Προς το περιεχόμενο

rockdrum

Soloist
  • Αναρτήσεις

    338
  • Μέλος από

  • Τελευταία επίσκεψη

ΦΗΜΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

7 Neutral

Σχετικά με τον rockdrum

  • Rank
    Drum Tech

Bio

  • Τόπος
    Περιστέρι
  1. Κατ' αρχή, δεν θα ασχοληθούμε με τη μεταλλουργία, την από αρχαιοτάτων χρόνων εξέλιξή της, ούτε θα εξειδικευτούμε πέραν των πληροφοριών που θα μας οδηγήσουν στο να καταλάβουμε περίπου τι συμβαίνει με τα πιατίνια και από τι κατασκευάζονται. Αποτέλεσμα, να γνωρίζουμε καλύτερα τι ζητάμε και τι περιμένουμε, κατά τη στιγμή της αγοράς ενός ή πολλών κυμβάλων. Οι διάφορες εταιρείες, από τις παραδοσιακές Τούρκικες, τις Τουρκοαμερικανικές ή τις Ευρωπαϊκές ακόμα και τις Κινέζικες, προσπαθούν να ικανοποιήσουν το μουσικό που ψάχνει για πιατίνια, δημιουργώντας όλο και περισσότερα μοντέλα, με ποικίλους τρόπους ανάμιξης μετάλλων, κατασκευής σχημάτων, τρόπους παραγωγής και διαφήμισης της δουλειάς τους, με αποτέλεσμα να μπορέσουν πρωτίστως κατ΄εμέ, να είναι ανταγωνιστικές και εναρμονισμένες με τις σύγχρονες απαιτήσεις της μουσικής (εταιρικό κέρδος), με τη μόνη διαφορά πως αυτό για εμάς είναι ναι μεν καλό, διότι υπάρχει ποικιλία επιλογής και κόστους αλλά για πολλούς μη γνωρίζοντας τι θέλουν να πελαγώνουν και να μη ξέρουν στο τέλος τι να αγοράσουν και τι τους ταιριάζει. Έτσι παρατηρούμε στα θέματα των forum, να ζητούνται γνώμες για μοντέλα πιατινιών, στα οποία δεν υπάρχει καμία απάντηση, ή μάλλον οι απαντήσεις να είναι θέμα τύχης μια που οι αγαπητοί συνάδελφοι, δεν έχουν όπως οι περισσότεροι την ανάλογη εμπειρία για να προτείνουν κάτι, στο συγκεκριμένο ερώτημα. Ξέρετε, πως η αγορά των πιατινιών είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Ενώ σε "εισαγωγικά" ισχύει γενικότερα το ότι πληρώσεις παίρνεις, μπορεί κάποιος να έχει στην κατοχή του δίπλα στα πανάκριβα, μονάκριβά του κύμβαλα της αξίας των 300 € έκαστο, για παράδειγμα ένα φθηνό Wuhan china 18΄΄ των 60 € που θεωρεί πως αγγίζει τον τελειότερο trashy ήχο στα chinas. Είναι όλα σχετικά. Ενώ η αγορά ενός μέσου drum set μπορεί να καταλήξει να βγάζει ήχο (με τις διάφορες παρεμβάσεις) ενός ακριβού set DW, δεν συμβαίνει το ίδιο και με τα πιατίνια. Ο βήχας και τα πιατίνια δεν κρύβονται (παραλλαγή). Τα πιατίνια παράγουν το καθένα τη δική του χροιά. Έχουν έντονη προσωπικότητα πάνω στο drum set μας. Μαζί με το ταμπούρο μας, δείχνουν ποιοι είμαστε και τι εκφράζουμε μουσικά. Δεν δέχονται συμβιβασμούς πειράγματα και διορθώσεις. Η επιβολή μας πάνω σε αυτά είναι ριψοκίνδυνη και η κάθε παρέμβαση είναι λίγο θέμα τύχης. Πλατειάσαμε; Λέτε; Για να δούμε πως μπορούμε να επιβιώσουμε μέσα σε αυτή τη θάλασσα εταιρειών μοντέλων και σημάτων. Τι κοινό έχουν όλες αυτές οι εταιρείες που μας βομβαρδίζουν με τις διαφημίσεις ότι έχουν τα καλύτερα πιατίνια; ΤΟΝ ΧΑΛΚΟ. Και τις παραλλαγές του!!! Ανοίγοντας ένα λεξικό θα βρείτε τις εξής μεταφράσεις για τις λέξεις: Tin = κασσίτερος Zinc = ψευδάργυρος, τσίγκος Bronze = χαλκός Brass = ορείχαλκος Copper = χαλκός Όλη η ιστορία ξεκινάει από εδώ. Τα πιατίνια φτιάχνονται από τα κράματα και τις αναμίξεις των μετάλλων αυτών. Συνήθως. Εξαίρεση αποτελούν κάποια μοντέλα συνήθως ακριβά όπου περιέχουν πυρίτιο, φώσφορο νικέλιο ασήμι ή χρυσό. Για παράδειγμα τα paiste signature περιέχουν στο κράμα τους φώσφορο. Αλλά αυτά είναι «μυστικές» φόρμουλες για το κάτι παραπάνω. Επικεντρωνόμαστε κυρίως στα προαναφερθέντα κράματα, που αποτελούν τις συνηθέστερες επιλογές μας ως προς την αγορά. Λοιπόν τα Bronze πιατίνια, είναι κράματα χαλκού συνήθως με κασσίτερο. Το όνομα της φόρμουλας που δίνουν οι εταιρείες είναι το γνωστό B. Όπου B20 έχουμε τον κασσίτερο σε περιεκτικότητα 20%, το B18 όπου έχουμε τον κασσίτερο σε περιεκτικότητα 18% και η περιεκτικότητα να κατεβαίνει ως και τα 8% σε κασσίτερο. Όσο μεγαλύτερη είναι η περιεκτικότητα, αλλά και το είδος της μεταλλοποίησης, τόσο σκληρότερο κράμα έχουμε. Χαρακτηριστικά αναφέρω πως τα 2002 της Paiste είναι B8 (Θυμηθείτε και τα B8 Sabian). Καθαρός δυνατός σκληρός ήχος. Στα B20 θυμηθείτε τα αξεπέραστα για την εποχή τους Paiste 602. Ποιο ήταν το παράπονο των ντράμερ; Σπάζανε εύκολα. Γιατί; Λόγω σκληρότητας του μετάλλου, είχαν ένα καθαρό στακάτο ήχο, αλλά ως αποτέλεσμα δεν είχαν μεγάλη ένταση (οι παλαιοί θα το θυμούνται). Έτσι σε μερικά στυλ όπου θέλαμε μεγαλύτερη ένταση και αγριάδα, τα παίρναμε στο χέρι. Τα Brass, είναι κράματα χαλκού κυρίως με ψευδάργυρο. Η περιεκτικότητα σε ψευδάργυρο, είναι περίπου στο 40%. Θεωρούνται από τα φθηνότερα κράματα για πιατίνια και κατασκευάζουν από αυτά φθηνές σειρές. Παράγουν ζεστό αλλά πνιχτό ή μουντό ήχο αν συγκριθούν με τα Bronze, αλλά χρησιμοποιούνται και αυτά από πολλούς. Σε άλλους για το κόστος, σε άλλους επειδή ξέρουν τι θέλουν. Δείτε Paiste 302, Wuhan. Ενώ ανήκουν στην ίδια κατηγορία, τα Paiste αποδεικνύονται ποιο γερά, αλλά τα Wuhan ιδίως στο china δίνει ποιο πιστό trashy ήχο. Και αυτά κινδυνεύουν να σπάσουν (μάλλον να σκιστούν), αλλά από θέμα μη αντοχής όχι σκληρότητας. Η διαδικασία της γέννησης ενός πιατινιού από το εργοστάσιο ως το stand είναι απλή αλλά έχει τις παραλλαγές της. Όλα ξεκινάνε από ένα στρογγυλό σταχτί μεταλλικό δίσκο που έχει βγει από το καλούπι του κλίβανου που ανέμειξε τα μέταλλα. Αυτός ο δίσκος περίπου 20 cm διαμέτρου, περνάει από διάφορα στάδια μέχρι να ανοίξει και να φτάσει τις σωστές διαστάσεις. Η διαδικασία είναι χειροκίνητη ή ημιαυτοποιημένη. Μετά τη παραγωγή του μεταλλικού δίσκου, γίνεται μια σφυρηλάτηση, ώστε ο δίσκος να ανοίξει σε διάμετρο. Έπειτα σε πρέσα συνήθως, δημιουργείται η καμπάνα. Το πιατινοειδές, κόβεται στις άκρες στο κοφτήριο και αρχίζει να παίρνει τη φόρμα του. Σφυρηλάτηση και πάλι, ώστε να μεγαλώσει και άλλο να δοθεί η σωστή διάσταση αλλά και να βοηθηθεί ο ήχος να διαπεράσει ομαλά όλη την επιφάνεια του πιατινιού. Παρατηρούνται εδώ οι μικρές λακκούβες στη ράχη του. Η διαδικασία συνεχίζεται ώσπου να έχουμε κατά τον σφυρηλάτη τεχνίτη το επιθυμητό αποτέλεσμα. Έπειτα το τελικό στάδιο περιλαμβάνει το τελικό φινίρισμα όπου σε ένα ειδικό τόρνο ένας τεχνίτης αφαιρεί υλικό από την επιφάνεια του πιατινιού αποκαλύπτοντας τη μεταλλική λάμψη του. Οι άκρες ομαλοποιούνται ώστε να αφαιρεθούν τα γρέζια. Τέλος αν χρειαστεί, το πιατίνι γυαλίζεται συνήθως με βούρτσα και σταμπάρεται το λογότυπο. Πολλά είδη δεν γυαλίζονται και δίνονται προς πώληση κάπως ακατέργαστα. Λένε πως τα ακατέργαστα πιατίνια δίνουν ποιο βραχνό τόνο ποιο oriental ή dark. Σε άλλα λένε, περνιέται και κάποιο είδος βερνίκι για αντοχή της γυαλάδας και αποφυγή της οξείδωσης του μετάλλου. Εδώ τα πιατίνια που είναι ποιο γυαλισμένα, μας δίνουν ποιο brilliant ήχο. Τα συμπεράσματα δικά σας. Βέβαια πριν πακεταριστεί το πιατίνι ένας τεχνικός που μάλλον θα υποφέρει από τα αφτιά του, δοκιμάζει τον ήχο, έχοντας δίπλα του και το πρωτότυπο της σειράς για σύγκριση. Η διαδικασία έχει κόπο και ο κάθε σφυρηλάτης μπορεί να περάσει και ως 3 χρόνια εκπαίδευση ώστε να μπορεί να πάρει στα χέρια του την ευθύνη της παραγωγής. Να λοιπόν που ανακαλύψαμε το κοινό μυστικό της σκοτεινής βιομηχανίας των πιατινιών. Και άντε και τους ξεσκεπάσαμε, τώρα μάθαμε για τη ποιότητα και σκληρότητα όταν θέλουμε κάτι. Αλλά τα ξέρουμε όλα; Τι διαφορά έχει το βαρύ και χοντρό πιατίνι από το ελαφρύ και λεπτό; Πως θα διαλέξουμε πιατίνι που μας ταιριάζει; Πριν ασχοληθούμε και με αυτά τα ερωτήματα θα πρότεινα μια και οι περισσότεροι ασχολούμαστε με διάφορα ήδη μουσικής και η μπάντα μας παίζει διασκευές από metal ως και funk αλλά και jazz, καλό θα ήταν να διαλέξουμε κάτι ενδιάμεσο και για να ακριβολογούμε, θα έχετε δει σε πολλά πιατίνια την ένδειξη medium να αναγράφεται στη ράχη τους. Αυτό για τους νεοφερμένους κυρίως. Ας δούμε μερικά δεδομένα. Όσο ποιο βαρύ και παχύ είναι ένα πιατίνι, τόσο ποιο καθαρό και δυνατό ήχο θα ακούσουμε. Όσο ποιο μεγάλο τόσο μεγαλύτερο το κράτημα στον ήχο. Αλλά σε θέμα ανταπόκρισης, το πιατίνι θα είναι λίγο αργό. Το αντίθετο συμβαίνει με τα λεπτά και ελαφρά πιατίνια καθώς και με τα μικρότερης διαμέτρου. Αυτό είναι ένα καλό σημείο αναφοράς για το από πού θα αρχίσουμε την αγορά μας. Καλό όπως είπα είναι να ξεκινάμε από medium πιατίνια αν δεν γνωρίζουμε τίποτα. Τα βασικά μας είναι ένα hi-hat και ένα crash-ride. Το crash-ride, είναι ένα πιατίνι που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως crash αλλά και ως ride. Συνήθως πρόκειται για πιατίνια όπου είναι βαρύτερα στη ράχη, αλλά λεπτότερα στις άκρες. Μειονέκτημα είναι πως μετρώντας σε ένα τέτοιο πιατίνι και σκάζοντας (crash) κατά τη διάρκεια ενός μουσικού κομματιού, το πιατίνι δεν προλαβαίνει να ησυχάσει, να αναπνεύσει και ο ήχος βγαίνει μπερδεμένος και άσχημος. Η επόμενη λύση είναι hi-hat, crash και ξεχωριστό ride. Για λίγο παραπάνω, hi-hat, 2 crash, ένα αργό βαρύ και ένα γρήγορο και ride. Επόμενο, τα παραπάνω συν κάποια πιατίνια εφέ. Δηλαδή, επιπρόσθετα κάποιο ή κάποια chinas ή splashes ή δεύτερο ride, ακόμα, μια που εδώ ταιριάζει καλύτερα ένα crash-ride. Βέβαια όπως είπαμε, η επιλογή των πιατινιών είναι δύσκολη και έχει πολλά παρακλάδια. Ξεκινάμε όλοι από το οικονομικό. Σε αυτό το σημείο δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Οι εταιρείες πολλές και οι τιμές πολλές. Ποτέ δεν ξεκινάμε να αγοράσουμε πιατίνια χωρίς να τα ακούσουμε. Πιστέψτε με, πως πολλές φορές άλλα διαβάζουμε στα χαρακτηριστικά και άλλα ακούμε, ακόμα και από μεγάλες εταιρείες. Όλα τα λαμβάνουμε ως κατά προσέγγιση. Ποτέ δεν διαλέγουμε πιατίνια που τα δοκιμάσαμε με το χέρι ή χαϊδεύοντας τα στο κατάστημα, επειδή φοβηθήκαμε πως θα ενοχληθούν οι γύρω μας αν τα χτυπούσαμε. Προσέχουμε το περιβάλλον. Αν στο κατάστημα υπάρχουν λείες επιφάνειες ή γυαλί (π.χ. βιτρίνα), τα πιατίνια που δοκιμάζουμε θα ακουστούν πολύ πριμαριστά. Στο studio δίπλα στο ricofon και στη μόνωση θα ακούσετε άλλα αντί άλλων. Γνωρίζουμε πως τα πιατίνια ακόμα και της ίδιας σειράς, έχουν διαφορές. Επίσης πολλά πιατίνια που μας αρέσουν αλλά είναι ακριβά, μπορεί να τα αντικαταστήσουμε με άλλα φθηνότερης μάρκας που αγγίζουν κατά πολύ τον ήχο αυτών που μας αρέσουν. Θυμηθείτε το κοινό μυστικό όλων των εταιρειών!!! Καλό είναι να διαλέγουμε ως αρχή ποιο brilliant πιατίνια σε ήχο. Όσο περνάει ο καιρός και το μέταλλο παλιώνει, ο ήχος γίνεται ποιο πνιχτός. Αυτά σε γενικές γραμμές. Ποια εταιρεία τώρα είναι η καλύτερη; Αυτή που μας αρέσει. Τα πιατίνια δεν είναι μούρη. Είναι άποψη στον ήχο. Είναι η υπογραφή στο drum set. Τα κακόηχα πιατίνια βαβουριάζουν στη μπάντα και την ορχήστρα. Ξεκινήστε σιγά, δοκιμάστε και μη βιάζεστε. Αν το αίμα βράζει και παίζετε μόνο metal, να έχετε υπόψη πως σε λίγο καιρό που θα θέλετε και κάτι ποιο soft, δεν θα σας ικανοποιεί το αποτέλεσμα. Ξανά πάλι από την αρχή για ψάξιμο και τσάμπα έξοδα. Ελπίζω να έλυσα κάποιες απορίες σε μερικούς συναδέλφους, ιδίως τους νεότερους και τους beginners. Περισσότερα στα site των εταιρειών και στα μαγαζιά. Rockdrum Links: http://www.paiste.com/ http://www.sabian.com/ http://www.zildjian.com/EN-US/home.ad2 http://www.staggmusic.com/ http://www.bosphoruscymbals.com/ http://www.meinlcymbals.com/ http://www.ageancymbal.com/ http://www.ufip.com/ http://www.masterworkcymbal.com/ http://www.anatoliancymbals.com/
  2. Για να καταλάβουμε μερικά πράγματα γύρω απο τη διαδικασία που κουρδίζουμε τα δέρματα και κυρίως για τους αρχάριους, θα πρέπει να εξηγηθούν κάποιες βασικές, μα και γενικές έννοιες οι οποίες αφορούν το θέμα τύμπανα. Έτσι, πρέπει να ξέρουμε πως τα τυμπανά μας ονομάζονται μεμβρανόφωνα, γιατί η παραγωγή του ήχου είναι αποτέλεσμα του παλμού των μεμβρανών (δερμάτων) κατά την κρούση με την κάθε είδους και προσωπικής προτίμησης επικρουστήρα (μπαγκέτας). Γενικά, κάθε όργανο που χρησιμοποιεί τεντωμένες μεμβράνες για την παραγωγή του ήχου του, ονομάζεται μεμβρανόφωνο. Συγκεκριμένα, τα τύμπανα που χρησιμοποιούν δύο μεμβράνες (πάνω-κάτω), όπως οι ντραμς, ονομάζονται και δυ-μεμβρανόφωνα. Η πάνω μεμβράνη ονομάζεται batter (top) head, ενώ η κάτω μεμβράνη ονομάζεται resonant (bottom) head. Η παραγωγή του ήχου επέρχεται κυρίως από την κρούση της πάνω μεμβράνης και την αναγκαστική μετακίνηση του αέρα μέσα στο τύμπανο, με αποτέλεσμα το παλμό της κάτω μεμβράνης. Καταλαβαίνουμε εδώ, πως παλμός των μεμβρανών γίνεται όπως σε ένα τραμπολίνο και εξηγείται στο παρακάτω σχήμα. Στο πρώτο σχήμα παρατηρούμε πως η μεμβράνη, πάλλεται ελεύθερα και ένας ήχος (μπόουουμμμ) ακούγεται. Αυτός προκύπτει, αν για παράδειγμα δεν «φοράμε» resonant head, στα τύμπανα μας. Το δεύτερο σχήμα, προκύπτει αν και οι δύο μεμβράνες, πάλλονται ομοιόμορφα (προϋπόθεση να είναι ίδιου πάχους και ίδιου κουρδίσματος). Στην περίπτωση αυτή οι μεμβράνες αλληλοεξουδετερώνουν τον παλμό, αφού πιέζουν και οι δύο συνεχώς με την ίδια δύναμη αέρα, μέχρι να σταματήσει η ταλάντωσή τους. Το τρίτο σχήμα αντιπροσωπεύει την ταλάντωση που παράγεται από διαφορετικού πάχους και κουρδίσματος μεμβράνες, με ένα φαινομενικά μπερδεμένο αποτέλεσμα ταλάντωσης, αλλά επιθυμητό πολλές φορές και χρήσιμο, όπως θα δούμε παρακάτω. Οι παράγοντες όμως που επηρεάζουν το ηχητικό αποτέλεσμα του set μας, είναι δύο: Ο ένας είναι η τάνυση που ο κάθε μουσικός, εφαρμόζει στο δέρμα κατά το κούρδισμα, και ο δεύτερος παράγοντας είναι η επιλογή του δέρματος που θα τοποθετηθεί. Δηλαδή η διάμετρος και το πάχος του. Έτσι για να μην αγοράζουμε τυχαία, πρέπει να γνωρίζουμε τον γενικό κανόνα που λέει πως: τα παχύτερα δέρματα και τα μεγάλης διαμέτρου, παράγουν χαμηλότερες συχνότητες και το αντίθετο. Αυτό συμβαίνει, γιατί όσο περισσότερη μάζα προστίθεται σε μια μεμβράνη, τόσο μειώνεται η ταλάντωσή της. *Παρένθεση: Εδώ νομίζω πως είναι κατάλληλη η στιγμή, να αναφέρουμε μια παγίδα στην οποία πέφτουν πολλοί συνάδελφοι και δεν αναφέρομαι σε κάτι ιδιαίτερο, αλλά σε μια απλή πρόβα σε studio της γειτονιάς. Ας το δούμε από τη μεριά του group. Τα περισσότερα γκρουπάκια που επισκέπτονται τα προβάδικα παίζουν σκληρή μουσική. Οι επίδοξοι ντράμερ για να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις της μουσικής που παίζουν, αγοράζουν τύμπανα, ή αρέσκονται να παίζουν, σε τύμπανα μεγάλης διαμέτρου και βάθους χρησιμοποιώντας δέρματα muffle και βαριά όπως τα δέρματα λαδιού. Οι ιδοκτήτες των προβάδικων τώρα, για να αντεπεξέλθουν στο κάφρικο στυλ και στις ζημιές που προξενούν κάποιοι, ντύνουν τις ντραμς με επίσης βαριά δέρματα, που έχουν και μεγαλύτερη διάρκεια χρήσης. Να γιατί λοιπόν δεν βγαίνει ήχος στις πρόβες. Τα βαριά δέρματα που έχουν τοποθετηθεί για ξεχωριστό λόγο από τον καθένα, παράγουν χαμηλής συχνότητας ήχους (ιδίως αν είναι και μουφλαρισμένα), με αποτέλεσμα τα τύμπανα, να παίζουν πάνω στις συχνότητες του μπάσου και το αντίθετο. Έτσι αναγκάζονται οι μουσικοί, να δυναμώνουν συνέχεια ο ένας μετά τον άλλο με αποτέλεσμα τη δημιουργία χάους και βαβούρας ακόμα και σε slow ή ποιο ήσυχα κομμάτια Ένα άλλο όργανο που επηρεάζεται αρνητικά από την κακή συνεργασία ντράμερ και μπάσου, είναι τα πλήκτρα. Ας μην ξεχνάμε και τον ερμηνευτή μας. Προσέξτε, γιατί ο διαχωρισμός των συχνοτήτων σε μια πρόβα είναι αποτέλεσμα δουλειάς, συνεργασίας και υποχωρήσεων στο group. *Τέλος παρένθεσης. Συνεχίζοντας, πρέπει να καταλάβουμε, πως το ηχητικό αποτέλεσμα του κουρδίσματος, δεν οφείλεται μόνο στα δέρματα, αλλά και στο είδος των ξύλων που έχει το set μας, τα μέταλλα που το απαρτίζουν και το δέσιμό του. Εμείς επικεντρωνόμαστε στο κούρδισμα που γίνεται σε ένα set στο σημείο των δερμάτων και γενικά καταπιανόμαστε τώρα, με τα συνήθη απλά τύμπανα, όπως είναι τα τομ, χωρίς να αποκλείσουμε όμως, πως η bass drum και το snare, δεν κουρδίζονται με τον ίδιο τρόπο. Απλά αυτά τα δύο έχουν κάποιες μικρές ιδιαιτερότητες. Ιδίως το ταμπούρο, είναι το τύμπανο που εκφράζει την προσωπικότητα του κάθε ντράμερ. Στη συναυλία το 99% των ντράμερ ότι και να μη φέρει μαζί, το ταμπούρο θα το έχει για να το στήσει στο live. Έτσι, για να αρχίσουμε, αυτά που θα χρειαστεί να έχουμε μαζί μας, οπωσδήποτε ένα κοινό, απλό, κλειδί κουρδίσματος και μπακέτες. Εδώ αποκλείουμε ειδικά κλειδιά κουρδίσματος που κυκλοφορούν στην αγορά, δυναμόκλειδα, πένσες και άλλες πατέντες που μπορεί να βλάψουν το κέλυφος του τύμπανου και το στεφάνι. Είτε έχουμε ένα νέο drumset είτε ένα παλιό, η διαδικασία θα πρέπει να ξεκινά από τον έλεγχο της αρτιότητας του κελύφους τόσο για το αν είναι σκεβρωμένο, αλλά και για το αν το κόψιμο της άκρης του, (το χείλος όπου θα ακουμπήσει το δέρμα), είναι ευθεία. Το χείλος αυτό ονομάζεται bearing edge. Όσο ποιο κοφτό σε μοίρες είναι αυτό το χείλος, τόσο ποιο πρίμος θα είναι ο ήχος, λόγω της μικρότερης επιφάνειας που θα ακουμπά το δέρμα. Αυτό το σημείο θα πρέπει να είναι λείο και απαλό στην αφή και για να διαπιστώσουμε αν είναι ομοιόμορφο θα πρέπει να ακουμπήσουμε το τύμπανο (φυσικά χωρίς δέρμα) σε λεία επιφάνεια και να διαπιστώσουμε κατά πόσο δεν αφήνει από κάτω κενά. Σε περίπτωση που διαπιστώσουμε πρόβλημα, θα πρέπει να απευθυνθούμε σε ειδικό, ώστε να διορθωθεί. Μην επιχειρήσετε να λειάνετε μόνοι σας τις άκρες αυτές αν δεν γνωρίζετε πως, γιατί στη πλειοψηφία των περιπτώσεων αυτών, η ζημιά είναι ανεπανόρθωτη. Εννοείται πως η όλη διαδικασία αρχίζει με το κέλυφος να ακουμπά σε λεία επιφάνεια (πάτωμα) και όχι πάνω στις βάσεις της ντραμς. Στα set που ήδη έχουν χρησιμοποιηθεί, και αντικαθιστούμε δέρμα, οι άκρες αυτές, πρέπει να καθαρίζονται από χνούδια και σκόνη και σε όλες τις περιπτώσεις, να λιπαίνονται ανεπαίσθητα με κάποιο είδος ελαφρού λιπαντικού π.χ., σιλικόνη, πάντα με φειδώ και χωρίς υπερβολές. Θέλουμε απλά το δέρμα κατά την εφαρμογή του, να γλιστράει απαλά στην επιφάνεια αυτή. Ο λόγος είναι η πανταχού ομοιομορφία. Το επόμενο βήμα, είναι η τοποθέτηση του δέρματος. Πριν ακουμπήσει στο τύμπανο, θα πρέπει απαλά να τσακίσουμε τις άκρες του, όπως στην εικόνα για να το προετοιμάσουμε για το σοκ του τσακίσματος που θα δεχθεί κατά το κούρδισμα. Από πάνω, εφαρμόζουμε το στεφάνι και αρχίζουμε να βιδώνουμε της βίδες (tension rods) μέχρι να σφίξουν όσο πάει με τα δάκτυλα. Χρησιμοποιώντας το κλειδί του κουρδίσματος, αρχίζουμε να βιδώνουμε τις βίδες, όχι όμως κυκλικά. Εδώ χρησιμοποιούμε σταυρωτή μέθοδο σφιξίματος, όπως για παράδειγμα στην αλλαγή ελαστικού του αυτοκινήτου. Άσχετα αν τα τύμπανα μας έχουν 6, 8, 10, 12 βίδες ακολουθούμε πάντα την ίδια μέθοδο Ακολουθήστε το παραπάνω σχήμα, ανάλογα με τον αριθμό των κλειδιών που έχουν τα τύμπανα σας. Στην αρχή, γυρίζουμε το κλειδί μας, για μια πλήρη περιστροφή σε κάθε βίδα, μέχρι το δέρμα να εμφανίσει, ένα υποτυπώδες τέντωμα. Τώρα είναι η στιγμή που μπορούμε να του εφαρμόσουμε πίεση, έτσι ώστε να προκαλέσουμε ένα pre-stretch. Το κούρδισμα συνεχίζεται με μικρότερες στροφές για τη κάθε βίδα με το κλειδί μας, μέχρις ότου το τύμπανο, παράγει την πρώτη ικανοποιητική νότα. Εδώ αρχίζει και η μικρορύθμιση. Η δοκιμασία του ήχου, γίνεται χτυπώντας με τη μπακέτα το δέρμα κοντά σε κάθε βίδα (κλειδί), σε απόσταση 1-2 δάκτυλα από το στεφάνι. Θα πρέπει, κάθε σημείο να παράγει τον ίδιο τόνο με άλλο σημείο. Αυτό επιτυγχάνεται ξεκινώντας από το σημείο με τον υψηλότερο τόνο και προσαρμόζουμε μικρορύθμιση στο επόμενο απέναντι, με μόλις το πολύ 1/4 της πλήρους ολόκληρης στροφής του κλειδιού κουρδίσματος. Αν τεντώσουμε από τώρα υπερβολικά, το συνολικό τέντωμα πολλαπλασιάζεται δραματικά και θέλει προσοχή. Τελειώνουμε, όταν η επιθυμητή νότα παραχθεί. Για το πια νότα είναι αυτή θα μιλήσουμε παρακάτω. Η διαδικασία επαναλαμβάνεται από την αρχή, και για το δεύτερο δέρμα του τύμπανου, καταλήγοντας όμως και τα δύο να παράγουν την ίδια νότα. Για τους λιγότερο έμπειρους, όταν έρθει η στιγμή να κουρδίσουμε το δεύτερο δέρμα καλό θα είναι να απομονώσουμε το πρώτο, βάζοντάς το να ακουμπά στο πάτωμα, πάνω σε ένα χαλί ή σε ύφασμα. Στο τέλος σηκώνουμε το τύμπανο και κάνουμε τη μικρορύθμιση και των δύο. Ο τρόπος που αναφέραμε εδώ εφαρμόζεται σε όλα τα τύμπανα του set και είναι ο ποιο συνήθης τρόπος, με το πάνω δέρμα, να είναι ίδια κουρδισμένο με το κάτω. Ποιες είναι όμως η σωστές νότες, που θα πρέπει να κουρδίσουμε τη ντραμς μας; Αυτό το ερώτημα για μερικούς ούτε που έχει τεθεί, γιατί απλά δεν γνωρίζουν ότι και τα τύμπανα κουρδίζονται σε νότες. Ακόμα και από τους γνώστες του κουρδίσματος αγνοείται η υπόθεση, πως και το εμπειρικό κούρδισμα με το αυτί πάλι νότες παράγει. Στο σημείο αυτό θα πρέπει επιτέλους, να κάνουμε πέρα τις προστριβές μας και τα μίση με τον μπασίστα του συγκροτήματός μας και με την καρδιά μας πέτρα να ζητήσουμε ευλαβικά τη βοήθειά του, μια και από τους μουσικούς που οι συχνότητες του οργάνου είναι πιο κοντά στις δικές μας είναι αυτός. Και εξάλλου, μπορεί η πλειοψηφία των ντράμερ να μην γνωρίζει νότες, αλλά ο μπασίστας κάτι ξέρει. Από την εμπειρία μου και της ωδειακές μου σπουδές, αν και λίγες αλλά χρήσιμες, προτείνω 3 τρόπους κουρδίσματος με νότες, τον εξής ένα: Ξεκινάμε αφού έχουμε ως στάνταρ, πως η μπότα, κουρδίζεται πάντα σε Ντο. Βρίσκει ο μπασίστας μας ένα Ντο στην ταστιέρα του και μας το δίνει μέχρι να παράγει η μπότα μας μπροστά πίσω την επιθυμητή αυτή νότα. Εννοείται πως τα κουρδίσματα, γίνονται με ελεύθερες τις μεμβράνες των τυμπάνων, χωρίς το παραμικρό muffle. Αυτό είναι άλλο θέμα. Το επόμενο τύμπανο που θα κουρδίσουμε, είναι το snare. Στο ταμπούρο, κατά την ανωτέρα διαδικασία, κουρδίζουμε (από μπάσα προς πρίμα), είτε σε Μι, είτε σε Φα, είτε σε Σολ. Για τους χεβάδες, καλό είναι το Μι. Για τους τζαζίστες καλό το Σολ. Ας υποθέσουμε λοιπόν, πως το ταμπούρο μας, κουρδίστηκε σε Σολ. Σε ένα set με δύο τομ και ένα βαθύ, περνάμε στο βαθύ και το κουρδίζουμε πάλι Σολ αλλά μια οκτάβα κάτω. Συνεχίζουμε στο δεύτερο τομ, αυτό που βρίσκεται δηλαδή πάνω από το βαθύ μας και ανεβαίνουμε μια διαφορά (διάστημα) τρίτης καθαρής, δηλαδή περνάμε στη νότα Σι. Δηλαδή Σολ, Λα, Σι, διαφορά τρίτης. Παρομοίως και στο πρώτο τομ, αυτό που βρίσκεται πάνω από το ταμπούρο μας. Διαφορά τρίτης πάλι από τη Σι. Δηλαδή Σι, Ντο, Ρε. Η νότα Ρε είναι η νότα του πρώτου τομ που θέλουμε να ακουστεί. Αυτή η διαδικασία, γίνεται ακριβώς και αν ξεκινήσουμε από το ταμπούρο σε Μι ή Φα. ΚΟΛΠΑ Τι γίνεται αν το set μας αποτελείται από περισσότερα τύμπανα; Πάλι ξεκινάμε από το βαθύ πηγαίνοντας προς το ποιο πρίμο τομ. Γιατί πρέπει πάντα να έχουμε διαφορά τρίτης στις νότες; Δεν πρέπει πάντα να έχουμε διαφορά τρίτης στις νότες, αλλά αυτός ο τρόπος είναι συνήθης. Η διαφορά τρίτης, αφορά τύμπανα που δεν είναι πνιγμένα, φοράνε λεπτά δέρματα που αναδεικνύουν τις συχνότητες, τη χροιά και την τονικότητα και γενικότερα τα χαρακτηριστικά του οργάνου. Όσο ποιο βαριά δέρματα χρησιμοποιούμε και όσο ποιο μεγάλα σε διάμετρο τύμπανα, η διαφορά τρίτης, θα μας δίνει την εντύπωση, πως σχεδόν όλο το set μας παράγει την ίδια νότα. Τι κάνουμε εκεί; Ας υποθέσουμε πως παίζουμε Classic και Hard Rock. Εκεί μια καλή λύση, είναι να περάσουμε σε διαστήματα τετάρτης, αφού τα τύμπανά μας και παχύτερα δέρματα θα έχουν, αλλά και κάποιο είδος muffle θα έχουμε χρησιμοποιήσει. Τώρα αν το set μας είναι ντυμένο με δέρματα λαδιού κάργα στη ταινία και στα Ο rings, μην περιμένουμε και πολλά. Ένα κούρδισμα σε διαστήματα πέμπτης θα φτιάξει κάπως την κατάσταση. Γενικά, όσο ποιο καθαρό ήχο έχουμε τόσο ποιο πολύ μικραίνουμε τα διαστήματα κουρδίσματος και το αντίθετο. Για τους περισσότερο ψαγμένους υπάρχει και η λύση του κουρδίσματος των τομ κυρίως στη πεντατονική κλίμακα! ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ Μιλήσαμε ως τώρα, για κούρδισμα των τυμπάνων, με το πάνω και το κάτω δέρμα στην ίδια νότα. Τι συνεπάγεται αυτό; Παραγωγή ζεστού ήχου με αρκετό sustain. Η διάρκεια είναι λογικό να παραμένει καλή αφού και τα δύο δέρματα ταλαντώνονται το ίδιο. Οι αρμονικές δεν επηρεάζονται συνήθως από αυτή την επιλογή και είναι αρκετές. Νομίζω πως είναι και το ποιο όμορφο κούρδισμα, για να αναδειχθεί ο ήχος του τυμπάνου. Άλλη παραλλαγή κουρδίσματος είναι όταν το κάτω δέρμα είναι λιγότερο τεντωμένο. Αυτό μας δίνει ένα αποτέλεσμα όπου, η διάρκεια του ήχου και τα χαρακτηριστικά, μειώνονται κάπως, καθώς και οι αρμονικές του τυμπάνου. Ο ήχος γίνεται ποιο σκληρός, αλλά αλλάζει και η νότα που κουρδίσαμε από την αρχή κατεβάζοντας (μπασάροντας) όλο το τύμπανο. Τέλος, αρκετό ενδιαφέρον παρουσιάζει όταν το κάτω δέμα είναι περισσότερο τεντωμένο από το πάνω, Αυτό μας δίνει ένα ανάλογο αποτέλεσμα με τον προηγούμενο τρόπο, αλλά χτυπώντας τη μπακέτα στο πάνω δέρμα και σταματώντας την ταλάντωσή του κατά το παίξιμο, το κάτω πάλλεται ποιο γρήγορα δίνοντας ένα επιτρέψτε μου, βροντερό αποτέλεσμα, χωρίς να έχουμε σοβαρές αλλαγές στη νότα που το κουρδίσαμε. Η πρακτική αυτή, εφαρμόζεται και στο ταμπούρο, αλλά για άλλο λόγο. Εκεί επιτυγχάνουμε, τη μείωση του ενοχλητικού για κάποιους βουίσματος της χορδιέρας ΧΡΟΙΑ ΤΟΥ ΤΥΜΠΑΝΟΥ Για όσους έχουν ασχοληθεί παραπάνω με το θέμα κουρδίσματος και ήχου των τυμπάνων, προφανώς γνωρίζουν πως ένα γυμνό από δέρματα τύμπανο, παράγει ή μάλλον έχει κάποια χαρακτηριστική χροιά. Αυτό είναι κάτι διαφορετικό από τον τόνο που παράγουμε κατά το κούρδισμα με τα δέρματα επάνω. Ανάλογα την ποιότητα των ξύλων η χαρακτηριστική χροιά του κελύφους είναι καλλίτερη αναλόγως. Κάθε κέλυφος πάλλεται σε συγκεκριμένη συχνότητα. Αν θέλουμε να ακούσουμε αυτή τη χροιά, θα πρέπει να κρατήσουμε (κρεμάσουμε) το κέλυφος από μέσα με το δάχτυλο μας και να το χτυπήσουμε ελαφρά με ένα κοπανάκι. Η νότα που θα παραχθεί, είναι ο ήχος της καρδιάς του τυμπάνου μας. Αυτή η νότα είναι το χαρακτηριστικό του. Για τους προχωρημένους, το κούρδισμα της ντραμς γίνεται βάση της χροιάς του κάθε τύμπανου. Είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί αυτό, λόγω του ότι άλλες φορές θα πάρουμε καλό ήχο, επειδή το τέντωμα του δέρματος δεν θα εξουδετερώσει τη χροιά του κελύφους και άλλες φορές θα πάρουμε ένα άσχημο πνιγμένο ήχο επειδή οι συχνότητες αλληλοεξουδετερώθηκαν και αυτό μπορούμε να το δούμε στις παρακάτω κυματομορφές όπου: Κατά την πρώτη το κέλυφος και το δέρμα αλληλοσυμπληρώνουν το ένα το άλλο και κατά τη δεύτερη κυματομορφή: Το κέλυφος και το δέρμα αλληλοεξουδετερώνονται. ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Σε γενικές γραμμές, ασχοληθήκαμε με τους κανόνες κουρδίσματος και κάποια θεωρία κατανόησης το πώς δουλεύει το set μας. Το συμπέρασμα είναι πως δεν υπάρχουν στην ουσία κανόνες. Μόνο κάποιες πράγματα για να μπορέσει κάποιος αρχάριος να ξεκινήσει ή κάποιος έμπειρος να λύσει απορίες και να ξαναθυμηθεί ορισμένες αρχές. Η ιστορία είναι, πως η θεωρία παραμένει θεωρία αν κάποιος δεν εξασκηθεί. Πιστέψτε με, για να περάσετε στα δυναμόκλειδα και στα memokeys ή όπως η κάθε εταιρεία θέλει να τα ονομάζει, για να έχετε γρήγορα κουρδίσματα κ.λ.π, θα πρέπει πρώτα να μάθετε πως κουρδίζεται το drum set σας και μετά να αλλάξετε επίπεδο. Το κούρδισμα των τυμπάνων είναι πολύπλοκη υπόθεση για ένα αρχάριο και πολλές φορές έρχεται σε δύσκολη θέση σε ένα live ή ένα studio. Πως σας φαίνεται ένας κιθαρίστας να προσκαλεί άλλο κιθαρίστα για να του κουρδίσει την κιθάρα πριν το live; Η εμπειρία θα κάνει το κάθε πρωτάρη να κουρδίζει σωστά και με κλειστά μάτια. Σας ενημερώνω πως τα μισά σχεδόν στοιχεία προέρχονται από ιστοσελίδες στο internet και πολλά από προσωπική δουλειά και εμπειρία. Μπορείτε να πάρετε ακόμα περισσότερες πληροφορίες δίνοντας σας παρακάτω, κάποιες από τις πολλές ιστοσελίδες που αναφέρουν σχετικά. Όλες είναι στα Αγγλικά και ένας από τους λόγους γραφής αυτού του κειμένου, είναι πως δεν υπάρχει κάτι τουλάχιστο δημοσιευμένο στα Ελληνικά. Γι' αυτό δεν πειράζει καθόλου, αν σας άρεσε να το χρησιμοποιήσετε όπου θέλετε, αρκεί να πιάσει τόπο και να κάνετε σωστά η δουλειά σας. ΠΗΓΕΣ http://www.drumdojo.com/tech/toctuning.htm http://www.drummingweb.com/tuning.htm http://home.earthlink.net/~prof.sound/ http://www.acousticdrums.com/ad_frames/tuning_free_old.html http://www.musiccenters.com/dtune.html http://www.pearldrum.com/03_nuupdts/edu/freshapproach/snaredrum/tuning.html http://www.pearldrum.com/education/howto/index.html http://www.drumcentral.com/ictunedrums.htm http://www.musiciansfriend.com/document?doc_id=88281&src=3SOSWXXA http://www.remo.com/portal/pages/drumming/product_tips/Drumming+Product+Tips+Drumset.html http://www.musicyo.com/planet/tune_drums.asp http://www.drumsoloartist.com/Site/Drum_Tuning.html http://www.tedturnermusic.co.uk/acatalog/drumtuning.html Σας ευχαριστώ. Rockdrum
  3. Δεν πρόκειται φυσικά για Αυστραλέζικα όργανα. Η εταιρεία είναι από εκεί αλλά πρόκειται για όντως Κινέζικα. Αυτό φυσικά δεν λέει τίποτα. Για παράδειγμα μπορείς να δεις και πίσω από προϊόντα της Roland το made in China (κάνε rotate στις photo του Thomann και μεγέθυνση και θα δεις μερικά παραδείγματα σε Roland). Σε Yamaha θα δεις Ινδονησία. Σχεδόν τα πάντα κατασκευάζονται Κίνα από εκεί και πέρα είναι τα standards που βάζει η κάθε εταιρεία. Τέλος πάντων, κοίτα τι γίνεται με την Ashton. Φαίνεται πως ψωνίζουν φασόν από το ίδιο εργοστάσιο που ψωνίζει και ο Thomann. Στα παρακάτω παραδείγματα θα δεις ότι η ηλεκτρονική RHYTHMVX ELECTRONIC DRUM KIT http://www.ashtonmusic.com.au/productView.asp?productID=526 είναι ίδια με τη http://www.thomann.de/gr/millenium_hd100_edrum_set.htm και η τιμή τους για την «Αυστραλέζικη» είναι περίπου 450 € ενώ για τη «Γερμανοκινέζικη» 279€. Παρομοίως θα δεις ότι το drum monitor DM 30 http://www.thomann.de/gr/millenium_dm_30_drum_monitor.htm έχει 109 € ενώ αυτό με την επωνυμία στις γρίλιες http://www.ashtonmusic.com.au/productView.asp?productID=468 έχει 198 €. Δεν έχω πρόβλημα με τη χώρα προέλευσης, αλλά θέλει λίγο ψάξιμο. Γιατί αφού μπορείς να πάρεις κάτι φθηνότερα, να μη το κάνεις; Τώρα για να γυρίσουμε στο θέμα σου. Τα τύμπανα που είδες και με τιμή γύρω στα 600€, είναι ένα entry level και κάτι. Δηλαδή. Mesh heads, ευαισθησία στα pad (όλα). Διζωνικό ride, μεγάλο 14’’ hi-hat (αν και το θεωρώ άχρηστο για ηλεκτρονική / ένα 12ρι θα έκανε τη δουλειά του). Midi in /out. Αλλά. Μόνο 5 preset drums και 57 ήχους. Δηλαδή σου δίνει κάτι στην εξωτερική αίσθηση αλλά μέσα στον εγκέφαλο λίγα… Επίσης απ’ ότι άκουσα λίγο στο youtube, υπάρχει λίγη αίσθηση trigger στον ήχο. Αυτό είναι μια άλλη ιστορία, όχι και τόσο σημαντική σε αυτού του επιπέδου τύμπανα και δεν είναι κάτι κακό. Να φανταστείς ότι το δεύτερο μοντέλο (rythmvx, ή HD-100) και φθηνότερο, έχει για παράδειγμα 10 preset kits, 5 user, 108 φωνές, δεν έχει midi είναι «κάπως εμφανησιακά» και τέλος πάντων σε αυτά τα μοντέλα εγώ δεν θα έβρισκα κάτι ενδιαφέρον που θα μπορούσα να γράψω εδώ ή να χρησιμοποιήσω για τη δουλειά που θέλω. Πάντως σκέψου για την ashton. Θεωρώ ενώ εμφανίζεται ως τίμια εταιρεία και πρόταση, το λογότυπο που βάζει ανεβάζει τη τιμή της άδικα. Για τα υπόλοιπα προϊόντα της δεν έχω κάνει σύγκριση σε κάτι και δεν ξέρω. Το «σκέψου» το λέω για το συγκεκριμένο θέμα. Για βλάβες δεν γνωρίζω. Αυτό θέλει ψάξιμο σε κάποιο forum όπου κάποιος κακομοίρης θα γκρινιάζει για την αγορά που έκανε. Μπορείς να βρεις κάτι παρόμοιο με λιγότερα χρήματα. Τώρα από πού, είναι δικό σου θέμα αλλά θα βρεις και εδώ μέσα πολλές ιδέες.
  4. .....απλά παίρνεις από αυτό με το αυτί σου τη βασική νότα και κουρδίζεις το τύμπανο ανάλογα όπως με ένα διαπασον... Ω ΝΑΙ!!!
  5. Πως θα πιάσει τη νότα; Το έχω δοκιμάσει. Πρέπει να έχει ησυχία και με πολλές αρμονικές για να δείξει κάτι. Έχω δοκιμάσει και όχι δεν γίνεται και ούτε πιστεύω είναι αξιόπιστο το αποτέλεσμα. Εξάσκηση με το αφτί και λίγη γνώση θεωρίας. Δεν είναι δύσκολο στο τέλος... Με το μπασίστα ή τον κιθαρίστα ή τον πιανίστα έχω κουρδίσει κι εγώ, αλλά ήμουν τόσο ψείρας που τους έσπαγα τα καρύδια. Οπότε πήρα το κουρδιστήρι που αναφέρω επάνω και από την προηγούμενη μέρα ετοιμάζομαι. Γενικά κουρδίζω σε κάθε πρόβα, ή σε κάθε live και ξεκουρδίζω μετά, και πάλι τα ίδια κάθε φορά. Απλά το έχω κάνει τόσες φορές που συνήθησα τη διαδικασία.
  6. 1) Παίρνω το Λα που μας δίνει ένα κλασσικό κουρδιστήρι ως βάση και συνεχίζω. Εφαρμόζω τη διαφορά των διαστημάτων (β' θεωρία μουσικής). Χρησιμοποιώ χρωματικό κουρδιστήρι ακούω τη νότα που μου δίνει, (το συγκεκριμένο που έχω πιάνει από κόντρα μπάσω ως βιολί) και την εφαρμόζω στο τύμπανο. 2) Χρωματικό κουρδιστήρι (Samwoo Intelli IMT-301) αυτό έχω εγώ. Δεν κάνω κούρδισμα όπως στα ένχορδα. Τη νότα ακούω και κουρδίζω με το αυτί. 3) Όχι βέβαια. Αυτό δεν γίνεται. Μίλησα ότι αυτό το κάνω στο ταμπούρο. Για να μην εξηγώ εδώ αναλυτικά θα το βρεις στο άρθρο για το κούρδισμα. Το μόνο που μπορείς να κάνεις διαφορετικό είναι να δώσεις π.χ. με κλειδί όπως το δυμαμόκλειδο remo ίδια δύναμη και να πάρεις αποτέλεσμα από τη χρειά του ίδιου του τυμπάνου. Λίγο δύσκολο όμως και περίπλοκο. 4) Τα βοηθήματα αυτά είναι καλά για γρήγορα για αρχή για να θυμόμαστε και ότι άλλο σκεφτούμε, αλλά η εφαρμογή τους τελειώνει πάντα με μια διόρθωση με το χέρι, μια που τα κλειδιά ποτέ δεν έρχονται σωστά. Για το τελευταίο.... είναι σημείο που πάσχουμε όλοι.
  7. http://www.noiz.gr/index.php?action=articles;sa=view;article=47 Κοίταξε σε αυτό το άρθρο για να καταλάβεις μερικά πράγματα. Και: Επειδή η ερώτηση που κάνεις είναι πολύ γενική, θα σου πω λίγα πράγματα......πολύ γενικά. Το κούρδισμα ή μάλλον καλύτερα το αποτέλεσμα του κουρδίσματος, δηλαδή η νότα που ακούμε και πως την ακούμε εξαρτάται όπως πολλές φορές έχουμε πει, από το μέγεθος του τυμπάνου, το βάθος του τυμπάνου, το είδος των δερμάτων, το υλικό κατασκευής και αφού τα περισσότερα είναι ξύλινα, το είδος του ξύλου, το πάχος των φύλλων του τυμπάνου ή αν είναι....μασίφ το πάχος του μασίφ ξύλου. Επίσης άλλοι βασικοί παράγοντες, είναι το είδος της μουσικής που παίζουμε και τι περιμένουμε να ακούσουμε από τα τύμπανά μας, ο χώρος που παίζουμε τα τύμπανα καθώς και αν θα τα "δώσουμε" με μικρόφωνα στον ακροατή. Φυσικά η εμπειρία στο να κουρδίζει κάποιος τύμπανα ή οποιοδήποτε όργανο, δηλαδή η αναγνώριση κάποιας νότας και η εφαρμογή επάνω στο τύμπανο, παίζουν μεγάλο ρόλο. Επειδή εδώ δεν μιλάμε για ηχογράφιση, μια και ότι σχεδόν να έχουμε κάνει θα ρυθμιστεί από τον ηχολήπτη, θα κοιτάξουμε λίγο για καταστάσεις live. Η άποψή μου δοκιμασμένη, καθώς και ότι δεις παρακάτω, έχει να κάνει με το ότι παίζοντας μια καλοκουρδισμένη drums δικαιολογείται και είναι όμορφο να "δίνει" στον ηχολήπτη αρμονικές έστω και αν κάπου κάπου, παραπονιέται για "ουρές" στα μικρόφωνα. Δηλαδή θέλω να πω, ότι ο ήχος boxy (χαρτοκουτέ) για μένα δεν έχει καμία θέση στα συνήθη κομμάτια ή μουσική που παίζουμε, εκτός και αν υπάρχει πολύ ιδιαίτερος λόγος να κουρδίσουμε έτσι τα τύμπανα. Αφού μάθουμε να κουρδίζουμε, δηλαδή σταυρωτά τα δέρματα, κ.λ.π., όπως για παράδειγμα αναφέρεται στο παραπάνω άρθρο, υπάρχουν μερικά τρυκ, που θα μας λύσουν τα χέρια. Βασικά εγώ ξεκινάω με την αρχή ότι, ενώ μπορεί να είναι βασικός κανόνας να κουρδίζονται τα δέρματα πάνω κάτω ίδια, αυτό είναι καλό για μουσική όπως jazz όπου οι αρμονικές των τυμπάνων πρέπει να αναδυκνείονται, αλλά για οποιοδήποτε άλλο είδος που θέλουμε κάτι διαφορετικό, θα κάνουμε τα παρακάτω. Όταν κουρδίζω τύμπανα τουλάχιστον για ταμπούρο (έχω ένα Pearl Reference), αλλά και για τα tom, χρησιμοποιώ την αρχή ότι το κάτω με το πάνω δέρμα θα έχουν μια διαφορά τρίτης δηλαδή όπως στη φυσική κλίμακα του Do το γνωστό μας Do Re Mi, δηλαδή Do-Mi. To ταμπούρο μου το κουρδίζω για παράδειγμα σε La κάτω και Do# επάνω (A-C#). Η # φυσικά είναι για να αυξηθεί το ημιτόνιο Si-Do. Το ίδιο συμβαίνει και στα τομ. Δε με πειράζει πόσα θα είναι. Εγώ χρησιμοποιώ 8'', 10'', 12'' και 14'' floor. Μπερδεύτηκες; Διάβασε λοιπόν αυτό: Άλλη μια βασική αρχή είναι πως αλλιώς κουρδίζουμε και ακούμε εμείς και αλλιώς ακούει ο κόσμος, άρα για παράδειγμα τα εντελώς χαλαρά δέρματα ενώ μας δίνουν γεμάτο ήχο κοντά, μακρύτερα ακούγονται ως κλίκ. Σαν να χτυπάς δηλαδή κάτι πλαστικό… Για να βγάλουμε λοιπόν αυτό τον πολυπόθητο ήχο bowwow που χρησιμοποιείται περισσότερο στη ροκ, το κόλπο είναι να κουρδίζουμε το κάτω δέρμα στην πρώτη ας πούμε νότα που παράγει μετά το νεκρό σημείο και λίγο παραπάνω και να συνεχίζουμε με το επάνω δέρμα, 2-3 τόνους πάνω. Η διαφορά φάσης που παρατηρείται μεταξύ των δύο μας δίνει ένα γεμάτο ήχο βαθύ με χαρακτηριστικό τελείωμα όπως είπα παραπάνω. Αυτός ο ήχος των tom τουλάχιστον σε εμένα, έχει αφήσει άριστες εντυπώσεις και στους ηχολήπτες που με καλύπτουν και τον θεωρώ πως είναι ιδανικός για live, ιδίως σε ανοιχτούς χώρους. Για το studio χρησιμοποιώ το ακριβώς αντίθετο κούρδισμα με κάποιες προσαρμογές φυσικά, που μου δίνει λιγότερες αρμονικές ποιο μαζεμένο ήχο, αλλά και τα υπόλοιπα μέλη του group, ακούνε ότι σχεδόν εγώ μια που οι αποστάσεις τους από τα τύμπανα δεν είναι μεγάλες. Μια βασική σημείωση, είναι πως με τον παραπάνω τρόπο της διαφοράς των batter με resonant και toms μεταξύ τους, είναι πως δεν συντονίζονται τα τύμπανα μεταξύ τους, με τη bass drum και το snare με το μπάσο. Από αυτό τον τρόπο είμαι ευχαριστημένος σε σημείο η Pearl Ex, ένα δηλαδή φθηνό μοντέλο της Pearl να ακούγεται πολύ καλύτερα χωρίς να με προβληματίζει πουθενά. Φυσικά όλα θέλουν πολύ πειραματισμό και είναι γούστα του καθένα μας το θέμα του ήχου. Οι βασικές όμως αρχές είναι σχεδόν ίδιες. Ο όγκος και η ένταση που δίνει ένα 13΄΄ tom δεν βγαίνει από το 6΄΄ κ.ο.κ. Το παραγέμισμα του bass drum με μαξιλάρια δεν είναι και το ιδανικό. Ένα aquarian superkick I με ένα muffled resonant και λίιιγο ένα υποτυπώδες γεμισματάκι όπως η πατέντα της evans είναι υπέρ αρκετό. Αυτά τα ολίγα.
  8. Σε ότι επιλογές έχεις δείξει, ότι είναι δεξιά σε μαύρο pad είτε στρογγυλό είτε τρίγωνο, παίζει το ρόλο ride (ράιντ). Στο mesh αυτό το μικρό στρογγυλό αριστερά του snare είναι το hi-hat. Βέβαια δίνεις ότι ήχο θέλεις στο καθένα, αλλά λέμε τυπικά. Όσο αφορά την ευαισθησία, έχει να κάνει με ρύθμιση του εγκεφάλου. Δηλαδή κατά πόσο θα τον αφήσεις να αντιλαμβάνεται το σήμα που του έρχεται. Βέβαια και τι χαμπαριάζει και ο εγκέφαλος. Πάντως, και χωρίς pad αν βραχυκυκλώσεις το βίσμα στιγμιαία πάλι ήχο θα παράγει, αλλά συνήθως το μέγιστο δυνατό αφού δεν παρεμβάλεται όργανο ευαισσθησίας όπως το πιεζοηλεκτρικό. Αλλά το θέμα pad έχει να κάνει με την αίσθηση που μας δίνει εμάς. Αν και λίγο περίεργο στην αρχή τα mesh head νομίζω είναι τα καλύτερα. Πρώτα έρχονται σε κατασκευή τα ασύγκριτα mesh της Roland. Εξίσου καλά είναι και τα Pearl, επίσης ωραία και τα Tdrum τα μονά τα μαύρα (η καφέ στη φοτό του Γερμανού). Τα διπλά της Tdrum που φοράνε τα millenium είναι κάπως μαλακά, κάπως κάτι άλλο, όχι όμως τραγικά άσχημο. Τα λαστιχένια είναι σκληρά σε σύγκριση με της Yamaha και της Roland. Παρένθεση, ότι τα Yamaha pad κατασκευάζονται στην Ινδονησία. Μόνο το rack είναι Ιαπωνίας και το κατασκευάζει το εργοστάσιο παραγωγής των μηχανών της Yamaha. Δεν θέτω θέμα χώρας λοιπόν αλλά ποιότητας εταιρείας. Για τη Roland θα σε γελάσω, αλλά δε νομίζω να είναι όοοολα U.S.A. ή Μέγκλα (Made in England) που λέγαν οι παλαιοί. Πάντως είναι πολύ καλά τα επι μέρους μέρη της. Επίσης, τα millenium mesh head pads, μπορεί, λέω μπορεί (τα έχω δοκιμάσει) να μη πιάνουν το rim shot ή cross stick στο ταμπούρο. Αν δεις που είναι ο αισθητήρας εκεί μέσα θα μείνεις (άσχετος). Με τίποτα μη πάρεις τα λευκά που είδες στην αρχή. Μήπως να περιμένεις λίγο για κάτι καλύτερο; Ξέρω τη τρέλα κι εγώ έτσι είμαι τα θέλω χθες, αλλά δοκιμή στη δοκιμή έμαθα πολλά. Επίσης καλά κάνεις και ρωτάς, να ρωτάς αρκεί να έχω ανοιχτό PC, γιατί "ξημερώνει" και Σαββατοκύριακο. Ότι δεν δω θα προσπαθήσω να σου απαντήσω Δευτέρα. Αν δε καίγεσαι, που μάλλον καίγεσαι, ρίξε διάβασμα, μέχρι να τα πούμε.. Θα τη ρίξω και τη πίκρα μου.... :) Με το καλό διάβασμα και ψάξιμο δε πέφτεις στη παγίδα το κάθε άσχετου. Πάλι προσπαθήσαν να με πείσουν ότι τα pinstripe είναι λαδιού. Λοιπόν παίδες που εργαζόσαστε σε μουσικούς οίκους ανοίχτε μια μέρα ένα παλιό pinstripe και κάντε το test.... Άσχετοοοοοοοοο ;D ;D ;D ;D ;D
  9. Ο χαμός του χαμού. Λοιπόν, ας τα βάλουμε λίγο σε σειρά. Απ’ ότι βλέπω και σε παλιά και σε νέα posts οι περισσότεροι προσπαθούν να αγοράσουν κάτι φθηνό. Εντάξει σύμφωνοι. Πολλές φορές όμως ο κόσμος δεν γνωρίζει τις δυνατότητες αυτού που αγοράζει, μια που τις περισσότερες φορές δεν υπάρχουν manual στο internet να διαβάσει κάποιος, ή και να υπάρχουν δεν είναι εξοικειωμένος με τις ορολογίες. Όπως και να γίνει οποιοδήποτε set οποιαδήποτε μάρκας και μιλάμε τώρα για το module που είναι ο κεντρικός επεξεργαστής των τυμπάνων, προσπαθεί να μιμηθεί είτε με ήχους που έχουν συντεθεί είτε με πραγματικά δείγματα που έχουν ηχογραφηθεί και επεξεργαστεί, τους ήχους πραγματικών set plus τα extra εφφέ που σερβίρουν. Τώρα, όταν κάποιος πάρει κάτι φθηνό, θα είναι λίγες και οι δυνατότητες που προσφέρει το φθηνό. Για παράδειγμα, θα δείτε πως οι περισσότεροι καταφεύγουν σε λύσεις όπως η Millenium τα DM5 και Alesis, ενώ σπανιότερα γίνεται αναφορά για Yamaha και τα ακριβά μοντέλα της Roland. Επειδή έχω διαβάσει κάμποσα manual και από τις 2 μάρκες αλλά και της Alesis, μια που Millenium δεν υπάρχει…., θα σας πω ότι οι καλύτερες επιλογές από ολοκληρωμένο set, αφήστε τα BFD PC MIDI SOUXOU MOUX, μιλάω για έτοιμο, είναι στην Ελλάδα 2. Yamaha και Roland. Δυστυχώς οι δύο εταιρείες είναι ανταγωνιστές κάργα παγκοσμίως (γιατί εδώ δεν είναι θα μου πείς;) και σε πολλά σημεία ορισμένα pad δεν είναι συμβατά μάλλον από ότι βρήκα λόγω πολικότητας ή σήματος στο εσωτερικό αισθητήρα (πιεζοηλεκτρικό) του κάθε trigger. Δυστυχώς. Γιατί δεν μπορούμε να αγοράζουμε για να δοκιμάζουμε. Αν κι εγώ το κάνω αρκετά συχνά. Τώρα αν θέλεις να βγεις σε live και να έχεις από κάτω πραγματικά drums πάρε πραγματικά, αυτό είναι μο-νό-δρο-μος. Αν θέλεις να έχεις σε θέμα τυμπάνων τα μέγιστα (αφήνουμε τα εφέ) παίρνεις είτε TD12 είτε TD20 ή τον αντικαταστάτη της 20 που μάλλον είναι στα σκαριά. Από Yamaha πάρε DTXtreme III. Γιατί το λέω. Μόνο και μόνο τα volume που έχουν έξω φτάνει. Δε μιλάμε για ήχους τώρα….. Εκεί είναι και οι τρεις καταπληκτικές. Τώρα αν αρχίζουμε να κατεβαίνουμε, πάμε σε DTXpress IV ή την ανάλογη της Roland. Για practice είναι τα practice. Όσοι αρχίζουν σπουδές με δάσκαλο δεν πρόκειται να τους βάλει να κάνουν choke ή καμπάνα ή κουδούνα αν δε μάθουν πρώτα paraddidles. Άρα ο καθείς τα θέλει για να παίζει με τα ακουστικά τη μουσική που θέλει και ακούει και σου λέει κι όλας μια και την έχω να μη βγω και στο live του σχολείου αλλά μη γίνω και ρόμπα με καμιά ψείρα σα τη HD1. Και ρωτάω αφού η HD1 δεν έχει κανονικά πετάλια και μαθαίνεις λάθος ή δε ξέρω εγώ, γιατί τότε εξασκούμαστε σε λαστιχένια pad ή σε silencers; Αυτά δε μας χαλάνε; Το κανονικό θα ήταν να εξασκούμασταν πάντα σε ήχο δυναμικές και τύμπανα όπως αυτά που βγαίνουμε live. Αλλά αυτό δε γίνεται. Οπότε, ξεκινάμε και βλέπουμε τι θέλουμε. Αρχίζουμε από τα ακριβά μοντέλα και κατεβαίνουμε. Έχει η φθηνότερη επιλογή μας τις δυνατότητες αυτές και πόσο και τι παρόμοιες; Θα μας λείψει ένα OUAOU εφέ η το carbon fibre ταμπούρο τόσο πολύ; Εδώ με millennium ταμπούρο παίζουν πολλοί το carbon λείπει; Μην ξεκινάτε από κάτω προς τα πάνω. Πάντα να είσαστε έτοιμοι να δώσετε παραπάνω λεφτά. Ποτέ δεν θα σας ικανοποιεί αυτό που έχετε γιατί συγκρινόμενοι με το κορυφαίο πάντα στο μυαλό θα είναι το κορυφαίο και θα είναι η μόνη λύση αγοράς. 2-3 set για αρχή είναι καλά. Ακόμα και σε Live να πας με TD20 συνήθως με 2-3 set παίζεις, γιατί λες ε, αυτά είναι που γουστάρω ηχητικά τελικά. Μιλάω για επίπεδο αρχάριου σε μέσο. Και το βασικότερο. όταν έχεις στα χέρια ηλεκτρονικά drums ιδίως ποιο πολύπλοκα μοντέλα, μπαίνεις στα νερά των πληκτράδων σε γνώσεις και ορολογίες. Αφού λοιπόν ακόμα είσαι, είναι, είστε, starter ή intermediate, κοίτα τουλάχιστον λίγο τη ποιότητα των pad και να μη κάνεις τενοντίτιδα, παρά αν το τάδε έχει δυναμικές σωστές κ.λ.π. Καμία Millenium δεν έχει σωστές δυναμικές. Είναι επίπεδα και πολύ ιδιαίτερο το θέμα αυτό. Οι μόνες που έχουν 99% πραγματικές δυναμικές είναι η TD20 (όχι η 12 και αυτή είναι μια βασική διαφορά τους ενώ μοιάζουν τόσο πολύ) και ακολουθεί η DTXtreme III. Αυτό το αναφέρω, ως προσωπική άποψη και χωρίς να θέλω να ρίξω λάδι στη φωτιά. Ψάξε μόνος και μάθε ορολογίες. Αν μου δίνεις ένα κάρο link να σου κάνω τη μηχανή σύγκρισης του Thomann ενώ δεν ξέρεις ότι υπάρχει η δυνατότητα, αν δεν ξέρεις Αγγλικά και περιμένεις να σου εξηγήσω τι σημαίνει velocity και αν έχει η τάδε και η άλλη, δε θα μάθεις ποτέ. Πηγαίνετε στα άρθρα των πληκτράδων και δείτε πόσο μοιάζουν τα ηλεκτρονικά τύμπανα. Υπάρχει ένα υπέροχο άρθρο ενός παιδιού σχετικά με τα προγράμματα με τους ήχους πιάνου, ορολογίες. Από εκεί ξεκινήστε. Πάντως για να καταλήξω, αν θέλει κάποιος Millenium ας δει κάπου στην αρχή που κατέληξα και μετά από ψάξιμο. Αν θέλει Yamaha DTXplorer αν θέλει Roland HD1. Όλες είναι γύρω στα 600 €. Ευχαριστώ για την υπομονή σας να διαβάσετε το κατεβατό αυτό. Πάρετε ότι λέει η καρδιά σας. ότι το αντέχετε και όχι μαρκετίστικες παγίδες και τεχνάσματα. Είναι για τους περισσότερους αρχή. Μετά που θα προχωρήσετε, έρχονται τα καλύτερα.
  10. Ρίξε το link της σελίδας να το δω λίγο και να σου πω.
  11. Δεν έχω βάλει link αλλά ενοώ ότι και η τελευταία σου επιλογή είναι καλή επιλογή με τη DTXpress IV. Η άλλη που είδες είναι η DTXplorer. Αυτή έχω εγώ αλλά όχι τόσο απλή. Μάλιστα πριν λίγο καιρό την είχα αγγελία με όλα της τα extra έτοιμη για παίξιμο. Δυστυχώς δε σου λέω άλλα γιατί η αγγελία θα δημοσιευτεί πάλι και θα φανεί σαν σπρώξιμο για το συμφέρον μου..... Πάντως τα λάστιχα της Yamaha, δεν έχουν καμία σχέση με τα millenium. Η διαφορά με τη DTXpress, είναι ότι έχει mono pads, δηλαδή όλα παίζουν έναν ήχο ανά χτύπημα, αλλά έχει αρκετά έτοιμα (32) sets. Για μελέτη είναι πολύ καλή καθώς και για live. Φυσικά αναβαθμίζεται ;)
  12. Καλό είναι τώρα να.... πηδήξεις προς τα εδώ: http://www.noiz.gr/index.php?board=2.20 Από αυτή τη σελίδα έχει πολλά μα πάρα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα για το θέμα μόνωσης, χώρου, studio, εξοπλισμό κ.λ.π. Θα εξυπηρετηθείς καλύτερα εκεί. ;)
  13. Απλά για να ρίξεις τιμή. Δεν ήξερα ότι μπορείς να διαθέσεις παραπάνω. Και αυτό είναι καλή επιλογή. Έχω τη DTXplorer. Αυτή είναι η DTXpress IV (4). Όλα τα pad είναι διζωνικά. Τα πιατίνια τα δύο είναι διζωνικά με choke και το ένα mono. Είσαι κομπλέ. Μπες youtube και άκου. Αν διαθέτεις για αυτό το set, το προτείνω ανεπιφύλακτα. Τα mesh head, είναι ποιο αθόρυβα από τα pad της Millenium (Τα λευκά), και λίιιιγο ποιο αθόρυβα από τα λαστιχένια. Αργότερα αν θες κάτι καλό πάρε Roland mesh heads, όταν θα τα αλλάξεις. Πάντως όλες μα όλες οι ηλεκτρονικές κάνουν κάποιο θόρυβο. Μη ξεχάσεις ακουστικά Εγώ έχω SENNHEISER HD-212 PRO και μου είναι πολύ καλά.
×
×
  • Δημοσιεύστε κάτι...

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύκολη η περιήγηση στην σελίδα. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε.