Προς το περιεχόμενο

Ali Barout

Μέλος
  • Αναρτήσεις

    594
  • Μέλος από

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Ημέρες που κέρδισε

    4

Οτιδήποτε δημοσιεύεται από Ali Barout

  1. Ρε παιδιά αυτή δεν είναι η Μακρόναινα;
  2. Αν υπάρχει ήδη ο μουσικός, είναι πιο απλά τα πράγματα. Μια 15λεπτη κουβέντα μαζί του ακούγοντας τα κομμάτια θα είναι πολύ αποκαλυπτικότερη από ό,τι θα μπορέσω εγώ να προσφέρω ποτέ. Το ατού του φλάουτου είναι ότι είναι πολύ εκφραστικό. Το quartino πάλι όχι και τόσο. Έχει στενό και συγκεντρωμένο ήχο. Οπότε ακόμα κι αν ο παίχτης το παίζει σαν κλαρίνο, κι όχι σαν κλαρινέτο, δεν θα έχει την ίδια άνεση του φλάουτου στην εκφραστικότητα. Το φλάουτο μπορείς να το βάλεις να σου κάνει μια εισαγωγή και να μη σου λείπει τίποτα. Το κουαρτίνο, δεν ξέρω. Θα εξαρτηθεί πολύ από τον παίχτη και την αντίληψή του στο υλικό. ΜΕΓΑΛΟ ΣΥΝ ότι υπαρχει ήδη ο παίχτης, το ξαναλέω. Αν έχει επαφή και με το ρεπερτόριο, ακόμα καλύτερα. Αν το σκεφτείς, με όλα τα ρετζίστρα και τον όγκο και τις οκτάβες και τα μπάσα και το χαμό, το ακκορντεόν είναι ένα ανσαμπλ μόνο του, που σαν να ήθελε να αντικαταστήσει μια ολόκληρη ομάδα οργάνων. Γι' αυτό και περπάτησε πολύ το κλισέ "μία φράση μπουζούκια, μία ακκορντεόν." Στέκεται πολύ καλά μόνο του. Το πώς ταιριάζουν μεταξύ τους όργανα που δεν ταιριάζουν, έχει διάφορες λύσεις. Μπορεί το ακκορντεόν να παίζει μελωδία, τα ξύλινα μια άλλη κόντρα μελωδία αντιστικτική. Μπορούν αν υπάρχει κάποιο χαρακτηριστικό μοτίβο ρυθμικό να συμμετάσχουν ρυθμικά και συνοδευτικά. Όμως τότε, πώς μπορείς να τα "σβήσεις" κομψά; Γιατί αν τα αφήσεις έτσι μπορούν να καταντήσουν πνευστή... κιθάρα. Εξαρτάται από το κάθε κομμάτι. Εξαρτάται από τη στάση στο υλικό. Πατάμε στο δόγμα και προσπαθούμε να προσθέσουμε; Ή λύνουμε το κομμάτι στα βασικά συστατικά του και το ξαναχτίζουμε με εντελώς καινούργια ενορχήστρωση; Δε γνωρίζω. Υποθέσεις κάνω. Ναι! Και όπου υπάρχει δεύτερη φωνή στη φωνή (τραγούδι) που δεν τραγουδιέται, μπορεί να την κάνει. Σε κάποια μικρή απάντηση μπορεί να τονίσει στην οκτάβα για περισσότερο εφέ. Με το πιάνο ταιριάζει πάρα πολύ σε γρήγορα περάσματα, δένουν μαζί τόσο καλά που είναι λες και έχεις 1 ηχόχρωμα. Π.χ. σε κλίμακες, ή αρπέτζιο. Σωστά είναι σαν προσέγγιση. Μόνη μου ένσταση ο στενός ήχος του κουαρτίνο και η σχετικά μικρή εκφραστικότητα για την περιοχή του. Για το κλαρινέτο sib τι να γράψω, από τη στιγμή που παίζεις κι ο ίδιος έχεις γνώμη για το όργανο. Επίσης να επιβεβαιώσω ότι μιλάμε για κλαρινέτο και όχι κλαρίνο. Δηλαδή για μπεμ όργανα με +2 1/2 νούμερο καλάμι, και όχι άλμπερτ με βγαλμένες τρίλιες και παιγμένα με καλάμι 0,75 ξυσμένο που έχει γίνει 0.01 και με κερί στη μπουκαδούρα. Σωστά; Σε αυτή την περίπτωση, με τριάδα κλαρινέτων κουαρτίνο και 2 σιb, έχεις και δυναμικές, και έκταση, και όγκο αν χρειαστεί. Μια χαρά. Μπορείς και στα πιο τζαζε κομμάτια να τα μπλέξεις σε στενές αρμονίες αν θες, συγχορδίες να τις φέρνεις αρπισματικά (πρώτα το 3ο μετά το 2ο μετά το 1ο όργανο και να ανοίγουν ή να κλείνουν), ή να τα στήσεις σε οκτάβες σε μια μελωδία για μέγιστη προβολή, πολλά μπορείς να κάνεις! Ώρα για αχρείαστες ασυναρτησίες και κινδυνολογία: Το δύσκολο μετά είναι η ενορχήστρωση όπως είπαμε. Γιατί αυτό που έχω καταλάβει εγώ στις περισσότερες τέτοιες δουλειές που μου έχουν τύχει (ως άσημος τυχαίος μουσικός κάτω του μέσου όρου) είναι ότι αυτή η μουσική είναι χιλιοπαιγμένη, χιλιοακουσμένη, χιλιοαγαπημένη. Οι μουσικοί του "κυρίως κορμού" θα έρθουν έτοιμοι. Θα παίξουν τις εισαγωγές τους, τις ανταποκρίσεις τους, θα γεμίσουν, θα σχολιάσουν όπου ζητείται. ΔΕ θα δώσουν χώρο στα πνευστά. Το οποίο αναγκάζει πολλές φορές τον ενορχηστρωτή να παίξει άμυνα, και να προσπαθήσει να "αναρτήσει" τα πνευστά επί του κόμπακτ σχήματος, ως ένα χέρι λούστρο ας πούμε ή ως στολίδια, ώστε να αποφύγει να διαταράξει τις έτοιμες ισορροπίες. Άλλες φορές αυτό είναι το ζητούμενο, και το πράγμα πάει μόνο του. Μια απαντησούλα, μια δεύτερη φωνή, ένα σουτιέν και όλα καλά. Σε άλλα κομμάτια δεν περπατάει, και οι μουσικοί (πνευστοί) βρίσκονται σε αμηχανία, καταλήγοντας να κάνουν ζέσταμα στη δουλειά στην ουσία, μέχρι να έρθει να τους ανοίξει κάποιος τον διακόπτη να πάρουν πχ ένα σόλο αυτοσχεδιαστικό, ή μια εισαγωγή, μια απάντηση ουσιώδη, κάτι που να τους συνδέει και πάλι με την υπόλοιπη ορχήστρα. Εγώ εύχομαι να είναι τέτοιο το κλίμα στην ορχηστρα και τέτοιες οι ιδέες σου, ώστε ΟΛΟΙ οι μουσικοί να ενθουσιαστούν από την ενορχήστρωση και να την υποστηρίξουν. Να δώσουν το χώρο στα πνευστά, να τα ακούνε, να τα υπολογίζουν ως κορμό και όχι ως τρυποβουλώστρες. Να μην γίνει δηλαδή μια κατάσταση του στιλ "Έχει εδώ κάτι κιθάρες βρώμικες, να τις κάνει το κλαρίνο; Εδώ μπαίνουν 4 τρομπόνια και 3 τρομπέτες, να τα κάνει το κλαρίνο; Ρε συ έχει εδώ κάτι πιατίνια, να τα κάνει το κλαρίνο; Να τα κάνει αν ταιριάζει. Όχι επειδή δε βγαίνουν τα κουκιά. Καλή επιτυχία! Και στενή συνεργασία με τους μουσικούς! Γιατί μερικές φορές στο χαρτί όσα φαίνονται εύκολα είναι δύσκολα, κι όσα φαίνονται δύσκολα είναι εύκολα!
  3. Έχω κάνει έγκαυμα σπέσιαλ εκεί. Προτείνω άφθονο αντιηλιακό!
  4. Το ζήτημα, κατά τη γνώμη μου πάντα, είναι το εξής: Τα ξύλινα είναι πάρα πολύ συνηθισμένα και ακουσμένα ως μονάδες. Φονέας των μπουζουκιών το φλάουτο, έχει παίξει σε πολλές ηχογραφήσεις, και ταιριάζει πάρα πολύ. Συνήθως οι "πνευστοί" "της δουλειάς", παίζουν φλάουτο σαξόφωνο, ή κλαρίνο σαξόφωνο. Αλλάζουν όργανα δηλαδή και στέκονται ως μονάδες, με τη δυνατότητα να συνεισφέρουν με ασφαλείς πινελιές και απαντήσεις στην ενορχήστρωση. Δεν έχω δει ζωντανά ensemble ξύλινων σε λαϊκή ορχήστρα. Χωρίς να θέλω να κινδυνολογήσω, θα πω ότι ενώ είναι ΠΟΛΥ ενδιαφέρον να επιδιώκονται τέτοιες ενορχηστρώσεις, είναι στη μέση και το κομμάτι της παραγωγής, το οικονομικό, και άλλα. Το πιο μπελαλίδικο είναι ότι χρειάζεται ακριβής και καλή ενορχήστρωση. Ακριβής υπό την έννοια ότι εξυπηρετείται και αναδεικνύεται η αρμονία και ο ρυθμός του κομματιού, και καλή υπό την έννοια ότι ταιριάζει στη φύση των οργάνων, τα αναδεικνύει, δεν είναι απλά αμήχανα ντουμπλαρίσματα άλλων οργάνων ή μακρόσυρτα "pads" που απλά τους έχουν ανατεθεί. Για τα όργανα: - Φλάουτο. Και ένας μουσικός να παίζει μόνο φλάουτο, θα χρειαστεί, θα προσφέρει στο άκουσμα, και θα δείξει. Μπορεί να παίξει από εισαγωγές σε χαρντ κορ λαϊκά, μέχρι και να αυτοσχεδιάσει σε τσα τσα τσα του Πλέσσα, αν επιτρέπουν τα ακούσματά του. Ο ορίτζιναλ (διπλωματούχος, κλασσικός) φλαουτίστας έχει αρκετά μεγάλο ήχο, με βαθύ βιμπράτο. Μπορεί να το ελαφρύνει, αλλά δεν είναι αυτό το πολύ απαλό λαϊκό φλαουτάκι που θα βγάλει κάποιος "πνευστός" που δεν είναι το φλάουτο το πρώτο του όργανο. - Κουαρτίνο. ΣΟΚ και ΔΕΟΣ. Φοβάμαι ότι, εκτός αν έχετε πρόσβαση σε κλαρινετίστα δεύτερο ορχήστρας, ή άκρη σε κάποια φιλαρμονική, δε θα βρεθεί καν το όργανο. Κι αν βρεθεί, θα ταιριάξει δύσκολα στην ενορχήστρωση γιατί ΠΑΙΡΝΕΙ ΣΚΑΛΠ. Είναι πολύ οξύ. Προτιμότερο ένα μεταλλόφωνο ή άλλο ιδιόφωνο, γι' αυτή την περιοχή. Ακόμα και αν το παλέψετε στη μίξη, αμφιβάλλω αν θα βρει τη στήριξη που χρειάζεται από κάτω του. Αν είναι να παίξει πιο χαμηλά, νομίζω ένα κλαρίνο μέχρι ρε πάνω από το πεντάγραμμο είναι μια χαρά. Για από εκεί και πάνω, φλάουτο. - Άλτο σαξ: Μπορεί να σταθεί και ως σόλο όργανο εύκολα και να προσφέρει μερικές ασφαλείς πινελιές, όπως και το φλάουτο. Επειδή δε είναι και πολύ διαφορετικά τα ηχοχρώματα μεταξύ φλάουτου και σαξ, μπορούν οι μουσικοί να τη γλιτώσουν ακόμα κι αν παίζει "ο καθένας τα δικά του" ελλείψει ακριβούς ενορχήστρωσης. - Σοπράνο σαξ: Καταπληκτική εναλλακτική για κλαρίνο και όμποε. 2 σε ένα νοικοκυρεμένα. Στα μείον το πιο μοντέρνο ηχόχρωμα, και άρα η δυσκολία αναφοράς του ακροατή (δεν έχει ακουστεί πολύ σε τέτοιες μουσικές). Μπορεί να το παίζει ο τενόρος σαξόφωνος λόγω σιμπεμολότητας, αλλά έχω γνωρίσει και άλτους που παίζουν σοπράνο σαξ. - Τενόρο σαξ: Αν και είναι πολύ ακουσμένο, σε αυτή τη δουλειά δεν ξέρω πώς θα ταίριαζε. Ίσως γι' αυτό κατατάχτηκε μαζί με τα χάλκινα στο αρχικό πόστ, γιατί είναι ασφαλής κατάσταση να πηγαίνει το τενόρο αγκαζέ και αγκαλίτσα με το τρομπόνι, αφού δένουν τόσο καλά, και έχουν περίπου τις ίδιες τάσεις στο κούρδισμα. - Τρομπέτα: Μπορεί και μόνη της να σταθεί σε μερικές εισαγωγές αν το σηκώνει το κλίμα, εκφραστικά και σχετικά ήσυχα. Είναι εύκολη δουλειά. - Τρομπόνι: Προσωπικά εγώ θα έλεγα όχι. Αν έπρεπε να παίξω (ως μονάδα πάντα), θα ακολουθούσα εκ του ασφαλούς κάποιες ωραίες αντιστικτικές γραμμές που έχουν δοθεί στο τσέλλο σε πολλά κομμάτια αυτής της εποχής. - Ensemble ξύλινων: Φλάουτο και 2 κλαρίνα το πιο εύκολο. Τριάδα σαξοφώνων: ασφαλές ηχοχρωματικά, πολύ απαιτητικό ενορχηστρωτικά λόγω υλικού. - Τρομπέτα τρομπόνι τενόρο ή τρομπέτα τρομπόνι άλτο ή τρομπέτα τρομπόνι άλτο τενόρο: Ασφαλές ηχοχρωματικά, και πάλι χρειάζεται μεγάλη προσοχή στην ενορχήστρωση. Γενικά: Το φλάουτο είναι το πιο ασφαλές όργανο, πρωτίστως λόγω έκτασης. Η τρίτη οκτάβα του φλάουτου μέχρι και το ΛΑ πάνω από το πεντάγραμμο (πάνω από την 4η βοηθητική) είναι μέσα στο παιχνίδι εύκολα. Επίσης, έχει εύκολη εκφραστικότητα σε αυτή την έκταση, και μπορεί να προσφέρει εντυπωσιακά σε ντουμπλαρίσματα με το πιάνο. Το κλαρινέττο δεν έχει τρίτη οκτάβα εύκολη, και αν πιεστεί να έχει, δεν έχει την ίδια εκφραστικότητα. Τα υπόλοιπα όργανα που συζητάμε είναι μέσα και κάτω από το πεντάγραμμο, σε αλτο και τενόρο περιοχές. Πέφτουν πάνω στα μπουζούκια, που είναι το ουσιώδες. Και στην κιθάρα. Άρα η ενορχήστρωση θα πρέπει να λειτουργεί με κοντράστ μπουζουκιών/πνευστών για μέγιστη εντύπωση. Μιλάω για ανσαμπλ ενορχήστρωση τώρα που πρέπει να υπάρχει συνοχή μεταξύ της ομάδας, όχι για τα όργανα ως σόλο. Θα σταματήσω εδώ, γιατί το πράγμα είναι εξόχως πρακτικό και το κάθε κομμάτι θα αναζητήσει τη λύση του. Είναι μάταιο να γενικολογώ. Εγώ θα πρότεινα να στοχεύσετε σε μουσικούς πρωτίστως, και δευτερευόντως στο όργανο. Εκτός αν η ενορχήστρωση θα είναι score θρουάουτ που λέμε, και ο κάθε μουσικός θα κληθεί απλά να παίξει την παρτιτούρα.
  5. "Μην πουλάς τη μακαφέρι, στα μεράκια θα σε φέρει." Ωραίο όργανο πάντως.
  6. Μπράβο ρε παιδιά! Μακάρι να μπορούσα κι εγώ να έρθω.
  7. Μερικές διευκρινιστικές ερωτήσεις. Υπάρχει ενορχήστρωση και αναζητούνται οι μουσικοί; Πριν τα πνευστά ένας μπαγλαμάς δε θα ήταν χρήσιμος; Ή δεν πηγαίνει τόσο προς τα εκεί το ρεπερτόριο;
  8. Αυτό (m/s) δεν το είχα σκεφτεί! Τώρα θα το σκέφτομαι! Ευχαριστώ! Κοιτάξτε τώρα κάτι πράγματα συμπτωματικά. Σκέφτομαι ότι η μόνη λογική αιτία να χτυπήσει κάποιος παλαμάκι σε τέτοια περίσταση, είναι για να πετύχει ένα κουνούπι. (Κώνωψ ο **ανωφελής**) Θα το έκανε αυτό αυθόρμητα (on **impulse**). Όμως, τώρα που μας έμεινε το παλαμάκι και ακολούθως ένα impulse response (άρα κάποιο αποτέλεσμα/όφελος), δικαιούμαστε να αποκαλούμε τον κώνωπα ανωφελή;
  9. Αν δεν είναι ευαίσθητα τα δεδομένα του ομιλητή, νομίζω όλοι θα μπορούσαμε να κάνουμε μια απόπειρα. Σε αντίθετη περίπτωση, νομίζω ότι το κατέβασμα ντέμο είτε του RX είτε ακόμα και του spectralayers αρκεί για μια δοκιμή που θα πείσει.
  10. Θα δοκίμαζα κάποιο denoizer με εκμάθηση θορύβου. Πρόσφατα υπήρχε ένα θέμα αντίστοιχο και προτάθηκε και κάποιο δωρεάν ονλάιν, αλλά δεν το θυμάμαι τώρα.
  11. Και πάλι σύμφωνοι. Όμως, ο δανεισμός δεν είναι εγγενώς κακός. Έτσι δεν είναι; Επιτρέπει γρηγορότερη ανάπτυξη σε μια εταιρία, είτε δημόσια είτε ιδιωτική. Ο επιχειρηματικός κίνδυνος πάντα υπάρχει. Αυτό που έχω καταλάβει εγώ ότι έχουμε μια ισχυρή παράδοση μάσας. Το οτι "ο λαός" ανοίγει τα μάτια του και καταλαβαίνει πχ οτι τον χρέωσε ο Ανδρέας και αρα διώχνει τον κακό Σιμήτη για να φέρει τον Κωστάκη (όχι τον άρχοντα του variphrase) ο οποίος μας χρέωσε ακόμα περισσότερο και "ο λαός" άνοιξε τα μάτια του ώστε να έρθει ο λήπτης του σκατωμένου δαχτυλιδιού Γιωργάκης να βγει να πει σε όλον τον πλανήτη τα κάναμε μπούρμπερη ελάτε κάντε μας φύλλο και φτερό... Και μετά ότι άνοιγε όλο και πιο συχνά τα ματια ανα τετραετία, πάντα στον πλειοδότη, εμένα αυτό μου δείχνει μια παράδοση. Το μόνο ασφαλές συμπέρασμα είναι ότι δε σωνόμαστε, κι όπως είπε η Κριστίν: "Δε βγαίνετε μάνα μου!" Είναι ίδια περίπτωση με το Κλον των 7κ. Καθόμαστε απάνω στο γαϊδούρι και τσακωνόμαστε αν το δερμάτινο τιμόνι από τη μπέντλεϋ είναι όντως ραμμένο στο χέρι. Εγώ λέω να αγαπάγαμε λίγο το γαϊδούρι και να το βελτιώναμε. Κι αν μεγαλώσουμε θα παρουμε και μιραφιόρι. Μπορεί τα τρισέγγονα να πάρουν και μπεντλεϋ.
  12. Σύμφωνοι. Είναι άδικο και προκλητικό. Αλλά ποια η διαφορά αν τα ίδια μισθά τα παίρνει σε μια ιδιωτική εταιρία, που μπορεί να "προσφέρει" στην κοινωνία φοροντριμπλάροντας: μέσω "χορηγιών", "δωρεών", "ευέλικτων και δημιουργικών μεθόδων" (ροτόντες, τριγωνικές συναλλαγές), να προωθεί την επιχειρηματικότητα μέσω "στιβαρών τοποθετήσεων σε αναδυόμενες αγορές" (υπερκοστολόγηση και πραγματική αισχροκέρδεια που επιτρέπουν τα πολύ φθηνά εργατικά χέρια άλλων λαών) κ.ά. Είναι άλλο αυτό το χρήμα; Πιο ευγενές; Έχει λιγότερη αξία ο άνθρωπος που αμοίβεται με χρήματα που φέρουν στάμπα "Φορολογημένα - Του Δημοσίου" και περισσότερη αυτός που αμοίβεται με χρήματα που φέρουν στάμπα "Των αξιότιμων πελατώνε (δε ρώτησα πού τα βρήκανε)" Λέγαμε για τη διατύπωση πριν. Κάτι αντίστοιχο νομίζω συμβαίνει κι εδώ. Μήπως η αλήθεια είναι κάπου στη μέση; Να τολμήσω να πω... Στο κέντρο;
  13. Η λύση είναι να κάνουμε κι εμείς ό,τι κι οι Σουηδοί. Να μην ταϊζουμε τους μουσαφιραίους.
  14. Μαλ@#κια είπα, 7Κ+ είναι. Έχω χάσει κι εγώ ακόμα τη μπάλα.
  15. Όπως τότε επί Σαμαρά που συζητούσαν 1 τοις χιλίοις επί των τραπεζικών συναλλαγών για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και ξεσηκώθηκαν και οι πέτρες (τα κανάλια δηλαδή). Τελικά δε θυμάμαι τι έγινε γιατί είμαι αφηρημένος τα τελευταία 20 χρόνια, αλλά μετά από 1-2 χρονάκια με τα κάπιταλ κοντρόλζ και την προώθηση σιχαμερά διαδεδομένης χρήσης των χρεωστικών καρτών και των "ελκυστικών" προμηθειών τους, από άλλον έναν καλλιτέχνη της πολιτικής, το πακουί πρέπει να είναι σαφώς ανώτερο από το πενιχρό 1 τοις χιλίοις που αρχικά είχε προταθεί.
  16. Α ρε Πιλάρα, μάντης είσαι; 6,5Κ ευκαιρία, τρία κυβικά αμόλυβδη.
  17. Βασίλη μου κοιτάω εκ του ασφαλούς. Με τα εφφε... δεν. Ακόμα και στην κιθάρα, το πιο εξτριμ που είχα κάνει ήταν τότε που είχα βάλει ένα ντιλέι και μια οκτάβα πριν τον ενισχυτή. Αλλά έβγαλα την οκτάβα γιατί μου φάνηκε υπερβολική.
  18. Ααααα! Έτσι ντε πες μου ρε Πιλάρα να καταλάβω.
  19. Ωραίο! Αλλά είναι κιθαρόφατσες. Θα είχε ενδιαφέρον να έκαναν και για μικρόφωνα, επεξεργαστές σήματος, προενισχυτές κ.ά.. Αυτό γιατί κάνει 7 χιλιάρικα; Είναι διατηρητέο;
  20. Ποτέ μου δεν κατάφερα να μπω στο κλίμα αυτού του είδους των μονών. Μου φαίνονται απλά πετσοκομμένα μέτρα, που κυκλώνουν με το ζόρι. Ίσως να μου φταίει το ότι ενώ η ρυθμική ιστορία γίνεται σε επίπεδο πολύ μικρού κυττάρου (στα δέκατα έκτα πχ), η περιοδικότητα είναι πολύ μικρή (στα τέταρτα πχ).
  21. Με κάρτα; Δεν ήξερα ότι είναι ναυτικοί όροι. Είναι από αυτές τις περιπτώσεις που η γλώσσα παίρνει το δικό της δρόμο, σαν τα ακκόρντα των κομματιών στις ταβέρνες.
  22. Δεν το λέτε το μάμαλο; Εγώ 38 χρονών είμαι και το θυμάμαι από πολύ μικρός που το λέγαμε. Τελικά μεγάλωσα στον υπόκοσμο, δεν εξηγείται αλλιώς.
  23. Το μυστικό κυρφιουζιονάρα μου είναι να έχεις το μάμαλο, κι ουχί το ντεπόζιτο.
  24. Βρρρρρρε αχάρρρριστοι, είχε ή δεν είχε η βενζίνη 1,20 πριν δύο χρόνια στο λοκντάουν; Και το βαρέλι αρνητική τιμή; Αλλά... Αυτοί είσαστε.
×
×
  • Δημοσιεύστε κάτι...

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύκολη η περιήγηση στην σελίδα. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε. Πολιτική απορρήτου