Προς το περιεχόμενο

ez

Guru
  • Αναρτήσεις

    1.669
  • Μέλος από

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Ημέρες που κέρδισε

    12

Οτιδήποτε δημοσιεύεται από ez

  1. Στα δικά μου αυτιά ο Davids έδειξε ο πιο εξοικειωμένος με τη μελωδία και τον δρόμο της, η δική του προσέγγιση θαρρώ πως ήταν η πληρέστερη συνολικά. Μου άρεσε ο Posen αρκετά, όπως και η σκέψη του Fujita, που έμοιαζε ημιτελής όμως, περίπου εκεί και ο Bucovac. Ψήφισα την Lari Basilio γιατί είχε πολυρυθμία και έμπνευση στις αλλαγές και τα τονίσματα της ενώ - με την εξαίρεση του Davids - ήταν η μουσικός που έκανε το θέμα να ακουστεί μεγαλύτερο σε διάρκεια, πιο χορταστικό, παίζοντας με δομή κι εκφραστικότητα.
  2. Εν συντομία: 1. Δεν υπάρχει καλύτερο η χειρότερο, απλώς διαφορετικό. 2. Ο πλέον ασφαλής τρόπος να καταλήξει κάποιος σε ουσιαστικά συμπεράσματα είναι οι συναυλίες, τα πάλκα, οι εντάσεις και η αυξημένη αδρεναλίνη. Εκεί θα νοιώσεις τι και πόσο σε βολεύει κι εξυπηρετεί. Τα χέρια και η καρδιά διαλέγουν, πάντα. 3. Ακόμη και πολλά χρόνια πίσω, πριν χαλάσουν τ' αυτιά μου, ποτέ δεν συμφωνούσα πως rosewood=dark & warm // maple=bright & spanky-clear. Το Α έχει μεγαλύτερο τονικό εύρος και πιο ψηλά πρίμα, θα έλεγα πιο εξευγενισμένο ήχο, το Β είναι πιο στενό αλλά ταυτόχρονα (παρόλο τον μεσαίο χαρακτήρα του) όχι τόσο in your face, πιο ξύλινος και κρουστός ήχος. Εν πολλοίς, είναι οι διαφορές που ακούει κάποιος σε ακουστικές με πλάτη rosewood vs mahogany, περίπου ίδια αίσθηση, το Α refined, το Β growling. Μέχρι σήμερα, ακόμη και με πέτσινα αυτιά, η εντύπωση μου δεν έχει αλλάξει στο παραμικρό. 4. Μεγαλωμένος με ροκ & μπλουζ μουσική, στα bolt on όργανα θεωρώ σχετκά σφαλείς επιλογές (και κλασσικές βεβαίως στον παραγόμενο ήχο) τους συνδυασμούς: swamp ash body + maple neck // alder body + rosewood neck Κανών κάθε κανόνος η εξαίρεσις βέβαια, κάθε όργανο είναι μοναδικό, γι αυτό και οι αναζητήσεις ημών των κιθαριστών δεν έχουν ποτέ τελειωμό και πίνουμε νερό στο όνομα της ρήσης "πόσες κιθάρες χρειάζεται ένας κιθαρίστας; >> Άλλη μία".
  3. Περίπου μέσα δεκαετίας '80 (αν θυμάμαι καλά), σε μια απο τις ελάχιστες κατεβασιές μας στην πρωτεύουσα τότε, μας στέλνει κάποιος φίλος στον "Αμερικάνο", νομίζω στην Ιπποκράτους(;) η κάπου τριγύρω. Πληροφορηθήκαμε πως υπάρχει πολύ πράμα εκεί, βιντατζ κυρίως αλλά και πολλά άλλα, όντως κάπως έτσι μας φάνηκε, άγουροι και διψασμένοι εμείς, σα να βρεθήκαμε μέσα στην Παναγία των Παρισίων κοιτούσαμε μαγεμένοι. Το αφεντικό, αραχτός στην πολυθρόνα του γραφείου του, κουστουμαρισμένος στην τρίχα, στον τοίχο πίσω του δεκάδες φωτογραφίες με τον ίδιο παρέα με έλληνες και ξένους επώνυμους του χώρου της τέχνης, υπογεγραμμένες με αφιερώσεις. Κάποια στιγμή βλέπω κάπου ψηλά μια κουφωτή που με κοιτάζει λάγνα, νομίζω πρέπει να ήταν Guild, του λέω, εκείνη η κιθάρα πόσο κάνει; Μπορείτε να την κατεβάσετε να την δω λίγο; Παύση αρκετών δευτερολέπτων, με κοιτάει με ένταση στα μάτια και λέει: "λεφτά έχεις;". Ξαφνιάστηκα, του λέω "έχω", μου απαντά "μπα, δεν έχεις λεφτά". Εκεί κόντεψα να βάλω τα γέλια, λέω μέσα μου τιναφτός ρε, παρόλα αυτά λέω ξανά "έχω, πόσο κάνει;". "Πόσα έχεις;" ξαναρωτάει. "Πόσο κάνει; Έχω χρήματα" ξανά εγώ. "Αφού δεν έχεις" επιμένει. Ε, του λέω κι εγώ μπαϊλντισμένος ένα πολύ μεγάλο ποσό για την εποχή (που φυσικά δεν είχα τόσα αλλά φουρκίστικα - και ήμουν πρόθυμος να χρεωθώ αρκετές χιλιάδες για κάτι που θα μου άρεζε), ας πούμε κάτι σαν 7-8 χιλιάδες ευρώ σημερινά, ξεκινά μια νέα μεγάλη παύση, κοιτώντας με σταθερά στα μάτια λέει: "Είδες που δεν έχεις λεφτά;"! Μέσα μου ξεκαρδίστηκα βέβαια, το γεγονός πάντως είναι πως δεν κατέβασε ποτέ την κιθάρα!
  4. Μέχρι τα 16 μου περίπου, ελληνική μουσική, κυρίως ρεμπέτικα, κλασσικά λαϊκά και δημοτικά. Μετά μου αγόρασαν πικαπ και μαζί κάποιους δίσκους, μερικοί ήταν: Barry White, Donna Summer, Eurovision Hits, Joe Dassin, Christophe κλπ. Κατόπιν (σύντομα) ήρθε ένα τεράστιο άλμα, αφού ο επόμενος δίσκος ήταν το Trick of the Tail (Genesis). Εκεί άρχισε η κατάδυση στο prog rock, άκουγα μανιωδώς τα πάντα, ό,τι μπορείτε να σκεφτείτε απο την 70ς κυρίως σκηνή, περπατούσα στην πλατεία Ναυαρίνου και απήγγειλα στίχους των Van Der Graaf Generator, καμμία σχέση με ροκ τύπου Περπλ, Ζέπελιν κλπ., ήμουν παντελώς άσχετος. Η αγάπη για το προγκ δεν πέθανε ποτέ, ακόμη και μέχρι σήμερα ακούω κατα καιρούς Camel, Zappa, ενώ παρακολούθησα μέχρις ενός σημείου και τη σκηνή του Neo Prog με τους Flower Kings να με εντυπωσιάζουν. Παράλληλα έβλεπα και άκουγα σιγά σιγά τη σκηνή της Θεσσαλονίκης, τους Apriori, A la carte, αμέτρητες συναυλίες του Παπάζογλου και διάφορες συναυλίες εδώ και στην Αθήνα, Pat Metheny, country σχήματα και ό,τι κυκλοφορούσε. Έφαγα ένα πολύ γερό κόλλημα με τη Ρέγγε και ειδικά με τον Μάρλευ που τον λάτρεψα. Αρχίζοντας να κάνω παρέα με μουσικούς, γοητεύτηκα και ψιλοάρχισα να γρατζουνάω. Εκεί συνάντησα τα μπλουζ και η ζωή μου άλλαξε. Στράφηκα σε αυτά κυρίως γιατί με γοήτευε η πλευρά του μουσικού - που τόσο στην απέξω ήταν στην ελληνική μουσική - και η πηγαία και αμόλυντη αίσθηση του αυτοσχεδιασμού σε μονοπάτια, ταχύτητες και δρόμους που μπορούσα να κατανοήσω. Παράλληλα ο κόσμος έτρεχε, ήρθαν στ αυτιά μου οι DrFeelgood & Dire Straits, οι Blues brothers & o Peter Green, ηχογραφούσαμε παράλληλα με γκρουπ όπως οι Τρύπες & Τα μωρά στη φωτιά, τα ακουστικά μπλουζ όμως των Skip James, Son House, John Hammond κλπ υπήρξαν αρχή και βάση ακούνητη. Στο πέρασμα των χρόνων, αξιώθηκα να συναντήσω (και να παίξω μαζί τους) πολλούς σπουδαίους μουσικούς, άκουσα και πολλά και διαφορετικά είδη, έθνικ, αφρικάνικα κλπ., τα μπλουζ όμως ήταν αυτά που με καθόρισαν σαν μουσικό και μου χάρισαν τη ζωή όπως την ξέρω.
  5. Η πρώτη σου πρόταση δυστυχώς "ακυρώνει" τη δεύτερη. Ωραίες είναι όλες (έχω παίξει με αμερικάνα Sky, εξαιρετική κιθάρα) αλλά αν έχεις μεγαλώσει λατρεύοντας μουσική 50ς-60ς-70ς, ησυχία δεν βρίσκεις, ψάχνεις για δισκοπότηρα.
  6. Στη ζωή μου κατά διαστήματα υπήρξα μπυρόβιος - αν και κυρίως σε ότι αφορά την ποσότητα και όχι την ποιότητα. Τα τελευταία χρόνια ξανάρχισα να ψιλοπίνω μπυρίτσες και να μου αρέσουν, λίγα πράγματα βέβαια, κυρίως με το φαγητό. Αγαπημένες μου είναι αυτές που αποδεδειγμένα δε μου φέρνουν πονοκέφαλο, ήτοι Urquell, Βεργίνα, Bud και βέβαια αγαπώ πολύ τις μαύρες (Guiness, Murphy) και γενικά τα χλωμά βρετανικά πλύματα, τιμητική διάκριση στην κόκκινη McFarland.
  7. Εύγε Ντοκ, διαφωτιστικό τεστ. Οι διαφορές στην ακουστική σύγκριση είναι πολύ μεγάλες, όμως είναι και αυτή που μας ενδιαφέρει λιγότερο αφού μιλάμε για ηλεκτρική κιθάρα, ενδεικτικές και χρήσιμες όμως. Είναι δύσκολο για το μυαλό να "ξεφύγει" απο τη γοητεία του αλουμινίου, έχει αυτό το direct link σε ηχογραφήσεις και ήχους που αποτέλεσαν αναφορά. Το steel Halon είναι νομίζω η "καλύτερη" μέση λύση, πλήρες συχνοτικά και αρκούντως vintage. Το titanium με εντυπωσίασε, μου φάνηκε όμως ελαφρά "κλινικό" και κρύο μέσα στην τελειότητα του. Bronze & brass μεγάλες διαφορές μεταξύ τους αλλά και τα 2 θαρρώ πως απευθύνονται σε κατασκευές με εγγενείς ελλείψεις, εκεί ίσως ισορροπήσουν ήχους και αποκρίσεις και δουλέψουν προκειμένου να "σωθεί" ένα όργανο. Το zamak τενεκές ξεγάνωτος . Σε κάθε περίπτωση, μια κιθάρα είναι "όλον", πολλές φορές κυνηγώντας το "καλύτερο" χάνεις απο χαρακτήρα και ήδη υπάρχουσα και διαμορφωμένη προσωπικότητα, καλό είναι όμως να γνωρίζεις κάποιες λύσεις όταν αντιμετωπίζεις αδυναμίες και είσαι αποφασισμένος να προσπαθήσεις να τις βελτιώσεις. Υπ' αυτή την έννοια, θεωρώ το τεστ που δρομολόγησες πολύτιμο και σ' ευχαριστώ θερμά.
  8. Ε ναι, όταν ο ενισχυτής "σπρώχνεται", το εφέ είναι πιο εμφανές και στ αυτιά και στα χέρια. Ο Trower πάντως (και αυτός) συνηθίζει να καθαρίζει τον ήχο απο το volume της κιθάρας. Επίσης, το τι είναι γκαζωμένος και καθαρός ήχος έχει να κάνει με προσωπική αντίληψη-προτιμήσεις. Θυμάμαι έπαιζα μια φορά και θεωρούσα πως ο ήχος μου πλησιάζει τους ACDC κι έρχεται και μου λέει φίλος μου χαρντροκάς: "ωραίος ήχος μαν, πεντακάθαρος, τσίγκος".
  9. O Trower είναι γνωστός για το wall of sound που έχει, η προσπάθεια σου θυμίζει κάπως την αισθητική του ήχου του αλλά είναι καταδικασμένη εξ αρχής. Κυρίως λόγω της ψηφιακης "αναληθοφάνειας", φυσικό κι επόμενο. Να πω οτι το κομμάτι το παίζει στον νεκ μαγνήτη και -την εποχή που το ηχογράφησε- έπαιζε με την διαβόητη Trower ρύθμιση, πρίμα και μπάσα στο 0 και τα μεσαία στο 10. Αυτή είναι θεωρητικά και η θέση όπου ο λαμπάτος ενισχυτής αποδίδει τα μέγιστα σε συχνότητες, απο κει και πέρα προστίθενται θολούρα και "ξύσιμο".
  10. Zinky Velveteen 13w. Τα καλώδια των μαγνητών αν είναι μεταλλικά και ακουμπάνε μεταξύ τους μέσα στη κιθάρα, όταν αλλάζει η πολικότητα δε θα παίζουν, γι αυτό σε ρωτάω. Απλή, εύκολη και γρήγορη λύση σ αυτή τη περίπτωση είναι να τυλίξεις το ένα καλώδιο με χαρτοτεηπ. Νάσαι καλά.
  11. Πρέπει να κάνει συνδεσμολογία γνώστης ηλεκτρονικός, εγώ δεν ξέρω να σου πω ακριβώς. Αν έχεις γνώσεις και ικανότητες με κολλητήρια, δοκίμασε. Οι μαγνήτες σου είναι με braided wire?
  12. Γίνεται και με απλά καλώδια, η αναστροφή του magnet bar είναι ας πούμε ο "παραδοσιακός" βίντατζ τρόπος και συνήθως επιλέγεται για μόνιμη χρήση χωρίς push pull.
  13. Το low output δεν είναι πανάκεια. Το voicing κάθε μαγνήτη καθορίζεται απο πολλές παραμέτρους.
  14. Αγαπητέ - επίσης - Τέρη (και Χαρίλατρε), πρώτα να ξεκαθαρίσω πως δεν είχα καμμία πρόθεση να προσβάλλω κανέναν, αν φάνηκε κάτι τέτοιο λυπάμαι, δεν ήταν επιδίωξη μου. Εδώ και μέρες διάβαζα το νήμα χωρίς να επιθυμώ συμμετοχή, απλώς ανάγνωση για να μαθαίνω. Έκανα ένα σχόλιο με αφορμή την τοποθέτηση του Χάρη, "τεχνικού" θα έλεγα ενδιαφέροντος, μάλλον θα έπρεπε ν' ακούσω το αρχικό ένστικτο μου και να απέχω. Και δεν θα επανερχόμουν, αν δεν έκανες το ποστ για τη Μποφίλιου, που δεν ξέρω προσωπικά αλλά ούτε γνωρίζω και τη δουλειά της. Θεωρώ πως αδικείται απο πολλούς, όσα έχω διαβάσει απο αυτήν για το ζήτημα δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία περί ονομαστικής καταδίκης Πούτιν, Ρωσίας, εισβολής κλπ. Επειδή και προσωπικά έχω συμμετάσχει σε αναρίθμητες τέτοιου τύπου εκδηλώσεις υπέρ της ειρήνης - και χωρίς πάντα να συμφωνώ με τις θέσεις των οργανωτών στο σύνολο τους, θεωρώ πως η Μποφίλιου ως καλλιτέχνης έκανε αυτό που η ίδια η τέχνη κατα την άποψη μου επιτάσσει. Τα υπόλοιπα, θεωρώ πως είναι τραβηγμένα απο τα μαλλιά και έχουν (ίσως) αξία μόνο σαν χαβαλές και κουτσομπολιό.
  15. Αυτό ακριβώς αποτελεί και την μεγαλύτερη πλάνη του μεγαλύτερου κομματιού όσων φιλονικούν στα ΜΚΔ. Η αδυναμία κατανόησης μεταξύ των 2 ρημάτων, αιτιολογώ vs διακαιολογώ.
  16. Πάπας (με ένα Π όπως το Ν του Βαρουφάκη) είναι άλλος, εγώ είμαι ένας απλός μπλουζ κιθαρίστας, ευχαρίστως ακούω την κριτική, την θεωρώ -ακόμα και την κακοπροαίρετη- εξόχως χρήσιμη.
×
×
  • Δημοσιεύστε κάτι...

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύκολη η περιήγηση στην σελίδα. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε. Πολιτική απορρήτου