Προς το περιεχόμενο

Sami Amiris

Guru
  • Αναρτήσεις

    275
  • Μέλος από

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Ημέρες που κέρδισε

    3

Sami Amiris ήταν Μέλος της ημέρας 23 Αυγούστου 2019

Sami Amiris είχε την πιο δημοφιλή συμμετοχή!

3 Followers

Bio

Πρόσφατοι επισκέπτες προφιλ

Η εμφάνιση επισκεπτών είναι απενεργοποιημένη ή δεν έχετε πρόσβαση σε αυτή.

Συμμετοχή Sami Amiris

Artist

Artist (1/4)

82

Φήμη

  1. Αυτή παίζει να είναι η πιο χρονικά off απάντηση στην ιστορία του site! Συγνώμη για την καθυστέρηση, τώρα το είδα. Για να φανεί καλά όλο αυτό στην πράξη θα ήθελε παρτιτούρες και ήχο, ναι, σίγουρα. Το βλέπουμε. Ίσως γίνει ανανεωμένη παρουσίαση των αντικειμένων αυτών με pdf και ήχο, εφόσον τα σηκώνει το site. Το βλέπουμε!
  2. Aυτό που αναφέρεις εδώ είναι μάστιγα. Και φυσικά έχεις δίκιο 100%. Δεν είναι δυνατόν να διδάξεις κάτι που δεν ξέρεις, και όχι μόνον ως θεωρία, αλλά να το ξέρεις ως βίωμα, βαθιά. Αλλιώς προσπαθείς να διδάξεις κάτι που δεν ξέρεις και φυσικά, ο βασιλιάς είναι γυμνός, και αυτό θα φανεί με τη μία. Να σου πω την αμαρτία μου ούτε από μαθηματικό σε δημόσιο σχολείο δέχομαι τέτοιο σχόλιο. Διότι απλώς τα παιδιά δεν θα μάθουν ποτέ μαθηματικά. Οι απορίες είναι φυσιολογικό μέρος του μαθήματος. Αν δεν απαντάς σε απορίες, αυτό είναι μεγάλο θέμα...
  3. Ή ιδιαίτερα (με τους κατάλληλους καθηγητές). Μου έχει συμβεί και εμένα αυτό. Αλλά έχω παίξει κάποιες σπουδές κιθάρας στο πιάνο σαν το Danza Characteristica του Browser και ακούστηκαν σούπερ, πιο επιθετικό από την κιθάρα. Έχω παίξει και Holdsworth στο πιάνο, και προτιμώ τον ήχο της κιθάρας του παρά το πιάνο σε κάποια, σε άλλα θα μπορούσε να είναι άλλη εκδοχή. Γενικά στο πιάνο χάνονται οι ανοικτές, χρειάζεται λίγο πιο κλειστή λογική στις μεσαίες περιοχές για να βγει αντίστοιχα ωραίο, χωρίς να είναι φυσικά πάντα έτσι... Aπλώς όχι μόνος στα πρώτα τουλάχιστον βήματα. Με καλό δάσκαλο, πολλή υπομονή και άπειρες ώρες. Διόρθωση: Εννοείται, η παρουσία καλού δασκάλου κτλ. Σόρρυ για τη χαζομάρα.
  4. Koίτα, το να βγάλεις ποιοτικό ήχο από την αρχή, σπάνια παίζει. Τις περισσότερες φορές κοπανάνε σε τρελό βαθμό σχεδόν στάνταρ μέχρι επίπεδο μέσης τάξης. Παίρνει κάποια χρόνια μέχρι να μην ακούγεται κανείς ότι κοπανάει το πιάνο ανελέητα. Από την άλλη, σίγουρα είναι πιο γρήγορη διαδικασία από το μηδέν μέχρι το να μην ακούγεσαι άθλια, σε σχέση με την αντίστοιχη ακριβώς πορεία π.χ. στο βιολί ή στα πνευστά, στα οποία είναι πραγματικό βασανιστήριο η όλη φάση, και παίρνει καιρό μόνο και μόνο για να στρώσεις ΥΠΟΦΕΡΤΟ ήχο, όχι ποιοτικό. Άρα, νομίζω ότι μπορώ να καταλάβω τι λες εδώ. Αυτό που δεν παλεύεται με τίποτε είναι το θέμα της ανεξαρτησίας των χεριών από τη μία, ότι είναι στην πραγματικότητα δύο ανεξάρτητοι πιανίστες από τον ίδιο εγκέφαλο, και η ανεξαρτησία ήχου και μικρορυθμικής από το κάθε δάκτυλο από την άλλη, κάτι που φτάνει σε εντελώς τρελά επίπεδα στα υψηλότερα κλιμάκια. Όλα αυτά πέρα από την αντικειμενική δυσκολία της παρτιτούρας, που καταλήγει εντελώς ανελέητη. Φαντάζομαι έχεις εικόνα του τι εννοώ, βλ. διασκευή Petrushka του Στραβίνσκυ για ένα πιάνο, πραγματικός εφιάλτης. Όλη η ορχήστρα με ελάχιστα μέρη που δεν παίζονται. Πραγματική τρέλα. Με άλλα λόγια: είναι μεν πιο γραμμική η ανάπτυξη του πιάνου μέχρι το επίπεδο ανωτέρας. Από επίπεδο ανωτέρας και πάνω δεν υπάρχει πλέον γραμμικότητα. Είναι εντελώς νορμάλ ένα έργο να κάνεις μήνες να παίξεις τις νότες σωστά στο χρόνο, χωρίς πραγματική εκφραστική, εκτός από ειδικές καταστάσεις με φωτογραφικές μνήμες κτλ., ειδικές περιπτώσεις μυαλών. Οπότε, η γραμμικότητα είναι μέχρι ένα σημείο. Θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω στο ότι είναι το όργανο που δεν υπάρχει λόγος να φοβηθείς να ξεκινήσεις μόνος σου. Αν είναι κάτι, είναι το όργανο που, αν έχεις ξεκινήσει σωστά, μπορείς να συνεχίσεις για λίγο μόνος σου, εφόσον φυσικά έχεις καλά τις βάσεις για να σε πάνε λίγο παρακάτω. Μόνος σου μπορείς πραγματικά να μείνεις μόνο στο υπερυψηλό επίπεδο, και εκεί δεν είναι σίγουρο, καθώς πολλοί από τους μεγάλους σολίστ κάνουν μαθήματα σε ακαδημίες ειδικές για τα ρεπερτόρια που κάνουν σε επίπεδο διδακτορικού και πάνω, όντας ήδη φουλ professional level κονσερτίστες. Ο καλός δάσκαλος με μεγάλη γκάμα ρεπερτορίου και πολύ καλή εμπειρία από συναυλίες σε πολλά έργα είναι εντελώς επιβεβλημένη, εφόσον μιλάμε για κλασσική μουσική, αν θέλει κανείς να μην πηγαίνει νοσοκομείο με τενοντίτιδες συχνά. Αρκεί μία σπουδή του Σοπέν να σε στείλει οff για μήνες αν η τεχνική σου δεν είναι η τέλεια για το χέρι σου, και ακόμη και τότε πάλι μπορεί να κινδυνεύεις. Είπαμε, ύπουλο όργανο το πιάνο...
  5. Oκ, το καταλαβαίνω. Αλλά συνήθως δύο λάθη δεν κάνουν ένα σωστό. Εννοώ ότι δεν υπάρχει λόγος να λες πράγματα που παίζει και να μην τα πιστεύεις για να καταδείξεις κάτι. Απλώς καταδεικνύεις απευθείας, είναι πιο αποτελεσματικό συνήθως. Αλλά δεν παρεξήγησα τιποτε, ούτε θα γίνω απολογητής του πιάνου ή της κιθάρας. Εκπληκτικά όργανα αμφότερα και το ξέρουμε όλοι φαντάζομαι. 2. Εγώ πιάνω μέχρι 10ες στο πιάνο, οπότε αν θες διαδοχικές 4ες μπορώ μέχρι 3 ανά χέρι, οπότε με υπέρθεση 3 + 1 ανάμεσα + 3 = 7. Κάποιοι σπάνιοι τύποι με χέρια - φτυάρια μπορούν και 4 4ες, οπότε εκεί πάμε σε 4+1+4 = 9 διαδοχικές. Για 5ες, φτάνεις μέχρι 2 (διάστημα 9ης) εκτός αν σε λένε Art Tatum ή Sergei Rachmaninoff οπότε μπορεί να χτυπήσεις και 3 στη σειρά (φτάνουν μέχρι 13η). Για τους νορμάλ ανθρώπους λοιπόν άντε να βάλεις 2 + 1 ενδιάμεση + 2 = 5 πέμπτες. Για τα φτυάρια 3+1+3 = 7 5ες στη σειρά. Δεδομένου ότι έχω μπορεί κανείς να χορδίσει μία κιθάρα σε 5ες αν θέλει, απευθείας έχει πλεονέκτημα τουλάχιστον απέναντι στα μη-φτυάρια. Άρα βλέπεις, έχει να κάνει με το κούρδισμα και το πόσο άνοιγμα στο πιάνο έχεις. Ύπουλο όργανο το πιάνο.
  6. Δεν είναι όλα τα πληκτροφόρα το ίδιο, καθώς σήμερα υπάρχουν και τα ηλεκτρονικά. Από τα ακουστικά, ναι, στο πιάνο δεν μπορείς να κάνεις βιμπράτο, αλλά υπάρχουν βαριάντες του που μπορείς, όπως και real-time bends, volume swells κτλ, πχ fluid piano. Θεωρείς το πιάνο ως εύκολο όργανο που δεν απαιτεί ιδιαίτερη επιδεξιότητα ούτε για να συνεχίσεις; Τι εννοείς με αυτό; Να συνεχίσεις τι, μέχρι που; Φαντάζομαι κάτι έχεις στο μυαλό σου για να το λες, διότι δεν μπορώ να φανταστώ να θεωρείς πχ το Opus Clambicembalisticum, το 3ο Ραχμάνινοφ, το Mists ή τα κομμάτια του Ferneyhough ή του Finissy για πιάνο εύκολα κομμάτια που δεν χρειάζονται επιδεξιότητα. Κάτι εννοείς αλλά δεν επικοινωνείται εδώ. Αρμονικές υπάρχουν, αλλά όχι με τον τρόπο που παίζονται στην κιθάρα. Χρησιμοποιούνται με κρατημένα πλήκτρα και συμπαθητικές δονήσεις, είναι κανονική τεχνική ιδιαίτερα στον 20ο και 21ο αιώνα. Δεν μπορείς να παίξεις με ευκολία ότι συγχορδία υπάρχει. Μπορείς σίγουρα περισσότερες από την κιθάρα, αλλά οι ανοικτές στην κιθάρα δεν είναι απλές για το πιάνο. Εξαρτάται από το χέρι και το spacing στο voicing. Συχνά, αν και όχι πάντα, η κιθάρα μεταφράζεται σε «αντιπιανιστικά» πιασίματα.
  7. To κορίτσι είναι σούπερ. Για την καλύτερη δυνατή βοήθεια στο θέμα Ολλανδία, καθώς και για ενδεχόμενη προετοιμασία, σου προτείνω να αποτανθείς στην Ειρήνη Κωνσταντινίδη. Εξαιρετική φωνή, και έχει περάσει από Ολλανδία. Προσωπικά έχω αρκετούς φίλους και γνωστούς εκεί, αλλά για την εξειδικευμένη κατάσταση του vocal νομίζω ότι η Ειρήνη είναι ό,τι χρειάζεται. Υπάρχουν επίσης αξιόλογα ιδρύματα σε Βέλγιο, Δανία, Φινλανδία, Σουηδία, Νορβηγία κτλ., αλλά δεν ξέρω πόσα από αυτά είναι Αγγλόφωνα. Λογικά τα περισσότερα. Aν χρειάζεσαι πληροφορίες, μνμ.
  8. H κατεύθυνση που θέλει το παιδί είναι πάνω σε jazz ή σε πιο pop-jazz πράγματα; Πχ είναι πιο πολύ για bebop ή πιο πολύ για φάση dirty loops; Ειρήσθω εν παρόδω ότι η Αγγλία με το Brexit μόλις τα έκανε θάλασσα. Δεν θα υπάρχουν EU rates, επί της ουσίας τα δίδακτρα διπλασιάζονται, άρα βγαίνει εκτός ως δυνατότητα. Κρίμα...
  9. Θέλει προσοχή, Ναι, το πιάνο είναι εύκολο να ξεκινήσεις, αλλά έχει μακράν την πιο δύσκολη παρτιτούρα από όλα τα άλλα όργανα. όσον αφορά την πολυπλοκότητα, πολυρυθμικότητα κτλ. Ολόκληρες ορχήστρες γίνονται reduced σε δύο πιάνα, ή με κάποια δουλειά, ακόμη και σε ένα. Οπότε ναι μεν πατάς πλήκτρο και παίζει, αλλά για να φτάσεις να παίζεις σπουδές του Ligeti ο δρόμος είναι τεράστιος και πολύ τραχύς. To κύριο πρόβλημα όταν μαθαίνεις κάτι μόνος σου είναι ότι δεν έχεις feedback για το πότε κάνεις λάθος. Και στο πιάνο υπάρχουν αρκετές σωστές μέθοδοι για κάτι που να είναι εντελώς λάθος για κάτι άλλο. Παίζει τεράστιο ρόλο το μέγεθος χεριού, το ύψος που κάθεσαι, το ρεπερτόριο που θα παίξεις, ο ήχος που θέλεις να βγάλεις κτλ. Το σημαντικότερο: ο δάσκαλος να είναι ο ίδιος ενεργός σαν πιανίστας, ή να υπήρξε ενεργός. Να σου λέει πράξη, όχι θεωρητικολογίες όσον αφορά το παίξιμο - δε μιλάω για πραγματική μουσική θεωρία εδώ, μιλάω για το πως θα παίξεις κάτι. Ο δάσκαλος πρέπει να έχει παίξει το έργο ή τουλάχιστον άλλα αντίστοιχης ή μεγαλύτερης δυσκολίας ώστε να μπορεί να το παίξει αν κάτσει, ώστε να σε συμβουλεύσει για το πως θα ξεπεράσεις τις δικές σου δυσκολίες σε αυτό, και να έχει αρκετή πείρα από διδασκαλία για να καταλαβαίνει τα μεγέθη χεριών, θέσεις που κάθεται κάποιος, τρόπους παραγωγής ήχου, τις διάφορες τεχνικές σχολές στο πιάνο κτλ. Όλα αυτά είναι δουλειά του δασκάλου, όχι δική σου. Άρα θες δάσκαλο που να ξέρει τι του γίνεται, αλλιώς πετάς τα λεφτά σου και το χρόνο σου χωρίς λόγο. Αν θέλεις πραγματικά καλούς δασκάλους, που θα έχουν όμως και απαιτήσεις, μου στέλνεις μνμ και σου λέω κάποιους που ξέρω. Φυσικά, δεν είναι μόνον αυτοί, απλώς αυτούς ξέρω εγώ...
  10. Μία από τις πιο δυνατές συναυλίες που είχα ποτέ την χαρά να συμμετάσχω. Πέρισυ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Από την περιγραφή: «Το Passion for Bach and Coltrane του Jeff Scott είναι ένα έργο γραμμένο για κουιντέτο ξύλινων πνευστών, κουαρτέτο εγχόρδων, τρίο τζαζ και αφηγητή και είναι εμπνευσμένο από την ποίηση του Alfred Bennett (A.B.) Spellman [Άλφρεντ Μπέννετ (Έι Μπι) Σπέλμαν] και ειδικότερα από τη συλλογή Things I Must Have Known. Η ποίηση του επίσης αφροαμερικανού λογοτέχνη αναφέρεται στη μουσική μεγαλοφυία των Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, Τζον Κολτρέιν και Γκονσάλο Ρουμπαλκάμπα καθώς και στη θρησκεία και τη θνητότητα. Γι’ αυτό και στο Passion του Σκοτ ο ακροατής ανιχνεύει ξεκάθαρες «κλασικές» (Παραλλαγές Γκόλντμπεργκ του Μπαχ) αλλά και τζαζ επιρροές (Love Supreme του Τζον Κολτρέιν) που αναδεικνύουν κρυφές συνάφειες ανάμεσα σε δύο –φαινομενικά– αντίθετα άκρα του μουσικού φάσματος. Το έργο ερμηνεύει το κουιντέτο ξύλινων πνευστών των Όθωνα Γκόγκα (φλάουτο), Γιάννη Οικονόμου (όμποε), Σπύρο Τζέκο (κλαρινέτο), Δημήτρη Ντακοβάνο (φαγκότο) και Γιάννη Γούναρη (κόρνο), το οποίο συνδυάζεται με το τζαζ τρίο των Σάμι Αμίρη (πιάνο), Γιάννη Σταυρόπουλου (ντραμς) και Ντίνου Μάνου (μπάσο) καθώς και με το κουαρτέτο εγχόρδων των Κώστα Παναγιωτίδη (βιολί), Ηλία Λιβιεράτου (βιολί), Αγγέλας Γιαννάκη (βιόλα) και Δημήτρη Τραυλού (βιολοντσέλο) και την Βαλεντίνα Ταμιωλάκη (φωτισμοί). Στα αφηγηματικά μέρη, ο βραβευμένος ηθοποιός και σκηνοθέτης Αργύρης Ξάφης. Η παράσταση αποτέλεσε παραγωγή του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών στο πλαίσιο του Κύκλου ADAGIO-Μουσικές για τις ημέρες του Πάσχα και παρουσιάστηκε στις 23 Απριλίου 2019 στην Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος. ...»
  11. Προς Θεού, υπήρχαν πολλοί και καλύτεροι! Σε ευχαριστώ πάντως!
  12. @Haris Σ' ευχαριστώ! Με την big band, δυστυχώς από ηχητικά δεν υπάρχει κάτι, διότι υπάρχει κενό σε κάποια θέματα. Ελπίζω στο μέλλον να αλλάξει αυτό, καθώς κυριολεκτικά πήγαν χαμένες τόσες και τόσες πολύ καλές συναυλίες. Slayer και πάλι Slayer! To polytempora ήθελε αλλαγή σκέψης εντελώς και από τους δυό μας. Κατ'αρχήν, η ρυθμική ακρίβεια πρέπει να είναι απόλυτη, οπότε ο μετρονόμος είναι πολύ σημαντικός. Τα απλά, πχ 4:3, τα παίζουμε και με ένα σκέτο μετρονόμο που απλά τον ακούμε πολυρυθμικά. Αλλά αυτά με μεταβλητούς μετρονόμους γίνονται ΜΟΝΟΝ με εξαρχής πολυκάναλους, πολυρυθμικούς μετρονόμους. Έχω φτιάξει έναν σε Max, τον οποίο τελειοποιώ τώρα. Σκέφτομαι να τον μεταφέρω σε κάποια πιο cross-platform γλώσσα μετά. Είναι ανθρωπίνως αδύνατον να κάνεις μεταβλητές πολυρυθμικές σχέσεις υψηλής ακρίβειας χωρίς μαέστρο ή μηχανική υποστήριξη, και καλό είναι να μην ντρεπόμαστε να το κάνουμε. Στο κάτω-κάτω της γραφής, το θέμα είναι τι μουσική παίζεις. Αν η μουσική βγαίνει μόνον έτσι, ας βγει έτσι. Η μουσική με ενδιαφέρει, όχι η έννοια του καθενός περί fairness. Αν είναι να κάνεις το αδύνατο δυνατό, κάνε το με όποιον τρόπο γίνεται. Η γνώμη μου πάντα... Φυσικά δεν το λέω αυτό για σένα, αλλά για κάτι τύπους που θα βγουν να λένε ό,τι τους κατέβει. Ας κάνουν αυτοί μεταβλητές πολυρυθμικές σχέσεις ακριβείας χωρίς μαέστρους ή πολυμετρονόμους και το συζητάμε... @nasokosm Σ'ευχαριστώ! Το αριστερό μου και ο Άλεξ παίζει 11 και το δεξί μου 11 ή 17, με μεταβλητή ρυθμική αγωγή (άλλοτε πίσω, άλλοτε ακριβώς, κτλ, όπως στα κανονικά blues). Εννοείται first take εντελώς ακουστικά. Ούτε monitor δεν είχαμε.
×
×
  • Δημοσιεύστε κάτι...

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύκολη η περιήγηση στην σελίδα. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε. Κανονισμοί της σελίδας.