όλους τους ήχους που έχεις στο μυαλό σου. Αρκεί να έχεις την κατάλληλη κιθάρα και τα χέρια. Από ένταση, στα 15 watt είναι αρκετή για να ξεπερνά έναν πολύ δυνατό ντράμερ. Υπερβολική για σπίτι, φυσικά. Στο 1 watt, εάν το ψηλώσω πάνω από το 09:00, θα έχω πρόβλημα με τους κοντινούς γείτονες σε ώρες κοινής ησυχίας. Είναι αρκετά δυνατός και στο 1 watt. Και είναι πολυ θετικό το γεγονός ότι δεν χάνει, σημαντικά, ποιότητα ήχου. Προσωπικά, τον δουλεύω σπίτι στο 1 watt, με ένταση στο 09.00. O ήχος μου αρέσει αρκετά και ας είναι σε "χαμηλή" ένταση. Με αυτή ακριβώς την ρύθμιση έκανα και τις παρακάτω ηχογραφήσεις, σίγουρα θα ήταν καλύτερο ο ήχος με το volume στην μεση, και ακόμα παραπάνω στα 15 watt, αλλά μου αρέσει να ευχαριστιέμαι αυτό που κάνω και να μην πιέζομαι με δυνατότερους ήχους απ' όσο σηκώνουν τα αυτιά μου. Χρησιμοποίησα καμπίνα 1x12 με G12-35XC και SM57 την ηχογράφηση. Με telecaster και gain στο 2 χωρίς boost, και με ενεργοποιημένο το boost. irttelegain2.mp3 irttelegain2boost.mp3 Με telecaster και gain στο 5 χωρίς boost, και με ενεργοποιημένο το boost. irttelegain5.mp3 irttelegain5boost.mp3 Με telecaster και gain στο 10 χωρίς boost, και με ενεργοποιημένο το boost. irttelegain10.mp3 irttelegain10boost.mp3 Με prs και low gain alnico 5 μαγνήτες και gain στο 5 με ενεργοποιημένο το boost. irtprsgain5boost.mp3 Με prs και low gain alnico 5 μαγνήτες και gain στο 10 με ενεργοποιημένο το boost. irtprsgain10boost.mp3 Και λίγο μέταλ ήχος με καπως πιο hot alnico 5 μαγνήτες. irtmic.mp3 Όλες οι παραπάνω ηχογραφήσεις, μαζεμένες, από emulated οutput. irtlineout.mp3 Pros n' Cons: + χαμηλή τιμή + πλούσια specs + καλός ήχος + μικρό βάρος και διαστάσεις + λίγος θόρυβος - Δεν περιλαμβάνει footswitch - Δεν περιλαμβάνει θήκη - Το emulated output έχει μετρια ποιότητα ήχου Χαρακτηριστικά: Power RMS 15 Watts & < 1 Watt Inputs 1x Jack 15 Watts & 1x Jack 1 Watt Channels Single IRONHEART channel Equalisation Bass, Middle & Treble with Pull-Push EQ shift on each Master presence control Overall TONE Boost switch Footswitchable PRE BOOST Preamp valves 3x ECC83 Output valves 2x EL84 Class Class AB Reverb Laney designed Digital reverb Footswitch Stereo FS2 (not supplied) Speaker connections 2x Jack - 8 & 16 Ohms FX Loop(s) Yes - variable level FX loop Speaker Emulated Jack for Silent/Phones & Jack for Live DI - Record Out Speaker emulated MP3 Input Mini jack DI Socket Jack for Live DI - Speaker emulated Weight 5.5 Kg Unit 8Kg boxed Dimensions (mm) H x W x D 224 x 46 x 285 (Packed Dimensions) 154 x 424 x 235 (Unit Dimensions - for int. case
  28. 13 πόντοι
    Καλησπέρα. Μια ιδέα με κα να δυο γραμμές που εδώ και ένα χρόνο μου ζάλισε το μυαλό και ως εκ τούτου είπα να το βγάλω όπως να είναι . Παίρνει πολλές βελτιώσεις και ανάπτυξη του θέματος ίσως όμως σε μελλοντικό χρόνο γιατί δεν υπάρχει χρόνος για επεξεργασία . Η τεχνολογία δεν έφτασε ακόμα σπίτι μου ( cubase κτλ.)και το βγάζω από την κονσόλα χωρίς επεξεργασία ήχου ,διορθώσεις και eq . κτλ. Δεν έβαλα ηλεκτρικά όργανα για να αποδοθεί λίγο πιο αρμονικά . Τα τύμπανα παίχτηκαν με τις παλάμες και ένα πυκνωτικό overhead , λίγο acoustic bass ,λίγο bandoneon και λίγο πιάνο. Ανεβάστε λίγο την ένταση γιατί βγήκε χαμηλό λίγο το σήμα . It is what it is λοιπόν . Ευχαριστώ για το χρόνο σας.
  29. 13 πόντοι
    Σας παρουσιάζω την Dela. Γεννήθηκε το βράδυ της 30/8 κάνοντας διάφορες σκέψεις για την επόμενη μέρα. Ήταν να αποτελέσει τη βάση για κάτι που θα ερχότανε, ή απλά ένας πειραματισμός σε ένα άλλο είδος και εξοπλισμό. Οι προσπάθειες για edit πήγαιναν βουρ για να το καταστρέψουν. Μετά από αρκετές μέρες αποφάσισα να το αφήσω ως έχει, με τα λάθη του και το αρχικό του ύφος. Μια κι όξω....
  30. 13 πόντοι
    Οι TWANG ATTACK χτυπάνε ξανά! Μετά την διεθνή επιτυχία “La Luna En Tu Mirada” που ξετινακΣε τα τσαρτ(Σ) σε όλη την νοτιοανατολική Ασία (θα την βρειτε στο soundcloud page μας) επιστρέφουν με μία ακόμα διασκευή στο αριστούργημα του γίγαντα Γιάννη Σπανού «Σ’αναζητώ». Οι ηχογραφήσεις του Superfunk (drums,bass,keyboards,rhythm & lead guitars) έγιναν στα AμΠa RoadS στούντιο στο Παγκράτι ενώ οι lead κιθάρες του Matawan έγιναν στα νέα υπερσύγχρονα στούντιο του στη Θεσσαλονίκη, εντελως αναλογικά φυσικά στο έτοιμο να τινάξει τα πέταλα “Mac καλό για μέταλ» του. Για τους gearheads (όλους εδώ μέσα δηλαδή) χρησιμοποιηθηκαν: Matawan: Lead Guitar: (0.43-1.22) Fender Johnny Marr Jaguar,(2.42-3.29) Fender Jazzmaster Amp:80s Fender Concert (miked w/ Thomann ribbon mike) Superfunk: Lead guitar (2.00-2.37) : Fender 8502 Telecaster (amp: Tweed deluxe miked with Rhode NT1) rhythm: Yamaha SA1200S (amp: Marshall 1974x miked with Sennheiser E906) additional: 1991 Fender strat plus (amp: Tweed deluxe miked with Rhode NT1)
  31. 13 πόντοι
    "Μασημένα" γρήγορα μέρη.. "Ψιλοξεκουρδιστα" κάποια bends Καλά ρε μεγάλε και γιατί το ανέβασες; Γιατί το solo είναι σκέτη κ@$(α και ΑΝ μπόρεσα να βγάλω έστω και λίγη μέσα από το παίξιμο μου, προς το παρόν μου είναι αρκετό! P.S. Πολλή ζέστη απόψε! Story of the Blues - Solo cover.mp3
  32. 13 πόντοι
    Έγραψα κάτι για τον Νίκο στο ΦΜ, το αφήνω κι εδώ σαν αποχαιρετισμό, μεγάλη στεναχώρια... ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟ Πριν κάποια χρόνια, διάβαζα μια συνέντευξη του Peter Hammill που εξηγούσε πώς αποφασίστηκε να ξαναφτιαχτούν οι VDGG. Έλεγε λοιπόν με το περίφημο βρετανικό φλέγμα, πως παλιοί φίλοι και συνεργάτες, πλέον συναντιόντουσαν μόνο σε κηδείες, για ν' αποχαιρετίσουν κάποιον αγαπημένο συνοδοιπόρο που πέθανε. Εκεί, ανάμεσα σε μνήματα και κυπαρίσσια, συνειδητοποίησαν οτι το τραίνο της ζωής τους όλο και λιγοστεύει τις στάσεις του για ν' ανέβουν κι άλλοι. Και πως ο τερματικός σταθμός δεν είναι πια τόσο αλαργινά. Και αποφάσισαν ν' αφήσουν κατα μέρος διαφωνίες και αντιπαραθέσεις και να ενωθούν εκ νέου κάτω απο την σκέπη της τέχνης, προστατευμένοι, δημιουργικοί και φιλιωμένοι, κι όσο τους πάει ο δρόμος, όσο αντέξουν. Δεν συμπαθώ τις νουθεσίες η τις παραινέσεις, σήμερα όμως θέλω να πω στ' αδέλφια τους μουσικούς, όσο μπορούν να ξεχνούν τις τυχόν αντιπαλότητες τους και να τιθασεύουν ματαιοδοξίες κι εφήμερες δόξες, ν' αγαπάν, να σέβονται και να τιμούν φίλους και ομότεχνους, να διαλέγουν, να συγχωρούν και να πορεύονται με πίστη στο όραμα και τη δύναμη τους, να γεύονται με πάθος και χαρά τους χυμούς της ύπαρξης και να υπερασπίζονται τα δίκια του ανθρώπου. Απόψε μαθαίνω για την αναχώρηση του Νίκου Σπυρόπουλου, η είδηση αυτή είναι που ξύπνησε τις θύμησες κι έγραψα τα παραπάνω λόγια. Λίγο μεγαλύτερος απο μένα στην ηλικία, ένας θεόρατης σημασίας μουσικός. Πρόλαβα να τον αγκαλιάσω και του εξομολογηθώ την αγάπη μου, όπως κάνω με κείνους που σμίλεψαν με το ταλέντο και τις πληγές τους το μονοπάτι της τέχνης για να μπορώ να βαδίζω του λόγου μου πιο εύκολα. Και μαζί όλοι οι μεταγενέστεροι μουσικοί. Χρωστάμε πολλά εμείς σε τύπους σαν τον Νίκο, κι ακόμα περισσότερα ο τόπος και ο πολιτισμός του, αλίμονο, η ψωροκώσταινα αυτούς τους έχει παρατημένους στην τύχη τους, να παλεύουν με θεούς και δαίμονες, να υμνούν φτώχεια και μοναξιά. Και να λάμπουν σαν το πολυτιμότερο πετράδι, λοξοκοιτάζοντας με περιφρόνηση την φτήνια και τη βρωμιά του πλούτου γύρω τους. Ο Νίκος είναι υπεύθυνος για την ύπαρξη ογκόλιθων στη μουσική της χώρας μας, είναι ένα πνεύμα που θ' αγαπάμε για πάντα, μια ψυχή που θα ζει εσαεί χάρη στην τέχνη του και την έμπνευση που χαρίζει ασταμάτητα στους νέους που ξεκινάνε τον δικό τους δρόμο. Είναι εκείνος ο δρόμος που αν αποφασίσετε να τον περπατήσετε, θα παρατηρήσετε στις άκρες του πεταμένα νάυλον ντέφια και θα αισθανθείτε πως τα ψόφια κέφια έμειναν πίσω, μακριά.
  33. 13 πόντοι
    Ενα κομματακι με λουπερ και χορευτικες διαθεσεις!
  34. 13 πόντοι
    Ac10c1 Ο ac10 είναι ένα από τα αγαπημένα μου μηχανήματα. Δυστυχώς, δεν τον χρησιμοποιώ συχνά διότι είναι υπερβολικά δυνατός για διαμέρισμα. Κατά την ηχογράφηση των κλιπ, άρχισαν να με ενοχλούν τα αυτιά μου όσο ανέβαζα gain. Κατά τα άλλα, είναι ένα εξαιρετικό μηχάνημα με ήχο που είναι πολύ κοντά στα μεγάλα του αδερφάκια ac15 και ac30. Έχει σχεδόν την ένταση του ac15 με το μισό βάρος. Αυτό το καθιστά αρκετά εύκολο για να το παίρνει κανείς μαζί του σε πρόβες και live χωρίς να του φεύγει η μέση. Εμφάνιση/Ποιότητα κατασκευής: Ο ενισχυτής είναι κατασκευασμένος στην Κίνα. Σαν κατασκευή είναι σχετικά απλή. Φαίνεται αρκετά στιβαρός και ανθεκτικός σε έντονη χρήση. Το tolex είναι αρκετά ποιοτικό, τα chicken knobs έχουν ομαλή λειτουργία, και γενικότερα η συναρμολόγηση είναι αρκετά καλή. Εμφανισιακά είναι μικρογραφία των δυο μεγαλύτερων αδερφών του. Βγαίνει και σε διάφορες εκδόσεις χρωμάτων, για όποιον δεν θέλει το κλασικό μαύρο/καφέ. Έχει σχετικά compact διαστάσεις (52x21x41cm) για ενισχυτής με 10 ίντσες μεγάφωνο, και ανάλογο βάρος γύρω στα 12 κιλά. Αξίζει να αναφέρω ότι ενίοτε ακούω κάποιους συντονισμούς και μικροτριξίματα, αλλά το πιο πιθανό να προέρχονται από κάποιο αντικείμενο κοντά στον ενισχυτή. Το εργαστασιακό celestion VX10 θα μπορούσε να είναι καλύτερο, θεωρώ. Στην πρώτη και βασική έκδοση του φορούσε αυτό. Σε μια περιορισμένη έκδοση φορούσε greenback και στην τελευταία περιορισμένη έκδοση φορά το celestion v-type, το οποίο είναι και το μεγάφωνο που το φορώ αυτή την στιγμή. Και με το μεγάφωνο αυτό, ο ενισχυτής παίζει όπως πρέπει να παίζει. Λειτουργίες: Ο ενισχυτής με το top boost κύκλωμα έχει πέντε knobs (gain, bass, treble, reverb, volume), έναν on/off διακόπτη και ένα διακοπτάκι ECO στο πίσω μέρος του, το οποίο απενεργοποιεί τον ενισχυτή μετά από κάποιο ορισμένο χρόνο. Αναλυτικότερα για τα knobs, και ξεκινώντας από το τέλος, έχουμε: volume: To χειριστήριο της έντασης δεν επηρεάζει και τόσο την ένταση. Είτε είναι στο 4 είτε είναι στο 10 μικρή η διαφορά. Αυτό που επηρεάζει είναι η ποιότητα του ήχου. Μετά το 5 ο ήχος αρχίζει να κοπρεσσάρει και να γλυκαίνει. Κάτω από το 5 ο ήχος είναι κάπως πιο ξερός. Μπορεί να παίξει και σε χαμηλή ένταση στο 1,5-2, αλλά ο ήχος δεν είναι αυτό που πρέπει. Reverb: Το ψηφιακό αυτό εφέ είναι αρκετό για να κάνει τη δουλειά. Η συνηθισμένη ρύθμιση είναι περίπου στο 2. Από εκεί και πάνω αρχίζει και γίνεται πολύ έντονο. Treble: Ο ρυθμιστής των πρίμων είναι αρκετά ευαίσθητος. Η παραμικρή αλλαγή είναι αισθητή στον ήχο. Συνήθως, όταν παίζω με καθαρά το έχω στο 5 και όταν ανεβάζω gain το φέρνω στο 2-3. Bass: Ομοίως και για τον ρυθμιστή του μπάσου. Όταν παίζω καθαρά το έχω στο 4 και όταν ανεβάζω gain το ρίχνω στο 1. Με το εργαστασιακό VX10 μεγάφωνο (το οποίο το έχω αντικαταστήσει) το έριχνα στο μηδέν, και πάλι μπούκωνε ο ήχος από το πολύ μπάσο. Το μεγάφωνο τραβούσε ζόρια να αναπεξέλθει σε υψηλές εντάσεις. Με το ηχείο που φοράει τώρα (celestion v-type 10 inch) υπάρχει πολύ καλύτερη συμπεριφορά στην διαχείριση της του δυνατού μπάσου. Gain: Το gain είναι ταυτόχρονα και volume. Όταν είναι στο 2 ο ήχος είναι καθαρός, άριστη πλατφόρμα για πετάλια. Όσο ανεβάζουμε το gain, ανεβαίνει και η ένταση αναλογικά. Στο τέρμα, ανάλογα και με τους μαγνήτες, ο ήχος είναι αρκετά crunchy, ιδανικός για μπλουζ και κλασικό ροκ. Επίσης υπάρχει και μια έξοδος για καμπίνα στα 16 Ohm, η οποία όταν είναι συνδεδεμένη, όπως είναι λογικό, φέρνει σε σίγαση το ενσωματωμένο μεγάφωνο. Ήχος/Χειρισμός: Ο ήχος είναι το δυνατό του προσόν. Τόσο τα καθαρά, όσο και τα βρώμικα. Μπορεί να τον χρησιμοποιήσει κανείς από τζαζ μέχρι και για hard rock. Τα κάνει όλα καλά, αν και η απουσία fx loop περιορίζει αρκετά τη χρήση του με ψηλά το gain. Από ένταση είναι αρκετός για εσωτερικό χώρο με 50-70 άτομα, χωρίς μικρόφωνο σε νορμάλ εντάσεις. Με τέρμα gain ακολουθά έναν δυνατό ντράμερ χωρίς πρόβλημα. Η κλειστή καμπίνα του, που φιλοξενεί το 10άρι celestion, δίδει έναν πολύ πολύ μπασάτο και γεμάτο ήχο, που νομίζει κανείς ότι προέρχεται από 12άρι μεγάφωνο. Επίσης είναι ένα ενισχυτής που σου βγάζει όλη τη βραδιά έχοντας μόνο ένα πετάλι να μπουστάρει σε lead. Τέρμα volume και gain για ρυθμικά, ρίξιμο του volume της κιθάρας και ο ήχος γίνεται αρκετα καθαρός, και ενεργοποίηση ενός od για high gain lead μέρη. Το reverb είναι αρκετό για να δώσει το απαιτούμενο βάθος. Είναι ο ιδανικός ενισχυτής για τέτοια χρήση. Ο μπλουζίστας δεν θα χρειαστεί καν πετάλι. Με τα πετάλια είναι αρκετά φιλικός. Σχεδόν όλα τα δέχεται, με προτίμηση εκείνα που δεν έχουν τονισμένα ψηλομεσαία. Samples ήχου: Η ηχογράφηση έγινε με μια vintage v52 telecaster και με μια epiphone les paul με tonerider alnico 2 classic. Χρησιμοποίησα μικρόφωνο sm57 και το μόνο εφέ που υπάρχει είναι το reverb του ενισχυτή. Σε όλα τα κλιπ η ένταση είναι στο 6. telecaster με gain 1/4 ac10telequarter.mp3 telecaster με gain 2/4 ac10telehalf.mp3 telecaster με gain 3/4 ac10tele3quarters.mp3 telecaster με gain 4/4, Στο τέλος του κλιπ καθαρίζω με volume κιθάρας. ac10telefull.mp3 les paul με gain 4/4. Στο τέλος του κλιπ καθαρίζω με volume κιθάρας. ac10lespaulfull.mp3 les paul με gain 4/4 και ehx soul food να μπουστάρει. ac10lespaulfullsoulfood.mp3 les paul με gain 1/4 και ένας κλώνος του suhr riot με τέρμα gain. ac10lespaulquartersuhrriot.mp3 Pros + τίμια τιμή + εξαιρετικός ήχος + άνεση στη μεταφορά + πολύ καλό reverb Cons - Μέτριο το εργαστασιακό celestion VX10 - Σχετικά περιορισμένο headroom (με gain κάτω του 3) - Απουσία fx loop Key features Vox AC10 C1 • Description One-channel valve combo, made in China • Power Rating 10W • Valves 2x 12AX7s, 2x EL84s • Front Panel Input jack, gain, bass, treble, reverb, volume, on/off switch • Rear Panel External speaker output (16-Ohm only), ECO on/off switch, • Speaker Celestion VX10 • Dimensions 520x210x410mm • Weight 12.3kg/27.12lbs
  35. 13 πόντοι
  36. 13 πόντοι
  37. 13 πόντοι
    Από αυτόν τον εγκλεισμό έμαθα: Έχω εξοπλισμό να γραψω 5 διπλά studio albums. Έχω εξοπλισμό να γυρίσω 2-3 ταινίες. Έχω εξοπλισμό να φωτογραφίσω ό,τι γουστάρω ακόμα και σε film. Έχω εξοπλισμό να ακούσω και να δω πάνω από 5000 τίτλους μουσικής και ταινίες αντίστοιχα. ΔΕΝ έχω εξοπλισμό να βράσω ούτε ένα αβγό. Βασικά ούτε αβγό δεν έχω.
  38. 13 πόντοι
    Κάθισα μια ωρίτσα και έβγαλα επιτέλους μια μελωδία που με ακολουθούσε καιρό τώρα. Δεν ήξερα πως να το ενορχηστρώσω. Κι ας έχει όλα τα μέρη ενός τραγουδιού. Είναι σαν να μην παίρνει ανάσα το θέμα αλλά έτσι μου βγήκε. Και μικρό. Θα μπορούσα να το αναπτύξω αλλά ο καιρός με έμαθε να τελειώνω κάτι να φεύγει απο πάνω μου κι ας μην είναι τελειο. Στο κάτω - κάτω μπορούμε να γράφουμε όσα θέλουμε! Εχουμε τόσα εργαλεία πια... Με την ευκαιρία που αναβάθμισα το Cubase Elements απο 9 σε 10.5 λοιπόν και για να το δοκιμάσω, έγραψα αυτό και είμαι πολύ ικανοποιημένος απο τη γρήγορη διαδικασία. Άξιζε το εικοσάρικο και με το παραπάνω.
  39. 13 πόντοι
    Καλησπέρα σε όλους και όλες!! Καλή ακρόαση!
  40. 13 πόντοι
    Οι ακουστικες κιθαρες που ηχογραφησα πριν τις φαει η μαρμαγκα της μιξης
  41. 13 πόντοι
    Ένα καινούριο τεμάχιο. 5 διαφορετικές σκηνές για μια φανταστική ορχήστρα (υπνο)δωματίου+ κιθάρα. Καλή χρονιά σε όλους, με υγεία.
  42. 12 πόντοι
    Ενα κομμάτι που έγραψα πρόσφατα. χοπ γιου εντζοϊ ιτ!
  43. 12 πόντοι
    Φούντωσε ο covid στην περιοχή, σταμάτησα -προσωρινά- τις πρόβες, και είπα να ρίξω μια σύντομη μπλουζιά (με τη βοηθεια ενος backing track) για να ξεχάσω τον πόνο μου. Η επόμενη, ελπίζω, θα είναι σε ματζόρε... blues C minor.mp3
  44. 12 πόντοι
    Αφιερωμένο σε όσους κρυβόμαστε, αναπαυτικά μουδιασμένοι, πίσω από τον τοίχο μας. #ComfortablyNumb #SapiesHordes Υποσημειωση : Ο Koch βρισκεται εκει για να μη φαινεται η ηλεκτρικη σκουπα που βαζω στη γωνια. Με Line6 HD500 ηχογραφησα
  45. 12 πόντοι
    Αγαπητοί φίλοι, πρόκειται για την μουσική που έγραψα για την χορευτική εισαγωγή στην παράσταση Θίασος(βασισμένη στην ταινία του Θεόδωρου Αγγελόπουλου), σε σκηνοθεσία της Δήμητρας Χατούπη και ερμηνευμένη από τους τελειόφοιτους της Ανώτερης Δραματικής Σχολής Δήλος για τις Διπλωματικές τους εξετάσεις, στις 29/7. Η χορογραφία είναι της Αντιγόνης Γύρα.
  46. 12 πόντοι
    Ο διαγωνισμός ολοκληρώθηκε με 126 συμμετοχές! Συγχαρητήρια σε όλους και καλή επιτυχία. Οσο εμείς εδω θα ακούμε μπορείτε να κάνετε τις συμμετοχές σας share στο Facebook για να τις ακούσουν και οι δικοί σας.
  47. 12 πόντοι
  48. 12 πόντοι
    Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι έχετε καταλάβει , λίγο ή πολύ, τι παίζει αυτές τις ημέρες με την (υποχρεωτική) κατάρτιση των Επιστημόνων. Δεν είναι αυτό το θέμα μου ,να αναλύσω αυτήν την κωμωδία. Όχι εδώ τουλάχιστον. Αλλά με αφορμή αυτό , σκέφτηκα, πως οφείλω ένα μπράβο στον Γιάννη (yameth) που δεκαετίες πλέον , με το νοιζ, προσφέρει ( όλοι μας- όσο μπορεί ο καθένας) ένα επίπεδο μόρφωσης και κατάρτισης σε θέματα που αφορούν τη μουσική και την μουσική τεχνολογία.....και όχι μόνο, έχουμε επεκταθεί πολλάκις σε πολλές θεματικές ....μέχρι και τη φιλοσοφία. Γιάννη (yameth) αν δεν το ξέρεις ήδη (που το ξέρεις) το επίπεδο του νοιζ (ακόμα και στιγμές που μείναμε λίγοι ) είναι ΥΨΗΛΟΤΑΤΟ. Τηρουμένων των αναλογιών.......postdoctoral (και το βασικότερο FREE......μιλάμε για πολλά $$$$$$$$$$$$$ πεταμένα). Υ.Γ. Γύρνα το σε ΚΕΚ, και θα θησαυρίζεις
  49. 12 πόντοι
    Τις τελευταίες μέρες περιμένοντας τα Χριστούγεννα έφτιαξα ένα νεο κομμάτι. Δεν έχει καμμία σχέση φυσικά με Χριστούγεννα, απλώς έτυχε να γίνει τώρα. Καθαρα στο πνεύμα του off line Improvisation όπως το λέω, είναι ένα κομμάτι καθαρά αυτοσχεδιαστικό αρχικά, αλλά τελικά με αρκετά γραμμένα μέρη. Ξεκίνησε σαν ένα παιχνίδι με το looper, και πάνω του έχτισα διάφορες ιδέες, που η μιά έφερνε την άλλη, και επηρρέαζε την άλλη, με εφέ και νέα pluggin που έτυχε να έρθουν. Δεν έχει αρχή, μέση ή τέλος....απλώς πηγαίνει... Η διάρκεια θα είναι για κάποιους ένα θεματάκι καθώς άγγιξε τα 10 λεπτά, αλλά έτσι έχω μάθει να δουλεύω... Για όσους ενδιαφέρονται για τα τεχνικά, χρησιμοποιήθηκε το Looper από ένα πολυεφέ digitech, το γνωστό Behringer v-amp, η Squier Affinity και η Dot λιγότερο, το Ηarper άταστο και αρκετά...τεχνάσματα.... όπως πχ το Reel ADT της Waves... Enjoy!
  50. 12 πόντοι
    Για τους άλλους δεν ξερω. Εγω κάνω
Ο πίνακας επιτευγμάτων έχει ρυθμιστεί σε Athens/GMT+02:00


×
×
  • Δημοσιεύστε κάτι...

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύκολη η περιήγηση στην σελίδα. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε. Κανονισμοί της σελίδας.