Προς το περιεχόμενο

Πίνακας συμμετοχής

  1. fusiongtr

    fusiongtr

    Solist


    • Βαθμοί

      488

    • Αναρτήσεις

      16.506


  2. dimsonic

    dimsonic

    Μέλος


    • Βαθμοί

      269

    • Αναρτήσεις

      16.721


  3. Terry RoscoeBeck5

    Terry RoscoeBeck5

    Moderator


    • Βαθμοί

      243

    • Αναρτήσεις

      7.333


  4. Superfunk

    Superfunk

    Solist


    • Βαθμοί

      239

    • Αναρτήσεις

      44.967


Δημοφιλές περιεχόμενο

Προβολή δημοσφιλέστερου περιεχομένου από 03/12/2021 σε Αναρτήσεις

  1. Ξεκινησα πριν καιρο να κραταω μερικες σημειωσες και λινκ σχετικα με τον John Fahey και αλλους καλλιτεχνες του American Primitive κυκλου, αρχικα για δικη μου χρηση. Τις προαλλες μπηκα στον κοπο να τις τακτοποιησω/αθροποιησω λιγο για ενα φιλο που ενδιαφεροταν να ψαξει λιγο το ειδος, και σκεφτηκα οτι ισως ενδιαφερει και κοσμο εδω, οποτε σας το παραθετω. Εχει λιγο τον ατελειωτο αλλα εχω προσπαθησει να καλυψω τον Fahey, τους υπολοιπους της Takoma καθως και την νεοτερη/συγχρονη γενια. Eλπιζω να φανει ενδιαφερον σε μερικους. INTRODUCTION American Primitive Guitar ειναι ο μυστηριωδης ορος συνωνυμος με το ιδιοσυγκρατικο στυλ μουσικης που καθιερωθηκε στις αρχες του ’60 απο τον John Fahey και τους ακολουθους του. Προκειτα για μια κατα κορον σολιστικη μουσικη για fingerstyle ακουστικη κιθαρα με ριζες στα country blues και στο ragtime. Ως εκ τουτου το ειδος συνηθως χαρακτηριζεται απο ανοικτα κουρδισματα, εντονους syncopated ρυθμους και alternating μπασα. Ξεφευγει ομως αρκετα στην δομη και αρμονια του απο τα παραδοσιακα μπλουζ, εν μερει επειδη κατα κανονα δεν λειτουργει ως συνοδια φωνης αλλα ως αυτονομη, σολιστικη μουσικη για κιθαρα. Οι μουσικες επιρροες ποικιλουν, απο το αμερικανικο folk και gospel φασμα μεχρι contemporary classical και ανατολιτικα στοιχεια . Πολυπλοκες αρμονιες, ανορθοδοξα voicings, drones, ταξιμια και ragas, dissonant συγχορδιες και αλλαγες, μεχρι και στουντιακα manipulations και field recordings – ολα στοιχεια που η APG σχολη μπλεκει μεσα στα fingerstyle blues αδιασειστα, παντα σε πνευμα expressional minimalism, δημιουργωντας ενα κατ’εμε εθιστικα ενδιαφερον μεταφυσικο φολκ κραμα. Μια μουσικη κατα κορον μελαγχωλικη και εσωστρεφης, αυτοσχεδιαστικη και σχεδον διαλογιστικη στον χαρακτηρα της, συχνα απατηλα απλοικη εκ πρωτης οψεως, αλλα με τρομερη πολυκλοτοτητα τονου και ερμηνειας κατω απο την επιφανεια. Το ονομα, coined απο τον αρχιερεα του ειδους Fahey πανω στην πλακα, ειναι αναφορα στην French Primitive Painting σχολη, ως παραλληλισμος της αυτοδιδακτης φυσης των δημιουργων αλλα και του επιφανεικου crudeness των εργων. Oι περισσοτεροι μουσικοι του χωρου τεινουν να παιζουν dreadnoughts ή jumbos, με πολυ τυπικη επισης την χρηση fingerpicks. Υπαρχουν και αρκετοι που εχουν εστερνιστει την 12χορδη κιθαρα, εν μερει λογω του γεματου, drone-like ηχου που μπορει να εχει σε τετοια μουσικα settings, ενω επισης δεν λειπει το occasional lap-steel παιξιμο, κληρονομια της country blues. Φυσικα υπαρχουν και οι ανταρτες που ενιοτε θα αρπαξουν banjo ή ηλεκτρικη κιθαρα, θα λειτουργησουν εντος ευρυτερου συνολου/μπαντας ή σε ελαχιστες περιπτωσεις θα τραγουδισουν κιολας. Θα προσπαθησω να τον John Fahey και την μουσικη του, καθως και τους αρκετους αλλους αξιολογους μουσικους αυτου του γκρουπ, απο συγχρονους του Fahey μεχρι και τη νεοτερη, σημερινη γενια. Συνοδεια προφανως αρκετων κλιπ, ευελπιστω οτι θα ειναι μια ενδιαφερουσα πορεια σε ενα niche μουσικο ειδος με τρομερο βαθος. Προφανως δεν προκειται να καλυψω τους παντες (πως θα μπορουσα αλλωστε) αλλα εχω προσπαθησει ενα balance μεταξυ προσωπικου γουστου και ειδικου βαρους. CHAPTER 1: JOHN FAHEY Σε καθε ειδος μουσικης υπαρχουν τιτανες – που θεσαν πρωτοι τα θεμελια, που καθιερωσαν υφος και δομη, που αλλαξαν την ροη των πραγματων, εξελιξαν και ανεβασαν το ειδος σε νεα επιπεδα. Eιναι πολυ δυσκολο, αδυνατον σιγουρα για ειδη που εχουν εξελιχθει σε μεγαλο βαθος χρονου και χωρου, να δαχτυλοδειξεις εναν και μονο ανθρωπο ως απολυτα υπευθυνο για του που βρισκομαστε – το American Primitive ομως ειναι ενα απο αυτα τα ελαχιστα niche ειδη οπου ισως μπορεις να το κανεις. Και δεν ειναι αλλος απο τον John Fahey. Ο John Fahey γεννηθηκε το 1939 και μεγαλωσε στην Tacoma, Maryland, ενα προαστιο της Washington D.C. Απο τις αρχες του ’50 του κεντρισε το ενδιαφερον η κιθαρα, και κυριως η μπλουζ μουσικη – ξεκινησε μαλιστα μαζι με φιλους να συλλεγει σπανιους τοτε 78rpm early blues δισκους. Σγκεκριμενα, σε ενα record hunting trip με τον φιλο του (και μετεπειτα γνωστο μουσικολογο/συλλεκτη) R. K. Spottswood ηταν που ακουσε για πρωτη φορα το “Praise God I’m Satisfied” του Blind Willie Johnson και αποφασισε να αφοσιωθει στην μπλουζ κιθαρα. Το 1959 ηχογραφει το υλικο για τον πρωτο του δισκο. Βεβαιος οτι δεν προκειται να ενδιαφερει κανεναν, και μη ξερωντας και πως να επιχειρησει να τον αναλαβει καποια δισκογραφικη, αποφασιζει να τον κυκλοφορησει ο ιδιος. Ιδρυει λοιπον την Tacoma Records και τυπωνει σε μικρο αριθμο τον πρωτο αυτο δισκο. Για εξωφυλλο ενα πολυ μινιμαλ, χιπ λουκ για την εποχη του, απλα bold μαυρα γραμματα πανω σε ενα καθαρο λευκο φοντο (επειδη οπως ειπε ο ιδιος, “We didn’t know any artists”). Στη μια πλευρα του δισκου, βαζει το ονομα του – στην αλλη, γραφει Blind Joe Death. Αλλους δισκους τους πουλαει ο ιδιος, αλλους παει και τους χωνει στα used sections απο τοπικα δισκαδικα. Ξεκιναει ετσι μια μυθικη περσονα, ενα μπλεξιμο σχετικα με το ποιος ειναι αυτος ο Blind Joe Death, και σιγα σιγα μια μουσικη καριερα για τον Fahey. John Fahey – Poor Boy, Long Ways From Home John Fahey – Sunflower River Blues John Fahey – Poor Boy Το ’63 μετακομιζει στην Καλιφορνια και ξεκιναει μεταπτυχιακες σπουδες στο Berkeley αρχικα και μετεπειτα στο UCLA, καταληγωντας να γραφει την διατριβη του πανω στον Charlie Patton. Η κιθαριστικη του ενασχοληση τον βαζει by association (και προς δυσαρεσκια του) στον κυκλο του proto-hippie folk revival που ανθιζε τοτε στην Καλιφορνια. Η ωμη και εσωστρεφης μουσικη του διαμορφωθηκε εν μερει ως αντιδραση στο folk revival και ειδικοτερα το New Age movement της εποχης, με τα οποια εβγαζε φλυκταινες και θεωρουσε ιδιαιτερα pretentious και επιφανειακα. Oπως αρεσκονταν να λεει, “Folk? Me? I’m not folk, I’m from the suburbs.” John Fahey – Requiem for John Hurt John Fahey – Red Pony John Fahey – Days Have Gone By Aπο νωρις στη δεκαετια του ’60 λοιπον η μουσικη του Fahey αρχιζει απο ιδιομορφα μεν, μπλουζ δε, να εξελισεται και να μπολιαζεται με ολα τα contemporary και ethnic στοιχεια που εχουν γινει πλεον σημα κατατεθεν του ειδους. Ο Fahey ειχε και ενα avant garde streak, επιχειρωντας ηδη ηχητικα κολαζ με επιρροες απο musique concrete απο αρκετα νωρις (για παραδειγμα το Requiem for Molly απο το δισκο Requia) και ενιοτε παραβιαζωντας την αυστηρα solo προσεγγιση (παραδειγμα το κομματι March for Martin Luther King απο το The Yellow Princess). Παραλληλα, αναβιωνει την Tacoma Records και ξεκιναει, μαζι με τον ED Denson, μια διαδικασια επαν-ανακαλυψης και ηχογραφησης υλικου απο χαμενους blues artists οπως ο Bukka White, την κυκλοφορια νεου υλικου του (και την επαναηχογραφηση του πρωτου του δισκου) αλλα και επεκτασης του καταλογου εκδιδωντας δουλειες απο συγχρονους του οπως ο Basho, o Kottke και ο Lang (more on these guys later). John Fahey - Lion John Fahey – Fare Forward Voyagers Μετα απο μια περιοδο προσωπικων δυσκολιων, φτωχειας και γενικης αφανειας κατα τη δεκαετια του ’80 ο Fahey επανηλθε στο προσκηνιο στα μεσα των ‘90ς οταν μερικα αφιερωματα στη μουσικη του σε περιοδικα οπως το Spin τον κανανε household name με την τοτε πειραματικη ροκ σκηνη, με τους Sonic Youth, τους Cul de Sac και τον Jim O’Rourke ως prominent fans. Η νεα (και τελευταια) αυτη περιοδος της καριερας του διαφερει εντονα απο την προτυτερη δουλεια του, καθως πλεον εχει κανει μια στροφη σε πιο avant-garde μονοπατια, με σχεδον ambient προσεγγιση και ηλεκτρικο συχνα ηχο. Ως αξεπεραστος μετρ του ειδους, λογικο να ειναι και ο πρωτος που κατερριψε τα ορια που ο ιδιος ειχε (ισως αθελα του) θεσει. Παραλληλα, ιδρυει μια νεα δισκογραφικη, την Revenant, οπου εστιαζει περισσοτερο σε κυκλοφοριες παλαιου ξεχασμενου φολκλορ. Η τριτη αυτη φαση της καριερας του διεκοπη δυστυχως αποτομα - το 2001 πεθαινει σε ηλικια 61 ετων στο Salem, Oregon απο καρδιακες επιπλοκες. To 2003 το Rolling Stone τον κατατασει 35ο στη λιστα του με τους 100 σημαντικοτερους κιθαριστες ολων των εποχων. Aκομα και σημερα, το ονομα του Fahey αναφερεται με reverence απο οσους κιθαριστες ειναι γνωστες του εργου του. Ειναι ευκολο ισως οταν τον ανακαλυπτει κανενας σημερα να τον προσπερασει ως αλλο ενα μπαρμπα που παιζει τα μπλουζ στην βεραντα του, αλλα με το που βουτηξεις λιγο κατω απο την επιφανεια καταλαβαινει γιατι εχει την φημη που εχει. Η μουσικη του ειναι μακραν απο απλοικη σολιστικη μουσικη κιθαρας, αλλα ταυτοχρονα εχει αμεσο αισθηματικο αντικτυπο που θα ζηλευαν μεχρι και τα αριστουργηματα της folk τραγουδοποιας, αξεπεραστο μεχρι και σημερα κατ’εμε απο οποιονδηποτε μετεπειτα. Και πρεπει να λαβουμε υποψην και το ιστορικο πλαισιο – το να κυκλοφορησει καποιος ενα δισκο με ακουστικα instrumental σημερα μπορει να μας φαινεται πολυ νορμαλ, αλλα για την εποχη του ηταν σχετικα πρωτογνωρο. Μιλαμε για μια εποχη οπου η country blues (αλλα και παλαιοτερα ειδη οπως η πρωιμη bluegrass) ειχαν σχεδον υποστει διαγραφη απο τη συλλογικη μνημη, με την πλειοψηφια της γενιας του Fahey να μην εχουν ιδεα περι αυτης της μουσικης. Mια εποχη που folk μουσικη σημαινε Kingston Trio wannabees και που η κιθαρα ειχε σχεδον αποκλειστικα ρολο συνοδευτικο φωνης ή ως ρυθμικο οργανο. Πολυ συντομα θα αλλαζε αυτο με το folk revival των ‘60ς, αλλα σκεφτειτε οτι πολλοι νεοι των ‘60ς πολυ απλα δεν ειχαν ακουσει ποτε κανεναν να παιζει, με αυτον τον τροπο μαλιστα, το ειδος μουσικης που επαιζε ο Fahey, ηταν για πολλους ενα πρωτογνωρο ακουσμα το οποιο. John Fahey - Coelecanths John Fahey – Summertime Παρεπιπτοντως, ο Fahey ειχε και ενα ταλεντο στο γραψιμο, συχνα γραφωντας μακροσκελη liner notes στους δισκους του που μπαινανε σε fiction χωραφια, συχνα παρωδωντας τις εκθεσεις ιδεων που συνοδευαν συχνα τοτε folk δισκους, αλλα και αλλα αυτονομα short stories με κοινη μυθολογια και θεματοπλασια. Αυτες οι μικρο-ιστοριες, οι οποιες κυμαινοταν απο ημι-βιογραφικες μεχρι wild, disturbing fiction επηρεασμενα απο προσωπικα του τραυματα και φαντασματα, κατεληξαν (σχεδον τυχαια) προς το τελος της ζωης του να εκδοθουν σε δυο συλλογες, How Bluegrass Music Destroyed My Life (το πρωτο πρωτο μουσικο του μικροβιο ο Fahey το κολλησε ακουγωντας πιτσιρικας τον Bill Monroe να τραγουδαει το Blue Yodel no. 7) και Vampire Vultures. Ειναι εξαιρετικο reading material και τα δυο. Bonus round: Fahey live at Varsity ‘81 Guitar geekery: Τα πρωτα χρονια της καριερας του ο Fahey επαιζε μια Gibson-made Recording King Ray Whitley model 1027 του 1939. Απο τα μεσα του ’60 ξεκινησε να χρησιμοποιει μια πανεμορφη, και πολυ σπανια Bacon & Day Senorita, η οποια καπου στα ‘70ς εξαφανιστηκε και εκτοτε ο Fahey το γυρισε σε Martin D35 (υπαρχει και μια φωτο του με μια D76, που ειναι πρακτικα το ιδιο οργανο). Slide επαιζε κυριως πανω σε μια Weissenborn (Kona Style 3). Προς το τελος της ζωης του, οπου εκανε την επανεμφανιση του και στροφη προς ηλεκτρικο ηχο επαιζε με διαφορα οργανα - μερικες Blueridge dreadnoughts, μια Fender tele με διπλους, μια neck-trhough (?) 335ish… Recommended listening: Σχεδον ολα, η εξεταση θα ειναι εφ’ολου υλης. Αλλα μπορειτε να ξεκινησετε με Death Chants, Breakdowns & Military Waltzes (1963) και The Transfiguration of Blind Joe Death (1965) για πρωιμο υλικο, Requia (1967) και Days Have Gone By (1967) για τη μεση περιοδο του, Fare Forward Voyagers (1973) για μερικα απο τα καλυτερα long-form εργα του και τελος Red Cross (2003) για τα ambient ηλεκτρικα πονηματα στο τελος της ζωης του. Further reading: Υπαρχουν παρα πολλα (και καλα) αρθρα, συνεντευξεις, obituaries αλλα και full-length βιογραφιες για τον Fahey εκει εξω που ευκολα βρισκει κανεις με ενα ψαξιμο, αλλα θα σας αφησω ενα αγαπημενο κειμενακι εδω. Eπισης γενικοτερα στην σελιδα αυτη υπαρχουν liner notes απο τους δισκους του, διαφορα αλλα γραπτα, ταμπλατουρες, σημειωσεις κλπ... https://www.johnfahey.com/pages/ac1.html CHAPTER 2: FAHEY’S TAKOMA CONTEMPORARIES Ο Fahey ειχε αναλαβει στην Takoma αρκετους συγχρονους του καλλιτεχνες, και ιδιαιτερα νεους κιθαριστες με παρομοια φιλοσοφια και στυλ στην ακουστικη κιθαρα. Eδω θα δουμε μερικους απο αυτους, και κυριως τους Robbie Basho και Leo Kottke. Robbie Basho Oποια κουβεντα του American Primitive περαν του Fahey λογικα πρεπει να ξεκινησει απο τον Basho. O Robbie Basho ηταν ευκολα ο πιο ιδιοσυνγκρατικος κιθαριστας που προηλθε ποτε απο τον χωρο του American primitive, και ισως και ο πιο γνωστος μετα τον Fahey. Γεννημενος το 1940 ξεκινησε το 1959 να ασχολειται με την ακουστικη κιθαρα, εν μερει λογω της επαφης του με τον Fahey στο κολεγιο. Το 1965 κυκλοφορει τον πρωτο του δισκο, The Seal of the Blue Lotus, μια απο τις πρωτες κυκλοφοριες της Takoma Records. Aκολουθησαν αρκετοι δισκοι στην συντομη καριερα του, με standouts τους The Falconer’s Arm I & II, Visions of the Country (προσωπικο αγαπημενο) και Art of the Acoustic Steel String Guitar 6 & 12. Ο Basho, οπως ισως προδιδει το (καλλιτεχνικο) επιθετο του ειχε μια μανια με τις Ασιατικες κουλτουρες. Αν και ινδοασιατικα στοιχεια εμφανιζονται και στις δουλειες του Fahey, ωχρειουν μπροστα στην προσεγγιση του Basho – τα κομματια του ειναι πολυ εντονα επηρεασμενα απο την ινδικη (κυριως) μουσικη κουλτουρα. Οι φορμες του ειναι πολυ πιο ελευθερες, εχωντας ξεφυγει περαν αναγνωρισης απο τα country blues, με τα κομματια να εχουν συχνα τον ατελειωτο με εντονα bursts δραστηριοτητας, με φρασεολογια μιμουμενη αυτη του sarod, σε ανορθοδοξα ανοιχτα κουρδισματα. Ολη η αντιμετωπιση του επι του οργανου ηταν σχεδον μεταφυσικη/μυστικιστικη. Επισης αξιοπροσεκτη η χρηση της 12χορδης κιθαρας, την οποια ο Fahey ουδεποτε τιμησε ιδιαιτερα ενω ο Basho χρησιμοποιησε κατα κορον κυριως λογω του droning χαρακτηριστικου της. Τελος ο Basho ηταν ενας απο τους ελαχιστους τους χωρου που παραβιασαν τον αυστηρα instrumental χαρακτηρα του ειδους, εχωντας ηχογραφησει και πιο τυπικα σε φορμα τραγουδια αλλα και ενιοτε κανωντας σποραδικα vocalisations και απαγγελιες μεσα στα long-form raga του. Robbie Basho – Green River Suite Robbie Basho – Rocky Mountain Raga Ολα αυτα σε συνδυασμο κανουν τον Basho εναν απο τους πιο ιδιαιτερους του χωρου, και τελειως cult, σε σημειο που ισως θα επρεπε να μιλαμε και για υπο-υποειδος δικο του. Η καριερα του Basho, αν και prolific διεκοπη δυστυχως αδοξα οταν πεθανε στην ηλικια των 45 σε ενα φυσιοθεραπτικο ατυχημα. Robbie Basho – Blue Crystal Fire Guitar geekery: Η κιθαρα σημα-κατατεθεν του Basho ειναι η 12χορδη που χρησιμοποιουσε σε ολη τη διαρκεια της καριερας του. Aγνωστου κατασκευαστη και ακριβους χρονολογιας, αλλα μαλλον προερχομενη εκ Μεξικου καπου στις αρχες αρχες του 20ου αιωνα ,αμεσα αναγνωρισιμη απο το 3-piece καπακι. Eνιοτε επαιζε και με μια 6χορδη Weymann απο τα late ‘20s. Recommended listening: αναφερθηκαν παραπανω αλλα Visions of the Country (1978), Venus in Cancer (1969), Falconer’s Arm I & II (1967) και Art of the Acoustic Steel String Guitar 6 & 12 (1979). Leo Kottke Αντικειμενικα, ο Kottke ειναι ισως ο πιο ευρυτερα γνωστος απο ολο τον κυκλο του American Primitive, ισως επειδη απο πολυ νωρις ξεφυγε απο την κλασσικη συνταγη. Σε αντιθεση με τον Basho που πηγε σε ολο και πιο καλτ avant-garde μονοπατια ο Kottke ανεπτυξε ενα αρκετα πιο ευκολοπεπτο στυλ (το λεω χωρις καμια διαθεση υποτιμησης), αποκτωντας και πολυ πιο ευρυ ακροατηριο και αποδοχη. Ειναι ισως ο λιγοτερο American primitive of the bunch, ειδικα τωρα πλεον, αλλα με τετοιο calibre ειναι αδυνατον να μην τον αναφερουμε μιας και απο εκει ξεκινησε. Leo Kottke – I Yell at Traffic Τρομερος υπερμαχος της 12χορδης κιθαρας, την εκανε σημα κατατεθεν του. Με πολυ ιδιαιτερο ηχο, και λογω χορδων και λογω της εντυπωσιακης τεχνικης του, κανονικο πολυβολο κατα ωρες. Συχνα επισης τραγουδαει ενω παιζει, ενα παραπτωμα (sic) που συμμεριζεται με τον Basho, αλλα οπως και ο Basho καταφερνει ωρες ωρες να ειναι αρκετα charming. Leo Kottke – Hear the Wind Howl Leo Kottke – The Ice Field Ο Kottke συνεχιζει να ειναι ενεργος και σημερα, εχωντας ξεπερασει κατα καιρο σοβαρα προβληματα με την ακοη του και με τα χερια του. Μαλιστα πολυ προσφατα ειχε και μια εμφανιση στο NPR Tiny Desk μαζι με τον Mike Gordon των Phish. Leo Kottke – The Politics of Tuning/Tribute to John Fahey Guitar geekery: Στις αρχες χρησιμοποιουσε μια Gibson B-45-12, καθως και μια Martin που ειχε υποστει του κοσμου τις αλλαγες, νομιζω μετατραπη σε 12χορδη μετα απο πολυ σοβαρη ζημια, κατι τετοιο. Ακολουθησαν αρκετες κιθαρες του Bozo Poduvanak (οπως αυτη στην παραπανω φωτο, με το κλασσικο headstock λατερνα), που ηταν ισως και το σημα κατατεθεν μεχρι και που αρχισε να παιζει με Taylor κιθαρες. Για αρκετο καιρο η Taylor εβγαζε και signature Kottke μοντελο, cutaway jumbo με μαονι back and sides σε 6χορδη και 12χορδη εκδοση. Απο παλια, και ειδικα τωρα που εχει αφησει τις Taylor απ’οσο ξερω, παιζει και με ενα στρατο απο boutique οργανα διαφορων κατασκευαστων, οποτε γινεται λιγο χαος – τελευταια κυκλοφορει με μια μικρη Muiderman. Γνωστος ανεκδοτο τελος το οτι δεν δισταζε να παρει ενα σουγια και μεσω του soundhole να αρχισει να σκαβει τα braces σε διαφορες κιθαρες του, αν θεωρουσε οτι ηταν overbraced και δεν λαλουσαν αρκετα. Recommended listening: 6- and 12-string Guitar (1969), Mudlark (1971) απο τα παλια του, αλλα δυστυχως δεν εχω ακουσει και πολλα για να εκφερω γνωμη επι του νεοτερου output του. Peter Lang Φιλος του Fahey και του Kottke, ο Peter Lang μπηκε στο ροστερ της Takoma και κυκλοφορησε το 1973 τον δισκο The Thing at the Nursery Room Window. To στυλ του πεφτει καπου αναμεσα στους προαναφερομενους Fahey και Kottke, και μαλιστα οι τρεις τους κυκλοφορησαν και ενα αρκετα αξιολογο δισκο ως τριο. Η καριερα του Lang απο το ’80 και μετα ειναι σχετικα σποραδικη, μιας και για αρκετο καιρο δεν ασχολουταν με την μουσικη full time. Peter Lang – When Kings Come Home Peter Lang – Red Meat on the Road Max Ochs Αλλος ενας απο την παρεα του Fahey (και ξαδερφος του Phil Ochs, for all that’s worth). Ο Ochs ομολογουμενως δεν ειχε καποια ιδιαιτερη καριερα την περιοδο που ηταν ενεργος ο Fahey και οι υπολοιποι της Takoma, περαν απο μια συμμετοχη του σε ενα compilation τους. Εχει βγαλει ομως τωρα στα γεραματα μερικα ενδιαφεροντα πραγματακια, στο πλαισιο του ολου revival του ειδους που ξεκινησε η Tompkins Square Records. Max Ochs – Oncones Mark Fosson O Mark Fosson ειναι αλλος ενας απο τους διασωσμενους της Tompkins Square. Στα τελη του ’70 στελνει ενα demo στον Fahey, ο οποιος ενθουσιαζεται με το παιξιμο του και τον καλει να ηχογραφησει για την Takoma. Δυστυχως η Takoma τοτε αντιμετωπιζε ηδη σημαντικες οικονομικες δυσκολιες και πανω που ο Fosson ηχογραφησε το αλμπουμ του, η δισκογραφικη βαρεσε διαλυση και ο δισκος δεν βγηκε ποτε. Ευτυχως εν τελει δεν πηγε χαμενη η δουλεια του, μιας και καταφερε με μερικες δεκαετιες καθυστερηση να κυκλοφορησει αρκετο υλικο (oρισμενο στην Tompkins), συμπεραλαμβανομενου και αυτου του πρωτου δισκου that never came to be. Και παλι καλα, γιατι εχει μερικα πολυ γουστοζικα κομματια. Mark Fosson – The Creeper Mark Fosson – Come Back John CHAPTER 3: CONTEMPORARY ΑPG Παμε λιγο να ξεφυγουμε λιγο απο τον Fahey και την παρεα του στην Takoma και να δουμε μερικους πιο συγχρονους καλλιτεχνες του ειδους. Οι δεκαετιες του ’80 και ’90 δεν εχουν και κατι τρομερο να προσφερουν στην παρουσα συζητηση, καθως η κιθαριστικη ακουστικη μουσικη της εποχης ακολουθουσε κυριως αλλα προτυπα, οπως το πιο New Age στυλ του William Ackerman και της Windham Hill Records (Αlex De Grassi, Michael Hedges κλπ). Αξιζει ισως να σημειωθει οτι ο Ackerman, αρχιτεκτονας αυτου του νεου κινηματος, συχνα μιλαει για την καταλυτικη στιγμη οπου ακουγωντας τον Fahey του ηρθε η επιφωτιση να κανει κατι αντιστοιχο, δηλαδη οχι μονο να γραφει την δικη του μουσικη αλλα και να στησει δικια του δισκογραφικη και να δημιουργησει ολοκληρη σκηνη απο ομοιδεατες του. To American Primitive Guitar, με επιστροφη στο στυλ και προσεγγιση του Fahey και της παρεας του εκανε την επανεμφανιση του μετα τα ‘00s κυριως χαρη στην επανεμφανιση του ιδιου του Fahey στα late ‘90s, σε νεους μουσικους οπως τον Jack Rose (παρακατω), καθως και στις προσπαθειες της δισκογραφικης Tompkins Square. Ιδρυθηκε το 2005 απο τον Josh Rosenthal και η πρωτη της κυκλοφορια ηταν το compilation Imaginational Anthem, ενας δισκος με συμμετοχες απο το ευρυτερο fingestyle φασμα αλλα περιεχωντας πολλους της APG σχολης, αναζοπυρωνοντας το ενδιαφερον στο ειδος. Απο τοτε η δισκογραφικη εχει κυκλοφορησει πολυ υλικο, απο περαιτερω volumes του Imaginational Anthem, νεες δουλειες απο τον APG και μη χωρο αλλα και re-releases παλαιοτερου υλικου. Δεν ειναι οι μονοι φυσικα, VHF, Strange Attractors Audio House, Three Lobed Recordings ειναι αλλα labels ενεργα στον χωρο. Jack Rose O Jack Rose ειναι περαν αμφισβητησης ο πιο διακεκριμενος της νεωτερης γενιας, και κατ’εμε το νο. 2 στοπ για οποιον ενδιαφερεται για το ειδος, μετα τον Fahey. Γεννημενος το 1971, ξεκινησε την καριερα του στα 90s ως μελος της noise punk μπαντας Pelt και συντομα αρχισε και σολο fingerstyle καριερα (ahead of the curve για την επαναβιωση του ειδους). Το 2004 κυκλοφορει τον δισκο Raag Manifestos, με το περιοδικο Wire να τον συμπεριλαμβανει στους top 50 δισκους της χρονιας, συμβαλωντας στην δημοφιλια του Rose και εκτος των US. Το 2005 ακολουθησε ο δισκος Kensington Blues, μια seminal κυκλοφορια για το χωρο οπου ο Rose εθεσε νεα standards με το κραμα country blues, ragtime και raga που κατεθεσε. Με τρομερη δεινοτητα οχι μονο στην 6χορδη αλλα και στην 12χορδη και στην lap steel κιθαρα, γρηγορα καθιερωθηκε ως household ονομα στον fingerstyle χωρο. Δυστυχως η trailblazing καριερα του ηταν συντομη – πεθανε αιφνιδια το 2009, μολις 38 χρονων. Jack Rose – Rappahanock River Rag (for William Moore) Jack Rose – Νοw that I’m a Man Full Grown Jack Rose – Cross the North Fork Guitar geekery: Taylor Dreadnoughts κυριως. H κυρια κιθαρα του ηταν μια 510 του ‘86 (exceptional και τρομερα δυνατης εντασης οργανο συμφωνα με τον Glenn Jones, απο την Lemon Grove εποχη της Taylor) και μια νεοτερη 310 για touring. Taylor ηταν και η 12χορδη που χρησιμοποιουσε συνηθως, δεν ειμαι σιγουρος τι μοντελο ηταν αλλα φαινεται Grand Concert something. Lap steel επαιζε με μια Weissenborn-style φτιαγμενη απο τον Pete Howlett. Recommended listening: Kensington Blues (2005) προφανως, Raag Manifestos (2004), Luck in the Valley (2010, posthumous release). Glenn Jones Ο Glenn Jones για μενα λειτουργει ολιγον τι ως γεφυρα μεταξυ της παλιας φρουρας και της νεας. Γεννημενος το 1953, δημιουργησε το 1990 την post-rock μπαντα Cul de Sac. Ως ενας απο τους εμπλεκομενους στην επαναφορα του Fahey στα mid-90s, το 1997 κυκλοφορει (με τους Cul de Sac) και ενα δισκο συνεργασια (τι συνεργασια, κοντευαν να παιξουν φαπες καθε τρεις και λιγο) με τον Fahey, The Epiphany of Glenn Jones. Απο το 2000 ξεκιναει και τις πρωτες σολο fingerpicking κυλοφοριες του. Koντινος φιλος του Jack Rose, ειχαν και τις εκαστοτε συνεργασιες τους οπως το The Things That We Used To Do. Πολυ evocative παικτης και βασιλιας του partial capo, που χρησιμοποιει συνεχως με πολυ εξυπνα αποτελεσματα. Glenn Jones – The Great Pacific Northwest Glenn Jones – Of it’s Own Kind Glenn Jones – Portrait of Basho as a Young Dragon Guitar geekery: Guild 6-string dreads, κυριως vintage. Ειναι γνωστος λατρης τους, και τακτικο μελος στο Let’s Talk Guild forum. Μια Brazilian rosewood D50 ηταν η main κιθαρα του για πολλα χρονια, πλεον παιζει κυριως με DV72 και D66. Recommended listening: The Wanting (2011), Against Which The Sea Continually Beats (2007). Daniel Bachman Περναμε στους πολυ νεους τωρα, με εναν απο τους πιο promising της τωρινης γενιας. Γεννημενος το 1989, στα 23 του ειχε ηδη βρεθει για set πισω απο το NPR Tiny Desk και μολις τον Γεναρη κυκλοφορησε το 11ο (νομιζω?) album του. Παιζει κατα κορον 6χορδη και lap steel, οπως ο Fahey και ο Rose, με αντιστοιχα “τσαπατσουλικο” στυλ αλλα τρομερη ορμη και παλμο. Η προ-τελευταια δουλεια του αρχιζει να παιζει λιγο και με ambient ηχητικα στοιχεια και στουντιακα manipulations, οποτε εχω πολυ ενδιαφερον να δω πως θα εξελιχθει. One to look out for, τωρα που σταματησαμε να ασχολουμαστε με πεθαμενους. Daniel Bachman – Mount Olive Cohoke Daniel Bachman – Coming Home Bonus round: Daniel Bachman – Axacan release performance Guitar geekery: Guild D-55, 1971 Martin D-18, αγνωστη Weissenborn-style για lap-steel. Recommended listening: Jesus I’m a Sinner (2013), Axacan (2021), Seven Pines (2012). Chuck Johnson Ολιγον τι αινιγματικη φιγουρα μουσικα ο Johnson, καθως ασχολειται με αρκετα διαφορετικα μουσικα ειδη, με τους δισκους τους να ειναι τελειως disparate μεταξυ τους, αναλογως με το project απο το οποιο προηλθαν (δεν ειναι πολυ του mix n match). Περαν του ακουστικου fingerstyle ασχολειται πολυ με synth based ambient μουσικη, μουσικη για εικονα καθως και experimental pedal steel σκηνικα. Στο χωρο του fingerstyle που συζηταμε τωρα ομως εχει βγαλει απο το 2011 μια τριλογια album τρομερα αξιολογη, απο τα αγαπημενα μου και τα 3 – A Strugglle not a Thought, Crows in the Basilica και Blood Moon Boulder. Chuck Johnson – Silver Teeth in the Sun Chuck Johnson – The Stars Rose Behind Us Gwenifer Raymond Εκ Ουαλιας ορμωμενη η Raymond, δεν αστειευεται καθολου. Πολυ δυνατα chops στο στυλ του Fahey, πολυ fury και ενιοτε και μερικα ιντερλουδια στο banjo. Σπαει σιγα σιγα και το καλουπι του ειδους σε white guy music, αλλη μια φωνη to look out for στο χωρο. Gwenifer Raymond – The Three Deaths of Red Spectre Gwenifer Raymond – Off to See the Hangman, Pt. II James Blackshaw Παραμενουμε στο Ηνωμενο Βασιλειο με τον Blackshaw, εναν κατ’εξοχην 12χορδο contemporary κιθαριστα. Τρομερος τεχνιτης, παιζει με τεχνικη δεξιου χεριου ξεκαθαρα βγαλμενη απο το χωρο της κλασσικης κιθαρας και με νυχια αντι για fingerpicks. Eιδικα για 12χορδη κιθαρα, εχει μια καθαροτηρα ηχου που θα την ζηλευε νομιζω και ο Kottke. Μεγαλος φαν του γεματου παιξιματος, πολλα κομματια του εχουν μια wall of sound προσεγγιση, η οποια πηγε σε extremes σε albums του οπως το The Glass Bead Game ξεφευγωντας απο τη σολο φυση του ειδους. American Primitive meets Phillip Glass σκηνικα. Eιχε περασει και απο το six dogs πριν απο καμια δεκαρια χρονια, αν τυχον τον πετυχε/θυμαται κανενας... James Blackshaw – The Cloud of Unknowing James Blackshaw – Cross Rob Noyes O Rob Noyes καλυπτει με την μουσικη του ενα middle ground μεταξυ του APG και της πολυ λιγοτερο bluesοειδους σχολης του Davy Graham, Bert Jansch κλπ (τους οποιους για ευνοητους λογους δεν αγγιξα εδω), πολυ γουστοζικο blend. Κατα κορον 12χορδος και αυτος, με ψυγματα Kottke στον ηχο του φυσικα. Δυστυχως δεν εχει πολυ υλικο διαθεσιμο online, αλλα αν βρειτε στο bandcamp τον δισκο The Feudal Spirit give it a spin, ειναι εξαιρετικος. Rob Noyes - Magic on Television / Vout / The Sniper's Dream FIN Υ.Γ. Αν υπηρχε βραβειο για το μακρυτερο ποστ νομιζω το κερδισα.
    13 βαθμοί
  2. Τα πιο πολλά "μπράβο" πάνε σε σένα Γιάννη που ήσουν εκεί, παρ' όλο που πέρασες μια σοβαρή περιπέτεια με την υγεία σου λίγες μέρες πριν.
    10 βαθμοί
  3. Εκτός από τα prog και τα jazz (τα τελευταία φυσικά και δεν γινονταν ποτέ mainstream) σε ΟΛΕΣ τις εποχές ,και στα 70s, έβγαιναν και ένα κάρο ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ. Σκουπίδια που προωθούσαν οι δισκογραφικές και...ΟΧΙ οι πλατφόρμες....αλλά τα ΜΕΣΑ της εποχής (ράδιο και τηλεόραση) Τα ΙΔΙΑ Σκουπίδια προωθούν ΚΑΙ ΤΩΡΑ οι ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΚΈΣ, και όχι οι "πλατφόρμες " όπως λανθασμένα λες (ΟΛΟΙ οι καλλιτέχνες στο σημερινό τοπ 50 στο Spotify έχουν συμβόλαιο με δισκογραφική. ) Από εκεί και πέρα όπως έχουν ευτελιστει τα ΠΑΝΤΑ στην εποχή μας έτσι έχει ευτελιστει και η εμπορική μουσική . O κύριος λόγοςΔΕΝ είναι οτι ο κάθε πικραμένος μπορεί με μιΑ κομπιούτερ και 3 σπασμένα plug in να βγάλει "μουσική "... και να την ανεβάσει ... Σκέφτηκες ποτέ ότι ΔΕΝ φταίει η ΤΡΑΠ του κΟλου που έγινε έτσι η....κοινωνία αλλά η...κοινωνία που η κυρίαρχη μουσική είναι η τραπ του κΟλου? Με άλλα λόγια η μουσική απλά ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΖΕΙ την ΣΑΠΙΛΑ της εποχής...δεν φταίνε οι....πλατφόρμες οι οποίες κάνουν ΑΚΡΙΒΩΣ την ίδια δουλειά που έκαναν τα ραδιόφωνα τοτενες στα 70s που όλα ήταν υπέροχα, δεν υπήρχε πονηρΓια & τρώγαμε πΣωμι και ελιά με τον Κωτσο βασιλιά :) (δεν είχαμε γιατί τον είχε στείλει η χούντα βακανσ αλλά λΑιμε τωρα)
    9 βαθμοί
  4. Ρε παιδιά, κάνουμε ότι δε βλέπουμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο με τα αστεράκια. Ας πούμε λοιπόν ότι ανεβάζει γνωστό και ενεργό μέλος του φόρουμ ένα κομμάτι στο music (όπως συμβαίνει ούτως ή άλλως με το 90% των κομματιών που ανεβαίνουν), το οποίο όσο πιο αντικειμενικά γίνεται, αξίζει το πολύ 2 αστέρια. Είναι ξέρω γω πρόχειρο, κακογραμμένο κλπ. Θα του βάλει ποτέ κανείς το 1 1/2 αστέρι που αξίζει; Όχι. Θα πάρει το λιγότερο 3 και πάνω. Θα αντιπροσωπεύει λοιπόν η "αστερική" βαθμολογία το επίπεδο κομματιού; Όχι. Τι τα θέλουμε λοιπόν τ' αστέρια εγώ δεν καταλαβαίνω. Ας μείνουμε στην κριτική με σχόλια για όποιον θέλει.
    8 βαθμοί
  5. Ένα συνηθισμένο λάθος είναι να τοποθετεί κάποιος τον εαυτό του στο επίκεντρο της αγοράς ενώ ο κατασκευαστής έχει κάτι διαφορετικό στο σχεδιασμό του. Δεν έχει σημασία αν εγώ θα πλήρωνα διπλή τιμή για όργανο του CS. Κάποιοι τα πληρώνουν κάθε μέρα. Δεν έχει σημασία αν εγώ θα αγόραζα ηλεκτρικό αυτοκίνητο με επιχείρημα π.χ. την αυτονομία. Είναι δεκάδες χιλιάδες στη λίστα αναμονής. Δεν έχει σημασία αν η χωριάτικη κάνει 50 ευρώ στη Μύκονο. Κάποιοι πηγαίνουν. Δεν είναι χαζός όποιος πληρώνει το custom shop όργανο, ούτε αυτός που παίρνει ηλεκτρικό αυτοκίνητο ούτε αυτός που πληρώνει 200 ευρώ το ταβερνάκι στη Μύκονο. Είναι καλύτερη η ποιότητα "στα ακριβά"? Τις περισσότερες φορές ναι, αλλά το υψηλό κόστος δεν είναι ο τρόπος να διασφαλίσεις στα τυφλά την ποιότητα ως αγοραστής. Βλέπεις, κρίνεις, αγοράζεις.
    8 βαθμοί
  6. Μου αρέσει που πάμε να αναλύσουμε πολιτικοοικονομικά -στρατηγικό- γεωπολιτικά και ξέρω γω το θέμα. Μια είναι η ανάλυση. Η φύση του ανθρώπου ...το πιο άχρηστο πλάσμα στον πλανήτη. Παρανοϊκοί πανταχόθεν στην εξουσία, είτε γιατί οι νορμάλ δεν ασχολούνται είτε γιατί τους ξεβράζει το σύστημα. Καλλίτερα να εξαφανιστεί αυτό το είδος.....όλοι μας δηλαδή.
    7 βαθμοί
  7. Εδω θα μπορουσε να ειχε κλεισει το θεμα. Υπαρχει κανεις που γεννηθηκε και μιλαγε και εγραφε? Απλα υπαρχουν αυτοι που μιλησαν διαβασαν και εγραψαν πιο γρηγορα απο τους αλλους και αυτοι που εφτασαν να γινουν μεχρι και ποιητες, συγγραφεις, ομιλητες κλπ. Αυτο οφειλεται στην αντιληψη του καθενος, κατι που αυξανει το ρυθμο μαθησης αλλα και στη δουλεια που θα ριξουν στη συνεχεια για να γινουν ποιητες και συγγραφεις. Η μαθηση της γλωσσας γινεται στην αρχη ακουγοντας τους αλλους να μιλανε, και σιγα σιγα παίρνοντας και μαθηματα. Σιγουρα υπαρχουν κι αυτοι που εγιναν χωρις καμια βοηθεια, σιγουρα ομως οι περισσοτεροι μαθητευσαν διπλα σε καποιον/καποιους δασκαλους. Τα ιδια ακριβως και στην κιθαρα, στο phrasing κλπ. Δεν υπαρχει εμφυτο. Αναπτύσσεται. Το λεγομενο "ταλεντο" (η αντιληψη ουσιστικα του καθενος πανω στο καθε συγκεκριμενο θεμα κατα την αποψη μου) δινει τη δυνατοτητα γρηγορου ρυθμου αναπτυξης. Η δουλεια κανει πραγματικοτητα αυτην την δυνατοτητα. .
    6 βαθμοί
  8. Ο Γιώργος είναι πραγματικά ένας υπέροχος άνθρωπος. Και απίστευτος κιθαρίστας και μουσικός.
    6 βαθμοί
  9. κριμα να μην ειμαι καπου κοντα....
    6 βαθμοί
  10. Το πιάσιμο της πένας είναι ίσως το πιο υποκειμενικό πράγμα που υπάρχει στο παίξιμο της κιθάρας. Δεν έχει κανένα νόημα να αναλύουμε τι και πώς. Αν πάρουμε τους γνωστούς, θα βρούμε ένα σωρό "ανορθόδοξους" τρόπους πιασίματος.
    6 βαθμοί
  11. Eννοείς αυτούς που απορούν γιατί εξοπλιζόμαστε απέναντι σε μία χώρα που ο πρωθυπουργός της κάνει επίσημες δηλώσεις με φόντο χάρτη μίας "γαλάζιας πατρίδας" που περιλαμβάνει εδάφη όλων των γειτονικών της χωρών; Θα ήθελα όσο τίποτα να μην υπήρχε η αναγκαιότητα για αμυντικούς εξοπλισμούς και να έπεφτε όλο το χρήμα σε παιδεία,υγεία,κ.λ.π. Που θα ήταν ίσως εφικτό αν είχαμε γείτονες τίποτα Σουηδούς ή Πορτογάλους,αλλά δυστυχώς δεν είναι έτσι. Και αυτό χωρίς να έχω τίποτα με τον μέσο Μεχμέτ που περιμένει στην ουρά για ψωμί και το τελευταίο που τον νοιάζει είναι οι μπούρδες του σουλτάνου. Έχω πάει Κωνσταντινούπολη τελευταία φορά πριν δύο χρόνια και μια χαρά άκρη έβγαζα. Η Ελλάδα με αφορμή το ουκρανικό,θα πρέπει επιτέλους να μάθει ότι αν δεν φροντίσει να είναι αξιόμαχη σε περίπτωση που δεχτεί επίθεση,δε θα τη σώσει κανείς. Όμως το θέμα δεν είναι οι εξοπλισμοί. Αλλά ότι έχει καλλιεργηθεί επί δεκαετίες η αποστροφή προς την έννοια πατρίδα και καθετί ελληνικό. Με αποτέλεσμα να καπηλεύονται αυτές τις έννοιες ψυχοπαθείς με σβάστικες και χλαμύδες, έχοντας ως αντίβαρο ΝΑΥΑΓΙΑ της ζωής μπαφοαμπελοφιλόφους no borders καλλιεργητές λεφτόδεντρων ή επίδοξους καταληψίες νομισματοκοπείων. Κοντολογίς,καμία ελπίδα.. Δυστυχώς μετά το '74 και τα Ίμια, θα ξαναπάθουμε μπας και επιτέλους μάθουμε..
    6 βαθμοί
  12. Παίξε εσυ ενα σόλο δικό σου, και βάλε τον Γκίλμουρ να το παίξει, να δουμε τι και πως. Γνώμη μου, μην αναλώνεσαι να κοπιάρεις φρασεις και ήχους....εκτός αν σε διασκεδάζει.
    6 βαθμοί
  13. Πάλι τραπ θα άκουγαν και 200 ευρώ να έκανε. Είναι η ΠΛΕΙΟΨΗΦΊΑ δεν έχεις καταλάβει ότι ΕΜΕΙΣ ζούμε ανάμεσα τους ,όχι το αντίστροφο. Σου ξανα-λεω: Γύρναγα σήμερα σπίτι με τον μικρό από το σχολείο και στο διπλανό Λυκειο ολόκληρες...γαιδουρες και ολόκληροι μαντράχαλοι 17 ετών ΜΟΥΓΚΡΙΖΑΝΕ και έκαναν διαφορά...ΖΩΑ έξω από το σχολείο.... Tι μουσική περιμένεις να ακούσουν όλοι αυτοί?
    5 βαθμοί
  14. Μία απαραίτητη διευκρίνιση: όταν χρησιμοποιούμε ad-blocker ας θυμόμαστε ότι τον ad-blocker δεν τον έφτιαξε κάποιος εσωτεριστής με ανιδιοτελή κίνητρα για να συνταχθεί μαζί μας στον αγώνα μας ενάντια στα καπιταλιστικά ιδεώδη. Ο ad-blocker είναι λογισμικό, όχι ξόρκι, στο οποίο μάλιστα δίνουμε έκτακτες "ελευθερίες", για να παρακολουθεί τι βλέπουμε, και, με τη σειρά του, να μας "δίνει" σε κάποιον φορέα, ο οποίος κάλλιστα μπορεί να μη δεσμεύεται καν από το κανονιστικό πλαίσιο GDPR (π.χ. αν εδρεύει εκτός Ε.Ε.). Υπάρχουν τουλάχιστον δύο εταιρείες-μεγαθήρια που δημόσια δηλώνουν ότι συγκεντρώνουν πληροφορίες-χρυσάφι από plug-ins που χρήστες εγκαθιστούν στον browser τους, ενώ μπορείτε να είμαστε βέβαιοι ότι τόσο το Opera όσο και το Samsung Internet περιέχουν (ότι περιέχουν) με το αζημίωτο. Ή αλλιώς: "άλλο ο ανοιχτομάτης και άλλο ο αυγουλομάτης". Από την πλευρά των ανθρώπων του marketing, θέλω πραγματικά να ευχαριστήσω όσους χρησιμοποιούν ad-blockers και να τους παρακαλέσω να βάλουν κανά-δύο ακόμη, μήπως και ξεφύγει καμία ατίθαση διαφήμιση.
    5 βαθμοί
  15. Παιδιά μην μπερδεύουμε τα πράγματα. Πεντατονικές κλίμακες χρησιμοποιούνται σε πολλά είδη μουσικής και από αρχαιοτάτων χρόνων. Αυτό δε σημαίνει ότι οι ρίζες τους είναι ελληνικές. Αν θέλουμε να το πάμε χρονολογικά μάλιστα, οι Κινέζοι ήταν μάλλον οι πρώτοι που τις χρησιμοποίησαν.
    5 βαθμοί
  16. Το ότι πληρώνεις τον μάστορα και όχι την γραμμή παραγωγής Το ότι πληρώνεις premium κσύλα και όχι τάβλα από το σωρό Το ότι πληρώνεις το σηματάκι custom shop και όχι ένα απλό fender logo Γενικά το ότι θες να πληρώσεις την... «αρρώστια» σου, τα κάνει τόσο ακριβά
    5 βαθμοί
  17. Μα τι να σου αρέσει; Να λιώνεις από τη ζέστη από τις 8 το πρωί μέχρι τις 12 το βράδυ, να μην μπορείς να κάνεις μια δουλειά χωρίς να σου βγαίνει η γλώσσα έξω και να χρειάζεσαι 5 ντους τη μέρα; Ο μύθος του ελληνικού καλοκαιριού και η σχετική κουλτούρα όπου ένας ολόκληρος λαός περιμένει πώς και πώς να πάει Ιούνιος, έχει ξεκινήσει και συντηρείται κυρίως από αυτούς που μπορούν να είναι σε διακοπές 2 μήνες κάθε θέρος. Έτσι μάλιστα.
    5 βαθμοί
  18. Η λογική σταματά εκεί που ξεκινά η ιδεολογία. Και με την ιδεολογία μπορείς να χαρακτηρίζεις ότι θες και όποιον θες, όπως σε βολεύει για να στηρίξεις το παράλογο. Οι έννοιες έχουν πάρει διαζύγιο με πολλές σημαντικές λέξεις γιατί στόχος είναι η παραπλάνηση και η καταστροφή της λογικής συζήτησης που απαιτεί ορισμούς και επιχειρήματα. Έτσι και το ναζί, φασισμός, δημοκρατία, δικτατορία και πολλές σημαντικές λέξεις που βλέπουμε γραμμένες στους τοίχους της Αθήνας σε επιθετικά τσιτάτα κατα ομάδων ή της κοινωνίας. Ενα φόρουμ είναι τόπος συζήτησης και για να γίνει αυτή απαιτούνται κάποια δεδομένα στην αντίληψη κοινών εννοιών απο ένα λεξικό ή μια εγκυκλοπαίδεια τουλάχιστον. Δεν περιμένω να συμβεί κάτι τέτοιο και γι αυτό επιμένω σε συζητήσεις όπου η πίστη και η ιδεολογία δεν έχουν θέση. Εκει που υπάρχει μέθοδος και εφαρμοσμένη τέχνη. Οπότε μην εκπλαγείτε αν δείτε την κουβέντα να κλειδώνει.
    5 βαθμοί
  19. επίσης μια και αναφέρεστε για παιδιά. Μην κάνετε ησυχία. Το παιδί πρέπει να μάθει να ζει με θορύβους. Σε λογικά πλαίσια πάντα. Όπως πρέπει να μάθει με μουσική, με ομιλία κλπ κλπ
    5 βαθμοί
  20. Περίεργο. Από τη δική μου εμπειρία, έχω παρατηρήσει ότι πολλές φορές σε μια ακουστική κιθάρα, μετά από μερικά χρόνια, αλλάζει συνήθως προς το καλύτερο έως το πολύ καλύτερο, ο ήχος της. Και το action της, στα χέρια ενός καλου μάστορα, μπορεί να βελτιωθεί σημαντικά.
    5 βαθμοί
  21. @Pavloz Στο κάθε τι υπάρχει μία υποκειμενική και μία αντικειμενική διάσταση. Π.χ. η Κατερίνα είναι πιστή σύντροφος (αντικειμενικό) αλλά μαγειρεύει χάλια (υποκειμενικό). Το ίδιο ισχύει και σε ζητήματα μουσικής ή άλλης τέχνης. Π.χ. οι Beatles δεν μου αρέσουν (υποκειμενικό) αλλά είναι το σημαντικότερο γκρουπ της περιόδου στην οποία έδρασαν (αντικειμενικό). Οπότε δεν ισχύει ότι "ο υποκειμενικός παράγοντας είναι ο βασικότερος", είναι απλά ένα μέγεθος και - σε μία δημόσια συζήτηση - είναι το λιγότερο ενδιαφέρον μέγεθος (π.χ. τι με νοιάζει πραγματικά εμένα τι αρέσει σε 'σένα;). Το άλλο μέγεθος (το αντικειμενικό ντε) είναι που μπορεί να χρησιμεύσει σα βάση συζήτησης, γι' αυτό είναι απαραίτητο οι συζητητές να έχουν αποδεχθεί μερικές κοινές βασικές αρχές (π.χ. μιλάμε με "νούμερα πωλήσεων"), αλλιώς δε βγαίνει άκρη ποτέ. Οι πονηροί συζητητές (δεν εννοώ εσένα, ας πούμε ότι εννοώ εμένα), πετάνε μία εντελώς υποκειμενική τοποθέτηση και με όπλο την... αποφασιστικότητά τους να μην την αλλάξουν ποτέ, επιχειρούν να της δώσουν αντικειμενική υπόσταση. Εντάξει, ένα ρητορικό τρυκ είναι, αλλά - επειδή είμεθα και παλιοί - το αντιλαμβανόμαστε, δεν είμεθα κόπανοι. Ειδική σημείωση: το Life Of Brian είναι μυθοπλασία (το βλέπω μία φορά το μήνα, περίπου) και μάλιστα κωμική. Δεν μπορείς (ρητορικώς) να το χρησιμοποιείς σαν "παράδειγμα" για να τεκμηριώσεις μία άποψη, σε μία πραγματική αγορά στην τότε Ιερουσαλήμ δεν θα είχαν συμβεί αυτά τα περιστατικά (αυτό είναι που το κάνει αστείο).
    4 βαθμοί
  22. Η δική μου απάντηση είναι ναι και όχι ανάλογως. Κάποια πράγματα άπτονται της γενετικής: συνολική ευφυϊα, δάκτυλα που βοηθούν περισσότερο ή λιγότερο στο παίξιμο ενός οργάνου, έφεση σε motor skills, κλπ Κάποια άλλα πράγματα άπτονται της κουλτούρας, η οποία μπορεί να αποκτηθεί, κυρίως δε το καλό γούστο. Και τέλος η τεχνική είναι κάτι που σίγουρα μπορεί να διδαχτεί, σχεδόν στο οποιονδήποτε του μέσου όρου.
    4 βαθμοί
  23. Έ τότε, σόρυ κιόλας.., αλλά μην ασχολείσαι!
    4 βαθμοί
  24. Και μόνο που είμαι στο πλάνο που παίζει ο @gvour είναι για μένα ύψιστη τιμή. Ο θαυμασμός μου δε, το δέος μου παρατηρώντας τον προσπαθώντας να ρουφήξω μέσα μου κάθε κίνηση αλλά και να εντυπώσω την αρτιότητα στην απόδοση κάθε φράσης, νότας με τέτοια φυσική χάρη, με άνεση που αφοπλίζει τρομακτικά μαζί με το μεράκι που φαίνεται και ακούγεται.......... αποτυπώνεται στην έκφρασή μου τελείως αυθόρμητα και ειλικρινά. Φίλε μου καλέ μου συμφορουμίτη, υποκλίνομαι στη χάρη σου για άλλη μια φορά
    4 βαθμοί
  25. Ελειψες να ξερεις........
    4 βαθμοί
  26. Ψιλο-ιεροσυλίες αυτά που γράφετε, ω φίλοι..! Δεν ξέρω σε ποιο ακριβώς χρονικό σημείο έγινε η πανκ "αγαπημένο παιδί του κατεστημένου" (και αν όντως έχει συμβεί κάτι τέτοιο) αλλά πριν, για καμιά εικοσαριά χρόνια λειτούργησε σαν προσκήνιο της ροκ αισθητικής και της ροκ θεματολογίας, πράγματα που είχαν κυριολεκτικά πνιγεί από τον αρτιζανάλε ελιτισμό των δεινοσαυρικών γκρουπ της δεκαετίας του 70. Μην με παρεξηγείτε, είμαι φανατικός ακροατής όλων αυτών των γκρουπ, και ανάθεμα και αν υπάρχει κάτι πιο μακρυά ανάμεσα στο πανκ και ένα τύπο που μεγαλώνει κάπου στη Κυψέλη εκείνα τα χρόνια, αλλά αυτιά έχουμε, καρδιά έχουμε, ήταν αδύνατο να μην αντιληφθούμε τι γίνεται. Βάλτε λίγο Stiff Little Fingers ή Ian Dury και το ξανασυζητάμε. :)
    4 βαθμοί
  27. Προσπερνω τα σχολια ορισμενων, εξαλλου εχω εδω και καιρο στην πλεον αντισυστημικη χωρα του πλανητη με τον μεγαλυτερο λογο αμορφωσιας/πτυχιων δεν εχει και μεγαλο νοημα η συζητηση, το μονο που εχω να πω ειναι οτι αν και σεβομαι απεριοριστα το εργο των floyd, με βασικο πρωταγωνιστη τον Waters, ο συγκεκριμενος εχει μια ταχεια και οξεια ροπη προς το ραμολι τελευταια. Κριμα.
    4 βαθμοί
  28. Ίσως να το χω ξαναπεί, αλλά θεωρώ ότι μια κριτική πρέπει να γίνεται με περιγραφικό και λεπτομερή τρόπο. Δεν μπορείς απλά να λες "δε μου άρεσε", ή "είναι βαρετό". Πρέπει να περιγράφει την κρίση, το "γιατί", ιδιαίτερα αν συμπεριλαμβάνει βαθμολογία. Ειδάλλως, μια κριτική γίνεται ένα απλό σχόλιο, και η βαθμολογία χάνει την πραγματική αξία, που άμεσα επιρρεάζει μια "σωστή", καλά δομημένη κριτική. Συνεπώς, ίσως κάποιο να βλέπουν τον όρο "κριτική" ή "αξιολόγηση" και να νομίζουν ότι είναι κάτι πολύ σοβαρό και να μη θέλουν να μπουν στη διαδικασία. Προσωπικά μου αρέσουν πολύ οι κριτικές, και να κριτικάρω, αλλά ακόμη περισσότερο να με κριτικάρουν, μιας και πιστεύω πως ένα σοβαρό σχόλιο υπό τον όρο "κριτική" ή "αξιολόγηση" θα μου δώσει να καταλάβω αν αυτό που έχω δημιουργίσει, παίξει, εκτελέσει, κτλ, είναι εκεί που θα μπορούσε να είναι ή/και το πώς μπορεί να γίνει καλύτερο. Το πώς η μουσική περνά σε άλλα ζευγάρια αυτιά είναι ένα φοβερό εργαλείο για κάθε μουσικό. Θέλω να με λένε άσχετο και τρόμπα, μαζί με το γιατί φυσικά. Το πρόβλημα νομίζω είναι ότι ο μέσος ακροατής, πέραν του ότι η μουσική είναι υποκειμενική, νομίζω πως δε θέλει να φανεί σκληρός, και λέω φανεί γιατί φαίνεται η βαθμολογία που βάζει. Γι αυτό αρκετοί βάζουν 4-5 αστεράκια παρέχοντας μόνο υπερ-θετικά σχόλια, πράγμα που θεωρώ πληγωτικό για κάποιον που πραγματικά θέλει να βελτιωθεί. Υπάρχει και το να μη θέλει γιατί δε νοιώθει κατάλληλος έτσι ώστε να κρίνει κάποιον άλλο (ποιος είμαι εγώ για να κρίνω, μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε, κτλ) Άσε που έχουμε νομίζω όλοι παρατηρήσει λίγο-πολύ, ότι ακόμη και άτομα που υποτιθέμενα αναζητούν κριτική όταν δημοσιεύουν μια δημιουργία τους, εν τέλει δεν είναι ανοιχτοί σε κριτικά σχόλια, αδιαφορόντας, ή ακόμα και χλεβάζοντας αυτά. Αμα αρχίσουν να βλέπουν 1-2 αστεράκια, τότε θα φύγουν τελείως από το φόρουμ, σκεπτόμενοι "δεν ανήκω εδώ". Λύσεις: - Θα μπορούσαν να βγου τελείως τα σχόλια και να πρέπει να βάλει κάποιος βαθμολογία προκειμένου να σχολιάσει. Έτσι θα υπάρχουν πολλές αξιολογήσεις και ο μέσος όρος θα είναι πιο "αληθινός" ας πούμε. Ή να μπορεί ο χρήστης να αφήσει σχόλιο μόνο αν έχει αφήσει κριτική. - Η βαθμολογία να σπάσει σε 3 διαφορετικά τμήματα, πχ, σύνθεση, εκτέλεση, μείξη. Μπορεί μια σύνθεση να είναι μοναδική και ευφάνταστη, αλλά να υστερεί σε ποιότητα λόγω μείξης ή προβλημάτων στην εκτέλεση. Ή μπορεί να είναι τέλεια η μείξη και το παίξιμο, αλλά να είναι ένα βαρετό 4-chord κομμάτι. Με αυτό τον τρόπο θα μπορεί να δει ο δημιουργός πιο ξεκάθαρα πού υστερεί, και θα μπορεί να πάρει τα πάνω του αν πχ έχει παίξει καλά, αλλά δε τα πάει καλά στη μείξη (που μπορεί να μην τον πολυενδιαφέρει και βασικά κιόλας) Εγώ πχ πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να εντυπωσιάζομαι από μια παραγωγή, αλλά να βαριέμαι απίστευτα τη σύνθεση. Δε μπορώ να βάζω απλά 3* μόνο και μόνο γιατί είμαι progressivάς και βαριέμαι εύκολα.
    4 βαθμοί
  29. Έχει διαφημίσεις το Νόιζ; Πού; Αυτή πάνω δεξιά και αυτή κάτω κάτω;; Νοούνται αυτές ως διαφημίσεις; Γαλατάκι πίνει διαφημιστικώς το νόιζ! Θα με εξέπλητε αν υπάρχουν άτομα που ενοχλούνται από τόσο διακριτική διαφήμιση, πραγματικά. Δε νομίζω να μιλάμε γι' αυτό. (Ελπίζω δηλαδή)
    4 βαθμοί
  30. Ενα αλλο θεμα με το youtube ειναι το μοντελο με το οποιο πληρωνονται, ή μαλλον δεν πληρωνονται, οι δημιουργοι στην πλατφορμα απο τα διαφημιστικα εσοδα του site και ο διαχωρισμος (και η χολη) που υπαρχει μεταξυ δημιουργων και πλατφορμας. Μιλαμε για μια πλατφορμα η οποια ειναι εν γενει κενη και οπου το μονο πραγμα που προσελκυει τον κοσμο ειναι το περιεχομενο που ανεβαζει ενα πολυ μικρο μερος των χρηστων του, να τους πουμε content creators που ειναι και της μοδας. Eχει γινει μια αποπειρα να αποκτησει η πλατφορμα και social media χαρακτηριστικα αλλα περασαν και δεν ακουμπησαν. Δεν μπαινει κανενας στο youtube για να πιασει κουβεντα ή να συννενοηθει μεσω μηνυματων με τους φιλους του για το που θα πιουν καφε το απογευμα, οπως πχ θα εκανε κανεις στo messenger ή στο insta. Μπαινει ο κοσμος αποκλειστικα για να καταναλωσει video content. Και το content αυτο καταναλωνεται αρκετα πιο παθητικα απ'οτι σε αλλες πλατφορμες, με την διαφορα μεταξυ κοινου και δημιουργου πολυ πιο διακριτη απο οτι σε αλλα κοινωνικα δικτυα. Το αποτελεσμα ειναι οτι οι συμπαθιες του κοσμου βρισκονται σθεναρα με την πλευρα του εκαστοτε content creator και οχι της πλατφορμας. Οι φαν του Beato καλη ωρα (και του οποιουδηποτε Beato) θελουν να στηριξουν τον Beato και τις προσπαθειες του, και οχι απαραιτητα το Youtube ως πλατφορμα. Aυτο δεν θα ηταν κανενα προβλημα εαν υπηρχε στο youtube μια υγιης σχεση μεταξυ της πλατφορμας/εταιρειας και των content creator μελων της, οπου τα εσοδα (κυριως διαφημιστικα) καταμοιραζονται με ενα ικανοποιητικο τροπο και για τις 2 πλευρες (γιατι προφανως και πρεπει και το youtube να βγει ως εταιρεια, μη λεμε τα αυτονοητα). Το θεμα ειναι οτι ΔΕΝ υπαρχει κατι τετοιο. Υπαρχει τρομερη χολη αναμεσα στους youtubers και το youtube αυτο καθ'αυτο. Πραγματικα δεν ξερω ΕΝΑΝ που ενα ειναι ευχαριστημενος με την πλατφορμα, ΕΝΑΝ. Τα εσοδα απο τις διαφημισεις ειναι πενιχρα και σχεδον αμελητεα εκτος αν εισαι πραγματικα τεραστιο καναλι. Τo demonetisation ειναι μια δαμοκλειος σπαθη που πεφτει καθε τρεις και λιγο στα κεφαλια των creators, με τρομερα αδιαφανεις διαδικασιες και σχεδον κανενα recourse για την πλευρα του δημιουργου. Ειναι πρακτικα αδυνατον για οποιονδηποτε μικρομεσαιο youtuber να εχει οποιοδηποτε support ή means for recourse σε περιπτωση που νιωθει οτι εχει γινει αδικως demonetised καποιο βιντεο του, εδω ακομα και τεραστια ονοματα παραπονιουνται οτι τους ειναι σχεδον αδυνατο να επικοινωνησουν και να βγαλουν καποια ακρη με την corporate πλευρα του youtube για το οποιο θεμα εχουν. Και να μην μιλησουμε για το copyright striking συστημα και το πως ειναι ανοικτο προς εκμεταλλευση για χρονια τωρα, εχωντας δημιουργησει συστημικα προβληματα στην πλατφορμα. Δεν εχει νοημα να γραφω αλλα, οποιος ξημεροβραδιαζεται στο youtube ξερει την σχεση που υπαρχει μεταξυ του κοσμου του και της εταιρειας. ΟΛΟΙ μα ολοι εχουν ενα horror story να πουνε για το πως το youtube ως εταιρεια λειτουργει λες και μισει με παθος τους ανθρωπους που του δινουν λογο υπαρξης και προσπαθει να τους κανει την ζωη δυσκολη με καθε της κινηση. Πλεον το content creation model στο youtube ειναι ξεκαθαρα δομημενο γυρω απο τις παθογενειες της πλατφορμας και με το σκεπτικο οτι α) τα λεφτα θα βγουν απο αλλου β) δεν θα εχεις καμια βοηθεια οταν κατι παει στραβα. Παντα εχεις backup καναλι (ή και 3ο και 4ο για μεγαλα ονοματα) για οταν σκασει ενα copyright strike και κυριως για να μην γινεται diluted το αλγοριθμικο reach του main οταν θες να ανεβασεις παραπλευρο / b rate υλικο. Οι εξωτερικες χορηγιες (καλησπερα NordVPN, Manscape, Raid:ShadowΠΑΣΟΚ κλπ) ειναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ διοτι εσοδα (διαφημιστικα) απο τα views δεν θα βγαλεις, ειδικα αν το αντικειμενο σου ειναι ευπαθες ως προς τον demonetisation αλγοριθμο. Το φορματ των βιντεο καθοδηγειται παντοτε απο τα εκαστοτε τερτιπια του αλγοριθμου (πχ εν ετει 2022 αν σκοπευεις να ανεβασεις βιντεο -oχι short- κατω απο 8 λεπτα καλυτερα πετα το στον καδο, θα εχει μηδενικο reach). Kαι κυριως, το youtube βιντεο σου πρεπει να λειτουργει ως landing platform για αλλα μερη που μπορει να σου αποδωσουν καποιο εσοδο γιατι τα εσοδα του youtube αυτα καθ'αυτα δεν ειναι βιωσιμα (για εσενα, για την εταιρεια μια χαρα ειναι). Μπορει να ειναι το stream σου στο twitch, το merchandise που πουλας, το tipjar σου, το patreon στο οποιο ανεβαζεις exclusive members only content (συχνα υπο μορφη private/unlisted youtube videos χαχαχαχαχαχαχ), τα socials σου, μια εναλλακτικη video hosting πλατφορμα (το Utreon ειναι της μοδας τελευταια). Μεσα σε αυτο το εχθρικο κλιμα λοιπον με τους δημιουργους συσσωμους σχεδον να βαλωνται κατα της πλατφορμας, η οποια ενεργει ξεδιαντροπα με πληρη γνωση του οτι δεν εχει τον παραμικρο ανταγωνισμο at scale, με τις συμπαθειες του κοσμου ξεκαθαρα με το μερος των individual δημιουργων που παρακολουθουν, που ξερουν οτι δεν ωφελουνται σε ικανοποιητικο βαθμο απο τις διαφημισεις/εσοδα της πλατφορμας, και με τροπους να συνεισφερεις απευθειας υπερ των δημιουργων ποση καλη θεληση λετε να υπαρχει να κλεισουν τα adblocker? Εγω να πω την αληθεια δεν εχω ιδιαιτερη. Οσο διατηρει την corporate και advertising κουλτουρα του που δημιουργει τοση τριβη μαλλον θα το τρεχω το adblocker στο youtube. Αν υπαρξει μια βελτιωση και μια ισορροπια να παω να το βγαλω ευχαριστως. Aν ειναι να το φαει η μαρμαγκα και να διασπαστουμε σε 15 διαφορετικες niche πλατφορμες then so be it. Αυτους που συμπαθω προσπαθω οσο γινεται να τους στηριξω, παραπανω ισως απο οσο θα κερδιζαν αν εβλεπα το περιεχομενο τους με τις διαφημισεις (ξανα, το μισο παιζει να ειναι και demonetised). Kαι αλγοριθμικα εντος πλατφορμας (πχ ριξε το like και το comment για τα engagement metrics, ασε το βιντεο να παιξει μεχρι τελους, χρησιμοποιησε τα affiliate links αν μπορεις) αλλα και εκτος οσο μου επιτρεπει η τσεπη μου (Patreon, twitch subs, tips, merchandise κλπ ολα κατα καιρους τα πληρωνω). Υ.Γ. Μα να μην εγραφε σεντονι ο odis? Κριμα θα'ταν.
    4 βαθμοί
  31. Ε... κι αν κλείσει τι έγινε; (κι ας ξημεροβραδιαζόμαστε εκεί μέσα. Αλλά και όπου αλλού επιτρέπει να χρησιμοποιείται η τεράστια επεξεργαστική μηχανή του όπως και εδώ στα Video π.χ.) Προφανώς, δεν μας είναι χρήσιμο, ούτε εκτιμάμε την υπηρεσία που προσφέρει. Πόσοι δουλεύετε χωρίς να πληρώνεστε ρε παιδιά; Δεν θα έλεγα τίποτα αν επρόκειτο για κάτι δυσβάσταχτο αλλά μιλάμε για 8,5 ευρώ το μήνα. Για μια τόσο φοβερή πλατφόρμα που για να σηκώνει τα εκατομμύρια ώρες βίντεο, έχει γίνει η επένδυση της αρκούδας που δεν υπάρχει παρόμοια της και εργάζονται χιλιάδες και άλλοι τόσοι επίσης youtubers. Για μια τεράστια και ωφέλιμη πηγή πληροφόρησης, εκπαίδευσης και διασκέδασης; Πρέπει να μας το επιβάλουν; Η πρώτη σκέψη είναι... πως θα γλυτώσω 8 ευρώ το μήνα για κάτι που χρησιμοποιώ για ώρες κάθε μέρα; Σοβαρά τώρα; Συγγνώμη αλλά αν και γνωρίζω το σκεπτικό πολύ καλά, μιας και είναι και ο λόγος που δεν αναπτύσσονται πολλά στη χώρα μας, δεν κατάφερα να τον χωνέψω. Με 8,4 ευρώ το μήνα έχω βίντεο απερίσπαστο συν το Youtube music και ένα κάρο ευκολίες. Παλαιότερα έδινα πολλαπλάσια σε δίσκους και δεν είχα ποτέ τόσα. Εσείς πόσο τα αξιολογείτε δηλαδή;
    4 βαθμοί
  32. εγώ δεν ξέρω κανέναν ΜΗ μουσικο, που να μπαίνει να ακούσει από το bandcamp. Το θέμα είναι τι κάνουν οι μεγάλες πλατφόρμες, δυστυχώς.
    4 βαθμοί
  33. Εν συντομία: 1. Δεν υπάρχει καλύτερο η χειρότερο, απλώς διαφορετικό. 2. Ο πλέον ασφαλής τρόπος να καταλήξει κάποιος σε ουσιαστικά συμπεράσματα είναι οι συναυλίες, τα πάλκα, οι εντάσεις και η αυξημένη αδρεναλίνη. Εκεί θα νοιώσεις τι και πόσο σε βολεύει κι εξυπηρετεί. Τα χέρια και η καρδιά διαλέγουν, πάντα. 3. Ακόμη και πολλά χρόνια πίσω, πριν χαλάσουν τ' αυτιά μου, ποτέ δεν συμφωνούσα πως rosewood=dark & warm // maple=bright & spanky-clear. Το Α έχει μεγαλύτερο τονικό εύρος και πιο ψηλά πρίμα, θα έλεγα πιο εξευγενισμένο ήχο, το Β είναι πιο στενό αλλά ταυτόχρονα (παρόλο τον μεσαίο χαρακτήρα του) όχι τόσο in your face, πιο ξύλινος και κρουστός ήχος. Εν πολλοίς, είναι οι διαφορές που ακούει κάποιος σε ακουστικές με πλάτη rosewood vs mahogany, περίπου ίδια αίσθηση, το Α refined, το Β growling. Μέχρι σήμερα, ακόμη και με πέτσινα αυτιά, η εντύπωση μου δεν έχει αλλάξει στο παραμικρό. 4. Μεγαλωμένος με ροκ & μπλουζ μουσική, στα bolt on όργανα θεωρώ σχετκά σφαλείς επιλογές (και κλασσικές βεβαίως στον παραγόμενο ήχο) τους συνδυασμούς: swamp ash body + maple neck // alder body + rosewood neck Κανών κάθε κανόνος η εξαίρεσις βέβαια, κάθε όργανο είναι μοναδικό, γι αυτό και οι αναζητήσεις ημών των κιθαριστών δεν έχουν ποτέ τελειωμό και πίνουμε νερό στο όνομα της ρήσης "πόσες κιθάρες χρειάζεται ένας κιθαρίστας; >> Άλλη μία".
    4 βαθμοί
  34. Συμφωνώ απολύτως. Βέβαια, ο πήχυς για το "καλό" αλλάζει δραματικά με την ηλικία. Άλλες απαιτήσεις και προσδοκίες έχεις στα 20, άλλες στα 40, άλλες στα 60, άλλες στα 160.
    4 βαθμοί
  35. Μερικές κακές συμβουλές ... - Ότι μουσική και να θέλεις να παίξεις, πρέπει να ξεκινήσεις από κλασσική κιθάρα στο ωδείο. - Η παραμόρφωση στον ήχο καλύπτει τις αδυναμίες. Πρέπει να μελετάς με καθαρό ήχο για να έχεις καλό παίξιμο. - Όταν μελετάς κάτι, μην προσπαθείς ποτέ να το παίξεις γρηγορότερα από ότι μπορείς, γιατί ποτέ δεν θα καθαρίσει το παίξιμό σου.
    4 βαθμοί
  36. Νομίζω δεν είναι η κατάλληλη ώρα για τέτοιες κουβέντες, ο άνθρωπος έφυγε χθες και είχε ταλαιπωρηθεί πολύ. Ίσως είναι από τις στιγμές που αν δεν έχουμε κάτι καλό να πούμε, καλύτερα να μην πούμε τίποτα.
    4 βαθμοί
  37. Ακόμα και αν δεν είχε γράψει τίποτα άλλο στη ζωή του, μόνο και μόνο για αυτό το ασύλληπτο, μεγαλειώδες, εμπνευσμένο, συναισθηματικά φορτισμένο, επικό End Titles του Blade Runner, θα είχε κερδίσει μια θέση στον «Όλυμπο». Και σαν τρελός και παλαβός από την ημέρα 1 με το Blade Runner, θα πω ότι ότι χωρίς την μουσική του η ταινία δεν θα είχε προσλάβει τις διαστάσεις του διαχρονικού αριστουργήματος που μας καθηλώνει μέχρι σήμερα. Ίσως να είναι υπερβολική άποψη, αλλά προσωπικά έτσι το αντιλαμβάνομαι.
    4 βαθμοί
  38. https://www.youtube.com/watch?v=uuEhkrF0TBM Δεκαετία '80, σπόρος εγώ, αυτό ήταν η μουσική των τίτλων της εκπομπης Παρασκήνιο. Κάθε φορά που το άκουγα χ*ζόμουν επάνω μου...βασικά 35 χρόνια μετά δεν έχει αλλάξει τίποτα, πάλι μου σηκώνεται η τρίχα και είναι σαν μουσική υπόκρουση κάποιου εφιάλτη μου. Στο δικό μου το βιβλίο, οποιοσδήποτε καλλιτέχνης (ανεξαρτήτως τύπου τέχνης) καταφέρει έστω και με ένα έργο του να με "αγγιξει" (= να μου προκαλέσει οποιουδηποτε τύπου έντονο συναίσθημα) είναι κορυφαίος. Ο ΒΠ ήταν κορυφαίος για μερικές ντουζίνες περισσοτερους λόγους απο αυτόν.
    4 βαθμοί
  39. Ρε συ Nick λίγο δύσκολο τα Amps στο PC να μη δίνουν αρκετή ένταση! Ή τα ηχεία σου δεν υποστιρίζουν μεγαλύτερη ένταση, ή κάτι έχει πάει στραβά στις ρυθμίσεις! Στη χειρότερη μπορείς να δοκιμάσεις να βάλεις το Amp sim σε ένα DAW, ότι χρησιμοποιείς, Reaper, Cakewalk... και να του φορτώσεις ένα limiter, και απλά να ανεβάσεις το output gain.
    4 βαθμοί
  40. Διασταύρωση Teisco Tulip & Tokai Talbo
    4 βαθμοί
  41. οχι φυσικα ,παιδι θαυμα ειναι ο Σγουρος, ο Buddy Rich και ο Μοτσαρτ. ναι αλλα η VR ειναι πλεον μερος της...reality Τα παιδια δεν ειναι αντικειμενα για να τα επιδεικνύουμε ουτε φυσικα μέσα για να κανουμε τα ΔΙΚΑ ΜΑΣ ονειρα πραγματικοτητα. Το προβλημα δεν το εχει το ΠΑΙΔΙ που δεν θελει να γινει "καλλιτεχνης" ή βιρτουοζος (αν το εχει μεσα του θα γινει θες δε θες) το προβλημα το εχει ο ΓΟΝΙΟΣ που ΠΙΕΖΕΙ το παιδι του να γινει "καλλιτεχνης" ή βιρτουοζος. Ο γονεας πρεπει απλα να υποστηριζει το παιδι του και να του εξασφαλιζει τις ιδανικοτερες συνθηκες διαβιωσης τοσο ΥΛΙΚΑ οσο και ΨΥΧΙΚΑ. Για εμενα το να βγαζω το ΑΝΗΛΙΚΟ παιδι μου ως "τροπαιο" στα μεσα κοινωνικης δικτυωσης ειναι τεραστιο φαουλ (μια και παραβαινει την βασικη αρχη της ιδιωτικοτητας) και καποια στιγμη θα δημιουργησει ΜΕΓΑ θεμα στο παιδι. To να ΒΓΑΖΩ και ΧΡΗΜΑΤΑ απο αυτο ειναι φυσικα εγκλημα (παρανομη παιδικη εργασια )
    4 βαθμοί
  42. Κακά τα ψέματα, no Frusci=no peppers
    4 βαθμοί
  43. Προσωπικά αν ήταν να δώσω κοντά στις 3.000€ για καινούργια Les Paul, θα έπαιρνα αεροπλανάκι και θα πήγαινα μία Γερμανία σ έναν Thomann αυθημερόν και θα έπαιζα με 30 διαφορετικές. Αξίζει το εισητήριο, πίστεψέ με. To έχω κάνει όταν ήμουν Αμερική και μου πήρε κι αρκετό καιρό να βρώ αυτή που μου κάθόταν ακριβως όπως την ήθελα. Εναλλακτικά μπορείς να περιμένεις κάποια R7 ή R8 στις αγγελίες ξέροντας πως δε θα χάσεις και χρήματα μετά στη μεταπώληση.
    4 βαθμοί
  44. Σε κάποιες χώρες ακόμα και φτωχές, η θέρμανση θεωρείται δεδομένο έξοδο. Για κάποιο λόγο εδω αποφασίσαμε σχεδόν συλλογικά να μην βάζουμε πετρελαιο στην κεντρική θέρμανση, ένεκα κρίσης. Κατανοητό. Το θεμα είναι πως συνεχίζουμε δεκα χρόνια αργότερα ενω υπάρχει η υποδομή κεντρικής θέρμανσης, να μην ζεσταινόμαστε και ο καθένας να αγοράζει αφυγραντήρες και να καίει ρεύμα για air condition μιας και δεν προπληρώνεται αυτό. Ο καθένας για τον εαυτό του. Το συλλογικό δεν μας πάει. Τωρα έρχεται η λυπητερή με την ενεργειακή κρίση που επηρεάζει το ρεύμα και τραβαμε τα μαλλιά μας. Για μενα, πετρέλαιο (1,40 / λίτρο, με 500 ευρω έβγαλες χειμώνα) ή φυσικό αέριο (που έβαλα ιδιωτικά) είναι απαραίτητα. Θα κόψω άλλα όχι τοσο απαραίτητα (εξόδους κλπ) για να ζεσταίνομαι. Είμαι κρυόκωλος.
    4 βαθμοί
  45. Μην βιάζεσαι τόσο. Πήγαινε να τους ακούσεις από κοντά, να δεις αν σου κάνει η χροιά τους, να τους ακούσεις σε χαμηλές εντάσεις να δεις πώς είναι. Κρίμα είναι να κάνεις τόσο παρορμητικές αγορές που μπορεί να είναι πολύ καλές, αλλά μπορεί και να μην σου κάνουν τελικά. Λεπτομέρειες όπως πχ η απόκριση στην πένα, μπορεί να κάνουν μεγάλη διαφορά, και δεν θα τις διαβάσεις σε review, γιατί η δική σου πένα (το χτύπημα στην χορδή) είναι διαφορετική.
    4 βαθμοί
  46. Δηλ. σε παιχνιδοκίθαρα!
    4 βαθμοί
  47. Να αλλάξεις φίλο Ή να του δώσεις απο εμένα το βραβειο της μεγαλυτερης ΜΠΑΛΑΦΑΡΑΣ για τις κιθαρες που εχω ακουσει στη ΖΩΗ μου (και ασχολουμαι με το αθλημα απο το 1983 οποτε φαντασου τι λαλακιες εχω ακουσει τοσα χρονια )
    4 βαθμοί
  48. Δεν ξέρω τί συμβαίνει στα εξωτερικά, αλλά ξέρω τί συμβαίνει στην Ελλάδα. Πέρασα έξι μήνες ανακαίνιση και κουβάλησα ΜΟΝΟΣ τόνους μπάζα και τσιμέντα και αδρανή υλικά γιατί δεν έβρισκα εργάτες (ευτυχώς ακόμα μπορώ). Καθαρίζω μόνος μου το σπίτι, τρεις ορόφους , γιατί δεν βρίσκω "γυναίκα" (ευτυχώς ακόμα μπορώ) . Πέρασα πλακάκια , έβαψα μόνος, γιατί δεν βρίσκω μπογιατζήδες και μαστόρια (ευτυχώς ακόμα μπορώ) . Και μιλάμε είμαι ο Ιδανικός εργοδότης, πληρώνω ΠΑΝΤΑ cash, όσα μου πουν, δεν κάνω παζάρια, ευγενέστατος και χωρίς παρατηρήσεις ακόμα και σε αποδεδειγμένες λαλακίες. Αυτή είναι η ελλάδα του 2021, που δεν υπάρχουν δουλειές....και παραγωγή. Υ.Γ. Ξυπνούσα στις 05:00 έκανα μετακόμιση ΜΟΝΟΣ μου μέχρι της 9 παρα, φορούσα μετά το κοστούμι και πήγαινα και δίκαζα. ΔΕΝ λυπάμαι κανέναν
    4 βαθμοί
Ο πίνακας επιτευγμάτων έχει ρυθμιστεί σε Athens/GMT+02:00
×
×
  • Δημοσιεύστε κάτι...

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύκολη η περιήγηση στην σελίδα. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε. Πολιτική απορρήτου