Προς το περιεχόμενο

kpeyos

Μέλος
  • Αναρτήσεις

    1.279
  • Μέλος από

  • Τελευταία επίσκεψη

ΦΗΜΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

3 Neutral

Σχετικά με τον kpeyos

  • Rank
    Star
  1. To "industry standard" disrortion αυτές τις μέρες για το budget που έχεις είναι το Fulltone OCD (v4). Βέβαια μπορείς να βρείς ένα Telegun MSD στις αγγελίες στα 120 ευρώ και ένα BadCat Xtreme Tone στα 250 ευρώ που και τα δύο είναι πετάλια που αξίζουν δοκιμης, ειδικά το Telegun σε αυτά τα λεφτά. Κάπου πήρε επίσης το μάτι μου ένα Wampler Slostortion. Δεν έχω πάιξει με το συγκεκριμένο, αλλά τα βρωμοπέταλα του τύπου είναι όλα τα λεφτά. Κάποια από τα πετάλια που προτάθηκαν παράνω μου φαίνονται προσωπικά κάπως "λίγα" για το budget που διαθέτεις
  2. Επεισή υπάρχουν γύρω στο 1δις πετάλια distortion και overdrive με τα οποία μπορείς να παίξεις και ακκόρντα, δώσε κανα στοιχείο ακόμα... Πόσα θες να ξοδέψεις; Υπολοιπο set-up; Ήχος alternative όπως;
  3. Επειδή το budget σου είναι αρκετά μεγάλο θα σου πρότεινα να βρείς μεταχειρισμένο ένα Strymon Brigadier παρόλο που ξεφεύγει από την περιγραφή σου. Οι λόγοι: 1. Ναι έχει πέντε και όχι δύο knobs αλλά το Bucket Loss και το Modulation δεν χρειάζεται να τα χρησιμοποιείς καθόλου. Set and forget. 2.Ναι είναι ψηφιακό, αλλά πίστεψε με έχοντας δοκιμάσει πααααρα πολλά αναλογικά delays είναι εντελώς φυσικό. Ούτε ψηφιακά artifacts, ούτε όμως "κομμένο" high end για μην ακούγονται αυτά. Καμία σχέση με οποιοδήποτε Boss, TC κλπ στα οποία εγώ τουλάχιστον εύκολα αναγνωρίζω τον ψηφιακό χαρακτήρα ή τα μειονεκτήματα του. 3. Το κάθε αναλογικό delay έχει τελικά δικό του ήχο και θα πρέπει να δοκιμάσεις κάποιο για να δεις αν σου κάνει. Π.χ το Deluxe Memory Man έχει artifacts, το DM2 χαμηλό headroom σκοτεινό πολύ blending (εγώ όπως το αγαπώ γι αυτά ακριβώς), το RockMan Stereo Echo πολύ compressed κ.λ.π. Μετά υπάρχουν τα DM3 και AD9 που ακούγομται πάλι διαφορετικά. Και αναφέρω τα top κατά τη γνώμη αναλογικά delays τα οποία εκτός από τη μοντέρνα έκδοση του DMM δεν έχουν κάν tap tempo. Το Brigadier είναι πολύ πιο ουδέτερο, είναι απλά ένα πολύ καλό, πολύ φυσικό delay. Πιο κοντά από ότιδήποτε άλλο θυμίζει το Rockman Stereo Echo (θυμίζω: αναλογικό τέρας με τέσσερα Panasonic MN3005) αλλά χωρίς το compression. 4. Το Brigadier έχει όχι μόνο tap αλλά και strum tempo το οποίο πραγματικά είναι σε άλλο επίπεδο όσο αφορά την ευκολία χρήσης. 5. Έχει άπειρο headroom. Φοβερά βασικό αν το χρησιμoποιείς μετά από πετάλια μεγάλης εξόδου. Μπαίνει ακόμα και μετά από preamps ή και σε effects loop ως έχει. 6. Είναι mono/stereo. Ακόμη και αν δεν θα το χρησιμοποιήσεις stereo live, σε ηχογραφήσεις είναι πολύ χρήσιμο option. 7. Έχει δυνατότητα oscillation ή οποία ελεγχεται και με το πόδι (αρ. footswitch) Εγώ από τότε που το πήρα και μετά από δεκάδες delay αναλογικά, tape και ψηφιακά το έχω μόνιμα στην πεταλιέρα. Έχω σκεφτεί μόνο μήπως το δώσω κάποια στιγμή για να πάρω το Timeline που είναι μια μεγαλύτερη έκδοση με περισσότερους ήχους και δυνατότητες.
  4. Σήμερα οι Epi βγαίνουν Κίνα και Ινδονησία. Παλίοτερα στην Κορέα και ακόμη πιο παλιά στην Ιαπωνία. Η γενικότερη άποψη στα φόρα για τα αντίγραφα Les Paul είναι: Ιαπωνία>Κορέα>Κίνα>Ινδονησία (από την καλύτερη στην χειρότερη). Κάποιες έχουν στικεράκι και γράφουν άλλες θα τις καταλάβεις μόνο από serial το οποίο αν το googlάρεις θα ξέρεις με τί έχεις να κάνεις κάθε φορά. Γνώμη μου: Πάρε τη φθηνότερη (κάτω από 200 ευρώ) και την πιο βαριά (αφού θες να πάιξεις high gain) Les Paul που θα βρείς μεταχειρισμένη (μην κολλάς στα camo). Έτσι κι αλλιώς αυτές οι κιθάρες είναι Les Pauls μόνο στα looks.
  5. Ναί έχει να κάνει το νίτρο και την έκθεση του σε καιρικές συνθήκες. (Ήλιος-υγρασία). Επίσης το nitro είναι πολύ πιο μαλακό σαν coating από την πολυουρεθάνη, γδέρνεται και φθείρεται πιο έυκολα ακόμα και από τον ιδρώτα.
  6. Κατ' αρχάς αν σε ικανοποιεί ο ακουστικός ήχος για το είδος της κιθαρας στην οποία αναφέρεσαι (δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος καλός για όλα τα μοντέλα) το δεύτερο που θα πρέπει να δεις είναι αν ο ενισχυτής είναι τέτοιος που να κομπλιμεντάρει την κιθάρα. Μην ξεχνάμε ότι ο λόγος που απέτυχε η Les Paul στην αρχική της παραγωγή στα 50s ήταν ακριβώς η έλλειψη κατάλληλων ενισχυτών. Οι ενισχυτές της εποχής ήταν πολύ μουντοί και βρώμικοι για τους PAFs και την ένταση που είχε η συγκεκριμένη κιθάρα. Κατά τ' άλλα οι μαγνήτες για μένα μπορούν να "φέρουν" μια κιθάρα μέχρι ενός σημείου μόνο γιατί υπάρχουν πολλοί κατασκευαστικοί περιορισμοί. Παράδειγμα: Η κιθάρα είναι ανεμική, οπότε ο ιδιοκτήτης αποφασίζει να τονώσει τον ήχο με έναν πιο μεγάλης εξόδου μαγνήτη. Αποτέλεσμα: Ο μαγνήτης λόγω του περισσότερου τυλίγματος "φιλτράρει" περισσότερα πρίμα - το όργανο γίνεται πιο μεσαίο και δεν αρέσει στον ιδιοκτήτη. Αποφασίζει λοιπόν να αλλάξει την μπάρα του ίδιου hot μαγνήτη με ένα πιο μαγνητικό υλικό, ας πούμε από AlNiCo II σε AlNiCo V ή AlNico VIII ή κεραμικό. Αποτέλεσμα: Τα πρίμα τώρα έχουν επιστρέψει, αλλά ο χαρακτήρας τους δεν είναι επιθυμητός, το attack έχει αλλάξει, η απόκριση στα μεσαία έχει αλλάξει και επίσης παρατηρείς ότι έχει κοπεί sustain από το όργανο και η ένταση μάλλον έχει πέσει λίγο σε σχέση με πρίν, μιας που ο μαγνήτης προσπαθεί τώρα να μεταφέρει κάτι που το όργανο (η χορδή καλύτερα) δεν έχει. Κλπ... Και φυσικά υπάρχει και μία πολύ σημαντική παράμετρος. Υπάρχουν κάποιοι σαν κι εμένα που θέλουν οι κιθάρες τους να ακούγονται καλά με συγκεκριμενους μαγνήτες. Για ένα μεγάλο κομμάτι του vintage κοινού οι μαγνήτες είναι μια σταθερά και όχι μια μεταβλητή για να κομπλιμεντάρουμε το όργανο. Δεν με ενδιαφέρει π.χ αν η κιθάρα μου θα ακούγεται αντικειμενικά καλύτερα με έναν P90 σε μέγεθος διπλού, με εναν Filtertron ή με έναν DiMarzio Super Distortion απ' ότι θα ακούγεται με συγκεκριμένους PAF style μαγνήτες επάνω αφού εγώ κυνηγάω εξ'αρχής το τελευταίο είδος ήχου... Φυσικά και παίζει. Απλά το thread ήταν για Gibson και έτσι μείναμε στα μαόνια περισσότερο. Δες όλους τους sessionάδες του Nashville που είναι αυτοί που περισσότερο απ΄όλους χρησιμοποιούν τις Tele τους και τις Strat τους καθαρές και θα δείς πόσες Tom Anderson, Suhr, Grosh, LSL κλπ παίζουν. Ποιός νομίζεις ότι είναι ο λόγος;
  7. Δεν ήταν πρόθεσή μου φυσικά να θίξω ή να ειρωνευτώ κάποιον προσωπικά και ελπίζω να μην το πήρες έτσι. Κατ' αρχάς εξήγησα κάποιες σημαντικές (κρίνοντας κυρίως εκ του αποτελέσματος) κατασκευαστικές διαφορές. Κατά τ' άλλα και πάλι διαφωνούμε μιας κι εγώ έτσι κι αλλιώς δεν συμφωνώ με το pedigree των ξύλων αλλά με τις γενικές τους ιδιότητες - μια κιθάρα μπορεί να έχει μαόνι, να ζυγίζει 2,5 κιλά και να είναι ανεμική ή να έχει μαόνι να ζυγίζει 6 κιλά και να είναι τσιμεντόλιθος (για τα γούστα μου πάντα). Και επειδή αναφέρεις για ομοιότητες στα ξύλα, πέραν της διαφοράς στο top από το κελεμπέκι μέχρι τις φλούδες την οποία εξήγησα επαρκώς νομίζω, δυσκολέυομαι να πιστέψω ότι εξάγωνται Αμερικάνικα μαόνια π.χ στην Ινδονησία και δεν χρησιμοποιείται κάποιος τροπικός ευκάλυπτος της ίδιας οικογενείας δέντρων (ώστε να μπορούν να το χρησιμοποιούν στα specs) σε κιθάρες που κοστίζουν όσο μια Epiphone. Και επαναλαμβάνω ότι αυτό βέβαια δεν θα ήταν απαραιτητα κακό, το αναφέρω απλά επειδή μιλάμε για specs.
  8. Δεν χρειάζεται να αναλωνεται κανείς σε εικασίες... Ένα σετ μαγνητών χρειάζεται, μια Epi και μια Gibson Historic για να διαπιστώσει αν και κατα πόσον η διαφορά στον ήχο είναι της τάξης του 10%. Καλό επίσης είναι να διαβάσει και να κατανοήσει κάποιος την αρχή λειτουργίας ενός μαγνήτη για να καταλάβει ποιοί είναι οι περιορισμοί. Ναι μεν μπορεί να επιδράσει δραστικά πάνω στο eq ενός οργάνου, δεν μπορεί όμως να δημιουργήσει συχνότητες που δεν υπάρχουν ενω επηρεάζεται και δραστικότατα από το resonance που αποκτά η χορδή λόγω των συχνοτήτων που είτε απορροφούνται είτε τονίζονται μέσω συντονισμών. Γενικά το να πιστεύει κάποιος στο αυστηρό pedigree των ξύλων μου φαίνεται λίγο αστείο, αλλά το να πιστεύει ότι ο ήχος μιας κιθάρας είναι 90% οι μαγνήτες και τα σημεία στήριξης εύκολα το λέω κι εντελώς παράλογο...
  9. Καλά δεν είναι και πυρηνική φυσική όσον αφορά την αξιοπιστία/ποιότητα. Οι περισσότεροι τέτοιοι ενισχυτές υπάρχουν και σε κιτάκια για χομπίστες εδώ και χρόνια. Το πολύ πολύ να θέλουν κανένα upgrade σε καλύτερο μετασχηματιστή και μεγάφωνα, όπως και οι περισσότεροι "επώνυμοι" ενισχυτές.
  10. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να αρχίσει για άλλη μια φορά το flaming για τα ξύλα. Όπως είπε και ο Superfunk το έχουμε συζητήσει άπειρες φορές, δεν έχουν προκύψει νέα δεδομένα, ο καθένας έχει διαφορετική και υποκειμενική άποψη για το τί είναι ο ήχος οπότε ας το αφήσουμε εδώ. Το αν έχουν σημασία οι μαγνήτες περισσότερο απο τα ξύλα, οι ενισχυτές περισσότερο από τους μαγνήτες, η ηχοληψία περισσότερο από τους ενισχυτές και τί σημασία έχουν όλα αυτά όταν μπαίνει στην εξίσωση ο ντράμμερ μπορεί να το εικάζει κάποιος όπως νομίζει. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Το μόνο που προσωπικά με ενοχλεί είναι πως αν ανήκα στους ξυλομάχους θα ήμουν πανευτυχής με τόσα σετ γαμιστερούς PAF type μαγνήτες που έχω σπίτι...
  11. Πρέπει να πας σε μια καμπίνα με δύο μεγάφωνα 16Ohm συνδεδεμένα παράλληλα. Σε σειρά είναι λιγότερο σύνηθες μιας και το πρώτο μεγάφωνο λειτουργεί ήδη σαν φίλτρο πριν ο ήχος φτάσει στο δεύτερο.
  12. Θα πρέπει βέβαια να τονιστεί ότι μιλάμε για HANDWIRED σε eyelet board, πιστές αντιγραφές κλασικών κυκλωμάτων. Και σε τιμές γύρω στα 600+κάτι ευρώ παραμένουν σχεδόν στην μισή τιμή από τις αντίστοιχες υλοποιήσεις του σύγχρονου δυτικού κόσμου. Είναι μάλλον πιο φθηνοί και από τους φθηνο-surface mounted pcb ενισχυτές που φέρουν τα logo δυτικών εταιρειών και που έτσι κι αλλιώς κατασκευάζονται και αυτοί στην Κίνα. Περισσότερες πληροφορίες: http://www.yoosmart.com/jta-12-vintage-claen-12-amplifier-en.html?currency=EUR
  13. To tailpiece πρέπει να σχηματίζει μια γωνία προς τα κάτω για να κρατάει το κούρδισμα η γωνία χωρίς να είναι υπερβολική και φθείρει/σπάει τις χορδές. Το ύψος (string action) το σετάρεις όπως σε εξυπηρετεί. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος.
  14. Εντάξει δεν χρειάζεται να μπαίνουμε σε λεπτομέρειες για το pedigree των ξύλων, γιατί κάπως έτσι θα μας πάρουν στο ψιλό οι "ξυλομάχοι" και θα γίνει χαμός σε ένα topic που έτσι κι αλλιώς έχει λιώσει στην ανάλυση στα απανταχού guitar fora. Μια γενικότερη προσέγγιση του στύλ βαρύτερο ξύλο = σκληρότερο ξύλο = λιγότερος συντονισμός = λιγότερο resonance = περισσότερη χορδίλα στη χροιά = περισσότερα πρίμα και το αντίθετο μου φαίνεται αρκετά δόκιμη ανάλυση αλλά μέχρι εκεί...
  15. Ανάμεσα σε κάποιες Studio από τα μέσα του '90 (αυτές ιδίως με τα περίεργα χρώματα) έπαιζε να βρείς και καμιά καλή. Και τα τονισμένα μπασοπρίμα των 490R & 496T θεωρώ ότι τους πήγαιναν. Πάντως ακόμη και τότε ήθελε γνώση του μοντέλου πολλές δοκιμές και τύχη. Και φυσικά η Studio και η Std είναι δύο διαφορετικές κιθάρες. Πιο δίκαιο είναι να συγκρίνει κανείς τις Studio με μια SG. Κι εγώ που διάλεξα με τον τρόπο που διάλεξε ο φίλος σου, μπορώ να επιβεβαιώσω ότι κυρίως στις Std η ποιότητα ήταν όπου 'να ναι. Παίζει βέβαια σε μικρότερα μαγαζάκια να πετύχαινες καμιά καλή (εγώ πέτυχα και μια φοβερή στη Sunset). Στις Historic το consistency όμως ήταν πολύ πιο ικανοποιητικό. Δεν έχω παίξει ακόμη κιθάρα από Limba. Η Gibson και η PRS ισχυρίζονται κάτι για "αέρινα μεσαία" και σίγουρα δείχνει πολύ όμορφη, δεν έχει όμως τον ίδιο αντίκτυπο στο Gibson κοινό. Τα 4,7kg δεν ειναι μεγάλο βάρος για Les Paul. Το ιδανικό βάρος για μια LP είναι 4,5kg +/- 500 γραμμάρια. Στις R0 με το λεπτότερο μπράτσο και τα 4,0 kg είναι OK. Από την άλλη οι πολύ βαριές Les Paul πάνω από 5,0 kg (όπως οι '68ri που συνήθως είναι γύρω στα 5,5kg) δεν μου αρέσουν. Όχι φυσικά γιατί έχουν περισσότερο compression, αλλά λόγω διαφοράς στην αττάκα και χροιάς. Οι ελαφρύτερες έχουν λίγο περισσότερο "αέρα" και "σκάσιμο" στην αττάκα και λιγότερα πρίμα.
×
×
  • Δημοσιεύστε κάτι...

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύκολη η περιήγηση στην σελίδα. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε.