Προς το περιεχόμενο

Lord_Goumis

Μέλος
  • Αναρτήσεις

    1.622
  • Μέλος από

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Ημέρες που κέρδισε

    1

Lord_Goumis ήταν Μέλος της ημέρας 2 Νοεμβρίου 2018

Lord_Goumis είχε την πιο δημοφιλή συμμετοχή!

ΦΗΜΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

289 Neutral

Σχετικά με τον Lord_Goumis

  • Rank
    The Doomguy

Bio

  • Mojo
    Κιθάρα
  • Gear List
    Κιθάρες: Gibson Les Paul Traditional, Gibson Les Paul Studio, Gibson SG standard, Fender ''Lonestar'' Stratocaster, Fender Classic Player 50's Stratocaster, Fender ''Baja'' Telecaster, Fender Japan Statocaster
    Eνισχυτές: Fender Bassbreaker 45, Marshall JCM2000, BUGERA V22
  • My Band(s)
    Lethal Candy (https://www.facebook.com/lethal.candy/)
  • Day job
    Πολιτικός Μηχανικός
  • Τόπος
    Ρόδος

Πρόσφατοι επισκέπτες προφιλ

989 προβολές προφίλ
  1. H αλλαγή από PRS σε Tele είναι αρκετά ριζοσπαστική. Συμφωνώ σε ό,τι λέει ο @JimmyPap αν σου αρέσουν τα ''σύγχρονα'' Petrucci-οειδή leads με πολλά μεσαία, ή ακόμα και τα old school lead παιξίματα τύπου Gary Moore, Randy Rhoads κτλ, μην έχεις πολλές απαιτήσεις από την Τele, η οποία όμως στα ρυθμικά και στα καθαρά σκοτώνει, και στα leads βέβαια αλλά μιλάμε για άλλου τύπου leads. Την συγκεκριμένη κιθάρα βέβαια δεν την έχω πιάσει ποτέ στα χέρια μου (έχω παίξει μόνο με ''κλασσικού'' τύπου Τέλε και έχω και μια Μπάχα), αυτή έχει αρκετές μοντέρνες υλοποιήσεις που πάνε προς Ritchie Kotzen με
  2. Το bright switch σε ενισχυτές από την μια βγάζει ωραία, ''vintagie'', σκληρά καθαρά, αλλά από την άλλη δυσχεραίνει το πάντρεμα με το od/dist pedals (τουλάχιστον για μένα προσωπικά, μου ακούγεται πολύ fizzy το overdrive). Έχω έναν Bassman Silverface '68-69, και έναν Bassbreaker 45άρη αλλά σε κανέναν δεν χρησιμοποιώ το bright switch (ο bassbreaker δεν έχει switch αλλά κανάλι) γιατί μετά τα γκάζια δεν θα μου αρέσουν (το ιδανικό θα ήταν να μπορούσα να απενεργοποιώ το bright switch όταν ενεργοποιώ το od/dist pedal). Αλλά ο Bassman ευτυχώς έχει ήδη από μόνος του αρκετό ''γρέζι'' ήδη, όπω
  3. Αντί για κιθάρα - κιθάρες, θα ποσταρω tattoo
  4. Τέτοιου είδους τηλεοπτικοί διαγωνισμοί δεν έχουν σχεδόν κανένα αντίκτυπο ούτε στον καλλιτέχνη, ούτε στο κοινό. Άσχετα από το αν είναι ''φθήνια'' ή όχι, δεν έχει σημασία αυτό. Το να είσαι απλά καλός (ή εξαιρετικός, ή άριστος) ερμηνευτής από μόνο του δεν λέει κάτι. 'Αμα είναι έτσι, να γίνει και ένα show ''The Guitar'' ή ''The Drummer'', να βάλουμε κάτι 8χρονα από την Ασία να παίζουν τις ''κάλτσες τους'', να βγάλουμε νικητή και να τα βάλουμε να φτιάξουν τους νέους Zeppelin ή Stones... αυτά είναι αστεία πράγματα. Τώρα, αν ο σκοπός τους είναι να δουλέ
  5. Ποτέ δεν μου έχει τύχει να ανησυχήσω για κάτι τέτοιο, γιατί αγοραπωλησίες κάνω είτε μέσω αποστολής αναγκαστικά (λόγω του ότι μένω σε νησί) είτε μεταξύ φίλων, που γνωριζόμαστε όλοι οι μουσικοί λίγο-πολύ μεταξύ μας. Α ρε, καλά τα λέγανε οι Thunder ....''there is low life in high places....''
  6. Κατα την γνώμη μου τίθεται θέμα. Στο S.I., όλα βγάζουν νόημα. Ξέρεις πχ ότι ένα Newton είναι η δύναμη που πρέπει να ασκηθεί σε σώμα μάζας ενός ΚΙΛΟΥ για να επιταχυνθεί κατά ένα ΜΕΤΡΟ ανά ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ εις το τετράγωνο. Άντε να κάνεις την ίδια εξίσωση αλλά με ουγγιές, πόδια, λίβρες, pounds, μίλια κτλ, δεν θα βγάζει και τόσο νόημα. Κατανοώ τα κατάλοιπα άλλων εποχών αλλά θεωρώ αυτά τα παλιά συστήματα άχρηστα.
  7. Οι προβληματισμοί σου είναι σωστοί, όπως και η παρατήρησή σου σχετικά με το πολύ ανώτερο φινίρισμα που είχε η ακριβή κιθάρα. Απλά συγκρίνεις δυο ανόμοιες κιθάρες και δεν τις έχεις παίξει σε κανονικό, αξιοπρεπή λαμπάτο ενισχυτή. Και είναι λογικό, λόγω διαφορετικού παικτικού στυλ, να σου φαίνεται πιο άνετη η Ibanez μέχρις ενός σημείου. Αν συγκρίνεις μια Τελεκάστερ των 300 ευρώ μια αυτήν του φίλου σου όμως, πέρα από το φινίρισμα θα προσέξεις σιγά σιγά και άλλες αλλαγές, πχ στην ταστοδουλειά και στα ηλεκτρικά, αλλά και στον ήχο, αν έχεις αξιοπρεπή ενισχυτή. Από την άλλη, 180
  8. Το ''διαφήμιση'' το έβαλα σε εισαγωγικά, γιατί όντως και η εικόνα επηρεάζει, αλλά είναι διαφορετικό από μια διαφήμιση ή παρουσίαση όπως αυτή των PRS SE που είχε πιο άμεσους στόχους, όντας λιγότερο ''κλασσικό'' μοντέλο. Οι Strat, Tele, LP κτλ είναι industry standards, κλασσικά μοντέλα τα οποία διαφημίζονται από μόνα τους εως εναν βαθμό, γιατί έχουν καθιερωθεί ως brand. Ποτέ δεν θα έπαιρνα Gibson επειδή είναι sponsored o YouTuber Marty Schwarz πχ. Μου είναι παντελώς αδιάφορος. Θα έπαιρνα λόγω του ότι οι μισοί classic rock κιθαρίστες που ακούω εγώ παίζουν με αυτήν (κα
  9. Ίσως το έπαθα με μια PRS SE Custom 24 που πήρα πρόσφατα. Το γεγονός ότι μαρκετάρανε το αναβαθμισμένο hardware και το αισθητικά πιο θελκτικό Paul Reed Smith logo, συν τα exotic/limited edition malpe tops, με έκαναν να υποκύψω. Διαφορετικά δεν νομίζω ότι είχα ανάγκη για PRS, συνήθως όποτε ήθελα μια κιθάρα ήταν επειδή ήθελα μια SG, ή μια Tele, ή μια LP κτλ, δεν ήταν θέμα ''διαφήμισης'' δηλαδή.
  10. Τηλεόραση μόνο για gaming πλέον (όχι ότι παίζω και πολύ, αλλά πλέον είναι πολύ προτιμότερο να παίξω ένα παιχνίδι που διαρκεί 60 ώρες παρά να δω 30 μέτριες ταινίες ή 6 σεζόν από σειρές που είτε θα αποδειχθούν μούφα, είτε θα τελειώσουν ανολοκλήρωτες και δεν θα μάθουμε ποτέ τι στο διάολο συνέβη μετά μιας και το συνδρομητικό κανάλι θα αποφασίσει να μην συνεχίσει την παραγωγή με 2η σεζόν κτλ). Αν ασχολιόμουν πιο πολύ με retro gaming θα γούσταρα και μια CRT για να παίζω σε πραγματική 4:3 εικόνα, μιας και τα crt filters που έχουν τα emulators ή κάτι επανεκδόσεις παλιών κονσολών (super nin
  11. Γρατζουνάω από λίγο κάθε μέρα, εκτός αν δεν βρω χρόνο. Δεν παίζω κάτι συγκεκριμένο συνήθως, ούτε συνθέτω...απλά ''πασπατεύω'' το διαθέσιμο gear μου. Περαιτέρω ''έμπνευση'' για να γρατζουνίσω περισσότερο μια νέα προσθήκη στο gear, αν και ακούγεται κάπως καταναλωτικό αυτό, αλλά νομίζω όλοι το παθαίνουμε λίγο-πολύ όταν αποκτούμε κάτι καινούργιο. Νομίζω ότι αυτό που με γεμίζει περισσότερο είναι όταν πιάνω την κιθάρα για να βγάλω ένα ''νέο'' κομμάτι (ή να βελτιωθώ σε κάποιο κομμάτι που ήδη παίζουμε με την μπάντα πχ).
  12. η δικιά μου προσωπικά, όχι δεν ξέρω.. ίσως είναι τα οικονομικά σκαμπανεβάσματα που είχαμε τις τελευταίες δεκαετίες με την κρίση, και τώρα ο νέος ονειρεύεται το εύκολο χρήμα ξερω 'γω. Όχι ότι τις προηγούμενες δεκαετίες όλα ήταν οικονομικά ρόδινα, αλλά στα 90's πχ που είχαμε τους Nirvana από την μια και την ''επανάσταση των παιδιών απέναντι στους γονείς γιατί έτσι'' και από την άλλη τις καλλίγραμμες τραγουδίστριες και το γενικά ''σέξυ'' θέαμα που βλέπαμε στο MTV, δεν μπορείς να πεις ότι η μουσική τότε είχε ως επίκεντρο τον εύκολο πλουτισμό... κάτι ''get rich or die tryin''' του
  13. έχεις κάποια δίκια.... απλά οι Maiden πχ (μιας και τους αναφέραμε σε πολλά παραδείγματα) δεν είναι και κάτι το τόοοοσο μακρινό για κάποιον κλασσικοροκά στην ηλικία των πατεράδων μας, ''Thin Lizzy&Whisbone Ash on Steroids'' είναι στην ουσία... αλλά από εκεί και πέρα άντε να ''πιάσει'' ακούσματα όπως οι Slayer, οι Slipknot, oι Korn, System of a down κτλ. Το σύνηθες είναι να απέχουν από τέτοια. Δεν έχω να προσθέσω όμως κάτι παραπάνω στους προβληματισμούς που έθεσα στην προηγούμενη απάντηση. Μπορεί και η κακοτεχνία και η επαναληψιμότητα και τα άτεχνα φωνητικά να είναι μέρος το
×
×
  • Δημοσιεύστε κάτι...

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύκολη η περιήγηση στην σελίδα. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε. Κανονισμοί της σελίδας.