Προς το περιεχόμενο

Anonimos

Μέλος
  • Αναρτήσεις

    5.548
  • Μέλος από

  • Τελευταία επίσκεψη

Οτιδήποτε δημοσιεύεται από Anonimos

  1. Αγαπητέ Μενέλαε, είσαι έξυπνος, αλλά όπως θα δεις εντός ολίγου, εγώ είμαι πιο έξυπνος. :) :) :) :) Κατ' αρχήν, να ξέρεις ότι ξέρω πως ποστ σαν το δικό σου δε ρωτάνε πραγματικά κάτι. Έχεις ήδη αποφασίσει ότι θα κάνεις τα πάντα για να ασχοληθείς επαγγελματικά με τη μουσική, και απλά αναζητάς περαιτέρω στηρίγματα για την απόφασή σου. Το μόνο κακό είναι ότι ποστ σα το δικό μου (και κάποιων άλλων) σου τη χαλάνε και (ακριβώς επειδή είσαι έξυπνος), προκαλείς για ακόμη περισσότερες πληροφορίες. Και καλά κάνεις. Πρόσεξε τώρα το εξής: θα συμφωνούσες ότι είναι ατιμωτικό για έναν άνθρωπο να αισθάνεται εγκλωβισμένος σε ένα τρόπο σκέψης και να μη μπορεί να βγει από αύτόν; Δηλαδή, τι διάολο; Ρομπότ είμαστε; Μπορούμε να σκεφτούμε με ΕΝΑΝ μόνο τρόπο; Όχι βέβαια. Άρα, είναι η δεν είναι αλήθεια ότι είναι ανάρμοστο να βλέπει ένας νέος άνθρωπος ΜΟΝΟ μία λύση στην ερώτηση για το επαγγελματικό του μέλλον; Τι σημασία έχει αν είναι η μουσική, η αν ήταν η γυμναστική, ή αν ήταν η μαγειρική; Η ουσία είναι ότι έχεις "κολλήσει" φίλε μου. Είσαι ικανός για πολλά πράγματα, αλλά εσύ νομίζεις ότι είσαι κατάλληλος μόνο για ένα. Είσαι εντάξει με αυτό το πράγμα; Δε νομίζω. Οπότε, για να είμαστε απόλυτα δίκαιοι, σου προτείνω το εξής. Για να αποδείξεις στον εαυτό σου ότι είσαι κάτι μεγαλύτερο από αυτό το "κόλλημα", βρες ένα ΑΚΟΜΗ πράγμα που να θέλεις να κάνεις στη ζωή σου. Αφού το βρεις, αν επιμένεις να γίνεις μουσικός, τότε με την ευχή μου. Αν δε το βρεις όμως, γνώριζε ότι ούτε μουσικός επιτυχημένος επαγγελματικά θα γίνεις. Η ζωή δεν είναι να πηγαίνουμε σε ένα δρόμο σα τα μοσχάρια. Χρειάζεται ευελιξία και ετοιμότητα: όταν κάτι δε πηγαίνει όπως πρέπει, περνάμε σε κάτι άλλο. Αλλιώς, κολλάμε με τους ίδιους δίσκους, τις ίδιες γκόμενες, τις ίδιες ταβέρνες, τους ίδιους φίλους, τα ίδια προσχήματα και τις ίδιες επιθυμίες για πολύ-πολύ καιρό και αυτό δε νομίζω ότι ταιριάζει σε ένα σύγχρονο άνθρωπο. Άλλωστε, δες και τι έγραψε ο marathon παραπάνω (με τον οποίο ψιλοδιαφωνήσαμε, άλλωστε). Έγραψε ότι όταν κάτι δεν πήγαινε (για οποιοδήποτε λόγο) προχώραγε στο επόμενο βήμα. Φρόντισε να είσαι έτοιμος να κάνεις το ίδιο, και αν τελικά είναι να γίνεις μουσικός, μη φανταστείς ότι θα σε εμποδίσω εγώ. :)
  2. Μα.. δε συζητάμε ποιοι πρέπει να γίνονται μουσικοί, αλλά το αν αξίζει να επενδύσει κάποιος χρόνια επίσημων σπουδών προς την κατεύθυνση του να ασχοληθεί επαγγελματικά με το χώρο. Μουσικοί ας γίνονται όσοι γουστάρουν, αλλά ας μην αυταπατώνται ότι θα ζουν από αυτό το πράγμα στην Ελλάδα... --- Γιατί σε τρομάζει το παιδαγωγικό σκεπτικό μου; Τι έπρεπε να κάνω δηλαδή; Επί τη ευκαιρία, ξέρεις τι σημαίνει το nick σου; :)
  3. Μία τέτοια ανακοίνωση εκ' μέρους του παιδιού μου (και μάλιστα διατυπωμένη με τέτοιο τρόπο) δε μπορεί παρά να είναι συνέπεια συναναστροφών έξω από το πλαίσιο που θα ενέκρινα. Συνεπώς, η γνώμη μου θα είχε πάψει προ πολλού να έχει σημασία και - ελπίζω - ότι θα είχα το θάρρος να το παραδεχτώ αυτό και να μην παλεύω για το ακατόρθωτο. Αλλά - βλέπεις - αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα. Μόνο υπό την επήρρεια συναναστροφών κάποιος θα έπαιρνε την απόφαση να ασχοληθεί με τη μουσική: δε ζούμε δα και σε κάποια κοινωνία στην οποία οι μουσικοί απολαμβάνουν κάποιας ειδικής εκτίμησης, ώστε να πεις ότι αυτόματα δημιουργήθηκε αυτή η προτίμηση. Οπότε, πρέπει πάντα να αναρρωτιέται κανείς, αν οι συναναστροφές του έχουν πραγματικά να δείξουν κάποιο τεκμήριο αξίας για τις απόψεις τους. Οι ροκάδες του 1980, είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι της δεκαετίας του 2000, αγαπητέ Νικόλα και οι ρεμπετάδες της δεκαετίας του 1980 είναι οι ασφαλιστές της δεκαετίας του 2000. Είναι κρίμα κάποιος να χαραμίσει τη ζωή του επιδιώκοντας τη συμβατότητα με τέτοιες παρέες, διότι ο χρόνος πίσω δε γυρνά.
  4. Ευχαριστώ για τις ειλικρινείς δηλώσεις. Επίτρεψέ μου μία (λίγο αδιάκριτη) εμβάθυνση: το μεγάλο όπλο του γυιού σου (π.χ.) στη προσπάθειά του να κυνηγήσει ένα επαγγελματικό του όνειρο, είσαι ΕΣΥ και όχι το όνειρο. Επειδή εσύ τα κατάφερες, έχεις δημιουργήσει ένα κεφάλαιο γνώσεων από το οποίο μπορεί το παιδί να αντλήσει και να οφεληθεί, χωρίς να είναι βέβαιο ότι θα τα καταφέρει. Αν το παιδί είχε κοντά του κάποιον αποτυχημένο του επαγγέλματός σου, τοτε βράστα και άστα. Επί του προκειμένου: αν κάποιος δεν έχει την αμιγή συμπαράσταση ενός ήδη επιτυχημένου μουσικού, δε διαφέρει σε τίποτε από έναν που μικρός δηλώνει ότι "όταν μεγαλώσει" θα γίνει αστροναύτης. Είναι λοιπόν καθήκον μας να του εξηγήσουμε ότι ΔΕ θα γίνει αστροναύτης διότι δεν υπάρχουν αστροναύτες στην Ελλάδα. Αυτό είναι όλο.
  5. Δε νομίζω. Εσύ θα ενθάρρυνες κάποιο νεαρό άτομο (από το συγγενικό ή κοινωνικό σου χώρο) να επενδύσει χρόνια σπουδών σε κάτι που δεν έχει κανένα επαγγελματικό μέλλον; Το αποκλείω ότι θα το έκανες. Η μόνη (πιθανή) διαφορά μας είναι ο τόνος με τον οποίο θα διατύπωνες την αντίρρησή σου - εμένα ομολογουμένως είναι αυστηρός ο τόνος μου, αλλά μόνο σαν αντιστάθμισμα στη ροζ ονείρωξη που περιέγραψε ο φίλος μας.
  6. Δεν φαίνεται να έχεις εκείνη την εμπειρία ζωής που θα δικαιολογούσε το ύφος σου και τις δηλώσεις σου. Πόσων ετών είσαι; Επίσης, εργάζεσαι ή σε ζούνε;
  7. Μενέλαε, άκου και μία άλλη άποψη: σε κάθε εποχή και ανάλογα με τη χώρα στην οποία ζεις, κάποιοι κλάδοι της αγοράς αναμένεται να πάνε καλά και κάποιοι όχι. Η μουσική (και όλες οι περιφερειακές της υπηρεσίες) έχουν εξαιρετικά κακή πρόβλεψη για την επόμενη εικοσαετία, σαν απότοκο της άθλιας οικονομικής κατάστασης της χώρας και της στροφής που θα κάνει ο κόσμος στην εξυπηρέτηση βασικών (και μόνο) αναγκών. Συνεπώς, πολύ σοβαρά, όσο άσχημο ή καλό και αν είναι το παρόν του έλληνα μουσικού, να είσαι σίγουρος ότι το μέλλον θα είναι αισθητά χειρότερο. Επειδή φαντάζομαι ότι προτιμάς να μη πεινάς, μη χάσεις χρόνο με αυτές τις βλακείες. Αν σου αρέσει η μουσική, μπορείς να συνεχίσεις να την υπηρετείς από μία πιο περιθωριακή θέση, χωρίς να την έχεις κάνει επαγγελματικό αντικείμενο. Να ξέρεις - επειδή δε στο λέει κανένας - ότι το 90% των μελών του noiz κάνει ακριβώς αυτό: δηλ. έχει άλλη δουλειά και ασχολείται με τη μουσική στον ελεύθερο χρόνο του.
  8. Αυτά που διάβασες δεν είναι οι απόψεις του blue, αλλά απόψεις που κατά καιρούς έχουν εκφραστεί στο noiz και τις οποίες ο blue συγκέντρωσε για να έχουμε μία ευκαιρία να τις δούμε όλες μαζί. Ήσουν βιαστικός λοιπόν.
  9. Αν κάποιος ξεκινήσει να ζήσει την ερωτική του ζωή κατά το πρότυπο του Ρωμαίου και της Ιουλλιέτας (ή -ακόμη χειρότερα- κατά το πρότυπο του ζεύγους στον Τιτανικό), είναι μοιραίο να απογοητευθεί και να χάσει πολύ χρόνο. Διότι, κανείς δεν του είπε ότι αυτά είναι ειδικές εξειδανικευμένες καταστάσεις που δεν έχουν αντίκρυσμα στον πραγματικό κόσμο. Οι προσωπικές μου εικονοκλαστικές παρεμβάσεις γίνονται στα πλαίσια μίας εθελοντικής προσπάθειας να τοποθετηθούν τα πράγματα σε μία πιο ρεαλιστική βάση, για το καλό όλων των νέων παιδιών που ασχολούνται με τη μουσική και που (κατά τη γνώμη μου πάντα) καλό θα είναι να διατηρούν μία σωστή προοπτική για την αξία κάποιων εκ' των ειδώλων τους.
  10. Ακριβώς αυτό προσπαθώ να πω.
  11. H Wikipedia ζητά (όπως θα έχετε προσέξει) την οικονομική συνδρομή μας. Θα τους συνδράμετε;
  12. Είσαι σίγουρος; Αν π.χ. αποδεικνυόταν ότι η ακρόαση μίας συγκεκριμένης συχνότητας για πέντε δευτερόλεπτα οδηγούσε σε σεξουαλική ανικανότητα και ότι διαπιστωνόταν ότι αυτή η συχνότητα αφθονεί σε τραγούδια της Μπέσυ Αργυράκη, αυτό δε θα ήταν ένα είδος "καλυτερόμετρου"; Είναι πραγματικά διαφορετικό από το να λες ότι τα φρέσκα λαχανικά ευεργετούν τον ανθρώπινο οργανισμό, ενώ το αλκοόλ βλάπτει; Ασφαλώς, σε κάθε περίπτωση, ένας φανατικός της Μπέσυ Αργυράκη θα δήλωνε "μα εμένα μου αρέσει" (όπως άλλωστε όλοι γουστάρουμε τα χάμπουργκερ), αλλά τι αξία θα είχε η δήλωσή του όταν εσύ θα ήξερες πως σύντομα δεν θα μπορεί να κάνει σεξ; Και για να μη νομίζεις ότι κάνω πλάκα (μόνο), απαντώ ότι κατά τη γνώμη μου η έρευνα στον τομέα της ψυχοακουστικής (και παρομοίων ζητημάτων) έχει όντως ως απώτατο αντικείμενο την εφεύρεση ενός "καλυτερόμετρου", άσχετα από το πόσοι θα θέλουν να δώσουν σημασία στα όποια ευρήματα της έρευνας.
  13. Τι να εξηγήσω; Η μουσική είναι ένα ηχητικό φαινόμενο και εκδηλώνεται στο φυσικό κόσμο μέσω ταλαντώσεων που παράγουν κύμματα στην ατμόσφαιρα. Ο τρόπος με τον οποίο δημιουργούνται, εκδηλώνονται και μεταφέρονται αυτές οι ταλαντώσεις, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο εισπράττονται από το ανθρώπινο αυτί και τον ανθρώπινο εγκέφαλο είναι αντικείμενο μελέτης θετικών επιστημών (όχι ταρο-μαντείας). Όλο αυτό, διέπεται από νόμους σχεδόν απόλυτα ανελαστικούς στο πλαίσιο στο οποίο εκδηλώνονται. Για παράδειγμα, ξέρουμε ότι μία συγκεκριμένη ηχητική δόνηση μπορεί να σπάσει ένα τζάμι, η μία άλλη μπορεί να δημιουργήσει ναυτία. Φαντάζεσαι ότι η μουσική που ακούς δεν έχει καμία αντικειμενική και μετρήσιμη επίπτωση στον οργανισμό σου; Ούτε καν στο επίπεδο ότι μπορεί να βλάπτει τα τύμπανά σου; Για σκέψου το.
  14. Υπάρχει όμως μία σπουδαία διαφορά: ότι η αναμενόμενη ωριμότητα του κοινού που ακούει Σατριάνι (ενήλικες, κιθαρόπληκτοι, ροκάδες, playloud fans) είναι εκατοντάδες φορές μεγαλύτερη από την αναμενόμενη ωριμότητα εκείνων που ακούν Gummy Bear (νήπια, μέχρι 9 ετών το πολύ, τα οποία τη βρίσκουν με οτιδήποτε απλό και χαρούμενο). Κοινώς, η δεύτερη κατηγορία δικαιολογείται. Η πρώτη;
  15. Κατ' αρχήν, ένα πολύ ορατό και μη-διαπραγματεύσιμο επίπεδο αντίληψης της αντικειμενικότητας, είναι αυτό που σχετίζεται με τους φυσικούς νόμους, ή - πιο συγκεκριμένα - για την επίπτωση που έχουν στη ζωή των ανθρώπων. Έτσι, είναι δεδομένο ότι αν πηδήξεις από τον 6ο όροφο, τότε οπωσδήποτε θα κινηθείς προς τα κάτω και (επίσης) μάλλον θα σκοτωθείς. Ακολούθως, αν βάλεις το χέρι σου στη φωτιά θα καείς κ.ο.κ. Δεν υπάρχει καμία υποκειμενικότητα στα παραπάνω (και σε πολλά άλλα). Η μουσική επίσης υπάρχει εξ' αιτίας των φυσικών νόμων και είναι αυταπόδεικτο ότι διέπεται από αυτούς. Το ότι ο μπασίστας των RHCP δεν το έχει υπ' όψιν του, δε σημαίνει ότι δεν είναι απόλυτα δέσμιος αυτών των νόμων (και εγώ άλλωστε, όταν περπατώ, δε σκέφτομαι το νόμο της βαρύτητας αλλά αυτό δε σημαίνει ότι η δραστηριότητά μου δεν υπακούει πλήρως στις συνθήκες που δημιουργεί αυτός ο νόμος). Κοινώς, στο καθετί που κάνουμε υπάρχει μία αντικειμενική και μία υποκειμενική διάσταση, συνεπώς υπάρχει μία αντικειμενική και μία υποκειμενική αξία, εκάστη των οποίων αφορά διαφορετικούς αποδέκτες. Οι σύγχρονοί μας "καλλιτέχνες" ενοχλούνται από την παραπάνω διαπίστωση διότι διδάσκουν τον θρίαμβο του υποκειμενικού και - ει δυνατόν - την κατάργηση του αντικειμενικού. Ο λόγος είναι προφανής: τι σκατά θα είχε να πει ο ποιητής Λέλος Κονδυλοφόρος όταν του θυμίζεις ότι υπήρξε ο Καβάφης; Πρέπει να "αποκαθηλώσει" τον Καβάφη για να υπάρξει λίγος χώρος για τις σαχλαμάρες του και - δυστυχώς - αυτό βρίσκει απήχηση στο σύγχρονο κοινό το οποίο μπορεί και να μην ξέρει ούτε ένα ποίημα του Καβάφη.
  16. Ο πρώτος κιθαρίστας που αγάπησα να ακούω. Rest in peace.
  17. Για την ιστορία, δεν ισχυρίστηκα ότι στις μπυροποσίες συμβαίνει κάτι που έχει σημαίνουσα σημασία. Απλά, λέω ότι στα πλαίσια εξω-δικτυακών συναναστροφών έχουν αναπτυχθεί συμπάθειες που προσφέρουν ειδική ασυλία που κάτω από άλλες συνθήκες δεν θα προσφερόταν. Ως εκ' τούτου (εφ' όσον δε συμμετέχω), είναι σαφές ότι εγώ δεν απολαμβάνω τέτοια ασυλία (να μην το αφήσουμε αναπάντητο), τουλάχιστον όχι από οποιοδήποτε μέλος. Τώρα, αν υπαινίσεστε ότι απολαμβάνω ασυλία από τον admin, σας διαβεβαιώνω ότι αυτή την παρέχει σε όλους, οπότε και πάλι δεν απολαμβάνω τίποτε το ειδικό.
  18. Μεστές και κατασταλαγμένες απόψεις. Ας κάνουμε μία προσπάθεια να τις εκλαϊκεύσουμε, για το πλατύ κοινό μας. α) Γ..α τα. β) Σατριάνι no haivani. γ) Yanni = Sex Pistols = Art δ) Iron Maiden (megali tavla) Κασσέτες με αποφθέγματα του ρήτορα προσφέρονται στο φουαγιέ.
  19. Η πεποίθηση ότι υπάρχει κάτι με αντικειμενική (όχι υποκειμενική) υπόσταση για να αναζητηθεί στη μουσική, δεν είναι υποχρεωτική. Ο καθένας μπορεί να σταματήσει τη διαδικασία εκπαίδευσής/κατανόησής του όπου θέλει... άλλωστε είναι γνωστό ότι οι περισσότεροι άνθρωποι γύρω μας δεν ενδιαφέρονται γι' αυτά τα θέματα. Ακολούθως, ο καθένας μπορεί να συνεχίσει τη διαδικασία εκπαίδευσης/κατανόησής του για όσο θέλει... όταν υπάρχουν ολόκληρα φιλοσοφικά συστήματα που θεωρούν τη μουσική σαν όχημα γνώσης, επιτρέψτε μου να θεωρώ οτιδήποτε λιγότερο ως "επιδερμικό". Οι καλλιτέχνες που ακούν οι περισσότεροι σήμερα, απευθύνονται ακριβώς στο θυμικό του ακροατή, εκείνο που "αποφασίζει πολύ γρηγορότερα απ'ότι νομίζουμε και απ'ότι καταλαβαίνουμε", όπως λέει και ο darshan. Και βέβαια, οι εν' λόγω καλλιτέχνες βρίσκουν σαφώς το στόχο τους, διότι αυτή η "θυμική" ποιότητα υπάρχει στον καθένα μας. Κάποτε, είχε πει κάποιος ότι "εγώ δεν ξέρω από τέχνη, αλλά ξέρω τι μ' αρέσει" και ο τότε διευθυντής του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (Ν. Υόρκη) είχε απαντήσει δημόσια ότι "Εγώ, απ' την άλλη, δεν ξέρω τι μ' αρέσει... αλλά ξέρω από τέχνη". Ανάμεσα σε αυτούς τους δύο πόλους κινούμαστε όλοι μας, αλλά μην αμφιβάλλετε ότι ο δεύτερος πόλος υπάρχει επίσης και έχει τεράστια σημασία. Αν όμως πιστεύετε ότι είστε πιο κοντά στον πρώτο πόλο, τουλάχιστον θυμηθείτε ποιους έχετε για παρέα: από αυτούς που ακούνε Βανδή και Βίσση, μέχρι ροκάδες τύπου Κανάκη, μέχρι εκείνους που ακούνε διάφορες αρτίστες των οποίων ο κώλος τους είναι το σήμα-κατατεθέν τους. Όλοι αυτοί, θεωρούν ότι είναι υπεράνω κριτικής επειδή "ξέρουν τι τους αρέσει".
  20. Έχει και ορκομωσία μπλουζάδων αύριο.
  21. Αν και έγραψα την απάντησή μου πριν δύο ώρες, φαίνεται ότι χάθηκε. Πάμε πάλι λοιπόν: Δεν υπάρχει καμία ασυνέπεια σε αυτά που λέω, Evilnye. Είναι άλλο πράγμα να έχω γνώμη για τις προσωπικές συνήθειες κάποιου (π.χ. δεν εγκρίνω τους ανθρώπους που παίρνουν ναρκωτικά) και άλλο πράγμα να τον κρίνω για τις προσωπικές του συνήθειες. Ειδικά στην περίπτωση του Jackson, η γραμμή ανάμεσα σε αυτά τα δύο είναι θολή, διότι είχε να ασχοληθεί ενεργά με τη μουσική για 25 χρόνια (και βάλε), οπότε μοιραία οι πληροφορίες για την προσωπική του ζωή υπερ-φαλάγγισαν την όποια κριτική για τη μουσική του περσόνα (ενώ οι RHCP είναι ενεργοί). Αυτό είναι πολύ σπάνιο, όπως ξέρεις: οι περισσότεροι μουσικοί ασχολούνται μέχρι το τέλος της ζωής τους και εγώ ποτέ (μα ποτέ) δεν έχω πει ότι απορρίπτω τη μουσική κάποιου επειδή είναι ναρκομανής, ή οτιδήποτε άλλο. ----- Τώρα, περί αισθητικής, ο odis ορθώς συμφωνεί διότι ξέρω τι λέω: για άλλη μία φορά δεν είναι η γνώμη μου αυτό που γράφω αλλά η σωστή έννοια της λέξης όπως έχει οριστεί μέσα από την εμπειρία των ανθρώπων που την πρωτοχρησιμοποίησαν (σκέψου ότι στα αγγλικά, η λέξη υπάρχει μόνο στον πληθυντικό). Αυτό που λες εσύ, δεν είναι αισθητική, αλλά τα γούστα μου: δηλαδή η γνωστή ιστορία του "μ' αρέσει" ή "δεν μ' αρέσει" λες και μιλάμε για μουσακά (το αγαπημένο μου παράδειγμα σε αυτή τη συζήτηση). Αυτό, όπως έχω ξαναγράψει, είναι ένα πολύ επιδερμικό επίπεδο συζήτησης για τη μουσική (και για το μουσακά, όπως θα σε διαβεβαίωνε ο Μποντρίνι), υπάρκτό μεν, σεβαστό δε, αδιάφορο όμως από κάποια φάση και μετά. Θυμήσου αυτό που έγραψε πρόσφατα ο SF για τη συζήτηση που είχε με τον Waters των Floyd. Ούτε του ίδιου δεν του άρεσαν αυτά που παίζανε, αλλά η σχέση του με το υλικό του (ευτυχώς) ήταν πέρα από αρέσκειες ή απαρέσκειες (ένα κοινότατο λάθος που κάνουν οι ελληνικές μπάντες π.χ.).
  22. Πάντως, εγώ που είπα ότι είναι κατασκεύασμα του MTV, ποτέ (μα ποτέ) δεν τους είπα "πρεζάκια" διότι δε με ενδιαφέρει η κριτική σε επίπεδο προσωπικών συνηθειών, αλλά σε επίπεδο μουσικής. Με την ευκαιρία, θα μου επιτρέψεις μία διόρθωση: δεν είναι σωστό να λέμε "η αισθητική του" ή "η αισθητική της". Η "αισθητική" δεν έχει να κάνει με την προσωπική μας άποψη για το αν κάτι είναι ωραίο, αλλά με την - όσο γίνεται πλατύτερη - αντίληψη για το τι συνυπάρχει αρμονικά με το περιβάλλον του (υλικό και άλλο).
  23. Διαφωνώ κάθετα. Κοιτάξτε παιδιά... οι προσωπικές συμπάθειες του καθενός σας μου είναι κάτι παραπάνω από γνωστές.. είμαι πολύ καλύτερα ενημερωμένος απ' ότι υποπτεύεστε καίτοι δε συμμετέχω στις μπυροποσίες... Οπότε... αντιλαμβάνομαι για ποιο λόγο ο audiokostas απολαμβάνει κάποιο είδος ειδικής ασυλίας, ακόμη και όταν (συμβαίνει μία φορά το τρίμηνο κατά μέσο όρο) τον πιάνει κρίση λακαμίας και λέει ότι του κατέβει στο κεφάλι... Στη συγκεκριμένη περίπτωση.. και σε σημεία διαλόγου που δεν είναι προσβάσιμα από το σύνολο των μελών, διαβεβαίωσα τον μπλού ότι θα ανοίξω αυτό το thread προκειμένου να δοθεί μία δεύτερη ευκαιρία στη τοποθέτησή του. Δεν απαιτεί κανείς σοβαρότητα από κανέναν - γι' αυτό και δεν ασχολήθηκα όταν είδα ότι ο SF το έριξε στη πλάκα κλπ. ΑΛΛΑ, ο audiokostas, επιδίωξε να αποδώσει το (προσωρινό) έλλειμα σοβαρότητάς του σε ένα ΜΗ-ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ γεγονός: ότι εγώ άνοιξα το thread για να κάνω πλάκα διασκεδάζοντας με τον (βέβαιο, κατά τη γνώμη του) καυγά. Το ίδιο το γεγονός ότι δεν γινόταν κανένας καυγάς του διέφυγε του ανθρώπου. Τώρα, αν εσύ καλείς κόμπλεξ ανωτερότητας, την επιθυμία μου να πετάξω από πάνω μου τη μαλακία που μου πέταξε ο audiokostas, τότε μάλλον έχεις μπερδέψει τις λέξεις. Και αν νομίζεις ότι θα ζητήσω συγνώμη επειδή κάλεσα τη "μαλακία" ως "μαλακία", μάλλον με περνάς για ανήλικο. ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ : θεωρώ ότι αυτό το θέμα συζήτησης είναι πολύ ωραίο (τα συγχαρίκια στον μπλού βέβαια), και επιμένω ότι πρέπει να σβηστούν οι μπούρδες που γράφτηκαν.
  24. Δεν με εκπλήσσει το ότι αντιδράς συναισθηματικά. Σχολιάζω μόνο το (γ), ότι την άδεια δεν την χρειάζονται μεν, αλλά από ανθρώπους σοβαρούς περιμένουμε να καταλαβαίνουν και πότε παραφέρθηκαν χωρίς να τους επιβάλλουμε πειθαρχίες. Όταν με ανέφερες σαν άνθρωπο που ξεκίνησε ένα thread για να δημιουργηθεί καυγάς και να κάνει χάζι, ωραία ήτανε; Τώρα που έμαθες ότι έλεγες μπούρδες, ζήτα συγνώμη και άστα τα άλλα για άλλη ώρα.
  25. Προκειμένου να προσγειωθείτε, σας ενημερώνω ότι άνοιξα το thread κατόπιν εκδήλωσης δυσθυμίας του blue για το ότι εκείνο το ποστ του δεν το σχολίασε κανείς. Το κίνητρο λοιπόν δεν ήταν ιδοτελές, απότε αυτά που λέτε είναι άσχετα με την πραγματικότητα. Παρακαλώ, παραχωρήστε την άδεια να σβηστούν οι ΜΑΛΑΚΙΕΣ που κάτσατε και γράψατε, ώστε να μπορεί να ξεκινήσει η συζήτηση από την αρχή.
×
×
  • Δημοσιεύστε κάτι...

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύκολη η περιήγηση στην σελίδα. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε.