Προς το περιεχόμενο

ez

Guru
  • Αναρτήσεις

    1.540
  • Μέλος από

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Ημέρες που κέρδισε

    10

ez ήταν Μέλος της ημέρας 13 Φεβρουαρίου

ez είχε την πιο δημοφιλή συμμετοχή!

ΦΗΜΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

599 Good

8 Followers

Σχετικά με τον ez

  • Rank
    Performance Guru

Bio

Πρόσφατοι επισκέπτες προφιλ

Η εμφάνιση επισκεπτών είναι απενεργοποιημένη ή δεν έχετε πρόσβαση σε αυτή.

  1. Ο μαγνήτης της ΕΡΙ ποτε δεν θα ακουστεί όπως ένας καλός χαμπακερ - ό,τι και να του κάνεις, μπορεί να μην είναι πυρηνική φυσική οι μαγνήτες αλλά υπάρχουν λόγοι που κάποιος κάνει 20 Ε κι ο άλλος 150 Ε. Το ίδιο όπως σχεδόν στα πάντα, οι εξαιρέσεις υπάρχουν βέβαια αλλά είναι σπάνιες και στο τέλος εξαρτάται καθαρά απο το που θέλεις να φτάσεις και πόσο είσαι διατεθειμένος να το πληρώσεις, γιατί η γνώση που έρχεται απο την εμπειρία κοστίζει. Τόχω ξαναπεί, ένα κακό που έχει το "σπορ", είναι πως άπαξ και γευτείς τον καλό ήχο και την απόκριση που έχει στα δάχτυλα ένας καλός μαγνήτης, δύσκολα γυρίζεις πίσω. ΟΚ, θα παίξεις με οτιδήποτε, θα κάνεις τη "δουλειά" χωρίς προβλήματα (κι αυτό είναι πάντα το κύριο), πιθανόν να γουστάρεις κιόλας, αλλά τον καλό μαγνήτη - εφόσον έτυχε να τον δοκιμάσεις και να σου ταιριάζει - δεν θα τον ξεχάσεις ποτέ. Για την δική σου κιθάρα, αν θέλεις να ανέβει πραγματικά πολλά επίπεδα σε ηχητική απόδοση κι εφόσον μπορείς να διαθέσεις 70-80 Ε, θα κοιτούσα για έναν μεταχειρισμένο Seth Lover, αν και οι επιλογές σήμερα είναι αρκετές.
  2. Είπαμε, μεγάλη συζήτηση! Δεν διαφωνώ με όσα λες, αν και έχω την αίσθηση πως καλύπτουν σύγχρονες εκδοχές και αντιλήψεις, εγώ είμαι δεινόσαυρος old school, απο μέταλ δε σκαμπάζω...πάντως scooped vintage μαγνήτες κομματάκι δύσκολο να βρείς. Α! Το "εύκολη" πήγαινε καθαρά σε ζητήματα θορύβων κλπ., όχι ήχου.
  3. Μεγάλη συζήτηση...γεγονός είναι πως οι διπλοί μαγνήτες κάνουν πιο εύκολη τη ζωή των κιθαριστών, ειδικά όσων παίζουν με μεγάλες εντάσεις και χρησιμοποιούν πολύ παραμόρφωση. Και οι 3 έχουν παρόμοια προσέγγιση στο πεδίο αυτό, θέλουν τον "μεγάλο ήχο" να υποβόσκει και νάναι διαθέσιμος όταν και όσο τον ζητήσουν (σφυρίγματα, κράτημα νότας κλπ.). Χειρίζονται πολύ τα ποτς για να καθαρίσουν τον ήχο η να τον εκτοξεύσουν σε στρατοσφαιρικά κρατήματα/"δαγκώματα", επίσης έμαθαν να παίζουν τσιτώνοντας τους ενισχυτές για "ζουμί", άντε και χρησιμοποιώντας ένα rangemaster - tone bender (τα πετάλια κατέκλυσαν το σύμπαν αργότερα), αυτοί είναι εκείνοι που θα ενοχληθούν απο τους θορύβους των μονοπήνιων στο πάλκο, τους έχουν μέσα στ αυτιά τους, όχι εμείς που θα κριτικάρουμε "εκ του ασφαλούς" δουλεμένες και προσεγμένες ηχογραφήσεις εκ των υστέρων. Με παρόμοιο τρόπο παίζει και ο Σαντάνα, τον δρόμο τον έδειξε - άνοιξε ο Κλάπτον στο "Μπήνο", ακολούθησε πανστρατιά. Ήταν δίκαιο κι έγινε πράξη . Φυσικά και υπάρχουν εξαιρέσεις, όμως νομίζω πως κάπως έτσι διαμορφώθηκαν τα πράγματα.
  4. Ωραίο και ισορροπημένο είναι το σκοτεινό, το δοκίμασα κάποιες ώρες (στο σπίτι, όχι σε κινητό), τελικά έχω επανέλθει στο φωτεινό. Μου έχει συμβεί και με άλλες ιστοσελίδες, για κάποιο λόγο το σκούρο φόντο "μπερδεύει" τα πολλά χρώματα που προκύπτουν απο φωτ., εικόνες, γραμματοσειρές και τελικά μάλλον καταλήγει πιο δυσδιάκριτη η πληροφορία.
  5. Και λίγα λες. Όσο για το αν έπαιζε μπλουζ, τέτοιο παίζει συνήθως, δεν έχει παραδοσιακό χαρακτήρα βέβαια, ευτυχώς!! Το συγκεκριμμένο (όπως έχω δηλώσει στο παρελθόν), μαζί με τα σόλος του Μάρτιν Μπαρ στο Aqualung και του Μπομπ Νέλσον στο Adventures in a Yorkshire landscape (Be Bop Deluxe: Live) είναι απο τις κορυφαίες οργασμικές στιγμές της ροκ-μπλουζ κιθάρας, έχοντας ως κοινό παρανομαστή - και ιδιαιτερότητα - την αίσθηση του ανεκπλήρωτου, ακριβώς όπως το λες, εύχεσαι να μην τελειώσουν.
  6. Χαχαχαχχχχ...το έχω!! Φαντάσου πόσο το χρησιμοποιώ!! Γελάω δυνατά λέμε!
  7. Για να πω την αλήθεια, δεν θυμάμαι να παίξαμε κάποιο άλλο δικό του, ίσως κάνω και λάθος όμως.
  8. @fusiongtr, τα λάιβ επιτρέπονται, εφόσον φυσικά τηρούνται τα πρωτόκολλα ασφαλείας (αποστάσεις κλπ.)...ας μην επεκταθώ σχολιάζοντας τον γολγοθά των ιδιοκτητών προκειμένου να γίνουν εμφανίσεις, το κυνήγι για ελέγχους αλλά και την απελπισία των μουσικών και των σχημάτων που κινούνται στον δικό μας χώρο. @dimsonic, ο λόγος που δεν υπήρχε προβολή ήταν γιατί στο μαγαζί αυτό παίζουμε 2 φορές τον χρόνο παραδοσιακά, αυτή την φορά, λόγω των περιορισμών, ό,τι θέσεις υπήρχαν είχαν κρατηθεί απο νωρίς, οπότε ο φίλος που έχει τον χώρο δεν προχώρησε σε ευρύτερη κοινοποίηση, προφανώς για να αποφύγει συνωστισμό (φτου κακά)... Με την ευκαιρία, να ευχαριστήσω θερμά τον ΟΡ για τα καλά του λόγια, να διευκρινήσω πως όντως παίξαμε πολλά του Πήτερ Γκρην (όχι όμως το Green Manalishi), κι ένα ακόμα στο soundcheck για μας, το Need your love so bad (αν και όχι δικό του αυτό). Τέλος, να πω οτι το να παίξουμε 2μιση ώρες ζωντανά και ηλεκτρικά μπροστά σε τόσο καλοπροαίρετο κοινό, υπήρξε απίστευτα ζωογόνο και λυτρωτικό συναίσθημα.
  9. Συμφωνώ πως η ουσία του παιξίματος κάποιου ελάχιστα μεταβάλλεται με τα χρόνια. Οι γνώσεις πληθαίνουν, οι εμπειρίες συσσωρεύονται, η τεχνική αναπτύσσεται (τουλάχιστον για όσους ενδιαφέρονται), όμως ο παίκτης παραμένει σε μεγάλο βαθμό ο ίδιος. Προσωπικά, έχω ακούσει πολλά είδη και στυλ, κάποια προσπάθησα να αποκωδικοποιήσω (άλλοτε με σχετική επιτυχία και άλλοτε όχι), κάποια απλά τα ακούω για ευχαρίστηση και αναζήτηση. Πολλές φορές ακούω κάποιον συγκεκριμμένα πριν απο συναυλίες για να αντλήσω έμπνευση και διάθεση, ο κάθε μουσικός μπορεί να σε οδηγήσει σε διαφορετικό πλησίασμα στο υλικό σου. Ποτέ δεν σταμάτησα να παίζω και να προσπαθώ να βάζω νέα στοιχεία και φράσεις στο παίξιμο μου, χαίρομαι σαν μικρό παιδί όταν τα καταφέρνω. Ένα απο τα κορυφαία κοπλιμέντα που έχω ακούσει (κι ευτυχώς ακόμα το ακούω μερικές φορές) είναι πως κάθε φορά καταφέρνω να ακούγομαι φρέσκος σε ιδέες και εκτέλεση. Μερικές φορές το νοιώθω κι εγώ (σπάνια), ιδιαίτερα ευτυχές συναίσθημα αυτό. Θεωρώ οτι εξελίσσομαι, ναι, αν ποτέ σταματήσω να το αισθάνομαι μάλλον θα είναι το τέλος για μένα, και, ναι επίσης, η μουσική που ακούω πάντα με επηρεάζει σε μικρότερο η μεγαλύτερο βαθμό.
  10. Δεν καταλαβαίνω τίποτε, τι λέτε;; (σόρυ... )
  11. Δεν έχω διαβάσει για το πως παίζει ο Κάρλτον, απο εμπειρία όμως να καταθέσω πως τα sweet spots στον ήχο που μας τρελλαίνουν, κυρίως τα κατάφερα με 50s wiring και "δούλεμα" στα ποτς. Ανεξάρτητα με το ποια πετάλια κι ενισχυτή χρησιμοποιείς, με δεδομένο πως έχεις αξιοπρεπή κιθάρα με καλούς μαγνήτες, αυτός είναι ένας tricky και δύσκολος - όμως αποτελεσματικός - δρόμος.
  12. Έγραψα κάτι για τον Νίκο στο ΦΜ, το αφήνω κι εδώ σαν αποχαιρετισμό, μεγάλη στεναχώρια... ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟ Πριν κάποια χρόνια, διάβαζα μια συνέντευξη του Peter Hammill που εξηγούσε πώς αποφασίστηκε να ξαναφτιαχτούν οι VDGG. Έλεγε λοιπόν με το περίφημο βρετανικό φλέγμα, πως παλιοί φίλοι και συνεργάτες, πλέον συναντιόντουσαν μόνο σε κηδείες, για ν' αποχαιρετίσουν κάποιον αγαπημένο συνοδοιπόρο που πέθανε. Εκεί, ανάμεσα σε μνήματα και κυπαρίσσια, συνειδητοποίησαν οτι το τραίνο της ζωής τους όλο και λιγοστεύει τις στάσεις του για ν' ανέβουν κι άλλοι. Και πως ο τερματικός σταθμός δεν είναι πια τόσο αλαργινά. Και αποφάσισαν ν' αφήσουν κατα μέρος διαφωνίες και αντιπαραθέσεις και να ενωθούν εκ νέου κάτω απο την σκέπη της τέχνης, προστατευμένοι, δημιουργικοί και φιλιωμένοι, κι όσο τους πάει ο δρόμος, όσο αντέξουν. Δεν συμπαθώ τις νουθεσίες η τις παραινέσεις, σήμερα όμως θέλω να πω στ' αδέλφια τους μουσικούς, όσο μπορούν να ξεχνούν τις τυχόν αντιπαλότητες τους και να τιθασεύουν ματαιοδοξίες κι εφήμερες δόξες, ν' αγαπάν, να σέβονται και να τιμούν φίλους και ομότεχνους, να διαλέγουν, να συγχωρούν και να πορεύονται με πίστη στο όραμα και τη δύναμη τους, να γεύονται με πάθος και χαρά τους χυμούς της ύπαρξης και να υπερασπίζονται τα δίκια του ανθρώπου. Απόψε μαθαίνω για την αναχώρηση του Νίκου Σπυρόπουλου, η είδηση αυτή είναι που ξύπνησε τις θύμησες κι έγραψα τα παραπάνω λόγια. Λίγο μεγαλύτερος απο μένα στην ηλικία, ένας θεόρατης σημασίας μουσικός. Πρόλαβα να τον αγκαλιάσω και του εξομολογηθώ την αγάπη μου, όπως κάνω με κείνους που σμίλεψαν με το ταλέντο και τις πληγές τους το μονοπάτι της τέχνης για να μπορώ να βαδίζω του λόγου μου πιο εύκολα. Και μαζί όλοι οι μεταγενέστεροι μουσικοί. Χρωστάμε πολλά εμείς σε τύπους σαν τον Νίκο, κι ακόμα περισσότερα ο τόπος και ο πολιτισμός του, αλίμονο, η ψωροκώσταινα αυτούς τους έχει παρατημένους στην τύχη τους, να παλεύουν με θεούς και δαίμονες, να υμνούν φτώχεια και μοναξιά. Και να λάμπουν σαν το πολυτιμότερο πετράδι, λοξοκοιτάζοντας με περιφρόνηση την φτήνια και τη βρωμιά του πλούτου γύρω τους. Ο Νίκος είναι υπεύθυνος για την ύπαρξη ογκόλιθων στη μουσική της χώρας μας, είναι ένα πνεύμα που θ' αγαπάμε για πάντα, μια ψυχή που θα ζει εσαεί χάρη στην τέχνη του και την έμπνευση που χαρίζει ασταμάτητα στους νέους που ξεκινάνε τον δικό τους δρόμο. Είναι εκείνος ο δρόμος που αν αποφασίσετε να τον περπατήσετε, θα παρατηρήσετε στις άκρες του πεταμένα νάυλον ντέφια και θα αισθανθείτε πως τα ψόφια κέφια έμειναν πίσω, μακριά.
×
×
  • Δημοσιεύστε κάτι...

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύκολη η περιήγηση στην σελίδα. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε. Κανονισμοί της σελίδας.