Προς το περιεχόμενο

Jazzjoker

Μέλος
  • Αναρτήσεις

    4.509
  • Μέλος από

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Ημέρες που κέρδισε

    17

Οτιδήποτε δημοσιεύεται από Jazzjoker

  1. Πριν κάποια χρόνια έψαχνα αυτό το άλμπουμ σαν παλαβός. Πρόκειται για ένα demo που είχε ηχογραφήσει ο τεράστιος John Campbell, λίγο πριν το θάνατό του το 1993 και το οποίο κυκλοφόρησε post mortem το 2000. Πλέον βρίσκεται ολόκληρο στο youtube. Πρόκειται περί σόλο ακουστικών εκτελέσεων κάποιων blues standards και αρκετού αυτοσχεδιαστικού noodling, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα, δε θα ΄φτανε ποτέ σε τελικό μάστερ για κυκλοφορία. Παρόλα αυτά, το άλμπουμ έχει φυσικά την αξία του ντοκουμέντου μια και υπάρχουν τόσο λίγες ηχογραφήσεις από τη σύντομη ζωή και καριέρα του Campbell, αλλά περιέχει και κάποιες raw εκτελέσεις που είναι (κατ' εμέ προφανώς) αριστουργηματικές και οι οποίες δεν είχαν προλάβει να υποστούν καμία επεξεργασία. Ένα μικρόφωνο, μια κιθάρα και μια φωνή. Μια από αυτές είναι και η παραπάνω εκτέλεση του Walking Blues.
  2. Συμπτωματικά άκουγα εχθές το τελευταίο τους άλμπουμ. Καταπληκτικό χωρίς καμία πλάκα.
  3. Η εκτέλεση επιλέχθηκε ώστε να εξυπηρετήσει το νόημα.
  4. Φίλε Κβαντικέ, τα έχεις μπερδέψει πολύ στο μυαλό σου. H country, που εμφανίστηκε κάπου στις αρχές του 1920, είναι και αυτή αρκετά μεταγενέστερη και απολύτως επηρεασμένη από τα blues. Btw σε βοηθάω: Μπλουζ είναι μεν αυτό: Αλλά όλα ξεκίνησαν από εδώ:
  5. Εντελώς rookie κίνηση από τον μικρό. Εμφανίστηκε μπροστά σε κοινό παίζοντας κλασική κιθάρα, ενώ είναι κατά κύριο λόγο ηλεκτρικός κιθαρίστας και μάλιστα με πολύ ιδιαίτερη τεχνική η οποία όμως βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στα λεγκάτα. Στην κλασική είναι λιγάκι σαν τον Θωρ χωρίς το σφυρί του. Από την άλλη βέβαια, όταν σε καλεί ο Μέολα, δε λες όχι, ούτε αρχίζεις να θέτεις όρους.
  6. Ήμουν κι εγώ εκεί, 16 χρονών τότε. Όσον αφορά την καθυστέρηση, το έκαναν κατά κόρον εκείνες τις εποχές. Εγώ είχα ακούσει ότι έπαιζαν γκολφ στους διαδρόμους του ξενοδοχείου και δεν έφυγαν μέχρι να τελειώσει το ματς. Πολλές φήμες κυκλοφόρησαν αλλά το συμπέρασμα ένα: καφρίλες και έλλειψη σεβασμού στον κόσμο που σε πληρώνει. Το live μετά βέβαια μου άρεσε πολύ αλλά στα 16 δεν υπήρχαν και πολλά πράγματα που μπορούσαν να με ξενερώσουν.
  7. Καμιά φορά οι ακρότητες είναι αναγκαίες, προκειμένου να περάσει το μήνυμα...
  8. Το τι μου αρέσει εμένα και τι όχι, ουδεμία σχέση έχει με το ζητούμενο της επιδραστικότητας. Κι εμένα οι Sepultura μου αρέσουν περισσότερο από τους Beatles, αλλά δεν τίθεται θέμα, τι να κάνουμε τώρα. Θα το καταπιώ.
  9. Και υπάρχει και αυτό το αριστούργημα φυσικά:
  10. Συνθετικά οι Floyd, μικρή σχέση έχουν με το blues (αν και όχι ανύπαρκτη). Εκτελεστικά και ειδικά λόγω Gilmour που είναι blues based κιθαρίστας, έχουν αρκετά μεγαλύτερη.
  11. Ακριβώς. Σε αισθητικό επίπεδο βέβαια, μπορεί να αποκτήσουμε θεματάκι.
  12. Ωραίος αλλά εγώ ήθελα και το θέμα.
  13. Πολύ ωραίος και ο δεύτερος, πιο ζουμερός και περισσότερο προς τα δικά μου γούστα. Στη λεπτομέρεια της λεπτομέρειας: O Moore έπαιζε, σε αυτή την περίοδο της καριέρας του τουλάχιστον, με vintage style low output humbuckers οι οποίοι από μόνοι τους δεν είχαν πολύ sustain. Εγώ επιμένω στη λιγότερη παραμόρφωση γιατί, εκείνος έτσι έπαιζε και το sustain που έλειπε από τους μαγνήτες το "δημιουργούσε" ο ίδιος με το αριστερό χέρι. Τουτέστιν μεγάλη πίεση στη χορδή και αργό βιμπράτο. Ο άνθρωπος ήταν μάστερ, εκτός των άλλων, και σε αυτά τα κόλπα.
  14. Ο ήχος είναι πολύ ωραίος. Όσον αφορά τη σύγκριση με τον original, θα πρότεινα λιγότερη παραμόρφωση.
  15. Να σε ενημερώσω ότι οι καθαρές πέμπτες στις οποίες βασίζεται το Πυθαγόρειο σύστημα κουρδίσματος, ουδεμία σχέση έχουν με τις πεντατονικές κλίμακες.
  16. Ακριβώς. Σε συνεργασία μάλιστα με το Μάρκο Λεζέ.
  17. Παιδιά μην μπερδεύουμε τα πράγματα. Πεντατονικές κλίμακες χρησιμοποιούνται σε πολλά είδη μουσικής και από αρχαιοτάτων χρόνων. Αυτό δε σημαίνει ότι οι ρίζες τους είναι ελληνικές. Αν θέλουμε να το πάμε χρονολογικά μάλιστα, οι Κινέζοι ήταν μάλλον οι πρώτοι που τις χρησιμοποίησαν.
  18. Τίποτα δεν πλήρωσε ο τζαμπατζής. Και έχει μούτρα τώρα και μας μοστράρει τη silver sky που είναι σα να βγούμε και να λέμε ότι ο Lebron είναι εφάμιλλος του Jordan. Είναι παλιό το βίντεο.
  19. Μια που αναφέρθηκε ο (προδότης!) Mayer παραπάνω και μια που μιλάμε για custom shop, δεν ξέρω αν γνωρίζετε την ιστορία όπου το CS της Fender του έφτιαξε μοντέλο απόλυτα σύμφωνα με τις οδηγίες και επιθυμίες του και όταν του το έφεραν σπίτι, δεν του άρεσε. Και αποφάσισε να βάλει την κιθάρα στην κατάψυξη για μία νύχτα και την άλλη μέρα ήταν λέει ακριβώς όπως την ήθελε. Για να μη νομίζετε ότι λέω βλακείες, ιδού και το βίντεο:
  20. Η τζαζ είναι πολύ μεταγενέστερη του μπλουζ. Όσον αφορά το αρχικό ερώτημα, χωρίς το μπλουζ, απλά δε θα υπήρχε ροκ με τη μορφή που το ξέρουμε.
  21. Το debate είναι γνωστό και δεν έχει συμπέρασμα. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι "μα με αυτά τα λεφτά παίρνεις πολύ καλύτερη", είναι ότι οι πορωμένοι φεντεράκηδες ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ καλύτερη. Θέλουμε να λέει και να είναι fender, τέλος. Προσωπικά έχω παίξει με άπειρες στρατ, αξίας από 150 ευρώ μέχρι αρκετά χιλιάρικα. Κάτι melancon, anderson, suhr και δε συμμαζεύεται, ήταν απλά επαρκείς. Η δε μία εκ των δύο καλύτερων στρατ που έχω ποτέ ακούσει ήταν μια CS με bird's eye maple μανίκι, λεπτομέρεια που αναφέρω μια και είναι η μοναδική που θυμάμαι από εκείνο το μοντέλο, πλην του ότι ο ήχος της ήταν βγαλμένος από τον παράδεισο. Αυτά.
  22. Από τους σολίστες, ένα "ευχαριστώ" θα αρκούσε. Απλή ευγένεια, χωρίς σάλτσες και ψεύτικες φιλοφρονήσεις. Από την πλευρά του δημιουργού, το ότι έβαλε τη φάτσα του στο παραθυράκι και δείχνει τις "αντιδράσεις" του, είναι η επιτομή του αντιπαθητικού, ειδικά με τον εμφανώς υπερβολικό τρόπο που αντιδρά. Παρόλα αυτά, είναι κίνηση νίντζα ως προς τα views γιατί είναι και reaction video, εκτός δηλαδή από την ποικιλία των solos από γνωστά γιουτιουμπικά ονόματα. Και ξέρουμε καλά ότι ο κόσμος ψοφάει για reaction videos. Εγώ σε κάτι τέτοιες δηθενιές, οραματίζομαι έναν κιθαρίστα youtuber ο οποίος θα στραβώνει τη μούρη του όταν κάτι δεν του αρέσει και θα λέει και "αυτό που έπαιξες εδώ ήταν μεγάλη βλακεία". No filter που λένε και οι ινσταγκραμικοί φωτογράφοι.
×
×
  • Δημοσιεύστε κάτι...

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύκολη η περιήγηση στην σελίδα. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε. Πολιτική απορρήτου