Προς το περιεχόμενο

kpeyos

Μέλος
  • Αναρτήσεις

    1.324
  • Μέλος από

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Ημέρες που κέρδισε

    1

kpeyos ήταν Μέλος της ημέρας 11 Αυγούστου

kpeyos είχε την πιο δημοφιλή συμμετοχή!

Bio

  • Mojo
    Πλήκτρα
  • Style
    Electro
  • Gear List
    Guitars: Fender Jazzmaster / Epiphone LPS80 w/Holmes 450-455 / Gibson SG Special / PRS SingleCut (USA)
    Acoustics: LAG T200DCE, Fender
    Basses: Warwick Corvette Std (MIG) / Parts Precision
    Keys: Korg CX-3 (1979) / Yamaha SY77 / Studiologic 88 Midi
  • My Band(s)
    Birthmark
  • Day job
    Ιδ. Υπάλληλος
  • Τόπος
    Αθήνα

Πρόσφατοι επισκέπτες προφιλ

Η εμφάνιση επισκεπτών είναι απενεργοποιημένη ή δεν έχετε πρόσβαση σε αυτή.

Συμμετοχή kpeyos

Rock Star

Rock Star (3/4)

11

Φήμη

1

Σωστές Απαντήσεις

  1. Θα δουλεύει άραγε κάτω απ τα σκεπάσματα;
  2. Δεν διευκρινίζεται αν η VHT είναι η Fat Bottom που είναι birch plywood & closed back ή η Super 6 που είναι mdf και open back, δύο εντελώς διαφορετικές καμπίνες με εντελώς διαφορετικές ανάγκες. Έστω όμως ότι μιλάμε για τη δεύτερη περίπτωση, μιας που στην περίπτωση της fat bottom, μιας κλειστής καμπίνας σχεδιασμένης κυρίως για metal με τεράστια μπάσα, δεν νομίζω ότι θα μπορούσαν να γίνουν ασφαλείς και αξιόπιστες προτάσεις για aftermarket μεγάφωνα, εκτός αν κάποιος την είχε και τα έχει δοκιμάσει. Κατ' αρχάς και η δική μου γνώμη για τα Eminence είναι ότι είναι εξαιρετικά dark μεγάφωνα. Και για να μην παρεξηγηθώ, εννοώ dark συγκρίνοντας τα με την κλασική σειρά της Celestion: Blue, G12M, G12H, V30. Ειδικά σε χαμηλές εντάσεις τα Eminence, δεν "ακούν" καθόλου καλά. Αλλά και σε υψηλότερες εντάσεις δεν είναι τα πιο εύκολα μεγάφωνα για classic ηχους. Ναι, είμαι αρκετά χρόνια στο νόιζ, έχω υπόψιν τους διθυράμβους για το tonker ειδικά, απ την άλλη είχα και τα δύο αυτά μεγάφωνα και μάλιστα σε δυο-τρεις διαφορετικές καμπίνες κι ενισχυτές and that's just my 2c. YMMV. Σε Fender κυκλώματα, και σε έναν Dr.Z φεντεροκύκλωμα που τα είχα ακούσει, τα Eminence ήταν σαφώς καλύτερα, ειδικά αν ήθελε κάποιος ένα πολύ καθαρό μεγάφωνο να παίρνει επάνω fuzzes και distortions με πιστότητα. Ο Morgan όμως δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Είναι ένας πιο dark ενισχυτής. Επίσης αν κυρίως παίζεις σε χαμηλές εντάσεις, αυτή είναι μία ακόμη παράμετρος που πρέπει να λαμβάνεται υπόψιν κατά τη γνώμη μου και να πας σε μεγάφωνα που αποδίδουν και χαμηλά. Επίσης, επειδή ανέφερες ότι ο ενισχυτής σου ακούγεται καλά πιο δυνατά, πρέπει να δεις επίσης αν γράφεται και καλά ή απλά σε ξεγελά η ένταση που αυξάνει τα πρίμα στα αυτιά μας. Και για να καταλήξω στην πρόταση μου, για all around medium wattage open back καμπίνες ικάνες να παίξουν και στο σπίτι και σε πρόβα το ίδιο καλά, είναι τα Celestion G12H Anniversary στα 30w. Ακούγονται πάρα πολύ καλά σε όλα σχεδόν τα κυκλώματα και βγάζουν εξαιρετική λεπτομέρεια γι αυτό και είναι αγαπημένη λύση πάρα πολλών μπουτικάδων. Σαν πιο εξωτική πρόταση θα έβαζα σε 2x12 mismatched G12M & G12H (το απλό όχι το anniversary) στα 75Hz. Aν ήταν αποκλειστικά για single coils μπορεί να πήγαινα και στα 55Hz για πιο extended σε συχνοτικό εύρος και πιο μαλακά μπάσα. Ακόμη πιο εξωτικές λύσεις θα ήταν συνδυασμός G12M 75Hz με κάποιο παλιό Αγγλικό Marshall branded Vintage 30 ή με Blue. Απαραίτητο Υστερόγραφο: Δεν έχω παίξει με τον Morgan αλλά δεν είναι παράδοξο να χαμηλώνεις πάρα πολύ τα μπάσα στα Plexi κυκλώματα, ειδικά όσο ανεβαίνει η ένταση. Ο Matchless Chief που έχω με το Volume πάνω από το 7, εχει τα μπάσα στο 3 σε 2x12 open back.
  3. Επειδή παρεξηγήθηκα μάλλον και το μυαλό πήγε σε hifi ενισχυτές, μεγάφωνα κλπ να πω ότι οι hifiντελίστες έχουν λύσεις για όλα τα βαλάντια και σε όλα τα formats, και σε αυτοενισχυόμενα. Δεν είμαι ειδικός του χώρου, αλλά έχω φίλους που ασχολούνται και βγάζουν ηχάρα από τέτοια συστηματάκια που όμως δεν είναι critical listening. Από την άλλη βέβαια, τίποτα δεν μπορεί να θεωρηθεί critical listening όταν είναι βγαλμένο όπως να ναι σε untreated room.
  4. Αν δεν τα θέλεις για μίξη η δική μου άποψη είναι να κάνεις την ιδια ερώτηση σε κάποιο hifi forum. Αλλά και για μίξη να τα θες, αφού δεν έχεις το τέλεια treated room το βασικό είναι να έχεις συνηθίσει τα ηχεία στον χώρο σου ώστε να τα ξέρεις.
  5. Κάθε κιθάρα, ενισχυτής ή εφέ, έχουν το δικό τους learning curve και αφού το περάσεις αυτό καταλήγεις στο πιο σημαντικό που είναι να τα φέρεις στα μέτρα σου, να τα κάνεις πραγματικά δικά σου. Αν δεν υπάρχει ο χρόνος να ασχοληθεί κάποιος με το κάθε ένα από αυτά αρκετά, οι πιθανότητες είναι ότι less is more. Καλύτερο και πιο προσωπικό ήχο θα έχεις στο τέλος της ημέρας με μια κιθάρα, έναν ενισχυτή και 4-5 εφέ που ξέρεις τέλεια, παρά με δέκα κιθάρες κι άλλα τόσα rigs τα οποία τα πιάνεις μια στο τόσο.
  6. Για να μην παρεκτραπεί το νήμα κι επειδή κάποιος μπορεί να μην έχει διαβάσει το αρχικό post, το ζητούμενο είναι η καλύτερη προσέγγιση ενός δεδομένα μικρού ακροατηρίου που μπορεί να ενδιαφέρεται. Ούτε διασημότητες, ούτε λεφτά με ουρά. Θα παραθέσω εδώ και μία απάντηση που μου δόθηκε σε ένα άλλο forum στο οποίο έθεσα το ίδιο θέμα και μου φάνηκε εύστοχη: Εάν έτσι κι αλλιώς δεν προορίζεται το υλικό για να κάνει πολλές χιλιάδες views στο ΥΤ ή στο TikTok ή στο whatever, ένα album έχει το πλεονέκτημα ότι ακόμη και αν πουλήσεις 200 κομμάτια που λέει ο λόγος, βγαίνουν κάποια μικροέξοδα, συμβάλει στη βιωσιμότητα της φάσης. Πχ, με 5 ευρώ κέρδος το κομμάτι μαζεύεται ένα μικρό budget για κάποιο αξιοπρεπές βιντεάκι, με το οποίο μπορείς να προωθήσεις την όλη φάση κλπ. Ίσως από αυτή τη σκοπιά, έχει ακόμη ένα μικρό νόημα το album και μάλιστα και σε physical format για να μπορεί να προωθηθεί και σε live κλπ. Ίσως. Εγώ πάλι πιστεύω πώς ελλείψει παραγωγών, promoters κλπ, οι μουσικοί είναι αναγκασμένοι να έχουν και αυτόν τον ρόλο. Οι περισσότερες μεγάλες μπάντες έτσι κι αλλιώς, από τους Beatles μέχρι τους SOAD δεν νομίζω ότι θα είχαν φτάσει και πολύ μακριά αν δεν ειχαν από πίσω όλο αυτό το κομμάτι της βιομηχανίας. Πιθανότατα δε θα τους ήξερε ούτε η μανα τους εδώ που τα λέμε.
  7. 1) Το κοινό μας μάλλον είναι όσοι 30 και τον ανήφορο ασχολούνται με την Ελληνική Αγγλόφωνη σκηνή που κινείται γύρω από την indie/dreampop. 2) O σκοπός είναι το δίλλημα: Από τη μία θα θέλαμε να φτάσει σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κοινό, το οποίο σημαίνει πως ένα single έχει καλύτερες πιθανότητες μιας και όλοι οι πόροι οικονομικοί και χρονικοί θα πέσουν πάνω σε αυτό (ώστε να γίνει και κάποιο αξιοπρεπές βίντεο πχ), από την άλλη υπάρχει είναι στενάχωρο να γράφεται υλικό και να μένει να το ακούμε σπίτι μας μέχρι να γίνει irrelevant και να αποσυρθεί. Ωραία, πάμε για άλμπουμ στο Ταταρστάν και single στην Ελλάδα :P
  8. Πριν τρία χρόνια κυκλοφορήσαμε το τελευταίο μας αλμπουμ σε ψηφιακή μορφή αλλά πλέον συμφωνούμε ότι ο κόσμος δεν έχει το απαραίτητο attention span και η όποια ελπίδα μπορεί να έχει ένα υλικό χαντακώνεται μέσα σε ένα σύνολο το οποίο εν τέλει κανείς δεν ακούει. Από την άλλη γράφονται πράγματα τα οποία αντιπροσωπεύουν ένα σύνολο, μια συγκεκριμένη εποχή του γκρουπ και συμπεριλαμβάνουν κομμάτια που τα αγαπάμε αλλά που δε θα είχαν καμία ελπιδα ως single, πρέπει να ακουστούν μέσα σε ένα context, τα οποία απλά τα ξεχνάμε αν πάμε στη λογική των singles. Θα ήθελα να μάθω το πώς αντιμετωπίζετε εσείς παρόμοια διλήμματα. Ποιο φορμά επιλέγετε και γιατί; Υ.Γ: Ξέρω ότι μόνο trap κλπ κλπ κλπ. Δε με ενδιαφέρει αυτό όμως και δε θέλω να αναλωθεί εκεί η κουβέντα. Ας πούμε απλά ότι το ζητούμενο είναι να φτάσει κάτι στους λίγους αυτούς ανθρώπους που ψάχνουν κι ακούν καινούργια πράγματα κι όχι για να ζήσετε από αυτό.
  9. Αναφέρθηκα σε "θέμα" γιατί κάποιες φορές μπορεί να ψάχνουμε στις ρυθμίσεις ύψους να λύσουμε "θέματα" τα οποία ανήκουν στον εγγενή χαρακτήρα του εξοπλισμού μας. Από κει και πέρα το ότι αρέσει στον Mason από μόνο απλά σημαίνει ότι θα είναι σίγουρα κατάλληλη για τους fans του Brent Mason όπως μια άλλη κιθάρα που αρέσει στον Kerry King θα είναι σίγουρα κατάλληλη για τους fans των Slayer. Απ τη στιγμή που δε μιλάμε για ποιότητα κατασκευής αλλά για ήχο, δεν υπάρχουν αντικειμενικά καλές ή κακές κιθάρες. Ότι αρέσει στον καθένα.
  10. To μεγαλύτερο θέμα που θεωρώ ότι θα είχα με τη συγκεκριμένη κιθάρα, βάσει εμπειρίας από άλλες και χωρίς να έχω παίξει με το ίδιο μοντέλο, είναι ότι για τα γούστα μου οι stacked μονοί είναι η χειρότερη υλοποίηση μαγνητών. Συνδυάζουν το bluntness στις αρμονικές που έχουν οι humbuckers με τον πιο στενό και σφιχτό ήχο (λόγω μαγνητικού πεδίου) των single coils. Για τον ίδιο λόγο δεν συμπάθησα ποτέ ούτε τους mini hums, αλλά και πάλι θεωρώ ότι είναι καλύτεροι από τους stacked μονούς. Τουλάχιστον με τους mini hums παίζεις ωραία jazz ή γίνονται πλατφόρμα για ουδέτερα καθαρά που μπορείς μετά να επεξεργαστείς μέσω fx. Για να πω και κάτι χρήσιμο όμως, στους humbuckers μεγάλη διαφορά κάνει η ρύθμιση του ύψους των pole pieces, με την οποία πάντα ξεκινάω πρίν ρυθμίσω το τελικό ύψος όλου του μαγνήτη. Μπορεί να δώσει ή κόψει πρίμα και μεσαία κατά το δοκούν βοηθώντας να ματσάρει καλύτερα με τους υπόλοιπους μαγνήτες. Από κει και πέρα, δε θεωρώ ότι υπάρχει σωστή ρύθμιση μαγνητών. Εξαρτάται από το τί θέλει ο κάθε παίχτης από την κιθάρα και από το υπόλοιπο rig. Πχ, διαφορετική ρυθμιση θα έχει η κιθάρα αν προτιμάς να παίζεις smooth leads στον neck και bright ρυθμικά στον bridge, άλλη αν τα leads τα παίζεις κυρίως στον bridge, άλλη αν σου αρέσει οι μαγνήτες να έχουν hollow ήχο, άλλη αν τους προτιμάς μπασοπρίμους ή μεσαίους. Προσωπικά σταματάω να ανεβάζω τον μαγνήτη εκεί που ακούω τα πρίμα να γίνονται πιο "χάρτινα", σημείο που είναι πολύ πιο πριν ξεκινήσω να παρατηρώ περίεργες παραμορφώσεις ή αλλαγή του sustain. Και σταματάω να κατεβάζω προτού ο μαγνήτης αρχίζει να ακούγεται hollow. Συνήθως οι κιθάρες μου έχουν μαγνήτες πιο χαμηλά ρυθμισμένους από τον μέσο όρο, αλλά με αρκετά ανεβασμένα τα pole pieces στους διπλούς στην καμπύλη του radius και λίγο παραπάνω.
  11. Ξεκαθάρισα φίλος: τριτοτέταρτη γι αυτούς που δεν είναι τελεκαστεράκηδες. Μη γίνεσαι προβοκάτορας :) Ένα τελευταίο θα πω για τις PRS. Το clarity που έχουν το εκτιμάς πολύ καλύτερα με τον αντίστοιχο ενισχυτή. Είναι άδικο πχ να τη συγκρίνεις με μια Tele σε ένα καθαρό ενισχυτάκι με σαβουρδοπεταλάκια. Είναι σα να μένεις σε νησάκι των Κυκλάδων με δυο χλμ κατσάβραχο για οδικό δίκτυο, να συγκρίνεις τη Ferrari με το Fiat Panda και να καταλήγεις στο ότι ναι, καλή η Ferrari αλλά το Fiat Panda έχει τον χαρακτήρα του και μ αρέσει και περισσότερο γιατί έχει πιο μαλακές αναρτήσεις :P
  12. Οι PRS είναι οι απόλυτες κιθάρες αν θες να παίζεις "περίεργα" ακκόρντα με γκάζι. Αν θέλεις ultra smooth leads. Δεν εχουν τις άκρες και τις διαφωνίες στις αρμονικές που έχουμε συνηθίσει από τις Fender και τις Gibson κι αυτό κάποιες φορές τις κάνει να ακούγονται βαρετές. Είναι ιδανικές σαν desert island κιθάρες γι αυτούς που θέλουν μια κιθάρα που να ανταποκρίνεται σε πολλά στυλ (αλλά πόσοι τέτοιοι υπάρχουν;). Από την άλλη η PRS σαν τριτοτέταρτη κιθάρα, δεν έχει ιδιαίτερο λόγο υπάρξης μιας που συνήθως κάπου δίπλα σου θα υπάρχει μια άλλη κιθάρα που θα κάνει καλύτερα αυτό που θες εκείνη τη στιγμή (εκτός αν θες ακκόρντα με γκάζι και ultra smooth leads). Από την άλλη η Tele είναι η απόλυτη τριτοτέταρτη κιθάρα μιας που ακόμη κι αυτοί που δεν μπορούν να την φανταστούν σαν την Νο1 κάποια στιγμή κάπου θα τη χρειαστούν. Προσωπικά, ξεκίνησα από Tele το '90 την οποία την έδωσα το 2000 προκειμένου να αναγκαστώ να μάθω να παίζω με την Les Paul που μόλις είχα αγοράσει. Από το 2003 έχω και μια PRS για το οτιδήποτε δεν μπορούσε να καλύψει η Les Paul. Μετά πήρα και μια Jazzmaster. Μετά και μια SG με P90s. Τώρα φτιάχνω ξανά μια Tele και ίσως έχει έρθει η ώρα να αποχωρήσει η PRS μιας που δύσκολα θα δει studio χρήση από δω και πέρα. Αν είχα περισσότερα live όμως μάλλον θα την κρατούσα γιατί όντως μπορεί να βγάλει τίμια όλο το σετ, ιδιαίτερα μετά την αλλαγή μαγνητών σε low output PAF style.
  13. Καταλαβαίνω τί λες. Συμφωνώ κατ αρχάς με το ότι δεν έχει νόημα να προσπαθείς να φέρεις με τη μίξη κάτι που νοιώθεις ήδη ότι χάνει από την πηγή. Ακόμη κι αν είσαι αναγκασμένος να το κάνεις θα πρέπει να συμβιβαστείς με το ατελές του αποτελέσματος για να μη σου σπάσουν τα νεύρα και χάνεις τζάμπα χρόνο. Πέραν τούτου, θα απέφευγα τέτοιες γενικεύσεις πολλοί δεν ασχολούνται αποκλειστικά με το classic rock, οπότε μπορεί να έχουν ηλεκτρονικούς ήχους που είναι ήδη compressed ή να παίζουν μέταλ και θέλουν τη μπότα στα 5k κλπ... Αλλά πέραν τούτου ανέβασα αυτό βίντεο γιατί θεωρώ ότι το πιο δύσκολο κομμάτι όταν κάνεις παραγωγή στο σπίτι είναι να έχεις πολύ καλές πηγές στο low end αλλά να μην μπορείς να τις ταιριάξεις και να μην έχεις και την αίσθηση του πώς θα ακούγονταν σε κάποιον άλλο χώρο. Αυτό το βίντεο με βοήθησε πολύ σε αυτόν τον τομέα, ειδικά έχοντας πρόχειρα και καλές reference mixes. Πάντως thanks, θεωρώ πώς αυτά που έγραψες όντως σε βάζουν σε ένα ballpark.
  14. Επειδή λόγω καραντίνας έγινε πολύ δουλειά στο σπίτι, το παρακάτω βίντεο μου φάνηκε ότι πιο χρήσιμο έχω δει πάνω στο θέμα. Ελπίζω να σας βοηθήσει. Αν κάποιος έχει κι άλλες συμβουλές που να μην κοστίζουν τίποτα περιουσίες και να μην χρειάζονται μετακόμιση θα χαρώ να τις ακούσω.
  15. Το onboard preamp στα μπάσα χρησιμοποιείται κυρίως για τις tone shaping δυνατότητές του. Για την ένταση απλά δυναμώνεις τον ενισχυτή κι αν δε φτάνει ο ενισχυτής αγοράζεις μεγαλύτερο. Τα 100 watt σε 1x12 για solid state ενισχυτή μπάσου είναι έτσι κι αλλιώς πολύ λίγα για πρόβα με ντράμερ που βαράει ή για να σταθούν δίπλα σε non master volume λαμπάτους ενισχυτές κιθάρας. Θα πρότεινα πάντως ως budget λύση να ξεκινήσεις με αυτό: https://www.thomann.de/gr/harley_benton_custom_line_bass_di_expander.htm Έχει καλές κριτικές, πρόκειται για εξελιγμένη έκδοση του αντίστοιχου EBS, έχει και onboard compressor. Μην πας θα έλεγα σε κάτι πιο ακριβό αν δεν εισαι σίγουρος ότι είναι αυτό που χρειάζεσαι.
×
×
  • Δημοσιεύστε κάτι...

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύκολη η περιήγηση στην σελίδα. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε. Κανονισμοί της σελίδας.