Προς το περιεχόμενο
vagelism

Το έναυσμα να πιάσω μουσικό όργανο

Προτεινόμενες αναρτήσεις

6 minutes ago, Tamtam said:

Τρεις δίσκοι: Beatles - διπλή συλλογή,

μπλέ ή κόκκινο?

Κοινοποιήστε αυτήν την ανάρτηση


Σύνδεσμος προς την ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες

 εμενα ο πατερας μου ηταν λατρης του bb king και του tom jones(και εχω κληρονομια και καποια βινυλια τους σπανια).,ωθησε την αδερφη μου να μαθει κλασσικη κιθαρα στα 15 της περιπου..εμενα στα 12-13 με εγραψε σε ωδειο για αρμονιο..δεν με συγκινησε ιδιαιτερα το παλεψα κανα χρονο αλλα μαλλον δεν μου εβγαινε(ισως και λογω αυστηρου καθηγητη με πολυ κλασσικη παιδεια)..τοτε(γυρω στο 1987-88) αρχισαν να μπαινουν στο σπιτι κατι βινυλια των doors και των pink floyd μεσω του "επαναστατη" ξαδερφου μου..εκει βρηκα κατι ενδιαφερον στους ηχους των πληκτρων και της κιθαρας...η ημερα ομως που μου αλλαξε την "μουσικη" ζωη ηταν η 31 μαιου 1989..τοτε με πηρε απο το χερι ο ξαδερφος(ο "επαναστατης") και πηγαμε στο ο.α.κ.α  να δουμε τους pink floyd..στα 14 μου ηταν μια ανεπαναληπτη εμπειρια που πραγματικα ηταν το  εναυσμα να ασχοληθω πιο σοβαρα με τη μουσικη,μετα απο λιγες μερες η λιγους μηνες εμαθα και τον peter green..και εκει εκλεισε το θεμα..πιστευω πως σε εκεινη την "τρυφερη" ηλικια και μετα απο δυο τετοια ισχυρα σοκ πρεπει να εισαι τουλαχιστον αναισθητος για να μην αρχισουν να χτυπανε κουδουνια και καμπανακια μεσα σου!!!(οπως στο time ενα πραγμα!!!!😀)

 

  • Like 2

Κοινοποιήστε αυτήν την ανάρτηση


Σύνδεσμος προς την ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες
Δημοσιευμένο (επεξεργασμένο)
33 λεπτά πριν, dimsonic είπε

μπλέ ή κόκκινο?


Δυστυχώς το κόκκινο. Το μπλε μου άρεσε πάντα περισσότερο, αλλά το είχαν κερδίσει τα ξαδέλφια μου σε μια λαχειοφόρο αγορά 🙂 κι εμείς το κόκκινο.
Ήμουν όμως 12-13 χρονών και δεν πείραζε - κι αυτό καλό μου έκανε!

Νομίζω ότι η μεγαλύτερη απόδειξη πως κάποιοι που γεννηθηκαμε αρκετά μετά την εποχή των συγκροτημάτων αυτών, στη μεταδικτατορική Ελλάδα, επιλέξαμε να ασχοληθούμε συνειδητά με τη μουσική που αγαπήσαμε, είναι ότι ελλείψει youtube, έπρεπε πραγματικά να ρίξουμε ψάξιμο στον αχανή κατάλογο των άλμπουμς συγκροτημάτων larger than life, όπως οι Beatles, οι Stones, οι Zepellin, οι Floyd, οι Purple, οι Queen κλπ κλπ, για να βγάλουμε γούστα.

Θυμάμαι ότι είχαν μπει τα 80s με τα μπούνια, κι εγώ ήμουν κολλημένος στις δυο προηγούμενες δεκαετίες που ακόμη ανακάλυπτα - από Buckley, Doors, Dylan και Νeil Young μέχρι Hammill και ELP.

 
Που να προφτάσω να αντιληφθώ: Siouxsie & the Banshees, Cure , Prince, Elton John, ό,τι καλό βγήκε μετά στα 80s, εγώ φορούσα ακόμη καμπάνες σαν τον Plant! (και με πείραζαν στο σχολείο)
Ένιωθα ότι η μουσική είναι απέραντη και ότι ακόμη δεν είχα καν ξυσει την επιφάνεια - αργότερα θα ανακάλυπτα και τη jazz, την κλασική, τα blues και την ethnic... μια ζωή δεν φτάνει.

Ευτυχώς που υπήρχε και η μικρότερη αδελφή μου που ζούσε απολύτως εντός της εποχής της και άκουγα/μάθαινα και από εκείνη. Αυτό με έσωσε όταν έπρεπε να κάνω ένα γιγάντιο άλμα και follow up στο τι συνέβαινε όσο εγώ περνούσα ψυχεδελικές εποχές ακούγοντας Jefferson Airplane, Hendrix και Sweet Smoke...
❤️
δώστε ένα άκουσμα σε αυτό όσοι δεν το ξέρετε - για να παίξεις κάτι τέτοιο πρέπει να μάθεις και να καταλάβεις μουσική ...

 

Επεξεργασμένο από Tamtam
  • Like 1

Κοινοποιήστε αυτήν την ανάρτηση


Σύνδεσμος προς την ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες

 

και φυσικά αυτό το αριστούργημα

 

 

  • Like 2

Κοινοποιήστε αυτήν την ανάρτηση


Σύνδεσμος προς την ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες

Μεχρι τα 15-16 μου ειχα σχεδον ανυπαρκτη σχεση με την "ξενη" μουσικη. Εκει γυρω μου πηραν οι γονεις το πρωτο πικαπ και μαζι με τα ηχεια, τον ενισχυτη κλπ. αγοραστηκαν και μερικοι δισκοι να συμπληρωθει το πακετο. Τους θυμαμαι μεχρι σημερα...
Ηταν ενας του Barry White, μια συλλογη με πρωτιες της Γιουροβιζιον, το Love to love you baby/Donna Summer και απο ενας των Christophe & Joe Dassin...Στο μεταξυ ειχα ηδη αρχισει ν'ακουω μουσικη με συνεπεια και λαχταρα.

Ο επομενος δισκος που αγορασα (κατ ουσιαν ο πρωτος που επελεξα μονος μου) ηταν το Trick of the tail-Genesis.

Ημουν συμμαθητης με μερικους θαυμασιους μουσικους, η παρεα μαζι τους με οδηγησε στο να ενδιαφερθω για τα μουσικα οργανα και την εκφραση μεσω αυτων, ασχοληθηκα λιγακι με τα τυμπανα που μου αρεσαν πολυ, τελικα γυρω στα 20 πρωτοπιασα για τα καλα την κιθαρα, οχι επειδη ονειρευομουνα τον εαυτο μου κιθαριστα αλλα επειδη ειχα την αναγκη να γραψω δικα μου τραγουδια.

  • Like 4

Κοινοποιήστε αυτήν την ανάρτηση


Σύνδεσμος προς την ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες
49 λεπτά πριν, yannisp είπε

 εμενα ο πατερας μου ηταν λατρης του bb king και του tom jones(και εχω κληρονομια και καποια βινυλια τους σπανια).,ωθησε την αδερφη μου να μαθει κλασσικη κιθαρα στα 15 της περιπου..εμενα στα 12-13 με εγραψε σε ωδειο για αρμονιο..δεν με συγκινησε ιδιαιτερα το παλεψα κανα χρονο αλλα μαλλον δεν μου εβγαινε(ισως και λογω αυστηρου καθηγητη με πολυ κλασσικη παιδεια)..τοτε(γυρω στο 1987-88) αρχισαν να μπαινουν στο σπιτι κατι βινυλια των doors και των pink floyd μεσω του "επαναστατη" ξαδερφου μου..εκει βρηκα κατι ενδιαφερον στους ηχους των πληκτρων και της κιθαρας...η ημερα ομως που μου αλλαξε την "μουσικη" ζωη ηταν η 31 μαιου 1989..τοτε με πηρε απο το χερι ο ξαδερφος(ο "επαναστατης") και πηγαμε στο ο.α.κ.α  να δουμε τους pink floyd..στα 14 μου ηταν μια ανεπαναληπτη εμπειρια που πραγματικα ηταν το  εναυσμα να ασχοληθω πιο σοβαρα με τη μουσικη,μετα απο λιγες μερες η λιγους μηνες εμαθα και τον peter green..και εκει εκλεισε το θεμα..πιστευω πως σε εκεινη την "τρυφερη" ηλικια και μετα απο δυο τετοια ισχυρα σοκ πρεπει να εισαι τουλαχιστον αναισθητος για να μην αρχισουν να χτυπανε κουδουνια και καμπανακια μεσα σου!!!(οπως στο time ενα πραγμα!!!!😀)

 

Φιλε ημουν μεσα..

Ετσι ακριβως..

Με ενα ξαδερφο πηγαμε..{εμενα Νεο Ηρακλειο τοτε}

 Ακομα θυμαμαι την ΑΙΣΘΗΣΗ...

ανοιξανε τις πορτες κ μας εβαλαν ολους αρενα...

Δεν εχω ξαναπαει τετοια συναυλια

μεχρι σημερα

  • Like 1

Κοινοποιήστε αυτήν την ανάρτηση


Σύνδεσμος προς την ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες
12 minutes ago, Nestoras said:

 

that's my man!

  • Χαχα 1

Κοινοποιήστε αυτήν την ανάρτηση


Σύνδεσμος προς την ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες
Δημοσιευμένο (επεξεργασμένο)

Έβλεπα τότε (όταν πρωτοπήραμε τηλεόραση) τους Partridge Family και μου μπήκε το μικρόβιο της ηλεκτρικής κιθάρας. Μαντολίνο (της δασκάλας-μαμάς) έπαιζα από τα 5.

Την αγάπη μου δε για τη stratocaster την οφείλω στον σουλτάνο του swing.

Επεξεργασμένο από Nestoras
  • Like 2

Κοινοποιήστε αυτήν την ανάρτηση


Σύνδεσμος προς την ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες
Δημοσιευμένο (επεξεργασμένο)

Όταν  άκουσα αυτόν  το δίσκο,  είπα  θα παίξω  μπάσο  σαν αυτόν  …σιγά  σιγά   τα καταφέρνω.

Σχετική εικόνα

 

Βέβαια πριν είχα  ακούσει αυτόν ….

Αποτέλεσμα εικόνας για boz burrell

 

Αλλά κάτι έλειπε από το μπάσο του και δεν  ασχολήθηκα.

Επεξεργασμένο από lgbesios
  • Like 1

Κοινοποιήστε αυτήν την ανάρτηση


Σύνδεσμος προς την ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες

Δημιουργήστε λογαριασμό ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

Πρέπει να είστε μέλος για να αφήσετε σχόλιο

Δημιουργήστε λογαριασμό

Γραφτείτε στην παρέα μας. Είναι εύκολο!

Δημιουργία λογαριασμού

Σύνδεση

Έχετε ήδη λογαριασμό; Συνδεθείτε εδώ.

Σύνδεση



×
×
  • Δημοσιεύστε κάτι...

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύκολη η περιήγηση στην σελίδα. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε.