Προς το περιεχόμενο

Πίνακας συμμετοχής

  1. fusiongtr

    fusiongtr

    Solist


    • Βαθμοί

      434

    • Αναρτήσεις

      14.780


  2. dimsonic

    dimsonic

    Μέλος


    • Βαθμοί

      384

    • Αναρτήσεις

      15.179


  3. Superfunk

    Superfunk

    Solist


    • Βαθμοί

      356

    • Αναρτήσεις

      44.441


  4. Yannis Methenitis

    Yannis Methenitis

    Administrator


    • Βαθμοί

      259

    • Αναρτήσεις

      10.739


Δημοφιλές περιεχόμενο

Προβολή δημοσφιλέστερου περιεχομένου από 29/05/2021 σε όλα

  1. Ξεκινησα πριν καιρο να κραταω μερικες σημειωσες και λινκ σχετικα με τον John Fahey και αλλους καλλιτεχνες του American Primitive κυκλου, αρχικα για δικη μου χρηση. Τις προαλλες μπηκα στον κοπο να τις τακτοποιησω/αθροποιησω λιγο για ενα φιλο που ενδιαφεροταν να ψαξει λιγο το ειδος, και σκεφτηκα οτι ισως ενδιαφερει και κοσμο εδω, οποτε σας το παραθετω. Εχει λιγο τον ατελειωτο αλλα εχω προσπαθησει να καλυψω τον Fahey, τους υπολοιπους της Takoma καθως και την νεοτερη/συγχρονη γενια. Eλπιζω να φανει ενδιαφερον σε μερικους. INTRODUCTION American Primitive Guitar ειναι ο μυστηριωδης ορος συνωνυμος με το ιδιοσυγκρατικο στυλ μουσικης που καθιερωθηκε στις αρχες του ’60 απο τον John Fahey και τους ακολουθους του. Προκειτα για μια κατα κορον σολιστικη μουσικη για fingerstyle ακουστικη κιθαρα με ριζες στα country blues και στο ragtime. Ως εκ τουτου το ειδος συνηθως χαρακτηριζεται απο ανοικτα κουρδισματα, εντονους syncopated ρυθμους και alternating μπασα. Ξεφευγει ομως αρκετα στην δομη και αρμονια του απο τα παραδοσιακα μπλουζ, εν μερει επειδη κατα κανονα δεν λειτουργει ως συνοδια φωνης αλλα ως αυτονομη, σολιστικη μουσικη για κιθαρα. Οι μουσικες επιρροες ποικιλουν, απο το αμερικανικο folk και gospel φασμα μεχρι contemporary classical και ανατολιτικα στοιχεια . Πολυπλοκες αρμονιες, ανορθοδοξα voicings, drones, ταξιμια και ragas, dissonant συγχορδιες και αλλαγες, μεχρι και στουντιακα manipulations και field recordings – ολα στοιχεια που η APG σχολη μπλεκει μεσα στα fingerstyle blues αδιασειστα, παντα σε πνευμα expressional minimalism, δημιουργωντας ενα κατ’εμε εθιστικα ενδιαφερον μεταφυσικο φολκ κραμα. Μια μουσικη κατα κορον μελαγχωλικη και εσωστρεφης, αυτοσχεδιαστικη και σχεδον διαλογιστικη στον χαρακτηρα της, συχνα απατηλα απλοικη εκ πρωτης οψεως, αλλα με τρομερη πολυκλοτοτητα τονου και ερμηνειας κατω απο την επιφανεια. Το ονομα, coined απο τον αρχιερεα του ειδους Fahey πανω στην πλακα, ειναι αναφορα στην French Primitive Painting σχολη, ως παραλληλισμος της αυτοδιδακτης φυσης των δημιουργων αλλα και του επιφανεικου crudeness των εργων. Oι περισσοτεροι μουσικοι του χωρου τεινουν να παιζουν dreadnoughts ή jumbos, με πολυ τυπικη επισης την χρηση fingerpicks. Υπαρχουν και αρκετοι που εχουν εστερνιστει την 12χορδη κιθαρα, εν μερει λογω του γεματου, drone-like ηχου που μπορει να εχει σε τετοια μουσικα settings, ενω επισης δεν λειπει το occasional lap-steel παιξιμο, κληρονομια της country blues. Φυσικα υπαρχουν και οι ανταρτες που ενιοτε θα αρπαξουν banjo ή ηλεκτρικη κιθαρα, θα λειτουργησουν εντος ευρυτερου συνολου/μπαντας ή σε ελαχιστες περιπτωσεις θα τραγουδισουν κιολας. Θα προσπαθησω να τον John Fahey και την μουσικη του, καθως και τους αρκετους αλλους αξιολογους μουσικους αυτου του γκρουπ, απο συγχρονους του Fahey μεχρι και τη νεοτερη, σημερινη γενια. Συνοδεια προφανως αρκετων κλιπ, ευελπιστω οτι θα ειναι μια ενδιαφερουσα πορεια σε ενα niche μουσικο ειδος με τρομερο βαθος. Προφανως δεν προκειται να καλυψω τους παντες (πως θα μπορουσα αλλωστε) αλλα εχω προσπαθησει ενα balance μεταξυ προσωπικου γουστου και ειδικου βαρους. CHAPTER 1: JOHN FAHEY Σε καθε ειδος μουσικης υπαρχουν τιτανες – που θεσαν πρωτοι τα θεμελια, που καθιερωσαν υφος και δομη, που αλλαξαν την ροη των πραγματων, εξελιξαν και ανεβασαν το ειδος σε νεα επιπεδα. Eιναι πολυ δυσκολο, αδυνατον σιγουρα για ειδη που εχουν εξελιχθει σε μεγαλο βαθος χρονου και χωρου, να δαχτυλοδειξεις εναν και μονο ανθρωπο ως απολυτα υπευθυνο για του που βρισκομαστε – το American Primitive ομως ειναι ενα απο αυτα τα ελαχιστα niche ειδη οπου ισως μπορεις να το κανεις. Και δεν ειναι αλλος απο τον John Fahey. Ο John Fahey γεννηθηκε το 1939 και μεγαλωσε στην Tacoma, Maryland, ενα προαστιο της Washington D.C. Απο τις αρχες του ’50 του κεντρισε το ενδιαφερον η κιθαρα, και κυριως η μπλουζ μουσικη – ξεκινησε μαλιστα μαζι με φιλους να συλλεγει σπανιους τοτε 78rpm early blues δισκους. Σγκεκριμενα, σε ενα record hunting trip με τον φιλο του (και μετεπειτα γνωστο μουσικολογο/συλλεκτη) R. K. Spottswood ηταν που ακουσε για πρωτη φορα το “Praise God I’m Satisfied” του Blind Willie Johnson και αποφασισε να αφοσιωθει στην μπλουζ κιθαρα. Το 1959 ηχογραφει το υλικο για τον πρωτο του δισκο. Βεβαιος οτι δεν προκειται να ενδιαφερει κανεναν, και μη ξερωντας και πως να επιχειρησει να τον αναλαβει καποια δισκογραφικη, αποφασιζει να τον κυκλοφορησει ο ιδιος. Ιδρυει λοιπον την Tacoma Records και τυπωνει σε μικρο αριθμο τον πρωτο αυτο δισκο. Για εξωφυλλο ενα πολυ μινιμαλ, χιπ λουκ για την εποχη του, απλα bold μαυρα γραμματα πανω σε ενα καθαρο λευκο φοντο (επειδη οπως ειπε ο ιδιος, “We didn’t know any artists”). Στη μια πλευρα του δισκου, βαζει το ονομα του – στην αλλη, γραφει Blind Joe Death. Αλλους δισκους τους πουλαει ο ιδιος, αλλους παει και τους χωνει στα used sections απο τοπικα δισκαδικα. Ξεκιναει ετσι μια μυθικη περσονα, ενα μπλεξιμο σχετικα με το ποιος ειναι αυτος ο Blind Joe Death, και σιγα σιγα μια μουσικη καριερα για τον Fahey. John Fahey – Poor Boy, Long Ways From Home John Fahey – Sunflower River Blues John Fahey – Poor Boy Το ’63 μετακομιζει στην Καλιφορνια και ξεκιναει μεταπτυχιακες σπουδες στο Berkeley αρχικα και μετεπειτα στο UCLA, καταληγωντας να γραφει την διατριβη του πανω στον Charlie Patton. Η κιθαριστικη του ενασχοληση τον βαζει by association (και προς δυσαρεσκια του) στον κυκλο του proto-hippie folk revival που ανθιζε τοτε στην Καλιφορνια. Η ωμη και εσωστρεφης μουσικη του διαμορφωθηκε εν μερει ως αντιδραση στο folk revival και ειδικοτερα το New Age movement της εποχης, με τα οποια εβγαζε φλυκταινες και θεωρουσε ιδιαιτερα pretentious και επιφανειακα. Oπως αρεσκονταν να λεει, “Folk? Me? I’m not folk, I’m from the suburbs.” John Fahey – Requiem for John Hurt John Fahey – Red Pony John Fahey – Days Have Gone By Aπο νωρις στη δεκαετια του ’60 λοιπον η μουσικη του Fahey αρχιζει απο ιδιομορφα μεν, μπλουζ δε, να εξελισεται και να μπολιαζεται με ολα τα contemporary και ethnic στοιχεια που εχουν γινει πλεον σημα κατατεθεν του ειδους. Ο Fahey ειχε και ενα avant garde streak, επιχειρωντας ηδη ηχητικα κολαζ με επιρροες απο musique concrete απο αρκετα νωρις (για παραδειγμα το Requiem for Molly απο το δισκο Requia) και ενιοτε παραβιαζωντας την αυστηρα solo προσεγγιση (παραδειγμα το κομματι March for Martin Luther King απο το The Yellow Princess). Παραλληλα, αναβιωνει την Tacoma Records και ξεκιναει, μαζι με τον ED Denson, μια διαδικασια επαν-ανακαλυψης και ηχογραφησης υλικου απο χαμενους blues artists οπως ο Bukka White, την κυκλοφορια νεου υλικου του (και την επαναηχογραφηση του πρωτου του δισκου) αλλα και επεκτασης του καταλογου εκδιδωντας δουλειες απο συγχρονους του οπως ο Basho, o Kottke και ο Lang (more on these guys later). John Fahey - Lion John Fahey – Fare Forward Voyagers Μετα απο μια περιοδο προσωπικων δυσκολιων, φτωχειας και γενικης αφανειας κατα τη δεκαετια του ’80 ο Fahey επανηλθε στο προσκηνιο στα μεσα των ‘90ς οταν μερικα αφιερωματα στη μουσικη του σε περιοδικα οπως το Spin τον κανανε household name με την τοτε πειραματικη ροκ σκηνη, με τους Sonic Youth, τους Cul de Sac και τον Jim O’Rourke ως prominent fans. Η νεα (και τελευταια) αυτη περιοδος της καριερας του διαφερει εντονα απο την προτυτερη δουλεια του, καθως πλεον εχει κανει μια στροφη σε πιο avant-garde μονοπατια, με σχεδον ambient προσεγγιση και ηλεκτρικο συχνα ηχο. Ως αξεπεραστος μετρ του ειδους, λογικο να ειναι και ο πρωτος που κατερριψε τα ορια που ο ιδιος ειχε (ισως αθελα του) θεσει. Παραλληλα, ιδρυει μια νεα δισκογραφικη, την Revenant, οπου εστιαζει περισσοτερο σε κυκλοφοριες παλαιου ξεχασμενου φολκλορ. Η τριτη αυτη φαση της καριερας του διεκοπη δυστυχως αποτομα - το 2001 πεθαινει σε ηλικια 61 ετων στο Salem, Oregon απο καρδιακες επιπλοκες. To 2003 το Rolling Stone τον κατατασει 35ο στη λιστα του με τους 100 σημαντικοτερους κιθαριστες ολων των εποχων. Aκομα και σημερα, το ονομα του Fahey αναφερεται με reverence απο οσους κιθαριστες ειναι γνωστες του εργου του. Ειναι ευκολο ισως οταν τον ανακαλυπτει κανενας σημερα να τον προσπερασει ως αλλο ενα μπαρμπα που παιζει τα μπλουζ στην βεραντα του, αλλα με το που βουτηξεις λιγο κατω απο την επιφανεια καταλαβαινει γιατι εχει την φημη που εχει. Η μουσικη του ειναι μακραν απο απλοικη σολιστικη μουσικη κιθαρας, αλλα ταυτοχρονα εχει αμεσο αισθηματικο αντικτυπο που θα ζηλευαν μεχρι και τα αριστουργηματα της folk τραγουδοποιας, αξεπεραστο μεχρι και σημερα κατ’εμε απο οποιονδηποτε μετεπειτα. Και πρεπει να λαβουμε υποψην και το ιστορικο πλαισιο – το να κυκλοφορησει καποιος ενα δισκο με ακουστικα instrumental σημερα μπορει να μας φαινεται πολυ νορμαλ, αλλα για την εποχη του ηταν σχετικα πρωτογνωρο. Μιλαμε για μια εποχη οπου η country blues (αλλα και παλαιοτερα ειδη οπως η πρωιμη bluegrass) ειχαν σχεδον υποστει διαγραφη απο τη συλλογικη μνημη, με την πλειοψηφια της γενιας του Fahey να μην εχουν ιδεα περι αυτης της μουσικης. Mια εποχη που folk μουσικη σημαινε Kingston Trio wannabees και που η κιθαρα ειχε σχεδον αποκλειστικα ρολο συνοδευτικο φωνης ή ως ρυθμικο οργανο. Πολυ συντομα θα αλλαζε αυτο με το folk revival των ‘60ς, αλλα σκεφτειτε οτι πολλοι νεοι των ‘60ς πολυ απλα δεν ειχαν ακουσει ποτε κανεναν να παιζει, με αυτον τον τροπο μαλιστα, το ειδος μουσικης που επαιζε ο Fahey, ηταν για πολλους ενα πρωτογνωρο ακουσμα το οποιο. John Fahey - Coelecanths John Fahey – Summertime Παρεπιπτοντως, ο Fahey ειχε και ενα ταλεντο στο γραψιμο, συχνα γραφωντας μακροσκελη liner notes στους δισκους του που μπαινανε σε fiction χωραφια, συχνα παρωδωντας τις εκθεσεις ιδεων που συνοδευαν συχνα τοτε folk δισκους, αλλα και αλλα αυτονομα short stories με κοινη μυθολογια και θεματοπλασια. Αυτες οι μικρο-ιστοριες, οι οποιες κυμαινοταν απο ημι-βιογραφικες μεχρι wild, disturbing fiction επηρεασμενα απο προσωπικα του τραυματα και φαντασματα, κατεληξαν (σχεδον τυχαια) προς το τελος της ζωης του να εκδοθουν σε δυο συλλογες, How Bluegrass Music Destroyed My Life (το πρωτο πρωτο μουσικο του μικροβιο ο Fahey το κολλησε ακουγωντας πιτσιρικας τον Bill Monroe να τραγουδαει το Blue Yodel no. 7) και Vampire Vultures. Ειναι εξαιρετικο reading material και τα δυο. Bonus round: Fahey live at Varsity ‘81 Guitar geekery: Τα πρωτα χρονια της καριερας του ο Fahey επαιζε μια Gibson-made Recording King Ray Whitley model 1027 του 1939. Απο τα μεσα του ’60 ξεκινησε να χρησιμοποιει μια πανεμορφη, και πολυ σπανια Bacon & Day Senorita, η οποια καπου στα ‘70ς εξαφανιστηκε και εκτοτε ο Fahey το γυρισε σε Martin D35 (υπαρχει και μια φωτο του με μια D76, που ειναι πρακτικα το ιδιο οργανο). Slide επαιζε κυριως πανω σε μια Weissenborn (Kona Style 3). Προς το τελος της ζωης του, οπου εκανε την επανεμφανιση του και στροφη προς ηλεκτρικο ηχο επαιζε με διαφορα οργανα - μερικες Blueridge dreadnoughts, μια Fender tele με διπλους, μια neck-trhough (?) 335ish… Recommended listening: Σχεδον ολα, η εξεταση θα ειναι εφ’ολου υλης. Αλλα μπορειτε να ξεκινησετε με Death Chants, Breakdowns & Military Waltzes (1963) και The Transfiguration of Blind Joe Death (1965) για πρωιμο υλικο, Requia (1967) και Days Have Gone By (1967) για τη μεση περιοδο του, Fare Forward Voyagers (1973) για μερικα απο τα καλυτερα long-form εργα του και τελος Red Cross (2003) για τα ambient ηλεκτρικα πονηματα στο τελος της ζωης του. Further reading: Υπαρχουν παρα πολλα (και καλα) αρθρα, συνεντευξεις, obituaries αλλα και full-length βιογραφιες για τον Fahey εκει εξω που ευκολα βρισκει κανεις με ενα ψαξιμο, αλλα θα σας αφησω ενα αγαπημενο κειμενακι εδω. Eπισης γενικοτερα στην σελιδα αυτη υπαρχουν liner notes απο τους δισκους του, διαφορα αλλα γραπτα, ταμπλατουρες, σημειωσεις κλπ... https://www.johnfahey.com/pages/ac1.html CHAPTER 2: FAHEY’S TAKOMA CONTEMPORARIES Ο Fahey ειχε αναλαβει στην Takoma αρκετους συγχρονους του καλλιτεχνες, και ιδιαιτερα νεους κιθαριστες με παρομοια φιλοσοφια και στυλ στην ακουστικη κιθαρα. Eδω θα δουμε μερικους απο αυτους, και κυριως τους Robbie Basho και Leo Kottke. Robbie Basho Oποια κουβεντα του American Primitive περαν του Fahey λογικα πρεπει να ξεκινησει απο τον Basho. O Robbie Basho ηταν ευκολα ο πιο ιδιοσυνγκρατικος κιθαριστας που προηλθε ποτε απο τον χωρο του American primitive, και ισως και ο πιο γνωστος μετα τον Fahey. Γεννημενος το 1940 ξεκινησε το 1959 να ασχολειται με την ακουστικη κιθαρα, εν μερει λογω της επαφης του με τον Fahey στο κολεγιο. Το 1965 κυκλοφορει τον πρωτο του δισκο, The Seal of the Blue Lotus, μια απο τις πρωτες κυκλοφοριες της Takoma Records. Aκολουθησαν αρκετοι δισκοι στην συντομη καριερα του, με standouts τους The Falconer’s Arm I & II, Visions of the Country (προσωπικο αγαπημενο) και Art of the Acoustic Steel String Guitar 6 & 12. Ο Basho, οπως ισως προδιδει το (καλλιτεχνικο) επιθετο του ειχε μια μανια με τις Ασιατικες κουλτουρες. Αν και ινδοασιατικα στοιχεια εμφανιζονται και στις δουλειες του Fahey, ωχρειουν μπροστα στην προσεγγιση του Basho – τα κομματια του ειναι πολυ εντονα επηρεασμενα απο την ινδικη (κυριως) μουσικη κουλτουρα. Οι φορμες του ειναι πολυ πιο ελευθερες, εχωντας ξεφυγει περαν αναγνωρισης απο τα country blues, με τα κομματια να εχουν συχνα τον ατελειωτο με εντονα bursts δραστηριοτητας, με φρασεολογια μιμουμενη αυτη του sarod, σε ανορθοδοξα ανοιχτα κουρδισματα. Ολη η αντιμετωπιση του επι του οργανου ηταν σχεδον μεταφυσικη/μυστικιστικη. Επισης αξιοπροσεκτη η χρηση της 12χορδης κιθαρας, την οποια ο Fahey ουδεποτε τιμησε ιδιαιτερα ενω ο Basho χρησιμοποιησε κατα κορον κυριως λογω του droning χαρακτηριστικου της. Τελος ο Basho ηταν ενας απο τους ελαχιστους τους χωρου που παραβιασαν τον αυστηρα instrumental χαρακτηρα του ειδους, εχωντας ηχογραφησει και πιο τυπικα σε φορμα τραγουδια αλλα και ενιοτε κανωντας σποραδικα vocalisations και απαγγελιες μεσα στα long-form raga του. Robbie Basho – Green River Suite Robbie Basho – Rocky Mountain Raga Ολα αυτα σε συνδυασμο κανουν τον Basho εναν απο τους πιο ιδιαιτερους του χωρου, και τελειως cult, σε σημειο που ισως θα επρεπε να μιλαμε και για υπο-υποειδος δικο του. Η καριερα του Basho, αν και prolific διεκοπη δυστυχως αδοξα οταν πεθανε στην ηλικια των 45 σε ενα φυσιοθεραπτικο ατυχημα. Robbie Basho – Blue Crystal Fire Guitar geekery: Η κιθαρα σημα-κατατεθεν του Basho ειναι η 12χορδη που χρησιμοποιουσε σε ολη τη διαρκεια της καριερας του. Aγνωστου κατασκευαστη και ακριβους χρονολογιας, αλλα μαλλον προερχομενη εκ Μεξικου καπου στις αρχες αρχες του 20ου αιωνα ,αμεσα αναγνωρισιμη απο το 3-piece καπακι. Eνιοτε επαιζε και με μια 6χορδη Weymann απο τα late ‘20s. Recommended listening: αναφερθηκαν παραπανω αλλα Visions of the Country (1978), Venus in Cancer (1969), Falconer’s Arm I & II (1967) και Art of the Acoustic Steel String Guitar 6 & 12 (1979). Leo Kottke Αντικειμενικα, ο Kottke ειναι ισως ο πιο ευρυτερα γνωστος απο ολο τον κυκλο του American Primitive, ισως επειδη απο πολυ νωρις ξεφυγε απο την κλασσικη συνταγη. Σε αντιθεση με τον Basho που πηγε σε ολο και πιο καλτ avant-garde μονοπατια ο Kottke ανεπτυξε ενα αρκετα πιο ευκολοπεπτο στυλ (το λεω χωρις καμια διαθεση υποτιμησης), αποκτωντας και πολυ πιο ευρυ ακροατηριο και αποδοχη. Ειναι ισως ο λιγοτερο American primitive of the bunch, ειδικα τωρα πλεον, αλλα με τετοιο calibre ειναι αδυνατον να μην τον αναφερουμε μιας και απο εκει ξεκινησε. Leo Kottke – I Yell at Traffic Τρομερος υπερμαχος της 12χορδης κιθαρας, την εκανε σημα κατατεθεν του. Με πολυ ιδιαιτερο ηχο, και λογω χορδων και λογω της εντυπωσιακης τεχνικης του, κανονικο πολυβολο κατα ωρες. Συχνα επισης τραγουδαει ενω παιζει, ενα παραπτωμα (sic) που συμμεριζεται με τον Basho, αλλα οπως και ο Basho καταφερνει ωρες ωρες να ειναι αρκετα charming. Leo Kottke – Hear the Wind Howl Leo Kottke – The Ice Field Ο Kottke συνεχιζει να ειναι ενεργος και σημερα, εχωντας ξεπερασει κατα καιρο σοβαρα προβληματα με την ακοη του και με τα χερια του. Μαλιστα πολυ προσφατα ειχε και μια εμφανιση στο NPR Tiny Desk μαζι με τον Mike Gordon των Phish. Leo Kottke – The Politics of Tuning/Tribute to John Fahey Guitar geekery: Στις αρχες χρησιμοποιουσε μια Gibson B-45-12, καθως και μια Martin που ειχε υποστει του κοσμου τις αλλαγες, νομιζω μετατραπη σε 12χορδη μετα απο πολυ σοβαρη ζημια, κατι τετοιο. Ακολουθησαν αρκετες κιθαρες του Bozo Poduvanak (οπως αυτη στην παραπανω φωτο, με το κλασσικο headstock λατερνα), που ηταν ισως και το σημα κατατεθεν μεχρι και που αρχισε να παιζει με Taylor κιθαρες. Για αρκετο καιρο η Taylor εβγαζε και signature Kottke μοντελο, cutaway jumbo με μαονι back and sides σε 6χορδη και 12χορδη εκδοση. Απο παλια, και ειδικα τωρα που εχει αφησει τις Taylor απ’οσο ξερω, παιζει και με ενα στρατο απο boutique οργανα διαφορων κατασκευαστων, οποτε γινεται λιγο χαος – τελευταια κυκλοφορει με μια μικρη Muiderman. Γνωστος ανεκδοτο τελος το οτι δεν δισταζε να παρει ενα σουγια και μεσω του soundhole να αρχισει να σκαβει τα braces σε διαφορες κιθαρες του, αν θεωρουσε οτι ηταν overbraced και δεν λαλουσαν αρκετα. Recommended listening: 6- and 12-string Guitar (1969), Mudlark (1971) απο τα παλια του, αλλα δυστυχως δεν εχω ακουσει και πολλα για να εκφερω γνωμη επι του νεοτερου output του. Peter Lang Φιλος του Fahey και του Kottke, ο Peter Lang μπηκε στο ροστερ της Takoma και κυκλοφορησε το 1973 τον δισκο The Thing at the Nursery Room Window. To στυλ του πεφτει καπου αναμεσα στους προαναφερομενους Fahey και Kottke, και μαλιστα οι τρεις τους κυκλοφορησαν και ενα αρκετα αξιολογο δισκο ως τριο. Η καριερα του Lang απο το ’80 και μετα ειναι σχετικα σποραδικη, μιας και για αρκετο καιρο δεν ασχολουταν με την μουσικη full time. Peter Lang – When Kings Come Home Peter Lang – Red Meat on the Road Max Ochs Αλλος ενας απο την παρεα του Fahey (και ξαδερφος του Phil Ochs, for all that’s worth). Ο Ochs ομολογουμενως δεν ειχε καποια ιδιαιτερη καριερα την περιοδο που ηταν ενεργος ο Fahey και οι υπολοιποι της Takoma, περαν απο μια συμμετοχη του σε ενα compilation τους. Εχει βγαλει ομως τωρα στα γεραματα μερικα ενδιαφεροντα πραγματακια, στο πλαισιο του ολου revival του ειδους που ξεκινησε η Tompkins Square Records. Max Ochs – Oncones Mark Fosson O Mark Fosson ειναι αλλος ενας απο τους διασωσμενους της Tompkins Square. Στα τελη του ’70 στελνει ενα demo στον Fahey, ο οποιος ενθουσιαζεται με το παιξιμο του και τον καλει να ηχογραφησει για την Takoma. Δυστυχως η Takoma τοτε αντιμετωπιζε ηδη σημαντικες οικονομικες δυσκολιες και πανω που ο Fosson ηχογραφησε το αλμπουμ του, η δισκογραφικη βαρεσε διαλυση και ο δισκος δεν βγηκε ποτε. Ευτυχως εν τελει δεν πηγε χαμενη η δουλεια του, μιας και καταφερε με μερικες δεκαετιες καθυστερηση να κυκλοφορησει αρκετο υλικο (oρισμενο στην Tompkins), συμπεραλαμβανομενου και αυτου του πρωτου δισκου that never came to be. Και παλι καλα, γιατι εχει μερικα πολυ γουστοζικα κομματια. Mark Fosson – The Creeper Mark Fosson – Come Back John CHAPTER 3: CONTEMPORARY ΑPG Παμε λιγο να ξεφυγουμε λιγο απο τον Fahey και την παρεα του στην Takoma και να δουμε μερικους πιο συγχρονους καλλιτεχνες του ειδους. Οι δεκαετιες του ’80 και ’90 δεν εχουν και κατι τρομερο να προσφερουν στην παρουσα συζητηση, καθως η κιθαριστικη ακουστικη μουσικη της εποχης ακολουθουσε κυριως αλλα προτυπα, οπως το πιο New Age στυλ του William Ackerman και της Windham Hill Records (Αlex De Grassi, Michael Hedges κλπ). Αξιζει ισως να σημειωθει οτι ο Ackerman, αρχιτεκτονας αυτου του νεου κινηματος, συχνα μιλαει για την καταλυτικη στιγμη οπου ακουγωντας τον Fahey του ηρθε η επιφωτιση να κανει κατι αντιστοιχο, δηλαδη οχι μονο να γραφει την δικη του μουσικη αλλα και να στησει δικια του δισκογραφικη και να δημιουργησει ολοκληρη σκηνη απο ομοιδεατες του. To American Primitive Guitar, με επιστροφη στο στυλ και προσεγγιση του Fahey και της παρεας του εκανε την επανεμφανιση του μετα τα ‘00s κυριως χαρη στην επανεμφανιση του ιδιου του Fahey στα late ‘90s, σε νεους μουσικους οπως τον Jack Rose (παρακατω), καθως και στις προσπαθειες της δισκογραφικης Tompkins Square. Ιδρυθηκε το 2005 απο τον Josh Rosenthal και η πρωτη της κυκλοφορια ηταν το compilation Imaginational Anthem, ενας δισκος με συμμετοχες απο το ευρυτερο fingestyle φασμα αλλα περιεχωντας πολλους της APG σχολης, αναζοπυρωνοντας το ενδιαφερον στο ειδος. Απο τοτε η δισκογραφικη εχει κυκλοφορησει πολυ υλικο, απο περαιτερω volumes του Imaginational Anthem, νεες δουλειες απο τον APG και μη χωρο αλλα και re-releases παλαιοτερου υλικου. Δεν ειναι οι μονοι φυσικα, VHF, Strange Attractors Audio House, Three Lobed Recordings ειναι αλλα labels ενεργα στον χωρο. Jack Rose O Jack Rose ειναι περαν αμφισβητησης ο πιο διακεκριμενος της νεωτερης γενιας, και κατ’εμε το νο. 2 στοπ για οποιον ενδιαφερεται για το ειδος, μετα τον Fahey. Γεννημενος το 1971, ξεκινησε την καριερα του στα 90s ως μελος της noise punk μπαντας Pelt και συντομα αρχισε και σολο fingerstyle καριερα (ahead of the curve για την επαναβιωση του ειδους). Το 2004 κυκλοφορει τον δισκο Raag Manifestos, με το περιοδικο Wire να τον συμπεριλαμβανει στους top 50 δισκους της χρονιας, συμβαλωντας στην δημοφιλια του Rose και εκτος των US. Το 2005 ακολουθησε ο δισκος Kensington Blues, μια seminal κυκλοφορια για το χωρο οπου ο Rose εθεσε νεα standards με το κραμα country blues, ragtime και raga που κατεθεσε. Με τρομερη δεινοτητα οχι μονο στην 6χορδη αλλα και στην 12χορδη και στην lap steel κιθαρα, γρηγορα καθιερωθηκε ως household ονομα στον fingerstyle χωρο. Δυστυχως η trailblazing καριερα του ηταν συντομη – πεθανε αιφνιδια το 2009, μολις 38 χρονων. Jack Rose – Rappahanock River Rag (for William Moore) Jack Rose – Νοw that I’m a Man Full Grown Jack Rose – Cross the North Fork Guitar geekery: Taylor Dreadnoughts κυριως. H κυρια κιθαρα του ηταν μια 510 του ‘86 (exceptional και τρομερα δυνατης εντασης οργανο συμφωνα με τον Glenn Jones, απο την Lemon Grove εποχη της Taylor) και μια νεοτερη 310 για touring. Taylor ηταν και η 12χορδη που χρησιμοποιουσε συνηθως, δεν ειμαι σιγουρος τι μοντελο ηταν αλλα φαινεται Grand Concert something. Lap steel επαιζε με μια Weissenborn-style φτιαγμενη απο τον Pete Howlett. Recommended listening: Kensington Blues (2005) προφανως, Raag Manifestos (2004), Luck in the Valley (2010, posthumous release). Glenn Jones Ο Glenn Jones για μενα λειτουργει ολιγον τι ως γεφυρα μεταξυ της παλιας φρουρας και της νεας. Γεννημενος το 1953, δημιουργησε το 1990 την post-rock μπαντα Cul de Sac. Ως ενας απο τους εμπλεκομενους στην επαναφορα του Fahey στα mid-90s, το 1997 κυκλοφορει (με τους Cul de Sac) και ενα δισκο συνεργασια (τι συνεργασια, κοντευαν να παιξουν φαπες καθε τρεις και λιγο) με τον Fahey, The Epiphany of Glenn Jones. Απο το 2000 ξεκιναει και τις πρωτες σολο fingerpicking κυλοφοριες του. Koντινος φιλος του Jack Rose, ειχαν και τις εκαστοτε συνεργασιες τους οπως το The Things That We Used To Do. Πολυ evocative παικτης και βασιλιας του partial capo, που χρησιμοποιει συνεχως με πολυ εξυπνα αποτελεσματα. Glenn Jones – The Great Pacific Northwest Glenn Jones – Of it’s Own Kind Glenn Jones – Portrait of Basho as a Young Dragon Guitar geekery: Guild 6-string dreads, κυριως vintage. Ειναι γνωστος λατρης τους, και τακτικο μελος στο Let’s Talk Guild forum. Μια Brazilian rosewood D50 ηταν η main κιθαρα του για πολλα χρονια, πλεον παιζει κυριως με DV72 και D66. Recommended listening: The Wanting (2011), Against Which The Sea Continually Beats (2007). Daniel Bachman Περναμε στους πολυ νεους τωρα, με εναν απο τους πιο promising της τωρινης γενιας. Γεννημενος το 1989, στα 23 του ειχε ηδη βρεθει για set πισω απο το NPR Tiny Desk και μολις τον Γεναρη κυκλοφορησε το 11ο (νομιζω?) album του. Παιζει κατα κορον 6χορδη και lap steel, οπως ο Fahey και ο Rose, με αντιστοιχα “τσαπατσουλικο” στυλ αλλα τρομερη ορμη και παλμο. Η προ-τελευταια δουλεια του αρχιζει να παιζει λιγο και με ambient ηχητικα στοιχεια και στουντιακα manipulations, οποτε εχω πολυ ενδιαφερον να δω πως θα εξελιχθει. One to look out for, τωρα που σταματησαμε να ασχολουμαστε με πεθαμενους. Daniel Bachman – Mount Olive Cohoke Daniel Bachman – Coming Home Bonus round: Daniel Bachman – Axacan release performance Guitar geekery: Guild D-55, 1971 Martin D-18, αγνωστη Weissenborn-style για lap-steel. Recommended listening: Jesus I’m a Sinner (2013), Axacan (2021), Seven Pines (2012). Chuck Johnson Ολιγον τι αινιγματικη φιγουρα μουσικα ο Johnson, καθως ασχολειται με αρκετα διαφορετικα μουσικα ειδη, με τους δισκους τους να ειναι τελειως disparate μεταξυ τους, αναλογως με το project απο το οποιο προηλθαν (δεν ειναι πολυ του mix n match). Περαν του ακουστικου fingerstyle ασχολειται πολυ με synth based ambient μουσικη, μουσικη για εικονα καθως και experimental pedal steel σκηνικα. Στο χωρο του fingerstyle που συζηταμε τωρα ομως εχει βγαλει απο το 2011 μια τριλογια album τρομερα αξιολογη, απο τα αγαπημενα μου και τα 3 – A Strugglle not a Thought, Crows in the Basilica και Blood Moon Boulder. Chuck Johnson – Silver Teeth in the Sun Chuck Johnson – The Stars Rose Behind Us Gwenifer Raymond Εκ Ουαλιας ορμωμενη η Raymond, δεν αστειευεται καθολου. Πολυ δυνατα chops στο στυλ του Fahey, πολυ fury και ενιοτε και μερικα ιντερλουδια στο banjo. Σπαει σιγα σιγα και το καλουπι του ειδους σε white guy music, αλλη μια φωνη to look out for στο χωρο. Gwenifer Raymond – The Three Deaths of Red Spectre Gwenifer Raymond – Off to See the Hangman, Pt. II James Blackshaw Παραμενουμε στο Ηνωμενο Βασιλειο με τον Blackshaw, εναν κατ’εξοχην 12χορδο contemporary κιθαριστα. Τρομερος τεχνιτης, παιζει με τεχνικη δεξιου χεριου ξεκαθαρα βγαλμενη απο το χωρο της κλασσικης κιθαρας και με νυχια αντι για fingerpicks. Eιδικα για 12χορδη κιθαρα, εχει μια καθαροτηρα ηχου που θα την ζηλευε νομιζω και ο Kottke. Μεγαλος φαν του γεματου παιξιματος, πολλα κομματια του εχουν μια wall of sound προσεγγιση, η οποια πηγε σε extremes σε albums του οπως το The Glass Bead Game ξεφευγωντας απο τη σολο φυση του ειδους. American Primitive meets Phillip Glass σκηνικα. Eιχε περασει και απο το six dogs πριν απο καμια δεκαρια χρονια, αν τυχον τον πετυχε/θυμαται κανενας... James Blackshaw – The Cloud of Unknowing James Blackshaw – Cross Rob Noyes O Rob Noyes καλυπτει με την μουσικη του ενα middle ground μεταξυ του APG και της πολυ λιγοτερο bluesοειδους σχολης του Davy Graham, Bert Jansch κλπ (τους οποιους για ευνοητους λογους δεν αγγιξα εδω), πολυ γουστοζικο blend. Κατα κορον 12χορδος και αυτος, με ψυγματα Kottke στον ηχο του φυσικα. Δυστυχως δεν εχει πολυ υλικο διαθεσιμο online, αλλα αν βρειτε στο bandcamp τον δισκο The Feudal Spirit give it a spin, ειναι εξαιρετικος. Rob Noyes - Magic on Television / Vout / The Sniper's Dream FIN Υ.Γ. Αν υπηρχε βραβειο για το μακρυτερο ποστ νομιζω το κερδισα.
    13 βαθμοί
  2. Μου αρέσει που πάμε να αναλύσουμε πολιτικοοικονομικά -στρατηγικό- γεωπολιτικά και ξέρω γω το θέμα. Μια είναι η ανάλυση. Η φύση του ανθρώπου ...το πιο άχρηστο πλάσμα στον πλανήτη. Παρανοϊκοί πανταχόθεν στην εξουσία, είτε γιατί οι νορμάλ δεν ασχολούνται είτε γιατί τους ξεβράζει το σύστημα. Καλλίτερα να εξαφανιστεί αυτό το είδος.....όλοι μας δηλαδή.
    7 βαθμοί
  3. Το ξέρω ότι κάνει αφόρητη ζέστη, αλλά δεν κατάλαβα Χριστό και Παναγία. Το μωρό τι φταίει, και το κλεμμένο που κολλάει? Πήγες να πάρεις έναν ενισχυτή μπάσου, και δεν έπαιζε. Παίρνεις το καπελάκι σου και φεύγεις. Θέλεις να το κάνεις θέμα? Γράψε εδώ "παιδιά τον τάδε ενισχυτή μην τον πάρετε χωρίς δοκιμή, πήγα να τον δοκιμάσω και δεν έπαιζε", και όλα ΟΚ. Τα άλλα δεν τα κατάλαβα.
    7 βαθμοί
  4. Αυτό με τους εμβολιασμένους "που νοσούν και μεταδίδουν τον ιό" είναι μια καραμέλα που δεν ισχύει έτσι απλά (όπως συχνά λέγεται). Από την πλήρη ανοσία (sterilizing immunity - με το που μπαίνει μέσα σου ιός εξουδετερώνεται) μέχρι την παντελή έλλειψη ανοσίας (μπαίνει ο ιός μέσα σου και πολλαπλασιάζεται ενώ για 10 μέρες ο οργανισμός προσπαθεί να καταλάβει περί τίνος πρόκειται) υπάρχει ένα ολόκληρο φάσμα καταστάσεων. Είναι "νέος κορωνοϊός" και υπό αυτή την έννοια είναι μια καινοφανής πρόκληση για κάθε άνθρωπο με τη διαφορετική αντίδραση που θα έχει το ανοσοποιητικό του. Εικάζεται ότι ο εμβολιασμός πέραν της βραχυχρόνιας (χημικής ανοσίας μέσω των αντισωμάτων) κάνει και μια μακροχρόνια κυτταρική ανοσία (μέσω των λεμφοκυττάρων). Αυτό υποτίθεται ότι σημαίνει ότι αν ένας εμβολιασμένος εκτεθεί στον ιό στο μέλλον, θα τον αντιμετωπίσει πιο στοχευμένα και πιο αποτελεσματικά σε σχέση με κάποιον ανεμβολίαστο που θα τον αντιμετωπίσει για πρώτη φορά. Μέσω τον εμβολιασμών (αλλά και της φυσικής νόσησης) σταδιακά για τον άνθρωπο ο SARS-Cov2 θα γίνει ένας ακόμα κορωνοϊός από αυτούς που κολλάμε που και που (από παιδιά) και για τους οποίους κανείς δεν έχει πλήρη ανοσία αλλά που ποτέ δεν κάνουν πανδημίες - γιατί δεν βρίσκουν πουθενά τελείως απροετοίμαστους οργανισμούς. Και από τους κορωνοϊούς που κάνουν το κοινό κρυολόγημα ένας ηλικιωμένος ή εξασθενημένος (ή ανοσοκατεσταλμένος) οργανισμός μπορεί να κάνει μια βαριά πνευμονία και να πεθάνει. Έτσι θα τον έχουμε ανάμεσά μας και τον συγκεκριμένο ιό, θα κυκλοφορεί γενικώς. Καλό είναι (ιδιαίτερα οι πιο μεγάλοι) την πρώτη φορά που θα τον αρπάξουμε να έχουμε "προετοιμαστεί" με εμβόλιο. Γιατί κάποια στιγμή θα τον αρπάξουμε.
    7 βαθμοί
  5. Όσο παράξενο και αν ακούγεται, η ορχήστρα είναι το μουσικό όργανο του μαέστρου.
    7 βαθμοί
  6. Το πιάσιμο της πένας είναι ίσως το πιο υποκειμενικό πράγμα που υπάρχει στο παίξιμο της κιθάρας. Δεν έχει κανένα νόημα να αναλύουμε τι και πώς. Αν πάρουμε τους γνωστούς, θα βρούμε ένα σωρό "ανορθόδοξους" τρόπους πιασίματος.
    6 βαθμοί
  7. Eννοείς αυτούς που απορούν γιατί εξοπλιζόμαστε απέναντι σε μία χώρα που ο πρωθυπουργός της κάνει επίσημες δηλώσεις με φόντο χάρτη μίας "γαλάζιας πατρίδας" που περιλαμβάνει εδάφη όλων των γειτονικών της χωρών; Θα ήθελα όσο τίποτα να μην υπήρχε η αναγκαιότητα για αμυντικούς εξοπλισμούς και να έπεφτε όλο το χρήμα σε παιδεία,υγεία,κ.λ.π. Που θα ήταν ίσως εφικτό αν είχαμε γείτονες τίποτα Σουηδούς ή Πορτογάλους,αλλά δυστυχώς δεν είναι έτσι. Και αυτό χωρίς να έχω τίποτα με τον μέσο Μεχμέτ που περιμένει στην ουρά για ψωμί και το τελευταίο που τον νοιάζει είναι οι μπούρδες του σουλτάνου. Έχω πάει Κωνσταντινούπολη τελευταία φορά πριν δύο χρόνια και μια χαρά άκρη έβγαζα. Η Ελλάδα με αφορμή το ουκρανικό,θα πρέπει επιτέλους να μάθει ότι αν δεν φροντίσει να είναι αξιόμαχη σε περίπτωση που δεχτεί επίθεση,δε θα τη σώσει κανείς. Όμως το θέμα δεν είναι οι εξοπλισμοί. Αλλά ότι έχει καλλιεργηθεί επί δεκαετίες η αποστροφή προς την έννοια πατρίδα και καθετί ελληνικό. Με αποτέλεσμα να καπηλεύονται αυτές τις έννοιες ψυχοπαθείς με σβάστικες και χλαμύδες, έχοντας ως αντίβαρο ΝΑΥΑΓΙΑ της ζωής μπαφοαμπελοφιλόφους no borders καλλιεργητές λεφτόδεντρων ή επίδοξους καταληψίες νομισματοκοπείων. Κοντολογίς,καμία ελπίδα.. Δυστυχώς μετά το '74 και τα Ίμια, θα ξαναπάθουμε μπας και επιτέλους μάθουμε..
    6 βαθμοί
  8. Παίξε εσυ ενα σόλο δικό σου, και βάλε τον Γκίλμουρ να το παίξει, να δουμε τι και πως. Γνώμη μου, μην αναλώνεσαι να κοπιάρεις φρασεις και ήχους....εκτός αν σε διασκεδάζει.
    6 βαθμοί
  9. Για να κάνω λίγο τον συνήγορο του διαβόλου!! Δεν νομίζω πως τίθεται θέμα παιδείας αλλά αισθητικής. Τι παιδεία είχαν οι ρεμπέτες? οι μαύροι του blues? οι πρώτοι ροκάδες ή οι πανκάδες των '70s? Η αισθητική δεν έχει να κάνει με την παιδεία αλλά με την ανάγκη, την δυνατότητα και τα μέσα έκφρασης που σου προσφέρει η εποχή! Να το πάω και λίγο αλλού. Αν ο Ζαμπέτας είχε αποκτήσει κλασσική παιδεία, θα είχαμε χάσει τα μικρά αριστουργήματά του, αυτά της λαικής μουσικής του! Αν στις κυκλάδες πριν κάμποσα χρόνια είχαν παιδεία και χρήμα, θα είχαμε χάσει αυτήν την ανεπανάληπτη αισθητική που θαυμάζουν όλοι!!!
    6 βαθμοί
  10. Γουστάρω με χίλια τον Bill ως μοντεράτορα. Ήρεμος, λογικός, λιτός, και to the point. Σήμερα έσπασε και η παρθενιά. Πρώτο κλείδωμα thread (ολόσωστο).
    6 βαθμοί
  11. Το πρώτο που κάνεις, είναι να τυπώσεις αυτό το post και να βρεις έναν καλό ψυχοθεραπευτή. Μην με πάρεις στραβά, έχω περάσει από εκεί που είσαι, και σε καταλαβαίνω. Ο ψυχοθεραπευτής δεν είναι μόνο για "προβληματικούς" ανθρώπους, είναι για να βοηθάει να βρεις τις λύσεις σου εσύ, μέσα σου, ακούγοντας και κατανοώντας τον εαυτό σου. Είναι πολλά και τεράστια τα θέματα που ανοίγεις, και μακάρι να είχα χρόνο να τα συζητούσαμε από κοντά, ένα ένα. Θα έπαιρνε μήνες. Για αρχή θα πω μόνο ότι το αντιμετωπίζεις λάθος κατά την γνώμη μου. Είσαι "ευλογημένος", και λειτουργείς σαν "καταραμένος". Πόσους ανθρώπους ξέρεις που να έχουν αυτή την εσωτερική φωτιά για γνώση και δημιουργία? Από τα σαρβάιβορ στα μπάτσελορ είναι οι περισσότεροι. Το θέμα είναι να το βάλεις να δουλέψει για σένα, αντί να γίνεσαι έρμαιό του. Δεν είναι εύκολο, πάρε παράδειγμα την ζωή πολλών μεγάλων καλλιτεχνών, ζωγράφων, μουσικών, κλπ, πολλοί δεν τα κατάφεραν να την ελέγξουν και ξέφυγαν. Αλλά αυτό το κίνητρο για δημιουργία, εκτός από σπάνιο, είναι ευλογία και κατάρα μαζί. Πρέπει να βρεις τρόπο να το διαχειριστείς, γι' αυτό σου πρότεινα ψυχοθεραπευτή, όχι γιατί αντιμετωπίζεις κάποιο πρόβλημα. Ένα άλλο θέμα είναι αυτό της προσωπικής ζωής, παρέας, σχέσης, κλπ, που επηρεάζει και επηρεάζεται από το εσωτερικό κυνήγι σου για γνώσεις και δημιουργία. Όταν όλα αυτά όμως επικαλύπτονται με τον μανδύα του περφεξιονισμού (το έχω σε υπερβολικό βαθμό κι εγώ), τότε τα πράγματα γίνονται πιο πολύπλοκα. Θα έλεγα λοιπόν να ψάξεις τον εαυτό σου εσωτερικά με την βοήθεια κάποιου έμπιστου (πολύ δύσκολο να βρεις, το ξέρω) ειδικού στον τομέα. Θα ανακαλύψεις απίστευτα πράγματα εκεί μέσα (στον εαυτό σου), που δεν τα φανταζόσουν καν, τα οποία θα σου δώσουν κατεύθυνση. Την δική σου κατεύθυνση. Πολύ θα ήθελα να μπορούσα να βοηθήσω περισσότερο από τα όσα χαζά έγραψα. EDIT: Μυρίζομαι επίσης, ότι όταν κατανοήσεις τον μηχανισμό λειτουργίας κάποιου αντικειμένου που θέλεις να μάθεις, "βαριέσαι" (δεν βρίσκεις νόημα στο) να το τελειοποιήσεις, φτάνει που κατάλαβες πώς δουλεύει. "Για να γίνω master δεν υπάρχει περίπτωση, οπότε ..." και κατά κάποιον τρόπο σε κουράζει μετά. Φυσικά μπορεί να είμαι εντελώς λάθος.
    6 βαθμοί
  12. Ποια είναι η θεραπεία της πολυομελίτιδας; Ποια είναι η θεραπεία της ευλογιάς; Ποια είναι η θεραπεία της φυματίωσης; Ποιά είναι η θεραπεία της Διφθερίτιδας; Ποια είναι η θεραπεία της γρίπης; κ.α. Αυτές και πολλές άλλες ασθένειες δεν παρουσιάζονται πλέον, γιατι ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΒΟΛΙΑΣΤΕΙ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΑ μιας και ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ. Γιατρός δεν είμαι. Κριτική σκέψη έχω.
    6 βαθμοί
  13. Γρήγορα σε παραγωγό για καλύτερους ήχους οργάνων (ακούγονται "ψεύτικες" οι κιθάρες τουλάχιστον) και ΔΡΟΜΟ για τα ραδιόφωνα. Μπράβο ρε Απόστολε. EDIT: Και κάτι ακόμα. Μου θυμίζεις σε κάτι τον Lenny Kravitz. Και οι δύο σας "ψωνίζετε από καλά σουπερμάρκετ". Έχεις χρησιμοποιήσει στα κομμάτια σου κατά καιρούς (και το κάνεις και εδώ) τις πιο κλασσικές αρμονικές αλυσίδες και μελωδικές γραμμές, αλλά δεν ακούγονται "δανεικές".
    5 βαθμοί
  14. Η λογική σταματά εκεί που ξεκινά η ιδεολογία. Και με την ιδεολογία μπορείς να χαρακτηρίζεις ότι θες και όποιον θες, όπως σε βολεύει για να στηρίξεις το παράλογο. Οι έννοιες έχουν πάρει διαζύγιο με πολλές σημαντικές λέξεις γιατί στόχος είναι η παραπλάνηση και η καταστροφή της λογικής συζήτησης που απαιτεί ορισμούς και επιχειρήματα. Έτσι και το ναζί, φασισμός, δημοκρατία, δικτατορία και πολλές σημαντικές λέξεις που βλέπουμε γραμμένες στους τοίχους της Αθήνας σε επιθετικά τσιτάτα κατα ομάδων ή της κοινωνίας. Ενα φόρουμ είναι τόπος συζήτησης και για να γίνει αυτή απαιτούνται κάποια δεδομένα στην αντίληψη κοινών εννοιών απο ένα λεξικό ή μια εγκυκλοπαίδεια τουλάχιστον. Δεν περιμένω να συμβεί κάτι τέτοιο και γι αυτό επιμένω σε συζητήσεις όπου η πίστη και η ιδεολογία δεν έχουν θέση. Εκει που υπάρχει μέθοδος και εφαρμοσμένη τέχνη. Οπότε μην εκπλαγείτε αν δείτε την κουβέντα να κλειδώνει.
    5 βαθμοί
  15. επίσης μια και αναφέρεστε για παιδιά. Μην κάνετε ησυχία. Το παιδί πρέπει να μάθει να ζει με θορύβους. Σε λογικά πλαίσια πάντα. Όπως πρέπει να μάθει με μουσική, με ομιλία κλπ κλπ
    5 βαθμοί
  16. Περίεργο. Από τη δική μου εμπειρία, έχω παρατηρήσει ότι πολλές φορές σε μια ακουστική κιθάρα, μετά από μερικά χρόνια, αλλάζει συνήθως προς το καλύτερο έως το πολύ καλύτερο, ο ήχος της. Και το action της, στα χέρια ενός καλου μάστορα, μπορεί να βελτιωθεί σημαντικά.
    5 βαθμοί
  17. Όλοι θέλουμε να βρίσκουμε ενδιαφέρουσες αγγελίες με κάποια ευκαιρία στο smart. Ένας απο τους λόγους της επιτυχίας της σελίδας αυτής ήταν ακριβώς αυτό. Θα έβρισκες πολλές ενδιαφέρουσες προτάσεις πάντα φρέσκιες. Και με το φρέσκιες εννοώ αγγελίες που δεν επαναλαμβάνονται για μήνες ή κάποιες ακόμα και... χρόνια χωρίς να αλλάζουν τίποτα. Κάτι που να τις κάνει πιο θελκτικές μπας και φύγουν επιτέλους. Χάνεται το νόημα απο ένα σημείο και μετά. Δεν φεύγει; Κάτι συμβαίνει. Μήπως οι κακές φωτογραφίες; Όταν γυαλίζει κάτι στο μάτι, τρέχουν σάλια. Μήπως η περιγραφή; Όλοι θέλουμε να ξέρουμε πως έχει περάσει με τον προηγούμενο ιδιοκτήτη η κιθάρα που ονειρευόμαστε. Λίγη προσοχή στο κείμενο βοηθάει πάντα. Τελικά όμως μπορεί να φταίει και η τιμή. Μπορεί να έχουμε κάποια εντύπωση για την τιμή που θέλουμε να πουλήσουμε αλλά να μην την συμμερίζονται οι πιθανοί αγοραστές. Τότε είτε την αποσύρουμε, είτε θα βάλουμε μια άλλη τιμή πιο προσιτή. Αν θέλουμε να πουλήσουμε φυσικά. Δεν λέω πως πρέπει να τα σκοτώνουμε αλλά αν δεν πουλιέται σίγουρα κάτι φταίει. Άλλη περίπτωση μπαγιάτικων αγγελιών είναι οι όλο και περισσότερο αυξανόμενες ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ. Είναι εύκολο να βάλει ο καθένας μια αγγελία για ότι θα ήθελε και να περιμένει προτάσεις. Όταν όμως ήδη υπάρχει στις προσφερόμενες; Άσε δε που έχει και συγκεκριμένη τιμή χώμα στο νου του και περιμένει. Δεν κοστίζει, οπότε άστο να υπάρχει. Έτσι όμως η σελίδα μπορεί να γίνει μια πολύ βαρετή λίστα απο μπαγιάτικα, προσωπικά όνειρα του καθενός μας, χωρίς τιμές, χωρίς φωτογραφίες και χωρίς κανένα σοβαρό ενδιαφέρον απο πίσω για αγορά, πολλές φορές. Ποιος έχει την όρεξη να τις διαβάσει; Σκέφτομαι λοιπόν να περιορίσω τις αγγελίες ζήτησης, μόνο σε κάποιες κατηγορίες που έχει νόημα. Στις Υπηρεσίες και την αναζήτηση μουσικών. Κι ας μειωθεί ο αριθμός των αγγελιών που κάνει μπούγιο. Έτσι κι αλλιώς αν θέλαμε μπούγιο δεν θα τις κατεβάζαμε μόλις 12 μέρες απο τη δημοσίευση. Ζητείται μπασίστας. Πόσο πιο κοινότυπο και συνάμα καθημερινό και πραγματικό. Τι λέτε;
    5 βαθμοί
  18. Την είδα εχθές το βράδυ και μου άρεσε πολύ. Κυρίως το πόσο επιφυλακτικός στα όρια παρεξήγησης είναι στην αρχή ο Sting αλλά και ο Miller και πώς ανοίγονται σιγά σιγά και τελικά καταλήγουν να απολαμβάνουν την κουβέντα. Όσον αφορά αυτό που λέει ο dim από πάνω, απλά συνέβη αυτό που γίνεται σε όλες τις περιπτώσεις ιδιοφυιών μουσικών. Την ώρα που γράφουν κάτι, δε σκέφτονται "α, ωραία ακούγεται το ύφεση 6 εδώ και μετά λέω να κάνω μια μετατροπία σε λόκριαν". Απλά τους βγαίνουν και μετά έρχονται οι δάσκαλοι και οι αναλυτές και περιγράφουν τι έγινε. Ο Beato τον ψάρεψε λιγάκι για να του αποσπάσει κανά quote θεωρίας (και καλά έκανε, δάσκαλος μουσικής είναι ο άνθρωπος) αλλά ο Sting δεν μπήκε στο παιγνίδι και του είπε ακριβώς αυτό που συμβαίνει: ότι έτσι του ήρθε εν ολίγοις.
    5 βαθμοί
  19. Φίλε Peter, είσαι αγενής απέναντι στους υπόλοιπους συμφορουμήτες που προσπαθούν με πολλούς τρόπους να σου εξηγήσουν κάτι για το οποίο από μόνος σου έγραψες στο forum. Παρακαλώ να μη μιλάμε λες και απευθυνόμαστε σε φιλαράκια μας απ'το στρατό, σεβασμός στον συνομιλητή και διάθεση για κουβέντα. Δεν είναι δικαστήριο εδώ, ούτε κατάστημα μουσικών οργάνων. Όπως σου είπαν και παραπάνω, όταν θέλεις να συμμετέχεις σε ένα transaction με έναν άγνωστο, υπάρχουν διάφοροι κίνδυνοι. Δε μιλώ εκ μέρους του ιδιοκτήτη του site, αλλά το smartnoiz δεν είναι ο κηδεμόνας σου για να σε προστατεύσει από τον οποιοδήποτε και παρ'όλα γίνονται μεγάλες προσπάθειες από τη διαχείριση για να διατηρηθεί καθαρός ο χώρος από απατεώνες, συχνά με τίμημα τη χαμηλότερη επισκεψιμότητα. Η συζήτηση για τα ευτράπελα των αγγελιών έχει γίνει δεκάδες φορές, έχω ανοίξει και εγώ ο ίδιος θέμα για αυτό στο παρελθόν. Δεν ξέρω τι ακριβώς περίμενες να ακούσεις, αλλά δεν είναι σωστό να απευθύνεσαι έτσι σε άλλα άτομα, μόνο και μόνο επειδή δε σου είπαν "πες τα μεγάλε, έχεις δίκιο, πάρτους τα σώβρακα".
    5 βαθμοί
  20. Να σου πω (αν δεν το ξέρεις), ότι το noiz δεν ευθύνεται για τις αγγελίες, ούτε μπορεί να κάνει αστυνόμευση. Για τις αγγελίες υπεύθυνοι είναι οι συναλλασσόμενοι.
    5 βαθμοί
  21. Εμβολιασου για να ξεμπερδέψεις (και να γλυτώσεις και τη ΜΕΘ)
    5 βαθμοί
  22. clip-on tuner ... δεν ... Ιδιως για Live δεν δεν Πεταλι tc polytune
    5 βαθμοί
  23. Φίλε Μπασιστικέ Κιθαρίστα, με κίνδυνο να επαναλάβω πράγματα που είπαν άλλοι χρήστες με πολύ περισσότερη εμπειρία από μένα, θα σου πω ότι αυτό που ζητάς στις παρτιτούρες δεν υπάρχει, πολύ απλά γιατί δεν τις γράφανε έτσι τότε. Αν όντως σε ενδιαφέρει το θέμα και δεν έχεις έρθει εδώ για να κάνεις διαγωνισμό αντιλογίας, θα σου πρότεινα να δεις αυθεντικές παρτιτούρες του Bach, όπου αυτός ο μουσικός τιτάνας απλά αναγράφει τίτλο και από κάτω νότες. Καμία οδηγία για την ερμηνεία. Να σταματήσουν οι ορχήστρες να παίζουν Bach μας λες δηλαδή; Με συγχωρείς για το κάπως επιθετικό ύφος, αλλά διαβάζω το thread μέρες, σου έχουν μιλήσει γνώστες με όλους τους τρόπους και απλά αγνοείς αυτά που σου λένε, δε με ενδιαφέρει αν είναι από άγνοια, πείσμα ή troll διάθεση. Σου έχουν παραθέσει έργα, ντοκιμαντέρ, κλπ. Δεν έχεις σχολιάσει ούτε ένα από αυτά. Τα είδες, ή όχι; Αν όχι, γιατί συνεχίζεις να ρωτάς τα ίδια και τα ίδια; Δες πρώτα τις παραπομπές των συνομιλητών σου, κάνε έστω και μία προσπάθεια να καταλάβεις και ξαναέλα.
    5 βαθμοί
  24. Προφανώς και δεν είναι καθόλου παράξενο αλλά για αυτούς που ξέρουν τι εστί βερίκοκο. Για τους υπόλοιπους προέτρεξα να το γράψω. Φυσικά και γίνει τις π'τανας αν βγει ορχήστρα άνευ μαέστρου αλλά όχι γιατί θα παίζει ο καθένας ότι να'ναι, αλλά γιατί θα παραχθεί ένα κομμάτι μουσικής δίχως τις απαραίτητες για το έργο δυναμικές και συναίσθημα. Στη καλύτερη των περιπτώσεων απλά θα παίζουν τις νότες τους...
    5 βαθμοί
  25. tl;dr το βιντεο στο τελος Ειναι τεραστιος ο ρολος του μαεστρου σε μια συμφωνικη ορχηστρα, και δεν περιοριζεται μονο στο τι κανει την ωρα της παραστασης. Το τι κανει κατα τη διαρκεια της παραστασης ισως ειναι και το λιγοτερο σημαντικο δηλαδη. Η πιο ευκολη αναλογια πιστευω για καποιον που δεν γνωριζει πως λειτουργει μια συμφωνικη (και γενικα η ερμηνεια ενος "κλασσικου" εργου), ωστε να καταλαβει το ρολο (και την τεραστια σημασια) του μαεστρου ειναι ο παραλληλισμος με εναν προπονητη ομαδας ποδοσφαιρου. Προφανως και δεν ειναι στο γηπεδο να κλωτσαει τη μπαλα με τους παικτες, αλλα αμφισβητει κανενας τη σημασια του κατα τη διαρκεια του αγωνα, ποσο μαλλον κατα την διαρκη προετοιμασια/προπονηση της ομαδας? Καταρχας πρεπει να καταλαβεις το εξης τρομερα σημαντικο. Καμια παρτιτουρα ποτε δεν ειναι πληρης. Ειτε μιλαμε για μπαροκ παρτιτουρες οπου αναγραφονται συχνα μονο οι νοτες με ελαχιστους χρωματισμους, ειτε μιλαμε για μια πιο μοντερνα παρτιτουρα τιγκα στην πληροφορια, αυτη η πληροφορια παντα, μα ΠΑΝΤΑ ειναι ελλιπης. Ειναι μια πληροφορια που πρεπει να ερμηνευτει, και παντοτε υπαρχει σημαντικοτατο περιθωριο ελευθεριας ως προς το ΠΩΣ θα ερμηνευτει ακριβως. Και εκει ειναι που ξεχωριζει μια καταπληκτικη εκτελεση απο μια πολυ καλη - στην λεπτομερεια και την αρτιοτητα της επιλεγμενης ερμηνειας. Σε ενα σολιστικο περιβαλλον, η ερμηνεια αυτη ειναι ευθυνη του σολιστ. Σε μια ορχηστρα ομως, προφανως δεν γινεται ο καθενας απο τους 100+ μουσικους να ερμηνευει το πως θα παιχτει μια φραση, τις σχετικες εντασεις μεταξυ μελων και τις ρυθμικες διακυμανσεις στο τεμπο κλπ κατα το δοκουν. Εκει ειναι που εκπληρωνει ο μαεστρος εναν απο τον πιο κυριο ρολο του. Ειναι αυτος που αποφασιζει το ΠΩΣ θα παιχτει η παρτιτουρα, πως θα κυλισει το phrasing του κομματιου, ποσο πλαστο θα ειναι το τεμπο, που θα κοπει/ανεβει ταχυτητα, που θα "αναπνευσουν" οι φρασεις. Ειναι αυτος που αποφασιζει ΤΙ ακριβως σημαινει "forte" και τι "piano", ειναι αυτος που θα δωσει οδηγιες στο oboe ωστε η φραση που στην παρτιτουρα φαινεται γραμμενη ως "affetto" να ακουστει οπως ΑΥΤΟΣ νομιζει οτι πρεπει να ακουστει μια "affetto" φραση, ειναι αυτος που αποφασιζει με ποιο ακριβως ρυθμο θα επιβραδυνουν συγχρονισμενα τα 20+ βιολια εκει που η παρτιτουρα γραφει απλα "rit.". Ειναι πραγμα τρομερα πιο περιπλοκο απο το να διαβαζεις απλα ποιες νοτες θα παιχτουν για ποσο (αν αρκουσε αυτο θα ακουγαμε απλα midi plays ολη μερα). Περαν απο το μουσικα εκφραστικο κομματι, η ευθυνη αυτη επεκτεινεται και στον ηχο της ορχηστρας. Σκεψου τον μαεστρο σαν εναν real-time mixing engineer, ο οποιος με τις εντολες του ελεγχει τον ηχο της ορχηστρας, αλλαζωντας το ηχοχρωμα, τις δυναμικες και τις εντασεις των επιμερους μελων της. Kαι οι αποφασεις αυτες δεν λαμβανονται απο τον μαεστρο willi nilly οπως του καρφωσει. Η τουλαχιστον, δεν λειτουργουν ετσι οι σοβαροι μαεστροι. Οι ερμηνευτικες αποφασεις λαμβανονται με γνωμονα προφανως σε ενα βαθμο με βαση τα προσωπικα γουστα του μαεστρου, αλλα τεραστιο ρολο παιζει και η γνωση του εργου. Κανενας σοβαρος μαεστρος δεν ερμηνευει "εν κενο". Γνωριζουν πληρως και εις βαθος οχι μονο το εργο που θα παιχτει αυτο το βραδυ αλλα και τα υπολοιπα εργα του συνθετη, τη ζωη και το εργο του, τη ζωη και τα εργα των συγχρονων του, το περιβαλλον στο οποιο δημιουργηθηκε το εργο αυτο ωστε να μπορεσει να ερμηνευσει οσο το δυνατον πιο "αυθεντικα" το εργο, συμφωνα οχι μονο με το πως θα ηθελε αυτος να ακουγεται, αλλα με το πως πιστευει οτι ο συνθετης του πιστευε πως θα επρεπε να ακουγεται. Σε ολες αυτες τις αποφασεις σχετικα με το ΠΩΣ λοιπον θα παιχτει κατι, οι μουσικοι της ορχηστρας αφηνουν σχεδον καθε κριση πανω στον μαεστρο. Αυτος φερει την ευθυνη των αποφασεων αυτων, αυτος ειναι υπευθυνος για το σχηματισμο του συνολου που ειναι η εκτελεση του εργου και ως τετοιος φερει σε ενα μεγαλο βαθμο και την ευθυνη για την επιτυχια/αποτυχια των αποφασεων του. Σκεψου λοιπον ολα αυτα τωρα και καταλαβαινεις οτι η δουλεια του μαεστρου κατα τεραστιο βαθμο δεν ειναι το τι κανει επι σκηνης, αλλα οι ατελειωτες ωρες προβας οπου λειτουργει ο συνδετικος κρικος και "εγκεφαλος" για 100+ μουσικους, προσπαθωντας να τους φερει ολους ακριβως στο σημειο που πρεπει να ειναι ωστε να λειτουργησουν ως αρτιο, ενιαιο συνολο, ωστε να επιτελεσουν την δικια του ερμηνεια της παρτιτουρας. Κατα τη διαρκεια της παραστασης, προφανως και δεν χορευει απλα - καθε του κινηση ειναι μελετημενη και επικοινωνει στην ορχηστρα συγκεκριμενα πραγματα σχετικα με δυναμικες, με entry cues, με ρυθμικες μεταβολες κλπ. Οι μουσικοι προφανως δεν χρειαζονται τον μαεστρο να τους μετρα τον χρονο συνεχως σαν ανθρωπινος μετρονομος, ή να τους δινει καθε cue για το ποτε θα παιξουν τι - ειδικα αν μιλαμε για μια καλη ορχηστρα. Ο μαεστρος ειναι εκει για να βεβαιωθει οτι ολα τα εκτελεστουν ως πρεπει, για να δωσει cues σε δυσκολα σημεια οπου οντως χρειαζονται, για να δωσει time σε καποιο μελος που χαθηκε και γενικα για να δωσει τις οποιες ερμηνευτικες πινελιες θελει. Η βαρια δουλεια ομως κατα κυριο λογο εχει πεσει πριν την παρασταση, και οσο καλυτερη δουλεια εκανε πριν τοσο πιο "χαλαρος" και ισως λιγοτερο απραιτητος μπορει να ειναι και on the night. Τελος, σε περιπτωση μαλιστα που μιλαμε και για music director μια ορχηστρας και οχι απλα μαεστρο τοτε ο ρολος του επεκτεινεται και στο να αποφασιζει το ΤΙ θα παιξει η ορχηστρα (διαμορφωνει δηλαδη και το υφος και ρεπερτοριο της), αν οχι και το ΠΟΙΟΙ παιζουν στην ορχηστρα. Εν συντομια - καλυτερα απο μενα, και με παραδειγματα, θα στα πει ο τεραστιος εδω, ειναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ βιντεακια και τα δυο, δειτε το ολοι πραγματικα δε θα το μετανιωσετε:
    5 βαθμοί
  26. Καλά, το δεύτερο ιδιαίτερα, του outro, το arpeggio μετα θέμα και πως σκάει το τέλος ήταν όλα τα λεφτά. Και σε αυτά ήταν μεγάλος. Αιώνια του ή μνήμη.
    4 βαθμοί
  27. Ακόμα και αν δεν είχε γράψει τίποτα άλλο στη ζωή του, μόνο και μόνο για αυτό το ασύλληπτο, μεγαλειώδες, εμπνευσμένο, συναισθηματικά φορτισμένο, επικό End Titles του Blade Runner, θα είχε κερδίσει μια θέση στον «Όλυμπο». Και σαν τρελός και παλαβός από την ημέρα 1 με το Blade Runner, θα πω ότι ότι χωρίς την μουσική του η ταινία δεν θα είχε προσλάβει τις διαστάσεις του διαχρονικού αριστουργήματος που μας καθηλώνει μέχρι σήμερα. Ίσως να είναι υπερβολική άποψη, αλλά προσωπικά έτσι το αντιλαμβάνομαι.
    4 βαθμοί
  28. Ρε συ Nick λίγο δύσκολο τα Amps στο PC να μη δίνουν αρκετή ένταση! Ή τα ηχεία σου δεν υποστιρίζουν μεγαλύτερη ένταση, ή κάτι έχει πάει στραβά στις ρυθμίσεις! Στη χειρότερη μπορείς να δοκιμάσεις να βάλεις το Amp sim σε ένα DAW, ότι χρησιμοποιείς, Reaper, Cakewalk... και να του φορτώσεις ένα limiter, και απλά να ανεβάσεις το output gain.
    4 βαθμοί
  29. Εγώ θα μείνω σ' αυτό, για να πω ότι το ΥΤ ήταν πάντα ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης, social media δηλαδή, instagram, facebook, κλπ, και έτσι το αντιμετωπίζω. Όμως το ότι μπορώ να βρω σ' αυτό κάποια (το λιγότερο) ενδιαφέροντα πράγματα το θεωρώ ένα μεγάλο συν, και μου φτάνει. Προσωπικά δεν βλέπω καμία φούσκα, αν κάποιος το αντιμετωπίσει γι' αυτό που είναι, εργαλείο δημοσιότητας/προώθησης για επαγγελματίες και ερασιτέχνες, για ψώνια, καιροσκόπους, αλλά και πραγματικούς/σοβαρούς επαγγελματίες. Δεν τα πηγαίνω καλά με τα social, δεν τα χρησιμοποιώ, δεν με ενδιαφέρουν. Το ΥΤ το θεωρώ το καλύτερο για τα γούστα μου.
    4 βαθμοί
  30. Όλα τα καλώδια που αναφέρεις είναι εξαιρετικά όσον αφορά την κατασκευή και την αντοχή τους. Από εκεί και πέρα το ΜΟΝΑΔΙΚΟ πράγμα που παίζει ρόλο στον ΗΧΟ είναι το capacitance. Oσο πιο χαμηλό είναι τόσο περισσότερο "σήμα" και πρίμα περνάνε και όσο πιο υψηλό τοσο λιγότερα . Το τι θα επιλέξεις είναι καθαρά θέμα γούστου. Δεν νομίζω πάντως σε πραγματικές συνθήκες να ακούσεις κάποια ουσιαστικη διαφορά μεταξύ των brands που αναφέρεις. Γενικά μη το πολυψυριζεις το θέμα το 90% της....φιλολογίας γύρω από τα καλώδια είναι παραμύθια της Χαλιμας. Παλιά,πριν δοθεί στον κάθε πικραμενο ιντερνετικο βήμα για να λέει τη μπούρδα του απλά αγοράζαμε ένα καρουλι Belden και κάναμε δουλειά μας (το....μισό ροΟυκ του πλανήτη με Belden έχει γραφτεί και ας μην έχει σούπερ ντουπερ hi fi specs :) )
    4 βαθμοί
  31. Απορω πως δεν αναφερθηκε και το ακολουθο:
    4 βαθμοί
  32. Διασταύρωση Teisco Tulip & Tokai Talbo
    4 βαθμοί
  33. Ουίσκυ, τσίπουρα, μπλούζες, κάτι γίνεται, η πέτσα όμως δεν έχει φερμουάρ να την βγάλεις στην ζέστη.
    4 βαθμοί
  34. Σε κάποιες χώρες ακόμα και φτωχές, η θέρμανση θεωρείται δεδομένο έξοδο. Για κάποιο λόγο εδω αποφασίσαμε σχεδόν συλλογικά να μην βάζουμε πετρελαιο στην κεντρική θέρμανση, ένεκα κρίσης. Κατανοητό. Το θεμα είναι πως συνεχίζουμε δεκα χρόνια αργότερα ενω υπάρχει η υποδομή κεντρικής θέρμανσης, να μην ζεσταινόμαστε και ο καθένας να αγοράζει αφυγραντήρες και να καίει ρεύμα για air condition μιας και δεν προπληρώνεται αυτό. Ο καθένας για τον εαυτό του. Το συλλογικό δεν μας πάει. Τωρα έρχεται η λυπητερή με την ενεργειακή κρίση που επηρεάζει το ρεύμα και τραβαμε τα μαλλιά μας. Για μενα, πετρέλαιο (1,40 / λίτρο, με 500 ευρω έβγαλες χειμώνα) ή φυσικό αέριο (που έβαλα ιδιωτικά) είναι απαραίτητα. Θα κόψω άλλα όχι τοσο απαραίτητα (εξόδους κλπ) για να ζεσταίνομαι. Είμαι κρυόκωλος.
    4 βαθμοί
  35. Δηλ. σε παιχνιδοκίθαρα!
    4 βαθμοί
  36. Να αλλάξεις φίλο Ή να του δώσεις απο εμένα το βραβειο της μεγαλυτερης ΜΠΑΛΑΦΑΡΑΣ για τις κιθαρες που εχω ακουσει στη ΖΩΗ μου (και ασχολουμαι με το αθλημα απο το 1983 οποτε φαντασου τι λαλακιες εχω ακουσει τοσα χρονια )
    4 βαθμοί
  37. Δεν ξέρω τί συμβαίνει στα εξωτερικά, αλλά ξέρω τί συμβαίνει στην Ελλάδα. Πέρασα έξι μήνες ανακαίνιση και κουβάλησα ΜΟΝΟΣ τόνους μπάζα και τσιμέντα και αδρανή υλικά γιατί δεν έβρισκα εργάτες (ευτυχώς ακόμα μπορώ). Καθαρίζω μόνος μου το σπίτι, τρεις ορόφους , γιατί δεν βρίσκω "γυναίκα" (ευτυχώς ακόμα μπορώ) . Πέρασα πλακάκια , έβαψα μόνος, γιατί δεν βρίσκω μπογιατζήδες και μαστόρια (ευτυχώς ακόμα μπορώ) . Και μιλάμε είμαι ο Ιδανικός εργοδότης, πληρώνω ΠΑΝΤΑ cash, όσα μου πουν, δεν κάνω παζάρια, ευγενέστατος και χωρίς παρατηρήσεις ακόμα και σε αποδεδειγμένες λαλακίες. Αυτή είναι η ελλάδα του 2021, που δεν υπάρχουν δουλειές....και παραγωγή. Υ.Γ. Ξυπνούσα στις 05:00 έκανα μετακόμιση ΜΟΝΟΣ μου μέχρι της 9 παρα, φορούσα μετά το κοστούμι και πήγαινα και δίκαζα. ΔΕΝ λυπάμαι κανέναν
    4 βαθμοί
  38. Νομιζω οτι στις καινουργιες CV esquire δεν εχουν κανει το routing για το neck pickup, Αλλα, εδω σκεφτοσουν να βαλεις masking tape για να "ζωγραφισεις" ενα binding, πραγμα απειρως δυσκολοτερο, στο να κανεις ενα routing για τον neck μαγνητη θα κολλησεις? Kαι εξω να τη δωσεις δεν θα σε χρεωσουν πανω απο 50ευρω. Για εμενα, επειδη οι CV ειναι εξαιρετικες κιθαρες, και ειναι οπως ακριβως τη θες η συγκεκριμενη, χτυπα την οπως εισαι.
    4 βαθμοί
  39. αν εχει δικαιωμα σχολιασμου και αυτος που την διαΒαζει θα ηταν τελειο....γιατι εχω καραφλιάσει απο το ΘΡΑΣΟΣ μερικων που πουλανε "100% original Vintage οργανα"..."100% μαμα" και αλλες μπουρδες οταν οι κιθαρες ειναι refinished,εχουν λαθος pickguard, νεους μαγνητες,λαθος hardware ,refret που εχει στειλει το βερνικι αδιαβαστο ,η χρονολογια ειναι αλλανταλλΑ , η ζητουμενη τιμη παρανοϊκη κτλ,κτλ....θα μου πεις ισχυει το "a fool and his money will soon part" αλλα μια ΒΑΣΙΚΗ προστασια πρεπει να παρέχεται σε οσους δεν γνωριζουν τα βασικα για τις vintage κιθαρες/ενισχυτες.
    4 βαθμοί
  40. Μπορεί ο πωλητής να έχει την επιλογή για make an offer, κατά τη καταχώρηση της αγγελιας, και να την ενεργοποιεί. Τότε, και μόνον τότε, ο αγοραστής θα βλέπει ότι υπάρχει και αυτή η επιλογή και θα μπορεί να κάνει την προσφορά του. Win-win..
    4 βαθμοί
  41. Η Steinberg λέει πως Cubase 11 είναι συμβατό. Η βερσιόν 10Χ δεν είναι επίσημα συμβατή και υποθέτω όλες οι προηγούμενες. Έχω το 10.5. οπότε... θα περιμένω και αν αποδειχτούν πιο εύχρηστα και συμβατά, αναβαθμίζω.
    4 βαθμοί
  42. Δεν ανεβάζει συχνά ο jimmy, αλλά όταν το κάνει, κάθε του νότα έχει ξεχωριστό ήχο. Πρώτη φορά τον είχα ακούσει σε κάτι τεστ μαγνητών (ή χορδών) που έκανε και έπαθα (χοντρή) πλάκα με ήχο και παίξιμο. Σιγουρα απο τις καλύτερες πένες του φόρουμ.
    4 βαθμοί
  43. Ανοιχτές θα τις παίζεις μόνο? Γιατί και τέλειες να είναι ανοιχτές θα είναι αλλάΝταλλα στα υπόλοιπα ταστα μια και η κιθάρα δεν είναι πιάνο. Μη σκας λοιπόν. Το 99,9% της κιθαριστικης μουσικής με...ξεκουρδιστες κιθαρες έχει γραφτεί .
    4 βαθμοί
  44. Αν είχες στην συλλογή σου και τις original (τις ακριβές εκδόσεις) ο λόγος σου θα είχε άλλη βαρύτητα.
    4 βαθμοί
  45. Λοιπόν Μπάμπη, άκουσέ με προσεκτικά γιατί αυτά που έχω να σου πω είναι (νομίζω) πολύ σημαντικά. Ξεκινάς έχοντας κάνει ένα πολύ μεγάλο λάθος. Σύνθεση και παραγωγή μαζί στην αρχή δεν γίνεται (εκτός αν ήσουνα βοηθός στο sierra). Και δεν πρέπει να γίνει. Επικεντρώσου σε αυτό που θέλεις στην αρχή, στο βασικότερο, που κατά την γνώμη μου είναι να γράφεις κομμάτια, που να έχουν "κάτι", και χέσε τις παραγωγές για την ώρα, all in good time. Για το κομμάτι η γνώμη μου είναι η εξής. ΜΑΜΑΕΙ και άσχημα μάλιστα. Σκέψου το σαν να είναι ολοκληρωμένο κομμάτι με φωνή, στίχους, κλπ Το πρώτο μέρος συνεχίζεται (μετά το σόλο) με την φωνή να τραγουδάει, και είναι έτοιμο. Ψάχνεις ρεφραίν (πιασάρικο) μετά. Σκάει το δεύτερο μέρος που είναι ακριβώς ότι χρειάζεται για αλλαγή διάθεσης, έχει το στοιχείο της "έκπληξης", μια χαρά όλα. Επίσης είναι για φωνή και στίχους. Μια γεφυρούλα κι ένα δυνατό ρεφραίν και είσαι μπερκέτης. Τα περί παραγωγής είναι στα π@π@ρια μου. Πρώτα φτιάχνουμε μουσική, και μετά όλα τα άλλα. Θα έρθει και η παραγωγή, αλλά στην ώρα της. Και εσύ ξεκίνησες δυνατά. Συνέχα έτσι. Ρεφραίν, γέφυρα (αν θέλεις), στίχους-φωνή, και το κομμάτι είναι έτοιμο. Το δε ριφφ, ΣΚΟΤΩ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    4 βαθμοί
  46. Δεν ξέρω πως μου διέφυγε.. Τώρα το άκουσα για πρώτη φορά. Τι ΤΑΛΕΝΤΑΡΑ που είσαι ρε φίλε.... Τρέχει αβίαστα η μουσική και η σύνθεση στο αίμα σου. Σπάνια το συναντά καποιος αυτο Εύγε!
    4 βαθμοί
  47. .....ισως το πιο "αγαπημένο" debate και συζήτηση ever στα μουσικοτεχνολογικά forum ανά την υφήλιο (και από τα πιο ανούσια και βαρετά επίσης). Να αιτιολογήσω το "βαρετό και ανούσιο": ...δεν λαμβάνουμε σχεδόν καθόλου υπ'όψη το ότι οι ανάγκες του κάθε χρήστη διαφέρουν και οι εκάστοτε developers κινούνται ανάλογα... κάποια DAW είναι προσανατολισμένα στο all in one music production, κάποια στο live performing, κάποια στο mixing κλπ ...δεν λαμβάνουμε καθόλου υπ'όψη την υποκειμενικότητα της προσωπικής εμπειρίας, τόσο σε συνδυασμό με αυτό που έγραψα πιο πάνω όσο και σε σχέση με το setup του καθε χρήστη και ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται (από host υπολογιστή και λειτουργικό ως την υπόλοιπη διαθέσιμη επεξεργαστική αλυσίδα - software & hardware). Για να είμαι πιο σωστός και ακριβής την λαμβάνουμε αλλά για κάποιο λογο την μετατρέπουμε σε αντικειμενική αλήθεια... ...δεν έχει υπάρξει κάποια ουσιαστική αλλάγή ή πρόοδος σε ότι αφορά τον ψηφιακό ήχο τα τελευταία δέκα χρόνια ώστε να έχει αλλάξει κάτι ουσιαστικά και στα DAW και την τεχνολογία τους (κάτι που θα έλεγα πως είναι πολύ θετικό καθώς οι περισσότεροι developers πήραν τον χρόνο τους για να στήσουν πιο σωστά τις προτάσεις τους) πιστευω λοιπόν (και αυτό φυσικά είναι εντελώς υποκειμενική άποψη) πως μια αντίστοιχη κουβέντα με πιθανότατα πολύ περισσότερο ενδιαφέρον ειδικά για δυνητικούς νέους χρήστες που βρίσκονται στο στάδιο της επιλογής θα έπρεπε να περιλαμβάνει μία πιο συγκεκριμένη οριοθέτηση σε ότι αφορά τον αντικειμενικό σκοπό και στόχο που θα κληθεί να υπηρετήσει ένα DAW (πχ composing and arrangement ή mixing ή sound design ή οτιδήποτε άλλο). ...πέρα από αυτά μου προκαλει πολύ μεγάλη χαρά που δεν έχει εμφανιστεί κάποια ατάκα περί "ποιο daw ακούγεται καλύτερα" και άλλα τέτοια ωραία, γεγονός που δείχνει πως μπορεί ο ψηφιακός ήχος να έχει μείνει κάπως στάσιμος οι χρήστες του όμως έχουν σίγουρα εξελιχθεί (ειδικά οι νεώτεροι) και αυτό είναι τρομερά όμορφο και ελπιδοφόρο! ps. σε ένα debate για το πιο ολοκληρωμένο daw στη λογική all in one music production station, τα κάνω όλα και (δε) συμφέρω (και πολύ), και παρά το ότι προσωπικά σχεδόν το μισώ (αν και μεγαλωσαμε παρέα) θα ΄δωσω ένα (υποκειμενικό) ψήφο εμπιστοσύνης στους κιουμπεησάδες στη λογική του πιο ολοκληρωμένου "πακέτου". Από την άλλη θα συμφωνήσω απόλυτα με τους σοναράδες πως η τιμή (ή η έλειψη της στη προκειμένη) δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την πργματική αξία του πακέτου
    4 βαθμοί
  48. Ρε γράψτε χάμου μουσική κι αφήστε τα υπόλοιπα. 468 σελίδες θα φτάσουμε πάλι για το τίποτα.. Εκτός κι αν ξεχωρίζει το αυτί σας αν κάτι έχει γραφτεί με cubase ή sonar (ΠΟΥ EINAI TO ΚΑΛΥΤΕΡΟ, όντως )
    4 βαθμοί
Ο πίνακας επιτευγμάτων έχει ρυθμιστεί σε Athens/GMT+03:00
×
×
  • Δημοσιεύστε κάτι...

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύκολη η περιήγηση στην σελίδα. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε. Κανονισμοί της σελίδας.