Προς το περιεχόμενο

Lord_Goumis

Μέλος
  • Αναρτήσεις

    1.426
  • Μέλος από

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Ημέρες που κέρδισε

    1

Lord_Goumis ήταν Μέλος της ημέρας 2 Νοεμβρίου 2018

Lord_Goumis είχε την πιο δημοφιλή συμμετοχή!

ΦΗΜΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

105 Excellent

Σχετικά με τον Lord_Goumis

  • Rank
    The Doomguy

Bio

  • Mojo
    Κιθάρα
  • Gear List
    Κιθάρες: Gibson Les Paul Traditional, Gibson Les Paul Studio, Gibson SG standard, Fender ''Lonestar'' Stratocaster, Fender Classic Player 50's Stratocaster, Fender ''Baja'' Telecaster, Fender Japan Statocaster
    Eνισχυτές: Fender Bassbreaker 45, Marshall JCM2000, BUGERA V22
  • My Band(s)
    Lethal Candy (https://www.facebook.com/lethal.candy/)
  • Επάγγελμα
    Πολιτικός Μηχανικός
  • Τόπος
    Ρόδος
  1. Εγώ προσωπικά κατέληξα επίσης στο να αλλάζω χορδές σε μια κιθάρα την φορά και όχι σε όλες μαζί ταυτόχρονα. Mε αυτό τον τρόπο αποφεύγω να ''παλιώνουν'' οι αχρησιμοποίητες χορδές σε όργανα που δεν χρησιμοποιώ, ενώ βγάζω most of it από το όργανο που φοράει τις καινούργιες, μέχρι να πάνε για αλλαγή. Είναι μεγάλο σπάσιμο να λες π.χ. ''ας παίξω με την Τέλε σήμερα, της άλλαξα χορδές πριν ένα μήνα και έχω παίξει εκτοτε μόνο ένα live με αυτήν'' και να πας να την πιάσεις απο την θήκη ή από το stand και να συνειδητοποιείς ότι έχουν ήδη πιάσει σκουριά οι χορδές, παρότι δεν χρησιμοποιούσες το όργανο....
  2. Δεν έχω μετανιώσει για κάτι τέτοιο, γιατί δεν έχω πουλήσει ποτέ μου κάποιο όργανο. Ο λόγος μάλλον είναι ο συναισθηματισμός αλλά και το γεγονός ότι πάντα έκανα στοχευμένες αγορές (δηλ. όχι σε φάση ''ας αγοράσω το τάδε και αν μου κάνει το πουλάω ή βλέπουμε''). Πάντως όλα τα όργανα έχουν την χρησιμότητά τους και έχω φροντίσει να τα αξιοποιώ όλα εξίσου το ίδιο, παρότι δεν κάνουν όλα για όλες τις δουλειές, το κάθε ένα έχει τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία του (όχι λειτουργικά, αναφέρομαι σε διαφορετικά είδη μουσικής).
  3. Kαι εγώ την συγκεκριμένη, ''μαμά'' καμπίνα θα σου πρότεινα (bassbreaker 2''12). Την έχω και εγώ την συγκεκριμένη κεφαλή και προσανατολίζομαι στην αγορά bassbreaker 1''12 καμπίνας (για λόγους μεταφοράς και κουβαλήματος, αλλιώς απλά θα επέλεγα την 2''12). Τώρα σε θέμα έντασης, ο ενισχυτής είναι όντως πολύ δυνατός, οπότε πρέπει μάλλον να συνηθίσεις στην ιδέα ότι θα πρέπει να τον βάζεις σε λίγα watt όταν παίζεις σπίτι και με το volume υπερβολικά χαμηλά. Τέτοια μηχανήματα δεν νομίζω ότι προορίζονται για ''σπιτικά'' παιξίματα ούτως ή άλλως. ''Άνοιγέ'' τον μόνο στα προβάδικα και στα λάιβ να τον ευχαριστιέσαι (σχετικό αυτό το ''άνοιγέ τον'', εγώ δεν έχω βάλει ποτέ το volume πάνω από το 1/4).
  4. Aγαπημένη ''δεύτερη'' φωνή, πέραν όσον προαναφέρθηκαν, είναι του Pete Townsend στους the Who (αν και σε κάποια tracks αναλάμβανε όλα τα φωνητικά, είτε εξ'ολοκλήρου είτε τμηματικά). Επίσης ο Portnoy όσο ήταν στους Dream Theater έκανε κάποια δεύτερα φωνητικά που ήταν χαρακτηριστικά. Φυσικά στους Pink Floyd o Richard Wright κυρίως με τον David Gimlour έκαναν κάποια εκπληκτικά ''ντουέτα'' (βλ. Echoes)
  5. Όταν λέω ότι μπέρδεψα τα λόγια μου δεν εννοούσα τους στίχους. Στίχους δεν κάνω λάθος ειδικά όταν δεν σκέφτομαι το πως πάνε οι στίχοι (δεν χρησιμοποιώ ποτέ αναλογιο για στίχους). Όταν λέω μπέρδεψα τα λόγια μου εννοώ όταν μιλάω στο κοινό μέσω του μικροφώνου. Ειναι λίγο "αμηχανη" αυτή η "δύναμη" που σου δίνει το μικρόφωνο, να πεις κάτι που να απευθύνεται σε όλο το κοινό, στην "μάζα" από κάτω (δεν μιλάω για το τραγούδι το οποίο θα παιχτεί όπως θα παιχτεί, μιλάω για το In between των τραγουδιών, μια ιστορία για το κομμάτι, μια παρουσίαση της μπάντας, ένα αστείο, οτιδήποτε). Στην σκηνή λοιπόν δεν θα ανέβω σαν Γιάννης, όπως ο Γιάννης που θα πιάσεις κουβέντα μαζί του σε ένα μπαρ ή στον δρόμο, αλλά σαν κάτι άλλο. Αυτό το κάτι άλλο τώρα μπορεί να επιτευχθεί είτε με την ίδια την μουσική και την αδρεναλίνη της σκηνής, είτε με δύο τρία ποτά που θα σε απελευθερωσουν από τυχόν αναστολες και ντροπες. Αρκεί να μην σου καταστρέψει την εμφάνιση και μην σου μειώσει τα αντανακλαστικα σε βαθμό που η μουσική που παίζεις δεν συγχωρεί.
  6. Πάντως για να απαντήσω και σοβαρά, όχι δεν είναι ότι θα παίξεις καλύτερα στη σκηνή έχοντας πιει. Καταρχάς δεν μιλάμε να είσαι λιωμα, μου έχει τύχει να μην μπορώ να παίξω κομμάτι που μας ζητήθηκε λόγω μεθης και ήξερα ότι δεν έχω καμία ελπίδα να το φέρω εις πέρας οπότε ζήτησα συγνώμη από τον θαμώνα. Όσον αφορά την φυσιολογική κατανάλωση αλκοόλ (δηλαδή σε σημείο που να μην επηρεάζει σε τεράστιο βαθμό τα αντανακλαστικα) δεν νομίζω ότι είναι καλο ή κακό αλλά εξαρτάται από την περίσταση. Αν παίζεις σε κάποιο "διαδικαστικο" live, πχ σε κάποιο ξενοδοχείο ή φιλανθρωπική εκδήλωση που βαριέσαι και δεν βλέπεις την ώρα να τελειώσεις ή τέλος πάντων σε δεν σε πολυνοιάζει και ιδιαίτερα το τι κάνει ο κόσμος, καλύτερα να μην πιεις τίποτα αλκοολουχο. Αν από την άλλη παίζεις κάπου όπου το κοινό έρχεται καθαρά για να ακούσει αυτό που παίζεις και να διασκεδάσει... Ίσως το performance ενός νηφαλιου μουσικού να μην είναι και το πιο "ζωντανό" θέαμα. Νομίζω πολλές φορές εμείς οι μουσικοί το θέμα του performance το αφήνουμε λίγο στο ντουκου και επικεντρωνομαστε πιο πολύ στο εκτελεστικό και ηχητικό κομμάτι. Για παράδειγμα δεν νομίζω ότι οι Nirvana θα είχαν την ίδια επιτυχία αν ο Cobain έβγαινε στα Live νηφαλιος όπως όταν μπήκε στο στούντιο να ηχογραφήσει το Come as you are, σε αυτό το tempo και με σωστά πατήματα στην φωνή. Μην ξεχνάμε ότι εκτός από μουσική πουλούσε και attitude, οπότε μια οργισμενη, φάλτσα φωνή, χοροπηδητα πάνω-κάτω και πράσινα ακκορντα στα Live του μπορεί να τα βλέπουμε εμείς οι μουσικοί και να γελάμε, και όμως το κοινό του αυτό ήθελε να δει στην σκηνή. Το παραπάνω παράδειγμα είναι λίγο ακραίο αλλά θέλω να πω ότι αν δύο-τρια ποτά σε βοηθούν να βελτιώσεις την ΣΚΗΝΙΚΉ σου παρουσία τότε δεν εγινε και τίποτε να χάσεις μισό bpm σε κάποιο σημείο ή αν κάνεις λαθος σε κανα ακκορντο ή κάνεις και ένα φάλτσο bending... Μην ξεχνάτε ότι ο κόσμος δεν ακούει απλά το Live αλλά το βλέπει κιόλας. Η μόνη μπάντα που καποιος πάει να δει με την λογική να μην ακούσει κανένα λάθος είναι κάτι μπάντες τύπου Dream Theater, με τον Petrucci 1000% συγκεντρωμενο να μην κοιτάει καν το κοινό, αλλά την κιθάρα του που θα την έχει σε ύψος σουτιέν. Τέλος, για μουσικούς στους οποίους "πέφτει" και το βάρος του μικροφώνου, και άρα της επικοινωνίας με το κοινό, όσες φορές είμαι νηφαλιος έχω μπερδέψει τα λόγια μου απευθυνομενος στο κοινό, και φαίνομαι ως αμηχανος και ντροπαλος-ξενερωτος μερικές φορές. Δύο τρία ποτά όμως βγάζουν τον "on stage" χαρακτήρα μου - alter ego μου, που είναι πιο άνετος (ίσως και σαρκαστικος με την καλή έννοια) με το κοινό. Με δύο τρία ποτά σίγουρα η μουσική μου επίδοση δεν θα επηρεαστεί σε τεράστιο βαθμό, καθώς όλα είναι αυτοματοποιημενα και "φιξαρισμενα". Από αυτή την έννοια, θεωρώ ότι το ποτό βοηθάει την σκηνική παρουσία που ισως είναι σημαντικότερο από το να μην κάνεις ούτε ένα λάθος στην σκηνή.
  7. Εγώ ευτυχώς δεν έχω τέτοια προβλήματα, μια χαρά χάλια παίζω και νηφαλιος, οπότε δεν υπάρχει πρόβλημα να πιω
  8. Την λένε Μηλου, ήταν αδέσποτο που τριγυριζε γύρω από το σπίτι, και μάλιστα την πρώτη φορά που μπήκε μέσα από την μπαλκονοπορτα της έβαλα τις φωνές να φύγει. Αλλά τελικά μας υιοθέτησε... Τώρα πλέον μένει μέσα με όλα τα προβλεπομενα, δικό της χώρο, τροφή και φυσικά στειρωμενη και με το βιβλιαριο της. Δυστυχώς τα δοντακια της θέλουν περισσότερη φροντίδα, δεν ήξερα ότι υπάρχει ειδικό βουρτσακι για σκύλους, απλά σκυλοτροφή που κάνει καλό στα δόντια... Θα το προμηθευτώ άμεσα, δεν μου είπε και κάτι ή κτηνίατρος για τα δόντια της αλλά θα περάσω αργότερα από εκεί να την ρωτήσω, λογικά θα διαθέτει κάποιο τέτοιο προϊόν
  9. Πολύ ενδιαφέρον άρθρο, η αλήθεια είναι ότι είχα αμελησει να έχω το βιβλιαριο του σκύλου μαζί, αλλά εφεξής θα το έχω μαζί μου. Όσον αφορά το θέμα των λουομενων, συνήθως πάω σε παραλίες όπου υπάρχει αρκετή απόσταση μεταξύ των παραθεριστων ώστε να ενοχληθουν από τον σκύλο... Αν κάποιος ενοχληθει από το σκύλο φυσικά το σέβομαι και αλλάζω θέση ή τον έχω μονίμως στο λουρι, αλλά κάτι τέτοιο είναι σπάνιο καθότι μιλάμε για την πιο όμορφη σκυλιτσα του κόσμου ουτως ή άλλως οπότε συνήθως ο κόσμος την λατρεύει πάρα ενοχλείται Εδώ είμαστε καθοδον για παραλία, η χαρά της είναι φανερη νομίζω
  10. Είμαι από τους fan των the Who, με την έννοια ότι μου ''αρέσουν πιο πολύ'' από τους Led Zeppelin και τους Beatles αλλά έχοντας απόλυτη επίγνωση ότι οι Zep και οι Beatles είναι καλύτερες και σπουδαιότερες μπάντες. Δεν ξέρω γιατί, είναι η αύρα που μου βγάζει αυτό το σχήμα, οι στίχοι τους και το πάθος τους για μουσική (ιδίως του Townsend). Aκόμα και οι μέτριοι δίσκοι τους μου αρέσουν. Αλλά καταλαβαίνω γιατί μπορεί σε κάποιους να είναι αδιάφοροι (πέραν των χιτ). Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι Pearl Jam (παρότι είναι φαν των the who :P ) γιατι πέρα από δυο-τρια τραγούδια, δεν έχω συγκρατήσει κάποιο άλλο κομμάτι τους, επομένως δεν καταλαβαίνω το όλο hype γύρω από το όνομά τους. Επίσης δεν μπορώ να καταλάβω την επιτυχία των Foo Fighters. Μια χαρά μπάντα είναι, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έχουν γίνει τόσο super stars και πουλάνε τόσα εκατομμύρια και γεμίζουν τόσα στάδια και γιατί θεωρούνται τόσο in (αν και το τελευταίο μάλλον μου απαντά στο ερώτημα).
  11. Έχετε κάποιο όργανο που να το έχετε λιώσει τόσο στο παίξιμο ώστε να έχει "παλιωσει" όμορφα το όργανο? Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι γρατζουνιες και τα σημάδια σε κιθάρες μου (ειδικά στις πιο καινούργιες) και γενικά προσέχω τα όργανα μου σε βαθμό αηδίας (εξονυχιστικο σκουπισμα με πανί μετά από παίξιμο να φύγει ο ιδρώτας και οι κηλίδες, finish restoration kit ανα κάποια χρονικά διαστήματα, ρετουσαρισμα σημαδιων από ειδικό κτλ κτλ). Ωστόσο η πρώτη μου κιθάρα (μια LP Studio του '96-97) έχει ορατά τα σημάδια του χρόνου, μετά χιλιάδες ώρες παίξιμο και εκατοντάδες live και δεκάδες στιγμές απροσεξιας και απειριας. Ποσταρετε για οφθαλμολουτρο κιθάρες που ΕΣΕΊΣ λιωσατε στο παίξιμο (όχι κιθάρες που τις βάλατε φωτιά για να γίνει τεχνητό relic ). Όργανα που πήρατε μεταχειρισμενα αλλά κουβαλανε πολλά χιλιόμετρα επίσης καλοδεχουμενα, αλλά το θέμα είναι να τις έχετε λιώσει εσείς και όχι άλλος. Κάνω εγώ μια ταπεινή αρχή ποσταροντας κάποιες φωτογραφίες από την δικιά μου (δεν γίνεται βέβαια να αποτυπωθουν όλα τα σημάδια φυσικής φοράς σε τόσες λίγες φώτο)
  12. Τελικά η ομορφιά είναι κάτι υποκειμενικό.... Πολλές από τις κιθάρες που ποσταρίστηκαν, θα αρνιόμουν ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ να της πιάσω και να εμφανιστώ σε κάποιο λάιβ δημόσια με αυτές
  13. Η μόνη περίπτωση για λάιβ 10:00 - 1:00 είναι σε μαγαζιά που απευθύνονται σε μεγαλύτερο κόσμο, αλλά ακόμα και το ωράριο αυτών των μαγαζιών συμπαρασύρεται προς τα πέρα λόγω των πλασμάτων της νύχτας (φοιτητές, νεολαίοι και λοιποί) που θα σκάσουν μύτη αργότερα, οπότε πάλι το λάιβ αναγκάζεται να μετατίθεται τουλάχιστον μια ώρα ώστε να πουλήσει το μαγαζί την επιθυμητή ποσότητα αλκοόλ. Στα μαγαζιά που δουλεύουν αποκλειστικά με τα ''πλάσματα της νύχτας'' (που θεωρούν φυσιολογικό να πας σε ένα μαγαζί 3 το πρωί π.χ.) αυτό απλά είναι ανέκδοτο. Τώρα ο λόγος που συμβαίνει αυτό στην Ελλάδα σε σχέση με την Ευρώπη δεν τον γνωρίζω, υποθέτω λόγω του ότι δεν υπάρχει κάποιος περιορισμός στο μέχρι τι ώρα θα λειτουργούν τα μπαρ, αλλά και το γεγονός ότι στην Ευρώπη δεν υπάρχει η μεσημεριανή ''σιέστα'' και ο κόσμος δουλεύει συνεχόμενα ωράρια αλλά ξεμπερδεύει με την δουλειά σχετικά νωρίτερα. Πάντως οι μουσικοί που ζουν σε τουριστικές περιοχές μια χαρά έχουν συνηθίσει να παίζουν 9-11 ή 10-12 την θερινή περίοδο. Απλά τον χειμώνα (αν παίζουν) πρέπει να ξαναπροσαρμόσουν το βιολογικό τους ρολόι
  14. Σε τοπικό επίπεδο, πιστεύω ότι η φωνή παίζει τον πιο σημαντικό ρόλο από τους υπόλοιπους οργανοπαίχτες. Μια μπάντα με καλό τραγουδιστή και απλά οκ ή και μέτριους μουσικούς ενδεχομένως να ακουστεί καλύτερα από μια μπάντα με μέτριο τραγουδιστή και καλούς μουσικούς. Σε παγκόσμιο επίπεδο, είδαμε μπάντες όπως τους AC/DC να συνεχίζουν να κάνουν επιτυχία (και μάλιστα μεγαλύτερη) έπειτα από αλλαγή τραγουδιστή, αλλά αυτό συνέβη γιατί διάλεξαν τον κατάλληλο για το είδος που πρεσβεύουν. Άλλοι εξακολούθησαν να κάνουν επιτυχία μετά από την αλλαγή τραγουδιστή, αλλά αφού προσάρμοσαν σε αυτόν κάποιο νέο ύφος (πχ Rainbow-Deep Purple). Άλλοι που επέλεξαν μέτριο τραγουδιστή, πχ Iron Maiden, παραλίγο να κλείσουν το μαγαζί. Άλλες μπάντες όπως του Malmsteen δεν τις ακούς και τόσο για τον τραγουδιστή όσο για άλλα πράγματα, άρα ο τραγουδιστής είναι όντως λίγο πολύ αναλώσιμος. Πάντως στην πλειονότητα των περιπτώσεων, φαίνεται πως ο τραγουδιστής έχει όντως τον σημαντικότερο ρόλο.
  15. Η κοπέλα μου έχει τρέχει σε μαραθώνιους, και όταν ετοιμαζόμασταν να πετάξουμε Αθήνα για τον Μαραθώνιο τον Νοέμβριο, μου λέει η μάνα μου: -''Mα καλά, η δικιά σου σε πόσους Μαραθώνιους έχει τρέξει πια?'' -''Αυτός είναι ο πέμπτος'' -''Και τρέχει τον φουλ μαραθώνιο κάθε φορά?'' -''Ναι, κανονικά, 42 χιλιόμετρα'' -''Α, είναι κανονική μαραθωνοΜΑΧΟΣ δηλαδή'' -''Ναι, μάμησέ τα, με τον Μιλτιάδη μαζί πολέμησε'' Επίσης η μάνα μου, συνομιλώντας με τον γυμναστή του σχολείου που πήγαινε ο μικρός μου αδερφός, (ο οποίος προφανώς της ζήτησε κάποιο πιστοποιητικό υγείας από κάποιον γιατρό για τον μικρό, αυτό που ζητάνε σε όλα τα παιδάκια προκειμένου να συμμετάσχουν στο αθλητικό πρόγραμμα του σχολείου) του λέει ''και μέχρι πότε πρέπει να σας το φέρω αυτό το χαρτί υγείας?''
×
×
  • Δημοσιεύστε κάτι...

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύκολη η περιήγηση στην σελίδα. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε.