Προς το περιεχόμενο

taq

Μέλος
  • Αναρτήσεις

    1.400
  • Μέλος από

  • Τελευταία επίσκεψη

ΦΗΜΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

2 Neutral

Σχετικά με τον taq

  • Rank
    Star
  • Ημ/νία γέννησης 20/07/1974

Bio

  • Τόπος
    επί τέλους σπιτάκι ΜΟΥ!
  1. Μην παρασύρεσαι από τα Watts. Σίγουρα από 30-50W είσαι Ok. Αποδεδειγμένα το βασικό είναι ότι σε αυτή την κατηγορία παίζει 12'' speaker. Κάτι μικρότερο και ενδεχομένως με 10'' speaker να έκανε πιό στενό τον ήχο σου. Αυτό που είναι ιδανικό είναι δικάναλο με master volume έως 50W max. Στο σπίτι θα σε βολέψει και στην πρόβα - stage θα ακούς κανονικά τον ήχο σου. Σε live από κάτω θα σε βγάλουν από τα ηχεία. Σημαντικό είναι να σε ακούς. Όχι ότι με λιγότερα watts δεν θα σε "άκουγες" αλλά θα "ζόριζες" λίγο παραπάνω τον ενισχυτή. Προσωπικά στα live όταν παίζω με λίγα watts 30-50 ο ενισχυτής είναι στο 6-7. Με τους 100W Marshalls μου στο 3-4 (κοπανάει και ο ντράμερ μας αρκετά). Δηλαδή καλώς κακώς θα βγείς σε live από κάτω έστω και με 5 Watts, στην σκηνή το πιθανότερο να μην σε ακούς... οπότε τα 30-50W είναι ό, τι πρέπει. Τώρα όσο αφορά τις μάρκες περί ορέξεως, γνώμη μου είναι πάρε κάτι το οποίο με το που θα καρφώσεις την κιθάρα ο ΗΧΟΣ να είναι γνώριμος, θα σου φτιάξει την διάθεση. Fender, Marshall, Peavey!
  2. Ενισχυτές υπάρχουν πολλοί... αυτό που σου κάνει είναι το πολύ 30-50W και αν είναι δυνατόν να υπάρχει master volume σε περίπτωση που έχει 2 κανάλια.... απίστευτη χρηστικότητα στο σπίτι. Αυτό που θέλει προσοχή είναι ο ήχος. Υπάρχουν μοντέρνοι εξαιρετικότατοι ενισχυτές VHT, Blackstar κλπ.. υπάρχουν όμως και οι Fender, Marshall, Vox που όπως και να το κάνουμε στην μουσική blues - rock - hard rock είναι οι ήχοι που λατρέψαμε όλοι... δελεαστικά τα νέα μοντέρνα μοντέλα, καλοί ήχοι, αλλά όπως και να το κάνουμε άλλο Fender & Marshall... ανεπιφύλακτα, Blues Junior, Marshall DSL combo ή ακόμα και Peavy classic 30 (εξαιρετικότατος ενισχυτής). ;)
  3. Βασικά ένα πράγμα έχει σημασία και τα δευτερεύοντα είναι προσωπικό γούστο. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι όντως όσο πιό καινούργια τόσο κατασκευαστικά αρτιότερη σε σημείο τελειότητας. Το δευτερεύον που είναι προσωπικό γούστο είναι ο ήχος ανά εποχή. Προσωπικά μου αρέσουν οι 50ς - 60ς - 70ς. Έχω μιά Ε4 του με το νέο σχέδιο (μετά το 1986) 3 κομμάτια αλντεράκι με maple ταστιέρα... εξαιρετικότατη!!! Η βασική μου στρατ εδώ και πολλά χρόνια. Όμως ο ήχος που προτιμώ είναι μιά 1969 vintage reissue και όλες μέχρι το 1978. Βασικά όλες τις εποχές δεν υπήρχε η ίδια ποιότητα εξαγώγιμου προιόντος... δυστυχώς η πλειοψηφία των στρατοκάστερ που κατασκευάστηκαν μεταξύ 1978-1982 είχε σοβαρά μειονεκτήματα όπως υπερβολικό βάρος (έχω μία S9xxxxxxx τσιμεντόλιθο, αλλά έχει ωραίο ήχο και την προτιμώ από μια στάνταρντ του 1992 π.χ), η κακή συναρμολόγηση ήταν επίσης και οι ατέλειες αυτή την περίοδο αιτία για την οποία οι περισσότεροι dealers έκαναν παράπονα στην Fender για τα προιόντα της. από το 1982 και στα 3 επόμενα έτη που ακόμα η CBS είχε την διεύθυνση τα πράγματα ομαλοποιήθηκαν με νέα μοντέλα και αξιόπιστη παραγωγική διαδικασία μέσα από τον τελικό έλεγχο του προιόντος. Με την αλλαγή στο managment το 1985 και την εγκατάσταση στην Corona, σχεδιάστηκε η στρατ όπως την ξέραμε μέχρι το 2008. την δεκαετία του 90 για την ακρίβεια μιά περίοδος που κράτησε από το 1992 έως το 2001 με εξαίρεση τα anniversary του 1994 μοντέλα, η ποιότητα λόγω ζήτησης είχε διακυμάνσεις. Ας μην ξεχνάμε ότι είναι η εποχή του metal, 2 πόντους πλαστικό χρώμα στο σκάφος, όπως είπε και ο S/F 5-6 κομμάτια λεύκα γιατί απλά σε high gain ενισχυτές αυτή την εποχή κανείς δεν ήθελε twang και resonance... για αυτό το θέμα είχε ήδη τα vintage reissues που πουλάγανε μιά χαρά. Χωρίς να σημαίνει ότι από το 1992 - 2001 δεν υπήρχαν αξιοπρεπέστατες στρατοκάστερ και έχω παίξει πάνω από 2 ντουζίνες αυτής της δεκαετίας και είχα αρκετές για μεγάλο χρονικό διάστημα, όμως χαρακτηρίζονται δυστυχώς από τα παραπάνω. Η Fender έκανε "στροφή" πάλι το 2001 και ομαλοποίησε την ποιότητα με μακροπρόθεσμο στόχο να ισορροπήσει την κατάσταση και την μετριότητα που χαρακτήριζε πάλι την σειρά όπως πρίν από 20 περίπου χρόνια (78-82). Έτσι μακροπρόθεσμα και στο τέλος λίγο παραπάνω της πενταετίας περίπου (2008) άρχισε να προσφέρει σταθερότατη ποιότητα και συγκεκριμένο ήχο. Ειλικρινά όσες έχω ακουμπήσει από το 2008 και μετά ΠΑΙΖΟΥΝ ακριβώς το ίδιο!!
  4. taq

    Custom fender stratocaster, ποια ?

    Όταν στοχεύεις σε αυτό το επίπεδο ποιότητας σημαίνει ότι έχεις ξεπεράσει το επίπεδο "δεν με καλύπτει μια american strd." Καθαρά εμπειρικά στο γράφω.... σημαίνει δηλαδή ότι έχω αρκετό καιρό παίξει και "λιώσει" ό, τι κυκλοφορεί πάνω κάτω στο χιλιάρικο, και ΝΑΙ θέλω κάτι παραπάνω. Δεν σε απογοητεύω... κάθε άλλο... απλά όταν αγοράζεις μιά Relic 56 ή μιά reissue 1969 ή και modern strd custom shop Fender stratocaster, δεν λες θα είναι ή δεν θα είναι βολικό το μπράτσο.... το ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ! Προσαρμόζεσαι... μέχρι να σου κάνει και να γίνει "ένα" με σένα. Ειδικά αν είναι από τις πρώτες κιθάρες που αγοράζεις τότε βούρ... μακάρι να μπορούσαμε όλοι να το κάναμε αυτό. Έχω 2 cs Fender μία 69 και μία 1960. Διαφορετικά μπράτσα, specs και μπούρδες.... αυτά είναι για να λέμε και να γράφουμε. Μιά χαρά κάνουν στον MK iv και οι δύο.. και hard rock παίζουν και rock και παπαλάμπραινα ακόμα! Αποφάσισε ξεκάθαρα τι σου κάνει με την σκέψη ότι δεν αγοράζεις μια Squier να τις αλλάξεις μαγνήτες... παίρνεις cs Fender strat, και σε αυτά τα χρήματα έχεις την απαίτηση να κάνει πολλά πράγματα. Ετσι όπως το βλέπω εγώ η modern 2012 σε καλύπτει με το παραπάνω, όχι γιατί είναι φθηνότερη από την relic 56, αλλά γιατί η relic 56 είναι πιό "ιδιαίτερη" σε ηχόχρωμα και στύλ.
  5. taq

    set up fender 60s sonic blue

    Ας σταματήσει επιτέλους αυτή η ανακρίβεια.... η fifties ή 50s έχει το ίδιο truss rod με το δικό σου. Ιστορικά γνωστό 2 πράγματα έκανε η Fender το 1971! ρύθμιση βέργας από το headstock και micro tilt adjustment. Από φωτογραφία κάποιος με λίγο μυωπία θα έβλεπε και Gibson στο headstock!! Αυτό που βλέπεις είναι walnut και δεν ρυθμίζει ΤΙΠΟΤΑ! Αν η κιθάρα σου είναι η classic player 60s έχει διαφορετικό radius από την classic 60s. H γέφυρα αν είναι η πρώτη έχει 2 βίδες και 6 saddles. Αν είναι η δεύτερη έχει 6 βίδες και 6 saddles. Δοκίμασε τα εξής άσε το μπράτσο ήσυχο και σε μιά ευθεία, και πείραξε την γέφυρα και τα saddles. Τα "σελλάκια" πρέπει να ακολουθούν το radius του μπράτσου. ΣΕ ΟΛΕΣ τις stratocaster υπάρχει ένα σημείο που είναι αρκετά χαμηλό και δεν έχεις fret buzz. Αλλά δεν έιναι το ίδιο σε όλες. Πειραματίσου λίγο όπως σου λέω και μιά χαρά.... Αν τελικά είναι χαλασμένη στην αγοράζω εγώ... :))
  6. Ακριβώς Νίκ, είναι κάτι "άλλο" όχι απαραίτητα κακό όμως αλλά δεν είναι "αυτό"!! Και μένα μου άρεσε ο ήχος από την σιδερένια LP αλλά είναι άλλο πράμα.
  7. Συμφωνώ βρε Χαρίλατρε απλά σε πειράζω.... καλημέρες!!!! Και επίσης συμφωνώ με το προηγούμενο του sf καλημέρες Νίκε!!
  8. Ωραία!! Θα ήθελε κανείς μιά custom shop Gibson χάρτινη λοιπόν που είναι και ακριβότερη?? Είναι ακριβώς το ίδιο...
  9. E! Βρε χαριρατρε!!! Όχι και έτσι...και οι καουμπόυδες με λάστιχο το ίδιο ακούγονται.... χαχαχαχαχα...ακου μικρόφωνο.... χαχχαχαχ συμφωνώ με τον audiocostas σε γενικές γραμμές.... πιστεύω πως η επιλογή της "βάσης" είναι σημαντική, πιστεύω πως όλοι το καταλαβαίνουμε αυτό. Οι παράμετροι του hardware μετά κάνουν την διαφοροποίηση, όση όμως και να κάνουν πάντα στο σκουπόξυλο και burstuckers να βάλεις καλύτερο σκουπόξυλο θά ναι... Καθαρά εμπειρικά μπορείς να αναγνωρίσεις τον χαρακτήρα ενός οργάνου και να "επιμερίσεις" κατά κάποιο τρόπο ξεχωρίζοντας την χροιά των μαγνητών το πόσο σ αρέσει η όχι η συνησφορά που έχει στον ήχο η γέφυρα, το σκάσιμο, το "διάβασμα" που κάνει το σώμα και το μπράτσο στο αντίστοιχο hardware. Σίγουρα τα υλικά πολλά πλαστικό σίδερο, χαρτί καπλάμας....μιλάμε για διάφορετικά αποτελέσματα όμως.. όχι απαραίτητα κακοί ήχοι... εμένα πάντως προσωπικά δεν μ αρέσουν. Αν σε άλλους αρέσουν κανένα πρόβλημα. Όμως ας λάβουμε υπόψη αυτό... αν δεν έπαιζαν κανέναν ρόλο ώς προς την επιλογή γιατί δεν παίζουμε όλοι με σιδερένιες και χάρτινες?? θα ήταν πολύ φθηνότερες για όλους... γιατί δεν φτιάχνουν μιά Historic reissue R8 από νοβοπάν?? Θέλει κανείς μιά Fender reissue του 1957 από κόντρα πλακέ? Και καλό ήχο να έβγαζε και άριστο και υπερθεικό... γιατί είμαι 100000000% σίγουρος ότι δεν θα έπαιζε "κοντά" έστω σε μιά μεξικάνικη reissue 50s? πόσο μάλλον σε μιά reissue 57 USA. Είπα ΔΕΝ είμαι ξκσυλοπροσκηνητής αλλά η ΒΑΣΗ παίζει σπουδαίο ρόλο, και για να μην μπερδευτούμε δεν εννοώ "εξωτικά" ξυλα ποτισμένα με γάλα αρκούδας του δάσους... η custom shop Μου του 69 το μπράτσο είναι σχεδόν κατάλευκο με απειροελάχιστα νερά σε σημείο οπτικού ξενερώματος... αλλά τα υπόλοιπα είναι ακατάλληλα για περιγραφή .... καλημέρες!!!!!
  10. Αλλά όσο αφορά τα ξύλα, τελεία και τάβλα!! Στη δωδέκατη τάβλα δύο τελείες... για να μιλάμε και με όρους εγχόρδων!
  11. Δεν υπάρχουν κουρδισμένα σίδερα.... όλα τα ίδια είναι... το καθαγιασμένο αμόνι της Fender είναι αυτό που δίνει τη διαφορά.... όλες οι άλλες είναι για τα σίδερα... στιρέλα να γίνουν...
  12. Αυτό που λές δεν ισχύει... οι αμερικάνικες στάνταρ φέντερ πάντα "μαμά" ειδικά από το 2000 και μετά παίζουν 99,9% το ίδιο. Ειδικότερα από το 2008 και μετά τρόμαξα... όποια δοκίμαζα έπαιζε ακριβώς το ίδιο... μόνο το χρώμα άλλαζε.. ποιοτικό χάος υπήρξε στην φέντερ το 1978-1982 και 1995-2000.
  13. Δεν έχουν άδικο. Η αμερικάνικη στρατοκάστερ είναι πιό στανταρισμένη διαδικασία. Τι ακριβώς εννοούν.. το custom shop της Fender δεν παράγει ένα μοντέλο... φυσικά οι alnico 5 μαγνήτες της νέας αμερικανικής στανταρ είναι πιό hot από τους πιό ασθενικούς για παράδειγμα της 69 ΝΟS που έχω. Και τα δύο είναι ποιοτικά όργανα. Απλά το ένα με vintage frets 6βιδη γέφυρα και grey bobbins Ybarra, μπορεί να μην ακουστεί τόσο "γεμάτη" σαν κιθάρα έχει όμως απίστευτη "φωνή" και χαρακτήρα. Η αμερικάνικη όμως στάνταρντ παραμένει στο ίδιο επίπεδο "sweet" και πιό "γεμάτη" από την NOS αλλά ταυτόχρονα το ηχόχρωμά της "φρενάρει" σε ένα σημείο... τώρα με τις λέξεις δεν μπορείς να εξηγήσεις...
  14. Οι παράμετροι για τον ήχο της ηλεκτρικής κιθάρας είναι σίγουρα πολλοί. Ο καθένας έχει τα συμπερασματά του από τον τρόπο που παίζει, αντιλαμβάνεται και χρησιμοποιεί την κιθάρα. Με 3,5 τόννους εφέ όλες είναι ίδιες σαν τις γυναίκες με σβηστή λυχνία που λέει ένα ρητό είναι όλες όμοιες. Πα ρ όλα αυτά και από προσωπικό συμπέρασμα σίγουρα τα ξύλα ή κσύλα ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για το αποτέλεσμα του ήχου σε κάθε περίπτωση στην ηλεκτρική κιθάρα. Απλά οι παραλλαγές είναι άπειρες ανάλογα το hardware κλπ κλπ για το αποτέλεσμα. Προσωπική δε γνώμη είναι αυτό που είχα γράψει παλιότερα σε αντίστοιχο θέμα και δεν βλέπω να αλλάζει... βάλε σ όλες τις squier stratocster του κόσμου Αμερικάνικο hardware και πάλι σαν Αμερικάνικη stratocaster δεν θα ακούγεται. Θα ακούγεται όμως εξαιρετική squier. ΔΕΝ είμαι φανατικός ξυλοπροσκυνητής. Παίζουν όμως σοβαρό ρόλο ώς προς την επιλογή για το overall αποτέλεσμα.
  15. Όλα καλά!! Μιά χαρά ακούγονται οι δυναμικές και οι αρμονικές του ενισχυτή. Είναι τελικά ο 1974χ απίστευτο εργαλείο... αν κολλήσεις με τους "σωστούς" Marshall την πατάς άσχημα...
×

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύχρηστη. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε.