Προς το περιεχόμενο

fusionakis

Μέλος
  • Αναρτήσεις

    732
  • Μέλος από

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Ημέρες που κέρδισε

    1

Ότι δημοσιεύτηκε από fusionakis

  1. Πάει να δημιουργηθεί καλό diversity ήδη, γουστάρω. Εμένα τα 3 πιο αγαπημένα μου αυτή την περίοδο είναι τούτα εδώ, με τα οποία τη βρίσκω πολύ όταν τα παίζω: Συνοπτικά, ένα τοπ20: 1) Unchained - Van Halen 2) Black The Sky - King's X 3) Kashmir - Led Zeppelin 4) Tom Sawyer - Rush 5) Back In Black - AC/DC 6) Erotic Nightmares - Steve Vai 7) Train Kept A Rollin' - The Yardbirds 8) Ain't Talkin' 'Bout Love - Van Halen 9) Bring It On Home - Led Zeppelin (αυτό που ξεπηδάει στα 1:43) 10) Page In Time - Aquarium Rescue Unit 11) Drop Dead Legs - Van Halen 12) Changes - Jimi Hendrix & the Band Of Gypsys 13) Into The Void - Black Sabbath 14) Bombtrack - Rage Against The Machine 15) Still I'm Sad - Rainbow 16) The Liar - Eric Gales 17) Sad But True - Metallica 18) Just Got Paid - ZZ Top 19) Immigrant Song - Led Zeppelin 20) Jumpin' Jack Flash - The Rolling Stones
  2. Είτε σας αρέσει να τα παίζετε, είτε να τα ακούτε, αραδιάστε τα αγαπημένα σας riffs, κι αν θέλετε αναφέρετε και τους λόγους που τα κάνουν ξεχωριστά για σας. Τοπ 3, τοπ 5, τοπ 10, δεν έχει σημασία... Αυτό που μετράει κατ'εμέ είναι να τα γουστάρετε το ίδιο ή και περισσότερο μετά από εκατοντάδες επαναλήψεις.
  3. Είμαι Κρήτη και τελικά δεν ανεβαίνω για τη συναυλία. Δεν έχει ενδιαφερθεί κάποιος από δικούς μου στην Αθήνα που προσφέρθηκα να το δώσω, οπότε αν κάποιος θέλει να πάει, ας επικοινωνήσει μαζί μου. Έχω μιλήσει με τους διοργανωτές και τα εισιτήρια δεν είναι ονομαστικά, οπότε οποιοσδήποτε μπορεί να μπει με το δικό μου.
  4. Όσο υπάρχει κιθάρα, θα υπάρχουν και οι ήρωές της. Αυτό που αλλάζει είναι ο τρόπος έκθεσης του έργου των καλλιτεχνών κατά βάση, και εκεί τα τελευταία 20 χρόνια υπάρχει συνολικά μια δραματική αλλαγή τόσο σε επίπεδο δισκογραφίας όσο και σε επίπεδο ακρόασης της μουσικής. Προσωπικά εμένα αφοριστικές γνώμες που εκφράζονται του τύπου "η κιθάρα έχει πεθάνει" ή "η jazz έχει πεθάνει" ή "δεν υπάρχουν πια μεγάλες ροκ μπάντες" κλπ κλπ δεν με βρίσκουν σχεδόν ποτέ σύμφωνο, καθότι αφενός αρκεί μία περίπτωση να καταρρίψει την οποιαδήποτε αυθαίρετη γενίκευση, αφετέρου το ένδοξο παρελθόν από μόνο του, όσο παραμένει ζωντανό στις προτιμήσεις του κοινού, δείχνει και ότι το breed όσο dying να θέλει κανείς να το τιτλοφορήσει, δεν θα γίνει dead ποτέ (ίσα ίσα). Στα της ερώτησης του θέματος, παρακάμπτοντας το προφανές γεγονός ότι οι all-time guitar heroes παραμένουν προφανώς και heroes of today, στις πιο σημαντικές και ουσιαστικά επιδραστικές κιθαριστικές μορφές της εποχής μας (χωρίς να σημαίνει ότι καθένας από αυτούς ανήκει και στους αγαπημένους μου παίχτες) θα ανέφερα προσωπικά τους Derek Trucks, John Mayer, Mateus Asato, Wayne Krantz, Charlie Hunter, Jon Gomm, Julian Lage...
  5. Άλλες φεύγουν (Sterling Luke αγοράστηκε πριν λίγες μέρες εντός noiz, το ίδιο αναμένεται να συμβεί και με την Revstar προσεχώς), και άλλες έρχονται για παρέα στην Cutlass και την Telecaster... Με πολύ μεγάλη χαρά λοιπόν, υποδέχτηκα πριν λίγες μέρες την Shergold Provocateur SP01, μια κιθάρα με κάποια πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: - κοψιά Les Paul με ελαφρύ σώμα mahogany (3,4 κιλά το βάρος της) - πολύ βολικό roasted mahogany neck (μεσαίου μεγέθους, καθόλου ματσούκι) και ταστιέρα έβενος - bolt-on κατασκευή με γέφυρα τύπου Tele και τρομερό resonance (το όργανο πάλλεται ολόκληρο σε κάθε πενιά πραγματικά) - ένα υπέροχο σετ μαγνητών (Seymour Duncan SP90 στο neck και Pearly Gates humbucker στον bridge) - vintage locking tuners Μέχρι τώρα έχω παίξει κανένα 5ωρο με την κιθάρα, και την έχω ερωτευτεί μπορώ να πω, γιατί ο συνδυασμός P90 με humbucker είναι άπαιχτος και το όλο playability του οργάνου εξαιρετικό. Ειδικά στα γκάζια γίνεται χαμός, γιατί ο Τεξανός bridge humbucker είναι γεμάτος αλλά και με πολλά πρίμα, και όταν κάνω την αλλαγή στο neck η φάση γίνεται ακραία fat... Μελλοντικά θα ανεβάσω σίγουρα και βιντεάκι.
  6. Εντάξει, δεν έχω εικόνα του συγκεκριμένου ιστορικού περιστατικού, αλλά και από το πρώτο σχόλιο που έκανες περί έλλειψης καλής ποιότητας rosewood παγκοσμίως, φαίνεται ότι το προσεγγίζεις από την σκοπιά της επάρκειας της πρώτης ύλης και το πώς αυτή επηρεάζει και τη γραμμή παραγωγής. Δεν αντιλέγω σε τίποτα από αυτά, ίσα ίσα αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα, απλά το σχόλιό μου προηγουμένως αφορούσε καθαρά το κομμάτι της προσωπικής εμπειρίας, έχοντας υπάρξει κάτοχος 2 κιθαρών με συνδυασμό roasted maple neck/rosewood ταστιέρα, κι άλλων 2 με roasted maple neck και ταστιέρα. Και τα 4 αυτά όργανα μοιράζονταν κοινά χαρακτηριστικά λόγω του roasted maple neck κατά βάση, ενώ αυτό που τα διαφοροποιούσε σε επίπεδο αίσθησης ήταν το πάχος και το σχήμα του neck περισσότερο, και λιγότερο το υλικό της ταστιέρας. Να το πω κι αλλιώς, το roasted του πράγματος μετράει σαν αίσθηση περισσότερο στην παλάμη και πώς αυτή αγκαλιάζει/ακουμπάει το όργανο, παρά στα δάκτυλα και πώς αυτά έρχονται σε επαφή με την ταστιέρα.. Δεν ξέρω αν γίνεται ευκολότερα κατανοητό έτσι, αλλά αυτό που εννοώ είναι ότι αν έχεις roasted maple neck αλλά όχι και roasted maple ταστιέρα, και πάλι έχεις ένα όργανο που έχει όλα τα οφέλη της roasted κατεργασίας.
  7. Ταστιέρα άλλο πράγμα πάντως. Το roasted maple σαν κατεργασία του neck είναι αυτό που κάνει μια σεβαστή διαφορά σε επίπεδο αίσθησης/λειτουργικότητας, ανεξαρτήτως υλικού ταστιέρας με το οποίο θα συνδυαστεί. Το roasted maple fingerboard είναι κατά βάση αισθητική επιλογή θεωρώ.
  8. Και εμφανισιακά, και σαν αίσθηση στο χέρι. Έχοντας υπάρξει κάτοχος 4 μέχρι τώρα κιθαρών με roasted maple neck (1 από αυτές παραμένει η αγαπημένη μου, 2 τις έχω αποχωριστεί και 1 είναι προς πώληση), έχω να πω πως για οποιαδήποτε από αυτές τις κιθάρες, αν κάποιος με ρωτούσε προσωπική γνώμη για τα θετικά και τα αρνητικά της καθεμίας, το roasted maple θα συγκαταλλεγόταν στα θετικά και για τις 4. Γενικά μιλώντας, το neck είναι μέσα στους 2-3 σημαντικότερους παράγοντες αξιολόγησης ενός οργάνου. Επομένως αν βρούμε ένα neck που μας φαίνεται βολικό από άποψη πάχους και σχήματος, είναι προφανές ότι σε δεύτερο επίπεδο αυτό που έχει σημασία είναι με τι ευκολία κινούμαστε σε αυτό το neck, και τι γενικότερη αίσθηση μας δίνει. Το satin neck είναι σαφώς λειτουργικότερο από ένα gloss neck, καθώς στο δεύτερο υπάρχει κίνδυνος η αίσθηση να γίνει κολλώδης μετά από πολύ παίξιμο, και αν το satin είναι επιπλέον και roasted maple, το όργανο είναι και πιο ζεστό (όπου με το χαρακτηρισμό ζεστό δεν αναφέρομαι σε ζεστό ήχο, αλλά κυριολεκτικά σε θερμοκρασία... να το πω κι αλλιώς, πιάνω το gloss neck της Revstar μου και είναι δροσερό, και αμέσως μετά το roasted maple της Cutlass και είναι σαφώς θερμότερο/στεγνότερο, το οποίο είναι και επιθυμητό χαρακτηριστικό για μένα). Επομένως ναι, ακόμα και σε budget όργανα που η διαδικασία μπορεί να μην είναι το ίδιο λεπτομερής όπως στα boutique, αξίζει και παρααξίζει.
  9. Κατάφερα να δοκιμάσω την LP σε ένα μεγάλο κατάστημα της Ρώμης που έτυχε να επισκεφτώ πριν 2 μήνες, και μου άρεσε πολύ τόσο σαν αίσθηση στο neck όσο και οι ήχοι της. Ωστόσο αυτό που κατάλαβα μετά από αυτό το τεστ ήταν ότι αυτό που επιθυμούσα ακόμα περισσότερο ήταν μια κιθάρα με P90 στο neck και humbucker στο bridge. Κάπως έτσι, αρχικά μείωσα και πάλι το εύρος επιλογών σε δύο (απλά διαφορετικές δύο αυτή τη φορά, την Yamaha Pacifica 611 και την Reverend Double Agent OG), και μετά άρχισα να γλυκοκοιτάω και κάτι ladies από Βρετανία ονόματι PJD Carey Standard και Seth Baccus που δεν είχα υπόψη μου, οι οποίες αμφότερες μοιάζουν οργανάρες, αλλά για πιο γεμάτα πορτοφόλια (ξεκινούν από 2000 κάπου). Εκεί κάπου που είχα βαλτώσει λοιπόν και δεν έβλεπα να υπάρχει κάτι σε προσιτό κόστος που να κλικάρει όλα τα κουτάκια επιθυμητών χαρακτηριστικών, μου πετάχτηκε σαν link στο Youtube ένα όργανο που με κέρδισε με τη μία τόσο με την κοψιά του, όσο και με τα μοναδικά features του. Κι όχι μόνο μπήκε πρώτη στην ανανεωμένη λίστα κιθαροεπιθυμιών, αλλά την παρήγγειλα κιόλας... και το όνομα αυτής, Shergold Provocateur SP01-SD. Αναμένεται εντός ολίγων ημερών και θα ακολουθήσει σύντομο κειμενάκι με πρώτες εντυπώσεις.
  10. Λατρεύω και τα δύο... 14ο (αν και εδώ κατά βάση γίνεται της δυναμικής) 15ο Και φυσικά μ'αρέσει όταν κατά στιγμές, στοχευμένα και πάντα με γνώμονα το αδιανόητο groove, γίνεται της πολυρυθμίας το κάγκελο... Τέλος, ένα πολύ βασικό στοιχείο που πάντα εμπλουτίζει ένα άκουσμα (και μπορεί και να εκπλήξει), αλλά έχει γίνει τόσες πολλές φορές και με ωραίο τρόπο σε διαχρονικά τραγούδια, που το παίρνουμε ίσως σαν δεδομένο, είναι τα παράλληλα υποστηρικτικά φωνητικά ή back vocals (θεωρητικά ψιλοεμπίπτει σε μία από τις κατηγορίες που ανέφερε ο Beato, αλλά δεν διασαφηνίστηκε)... πολλά παραδείγματα εκεί από Ray Charles, Stevie Wonder, Sly & The Family Stone, αλλά αυτό που προσωπικά παίζει να είναι το αγαπημένο μου είναι το παρακάτω:
  11. Ωραίο σκηνικό για καλτ ταινία.
  12. Θα πω και γω πώς το βλέπω συνολικά το θέμα. 1) Είχα/έχω κιθάρες από alder και από poplar. Αντίστοιχα resonant και ελαφριά και τα δύο ξύλα (ό,τι πρέπει αμφότερα για Strats), οπότε κανένα πρόβλημα εδώ (φουλ κατάλληλα για τη δουλειά και τα δύο). Αν κάποιοι τώρα κολλάνε στην εμφάνιση του ξύλου, ας μην την πάρουν, μιας που η εμφάνιση καλύτερα να είναι θελκτική για να προχωρήσει ο οποιοσδήποτε σε αγορά. Εγώ προφανώς δεν θα κολλούσα πάντως. 2) Όχι μόνο στο Μεξικό, αλλά και στην Ινδονησία κατασκευάζονται αρκετά αριστουργήματα πλέον. Αντίστοιχα, η αμερικανική προέλευση δεν εγγυάται από μόνη της κανένα ιδιαίτερα μεγαλύτερο αριστούργημα κατ'εμέ, ειδικά σε S-type όργανα. Τότε γιατί να πληρώσει κάποιος μερικές εκατοντάδες ή και χιλιάδες ευρώ παραπάνω; Για να αυξήσει τις πιθανότητες ότι θα έχει ένα πιο σωστό όργανο θα πει κανείς, μιας που η καλύτερη διαλογή στα ξύλα και μόνο μπορεί να αποτελεί εχέγγυο για κάτι τέτοιο. Δεκτόν, αλλά άπαξ και το όργανο έχει τα επιθυμητά χαρακτηριστικά και σεταριστεί όπως πρέπει, πλέον οι διαφορές είναι υπερελάχιστες, και σίγουρα όχι αξίας εκατοντάδων ή χιλιάδων ευρώ. Με λίγα λόγια αν πάρεις μία οικονομική Strat τύπου κιθάρα η οποία κλικάρει ένα ένα όλα τα boxes, τύφλα να έχει η οποιαδήποτε ακόμα και custom shop Strat in my book... Και δω άρα κανένα πρόβλημα. 3) Πρέπει να έχει γίνει χαμός με τις SE Silver Sky σε επίπεδο ζήτησης, και ο βασικός λόγος που συμβαίνει αυτό είναι γιατί ο John Mayer είναι - μαζί με τον Derek Trucks - η μεγαλύτερη mainstream κιθαριστική μορφή των τελευταίων δεκαετιών (και ο Mayer παίζει και με τρόπο πιο προσφιλή για τη μεγάλη μερίδα του κόσμου). Στην πράξη δεν έχω παίξει προσωπικά με καμία Silver Sky μέχρι τώρα, αλλά από τα συγκριτικά βίντεο που έχω ακούσει (με ό,τι κίνδυνο ανακρίβειας αυτά μπορεί να εμπεριέχουν), πάντα διαπιστώνω ότι ουσιαστικά πρόκειται για μία Strat με άλλη ταμπέλα.. ακόμα και σε αυτή την περίπτωση πάντως, στα ίδια βίντεο, είτε πρόκειται για συγκριτικά των αμερικάνικων μοντέλων, είτε των οικονομικών, οι Fender στα αυτιά μου σχεδόν πάντα υπερέχουν ελαφρώς ηχητικά. 4) Cutlass σαν κατασκευή (Music Man ή Sterling αντίστοιχα, ανάλογα τα λεφτά που θέλει να ξοδέψει ο καθένας) τις τρώει όλες κατ'εμέ. Ακούς μια πραγματική Strat, με το σωστό σκάσιμο και ελαφριά σε βάρος, ενώ παίζεις σε πιο βολικό neck (θεϊκό βασικά), με σαφώς πιο προσβάσιμο neck joint (παίζεις άνετα και συγχορδίες μετά το 15ο τάστο άμα λάχει), πιο σταθερό και χρήσιμο σύστημα tremolo (και όμορφο κατ'εμέ), και σαφώς ανώτερο σχεδιαστικά headstock (PRS κι αυτή μια χαρά σχέδιο έχει, αλλά Music Man απλά κορυφή). Ο μόνος λόγος για να μην πάει κάποιος ανοιχτόμυαλος προς τα εκεί, θα ήταν η εμφάνιση και μόνο, αν δεν του κάθεται αυτό το περίεργο pickguard π.χ. Αλλά σαν όργανο, έχει όλα τα καλά μιας Strat, και πολλά μικρά αλλά ουσιώδη upgrades που δεν τα έχει καμία άλλη (ούτε Suhr, ούτε Ibanez AZ, ούτε Xotic, ούτε Sire, ούτε καμία). Για να επιστρέψω όμως στο θέμα, σίγουρα η Silver Sky είναι επίσης μία πολύ ωραία κιθάρα (όταν κάποιος αντιγράφει καλά μία Strat, προφανώς και είναι φτιάχνει ένα approved όργανο), και λόγω Mayer και PRS, μάλλον το νούμερο 1 αντίπαλο δέος της αγοράς για το big F.
  13. Έχω εισιτήριο από εκείνο το λάιβ Απριλίου του 2020 που δεν έγινε ποτέ, και το σκέφτομαι για το αν θα κάνω το ανέβασμα ή όχι (μένω Κρήτη). Αν κάποιος ενδιαφέρεται πάντως για ένα μονό εισιτήριο και δεν βρίσκει, ας μου στείλει μήπως τελικά το δώσω.
  14. Αντίο στο μέγιστο... ένα μικρό αφιέρωμα με πολλή αγάπη πριν λίγα χρόνια στην εκπομπή.
  15. To Honor 7 Lite διαφωνεί με το παραπάνω σχόλιό σας... Να'σαι καλά, ευχαριστώ.. χάνει σίγουρα, αλλά τη γενική ιδέα την παίρνεις σε ικανοποιητικό βαθμό, για αυτό και τελικά το ανέβασα.
  16. Update: Το Free-Way 5B5-01 switch που φαίνεται και στο βίντεο, το οποίο χωρίς να αλλάζει την εμφάνιση της Strat ή S-τύπου κιθάρας που έχεις, προσφέρει άλλους 5 συνδυασμούς μαγνητών. Συγκεκριμένα... Στους 5 κλασικούς συνδυασμούς: 1) neck 2) neck + middle (parallel) 3) middle 4) middle + bridge (parallel) 5) bridge Προσθέτει και τους 5 παρακάτω (σε αντίστοιχη σειρά): 6) neck >> middle (series) 7) neck + bridge (parallel) 8) neck >> bridge (series) 9) neck + middle + bridge (parallel) 10) middle >> bridge (series) Το θεωρώ εξαιρετικά καλοφτιαγμένο τόσο από θέμα λειτουργικότητας (το συνηθίζει πολύ εύκολα το χέρι και η σειρά των συνδυασμών είναι σωστά διαμορφωμένη) όσο κι από θέμα εμφάνισης (δεν αλλάζει τίποτα στο πώς δείχνει η κιθάρα, μέχρι και απαρατήρητος περνάς), και το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους λατρεύουν το όργανο που ήδη έχουν, και απλά θέλουν να εμπλουτίσουν την ηχητική παλέτα αυτού για ειδικές περιστάσεις. Αναφορικά με τις νέες θέσεις, η (6) είναι κάτι σαν neck humbucker, οπότε προσφέρεται για πιο σκοτεινούς και ογκώδεις καθαρούς ήχους ή Les Paulικά γκάζια, η (7) είναι λες και ακούς Tele στη μεσαία θέση, η (8) είναι κάτι σαν μεσαία θέση μιας LP, η (9) είναι μάλλον αυτή με το λιγότερο χαρακτήρα, αλλά μπορεί να είναι χρήσιμη σε αρπίσματα και γενικά καθαρά παιξίματα, ενώ η (10) πλησιάζει την αίσθηση ενός bridge humbucker, ό,τι πρέπει δηλ. για γκάζια με λίγο παραπάνω όγκο. Προσωπικά ο λόγος που το αγόρασα ήταν επειδή πού και πού ένιωθα να μου λείπει ένας humbucker στο bridge, αλλά ταυτόχρονα δεν ήθελα και να χάσω κανέναν από τους υπάρχοντες 5 ήχους από τους εξαιρετικούς low output Alnico 5 μαγνήτες της Cutlass. Με τη θέση (10) έχω ακριβώς αυτό, ενώ επίσης γουστάρω πολύ και με τη θέση (7) για funky T-style ρυθμικά, αλλά και με την (6) για γλυκά γεμάτα καθαρά άλλου τύπου.
  17. Όχι και τόσο περίεργο, αλλά θεωρώ ότι σπάνια πολλές νότες βγάζουν τόσο ντέρτι και σπαραγμό, οπότε είπα να το βάλω (ξεκινάει στο 0:49)... 25 δευτερόλεπτα. Μοναδικό (2:15)
  18. Ό,τι μπορέσαμε κάναμε. Ναι, έτσι.. δες συγκεκριμένα εδώ (σε κόκκινο οι σειριακοί συνδυασμοί).
  19. Έκανα και από δαύτο... ενδεικτικά στις φρασούλες στο 5:22 ακούς μόνο του το 2o κανάλι του Marshall, ενώ και στο "Lenny" νωρίτερα ακούς την περισσότερη ώρα το 1ο κανάλι του Marshall απλά με ένα clean boost, το οποίο δεν χρωματίζει καθόλου τον ήχο (στο συγκεκριμένο σημείο είναι χαμηλωμένο μέχρι λίγο πιο πάνω από τη μέση και το volume της κιθάρας). Και στις δύο παραπάνω περιπτώσεις υπάρχει ένα πάρα πολύ διακριτικό delay που δίνει ένα ελάχιστο σκάσιμο σαν ουρίτσα για υποστήριξη της τελικής νότας, και τίποτα παραπάνω σαν ambience. Αν τώρα εννοείς ότι θα ήθελες να ακούσεις εντελώς ξερό τον ήχο χωρίς ίχνος delay, σόρυ αλλά δεν παίζω ποτέ έτσι. Όχι ότι θα καταλάβαινες και μεγάλη διαφορά αν ηχογραφούσα χωρίς ambience μέσω του κινητού, αλλά σίγουρα θα το καταλάβαινα εγώ όταν έπαιζα και δεν θα μου άρεσε.
  20. Καλά, προφανώς... απλώς έκανα ένα δυο κλιπάκια με το κινητό μου δοκιμαστικά, μου ήρθε η ιδέα να κάνω μια σούμα ήχων, και το ένα έφερε το άλλο και το μόνταρα συνολικά ως είχε. Εφόσον έβλεπα ότι παρά τις κακές λήψεις (εικόνας και ήχου) δουλειά έστω κι έτσι για μένα ψιλογινόταν, δηλ. άκουγες το range και έπαιρνες μια ιδέα του πώς έχει το πράγμα σε φυσικό χώρο, για αυτό προχώρησα. Μελλοντικά σκοπεύω πάντως να πάρω κάποιο recorder ή καμερούλα για κάτι πιο επιμελημένο όπως λες. Για το τελευταίο που ρωτάς, πέρα από τα αυτούσια μέρη από κομμάτια που έπαιξα (Sting στην αρχή, SRV στη μέση, παραλλαγμένοι Zeppelin και jam α λα Band Of Gypsys προς το φινάλε), όλα τα άλλα είναι δικές μου ιδέες που προέκυψαν εκείνη την ώρα από αυτοσχεδιασμό και τις έγραψα (καλά και στο γκαζωμένο στο τέλος ξεκίνησα με "Running With The Devil" και το άλλαξα όσο πατάει η γάτα)... έτσι προέκυψαν και συγχορδίες εκεί στο 0:40 - 1:50 που ανέφερες, όπου σίγουρα φαίνεται η αγάπη μου προς Holdsworth και Eric Johnson. Πολύ καλοφτιαγμένο, πραγματικά.. δηλ. δεν χάνεις καθόλου την κλασική Strat φάση εναλλαγής θέσεων, και απλά προστίθεται άλλη μια συστοιχία ακριβώς από πάνω, με πολύ καλή λογική στη σειρά των θέσεων και εκεί. Προσωπικά μιλώντας, η μόνη αλλαγή από θέση της παραδοσιακής Strat 5άδας ήχων σε θέση της παραλλαγμένης που μου φαίνεται ότι χρειάζομαι να την κάνω πού και πού στα γρήγορα ενώ παίζω (τώρα που καλόμαθα να έχω και τους έξτρα 5 συνδυασμούς), είναι από το μονοπήνιο neck στον ας πούμε humbucker bridge (middle > bridge in series δηλ), και αυτή η αλλαγή με εξάσκηση 2-3 λεπτών την βρίσκεις εύκολα... τσακ μία τραβάς προς τα κάτω και φτάνεις στο μονοπήνιο bridge και στο καπάκι το σηκώνεις... Γενικώς, σίγουρα αν κάποιον τον ιντριγκάρουν μια δυο θέσεις από τις έξτρα, το προτείνω ανεπιφύλακτα το σύστημα. Θενξ.. καρδούλες σε όλους σας.
  21. Thanks αγαπητέ.. χαίρομαι, ειδικά όταν το ακούω από σένα. Το octave είναι αυτό το πορτοκαλί χωρίς knobs χαριτωμένο πραγματάκι που βλέπεις στη φωτογραφία στο τέλος, είναι passive, και άπαξ τα πηγαίνεις καλά με τον ήδη υπάρχοντα ήχο σου, αυτό έρχεται από πάνω και κάνει τα μαγικά του (παίζεις soft και είναι σαν ring modulator, παίζεις συγχορδίες πάνω κάτω στην ταστιερα και το octave ακούγεται πειστικά παντού, παίζεις hard και είσαι στην Jimi land). Στο α λα U2 echo έπαιζα κάτι σαν άρπισμα σε 6/8 αν θυμάμαι σωστά.
  22. Είχα σχετικά πρόσφατα αναφέρει ένα δυο πράγματα στο "Gear List" σχετικά με τα μηχανήματα (λίγο πολύ για όλα εκτός το φρέσκο Free-Way switch), και γράφω και κάποια ακόμα στα αγγλικά και στην περιγραφή του βίντεο στο Youtube. Φουλ προχειρογραμμένο και τσαπατσούλικο, αλλά με πολλή αγάπη για τη συγκεκριμένη κιθάρα και την όλη φάση... απολαύστε!
×
×
  • Δημοσιεύστε κάτι...

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύκολη η περιήγηση στην σελίδα. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε. Πολιτική απορρήτου