Προς το περιεχόμενο

Πίνακας συμμετοχής

  1. fusiongtr

    fusiongtr

    Solist


    • Βαθμοί

      19

    • Αναρτήσεις

      16.525


  2. dimsonic

    dimsonic

    Μέλος


    • Βαθμοί

      12

    • Αναρτήσεις

      16.737


  3. Spyros Delta

    Spyros Delta

    Μέλος


    • Βαθμοί

      5

    • Αναρτήσεις

      5.349


  4. gkourmoul1

    gkourmoul1

    Μέλος


    • Βαθμοί

      5

    • Αναρτήσεις

      7.273


Δημοφιλές περιεχόμενο

Προβολή δημοσφιλέστερου περιεχομένου από 28/11/2022 σε Αναρτήσεις

  1. ... και κάτι ακόμα. Το ύψος και πάχος των τάστων παίζει σημαντικό ρόλο στο 'γλύστρημα' του χεριού!
    3 βαθμοί
  2. Καλά σε τόσο ΑΛΜΠΑΝΙΔΕΣ επεσες; Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να ανοίξεις λίγο τα nut slots. Τα υπόλοιπα δεν διαφέρουν σε τίποτα από ένα κανονικό σετ απ σε μι.
    3 βαθμοί
  3. Εξαρτάται τι παίζεις βέβαια, με ακόρντα οκ, αλλά για lead θέλεις πετάλι να φέρνει τα μεσαία λίγο πιο μπροστά
    3 βαθμοί
  4. Fender τι σε fender τι? Άλλο Strat, άλλο tele, άλλο blackface, άλλο silverface, άλλο bassman, άλλο deluxe reverb, κλπ ...
    3 βαθμοί
  5. Και βέβαια πόσο στρογγυλεμένα είναι στο άκρο τους. Για μένα κάνει μεγάλη διαφορά στην αίσθηση παρόλο που γενικά δεν ακουμπάμε συνέχεια εκεί.
    2 βαθμοί
  6. Οι 12άρες ίσως είναι υπερβολή για μια κιθάρα με τυπικό scale σε Drop C. Απορώ γιατί δεν πήγες με μεγαλύτερο scale - εκτός αν έχω κάνει λάθος και δεν έψαξα σωστά. Για την C οκ μπορεί να δουλέψει, αλλά είσαι σίγουρος για τις υπόλοιπες? Οι 11άρες για μένα είναι υπέρ-αρκετές, και δε χρειάζεται δουλειά στο nut. Τώρα το γιατί δεν στο αναλαμβάνει κανείς, δε ξέρω. Δεν είναι δα και καμιά τρομερή υπόθεση. Βρες αν γίνεται κάποιον μεταλά. Το να σου λέει ένας επαγγελματίας ότι το Drop C είναι "λάθος κούρδισμα" είναι το λιγότερο γελοίο.
    2 βαθμοί
  7. Η απάντηση πες του Πετρίδη είναι στην τελευταία λέξη.
    2 βαθμοί
  8. Ποιος τον μαμει τον λαγό όταν λίγα μίλια βορειότερα συμπατριώτης του βγάζει τέτοιο αριστούργημα Αφήστε τα "τσαρτς" και τις "επιτυχίες" και ακούστε τις ΑΠΕΙΡΕΣ μουσικαρες που παράγονται καθημερινά από ΚΑΝΟΝΙΚΟΥΣ μουσικούς.
    2 βαθμοί
  9. Έτσι ακριβώς. Πολύ ψυχοφθόρο και χωρίς κανένα νόημα. Έκανα τη δουλειά μου και χωρίς αυτό.....αλλά αν κολλήσει ο εγκέφαλος...
    2 βαθμοί
  10. Το ξέρω καλά το συναίσθημα του να κολλάς με κάτι. Ούτε να κοιμηθείς θέλεις ούτε να φας ούτε τίποτα. Αν δεν το λύσεις ... σκας.
    2 βαθμοί
  11. Αλλάζοντας τυπο μαγνητη στη κιθαρα και μεγαφωνο στον ενισχυτη, αλλαζει ο κοσμος θα επιβεβαιωσω και θα συμπληρωσω Γιωργο.
    2 βαθμοί
  12. Εδώ ασχολούμαστε με τα ξύλα, ενώ αλλάζοντας μεγάφωνο, αλλάζει και ο κόσμος όλος.
    2 βαθμοί
  13. Και παρ' όλα αυτά ήταν πάντα χαμογελαστός. Το χαμόγελό του ήταν σήμα κατατεθέν.
    2 βαθμοί
  14. Προσπαθώντας να απαντήσω σοβαρά στο θέμα, θα αναφέρω τα εξής: Οι Van Halen είναι ο ήχος της California, η απόλυτη μπάντα του τόπου τους και της εποχής τους.. αν κάποιος δεν μπορεί να μπει στο mood της μουσικής τους και της κουλτούρας του χαβαλεδιάρικου (υπερ)ακούσματός τους, είναι εκ των πραγμάτων δύσκολο να αντιληφθεί τη μαγεία τους και να τους αγαπήσει. Ωστόσο ακόμα κι αν η εικόνα τους ή το attitude της υπερβολής που προέβαλαν παράλληλα με τα τραγούδια τους (ξεκάθαρα λόγω Roth) μοιάζουν αδιάφορα για κάποιους, για μένα και για αυτούς ακόμα θα πρέπει να είναι υποχρεωτική στάση σαν άκουσμα... με την ίδια λογική δηλ. που κάποιος καλά θα κάνει να αφιερώσει λίγο χρόνο να ακούσει Nina Simone και Marvin Gaye, ενώ μπορεί η μουσική που του αρέσει να είναι π.χ. oι Iron Maiden και ο Neil Young, έτσι κι εκείνος που τη βρίσκει με την ιδιοφυΐα των Pink Floyd καλό είναι να κάνει κάποια στιγμή μία στροφή 360 μοιρών σε ύφος και να δοκιμάσει να ακούσει λίγο και τα χαμογελαστά αγόρια της δυτικής ακτής... Γιατί πολύ απλά οι VH δεν είναι άλλη μία hair metal μπάντα ή κάποιοι καλοπροβαρισμένοι ποζεράδες, είναι ουσιαστικά ένα σημείο αναφοράς για την ιστορία της ροκ, με πολύ ατόφιο ταλέντο, μοναδικό στα χρονικά δικό τους ήχο, κι έναν ογκόλιθο που ξεπερνάει είδη και εποχές στη μέση που τους καθόριζε πάντα σαν οντότητα (Eddie). Από πού προκύπτει αυτό περί must ακούσματος για ιστορικούς λόγους; Από το ρυθμικό δέσιμο των αδελφών και το groove της μπάντας, που είναι πρωτόγνωρα σφιχτό και πλούσιο για hard rock (μεγαλοφυΐα ρυθμικού κιθαρίστα ο Eddie), από την larger than life περσόνα του Roth (που κάποτε πέρα από διασκεδαστική πρόζα, η ερμηνεία του συνοδευόταν και από μία χροιά που έσπαγε μικρόφωνα, με τα back vocals του Michael Anthony από δίπλα να αποτελούν το τέλειο συμπλήρωμα), και από τον ασύλληπτο συνολικά ήχο τους, όπως αυτός προέκυψε από την πρωτοποριακή φυσιογνωμία του Eddie στην κιθάρα (ακόμα και σήμερα μοιάζει να έρχεται από το μέλλον αυτός ο ολιστικός τρόπος παιξίματός του και ο ήχος που κατάφερε να βγάλει με το χάρισμά του και τους πειραματισμούς του), και από την καταλυτική παρουσία του Ted Templeman στην παραγωγή. Με λίγα λόγια, για ένα διάστημα 15 χρόνων περίπου (από πριν ακόμα κυκλοφορήσει το θρυλικό πρώτο άλμπουμ), οι Van Halen βρίσκονταν στο Έβερεστ του σκληρού ήχου, όντας στο peak τους αξεπέραστοι συναυλιακά και καινοτόμοι στουντιακά. Εκτός αυτού, για το διάστημα αυτό εξελίσσονταν διαρκώς σαν μουσική οντότητα.. ο μεν Roth σταδιακά έχτιζε το entertainment κομμάτι του, ο δε Eddie αφού το τερμάτισε με τον brown sound του, άρχισε να αλλάζει τη φυσιογνωμία των συνθέσεων του γκρουπ, εισάγοντας με μουσικότατο τρόπο και τα σύνθια στο mix.. για να φτάσουμε στη διάσπαση και τελικά στη δεύτερη έκδοση του γκρουπ, με τον πιο pro τραγουδισταρά Hagar δίπλα του. Οι Van Hagar, σαν πιο mainstream άκουσμα που ήταν, για κάποια μερίδα του κόσμου αποτέλεσαν μια βελτιωμένη έκδοση του γκρουπ, ενώ για άλλους (μάλλον τους περισσότερους) μία μη αυθεντική βερσιόν των στοιχείων που καθόριζαν την ταυτότητα του γκρουπ.. η ουσία είναι ότι αν και σαφώς διαφορετικοί στη δεύτερη σύνθεσή τους, σίγουρα η αλλαγή αυτή ήταν δείγμα της δημιουργικής ωρίμανσής τους, με τον Eddie να επαναδιαμορφώνει τη δικιά του κιθαριστική φυσιογνωμία εκείνα τα χρόνια από τη μέση της δεκαετίας του '80 μέχρι τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '90. Προσωπικά, μου αρέσουν πάρα πολύ αμφότερες οι δύο μεγάλες περίοδοι της μπάντας, αν και ιστορικά και συναισθηματικά, η αυθεντική σύνθεση είναι πραγματική λατρεία (στο top αγαπημένων μου γκρουπς, μαζί με Led Zeppelin, Sly & The Family Stone, Weather Report, The Police, Queen, Little Feat). Για όσους τώρα ποτέ δεν έχουν αισθανθεί αυτό το κάτι με τους Van Halen, παραθέτω τα κατ'εμέ highlights της δισκογραφίας τους και την πιο ωραία επίσημη συναυλιακή τους κυκλοφορία:
    2 βαθμοί
  15. O πρώτος δίσκος των VH έχει αλλάξει τον ρου της κιθαριστικής ιστορίας και αυτό είναι αδιαμφισβήτητο και καταγεγραμμένο. Βέβαια εγώ προσωπικά είμαι πιο πολύ fan των ''Van Hagar'' παρά της Roth εποχής, παρά το ότι παραδέχομαι ότι η περίοδος αυτή ηταν πολύ πιο επιδραστική. Δεν συμφωνώ ότι δεν είχαν κοινό στην Ελλάδα λόγω του ότι είχαν ''αμερικάνικο'' ήχο, οι Bon Jovi και άλλες τέτοιες μπάντες που τους άκουγε η μισή Ελλάδα δηλαδή τι ήχο είχαν? Γενικά είναι μια μπάντα που έχει από (εξαιρετικά) pop hit και τρελές ροκ-εν-ρολιές μέχρι και αλήτικο, ποιοτικό hard rock. Προσωπικός αγαπημένος μου δίσκος ο 5150, ιεροσυλία αλλά κάποτε εμείς οι Hagar fans θα δικαιωθούμε.
    2 βαθμοί
  16. Νομίζω ότι θέλει λιγότερο gain και delay. Είσαι πάρα πολύ κοντά πάντως.
    2 βαθμοί
  17. Είμαι υστερικός με τα προφίλ και τα πάχη, μετά απο τόσα χρόνια κι αμέτρητες κιθάρες, να πω οτι τελικά η κιθάρα ως όλον παίζει τον πιο σημαντικό ρόλο, ενώ σε όλα τα ενδιαφέροντα που κατέθεσαν οι συζητητές για τα μπράτσα θα ήθελα να προσθέσω τον πιο καθοριστικό παράγοντα κατα τη γνώμη μου, τους "ώμους", shoulders της κάθε πρότασης. Ένα μεσαίο μπράτσο με τονισμένους ώμους φαίνεται πολύ παχύτερο στο χέρι και το αντίθετο. Αυτό μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτό σε μπράτσα τύπου V (warmoth boatneck για παράδειγμα) όπου ενώ οι αριθμοί τρομάζουν η πραγματικότητα διαφέρει ριζικά. Υπάρχουν κάποιες σταθερές όπως ας πούμε το φαρδύτερο μπράτσο μάλλον θα φανεί λεπτότερο αλλά το παιχνίδι παίζεται στα shoulders. @fusiongtr Κι εγώ είχα παίξει στον Νάκα μια sg που με συνεπήρε τόσο το μπράτσο που πήγα μετά απο λίγες μέρες να την αναζητήσω και είχε πουληθεί..θα την έπαιρνα μόνο γι αυτό. Στις Γκίμπσον πάντως δεν είναι παράδοξες οι διαφορές αφού το τελικό sanding αλλά και το αρχικό shaping γίνεται με το χέρι (έτσι λενε τουλάχιστον) οπότε δικαιολογημένα βλέπεις διαφορές στο ίδιο μοντέλο και κάποιες φορές μάλιστα έντονες.
    1 βαθμός
  18. Επανέρχομαι για να αποσαφηνίσω κανα δυό πράγματα. Ο άνθρωπος ρωτάει 1. αν στο συγκεκριμένο η κεφαλή βραχίονας κλπ εγκυμονούν κάποιους κινδύνους για τους δίσκους 2. αν παίρνει βελτιώσεις 3. αν συνδέεται με τον ενισχυτή του. Οι απαντήσεις που δίνει ένας που το διαβάζει είναι όχι, όχι, ναι. Αν πήγαινε το ερώτημα στο αν αξίζει να ασχοληθεί θα του έλεγα εκ πρωτης όψεως όχι, αλλά το όλο ερώτημα δείχνει ότι θέλει να ασχοληθεί. Από την άλλη άντε να ξοδέψει 150 ευρώ και να αγοράσει και 2-3 δίσκους μέχρι να καταλάβει ότι μετάνοιωσε. Που σε οποιαδήποτε περίπτωση θα πάρει πίσω τα χρήματά του έστω στο 50-60%. Όλα τα άλλα είναι να λέμε και να μαλώνουμε. Αγοράζω δίσκους από το 1970 και με ένα μικρό διάλειμα για cd, dvd, sacd, dvd audio και άυλα, σήμερα αγοράζω μόνο βινύλιο. Το ότι δεν μπορείς να βρεις ό,τι θες στο βινύλιο δεν ισχύει. Στα άλλα μέσα, ακόμα και στα άυλα ισχύει. Σήμερα το βινύλιο είναι ο μόνος τρόπος να βρεις αυθεντικές πρώτες εκτυπώσεις. Σε όλα τα άλλα μέσα αυτό τείνει να εκλείψει. Τα δε άυλα έχουν σχεδόν 95% τις επανεκδόσεις που ΔΕΝ είναι ίδιες με τις πρωτότυπες. Στο σπίτι μου το σύστημα βινυλίου παίζει ισάξια τουλάχιστον με τα cd και τα άυλα ή τα όλα τα άλλα. Είναι μάλιστα ο μόνος τρόπος να ακούσεις όλο τον δίσκο και όχι από 5 δλ από κάθε κομμάτι. Τωρα να μην ακούσω το χαζό ερώτημα αν θέλω να πάρω τον τελευταίο του Μπαντ Μπανυ πού θα τον βρώ σε βινύλιο, θα απαντήσω δεν με ενδιαφέρει. Και αν με ενδιαφέρει θα τον ακούσω άυλο μια χαρά. Τελος είναι ακριβό χόμπυ. ΟΚ ακριβές είναι και οι γούνες, και οι Πόρσε και τα Ρολεξ και μάλιστα τα τελευταία τα αναλογικά δείχνουν πιό λάθος την ώρα από τα ηλεκτρονικά. Ακριβά είναι και τα Κοχίμπα και τα Λουί Βουιτόν. Τελος όταν σε ρωτάει κάποιος θελω να πάρω μοτοσυκλέτα ή πατίνι η τάδε μάρκα είναι καλή? δεν απαντάς, όχι ρε φίλε να πας με λεωφορείο γιατί είναι πιο ασφαλές. Είπα την άποψή μου. Όποιος θέλει να μαλώσουμε (με την ανοχή των αντμιν) ελεύθερα.
    1 βαθμός
  19. Εγω σας ενημερωνω για το #1
    1 βαθμός
  20. Δεν υπαρχει πικαπ που να αξιζει την αγορα. Ειναι μια πεταμενη τεχνολογια με πολλες αρνητικες επιπτωσεις τοσο στην πιστοτητα του ηχου οσο και στην ευκολια της ακροασης. Απο τη στιγμη που δεν εισαι 100 χρονων με φετιχιστικα απωθημενα και αναμνησεις, μην ασχολεισαι καν, αν εχεις λεφτα για πεταμα δωστα σε κανα φτωχο. Τα παραπανω δεν ειναι καν προσωπικη γνωμη, ειναι 100% αντικειμενικα. Αν τωρα γουσταρεις φετιχισμο και παίδεμα αυτο ειναι αλλο, αλλα αντικειμενικα και χωρις συναισθηματισμους το βινυλιο ειναι μουφα, ποσο μαλλον και με μουφα πικαπ.
    1 βαθμός
  21. Εγώ λέω να μεταγλωττίσουνε το "Μαμά" στα Ινγκλέζικα να δεις ποιος είναι καλύτερος ασούμε.
    1 βαθμός
  22. Μετα απο πολλές δοκιμές καταλήσω σε primetone 0,73 και dunlop ultex 0,73. Οι primetone ειναι πανακριβες παιρνω τρεις τρεις κατα περιόδους. Για μενα ειναι οι κσλυτερες. Με τις χοντρες δεν μπτω στα ρυθμικα παρτσ, οι πιο λεπτες δεν μπισταν. Επισης δεν μπορω με τπτ τις πολυ.μικρου.μεγεθους . Δεν βολευουν στα φτιαρια που χω για χερια
    1 βαθμός
  23. Μπορεί να μην έχει τύχει να έρθω σε μάζωξη αλλά έχω γνωρίσει πολλούς από εδώ μεσω των αγγελιών, για ότι λέει αυτο.
    1 βαθμός
  24. ε ναι τώρα, εγώ του έλεγα για sco και αυτός για τον captain Kirk Το μαύρο όμως είναι απίστευτη παραγωγή.
    1 βαθμός
  25. Το ότι δεν έχουν πάθει τίποτα τα Behringer τόσα χρόνια, το θεωρώ κωλοφαρδία.
    1 βαθμός
  26. Ανατρίχιασα από τα πρώτα δευτερόλεπτα...φυσικά το άκουσα καμιά 15αρια φορές μετά...
    1 βαθμός
  27. Like από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Κομματάρα.
    1 βαθμός
  28. Πολυ χρησιμες για οσους εχουν υπομονη τολμουν και δεν εχουν φετιχ με τις συσκευασιες και τις μυρωδιες της καινουργιλας. Ιδιως απο αληθινα μελη που φροντίζουν τα πράγματα τους
    1 βαθμός
  29. Ωραίοι ήχοι και θεματικά, αλλά χωρίς να θέλω να σε στεναχωρήσω, για μένα υπάρχει πολύ μεγάλο πρόβλημα, τα τύμπανα. Πέραν του ότι η μπότα και ειδικά το ταμπούρο χάνονται σε αρκετά σημεία, σχεδόν σε όλα δηλαδή εκτός από το κουπλέ, υπάρχει θέμα με το timing. Από το απλό hat στο κουπλέ που ακούγεται λίγο πιο πίσω (χρονικά) από ότι θα πρεπε, μέχρι και σε όλα τα γυρίσματα. Το σημείο 1:18 - 1:21 είναι το πιο φανερό. Επίσης στο 1:34 - 1:36 με τα blast beats, τι φάση? Δε θα έλεγα ότι ταιριάζει στο ύφος του κομματιού, ειδικά εφόσον μιλάμε για "flashback" με retro στοιχεία. Τώρα θα μου πεις, γούστα είναι αυτά, και θα έχεις δίκιο.
    1 βαθμός
  30. Ωπ εργαλείο 80z τρελό. Εύχομαι ΠΟΛΛΕΣ ώρες δημιουργικής χαράς!
    1 βαθμός
  31. Μεγειές κυρ Νικ μου. Καλόπαιχτη.
    1 βαθμός
  32. 1 βαθμός
  33. Εντάξει αφου το eruption το εχω δεν θα δυσκολευτώ
    1 βαθμός
  34. Αν ειναι αριστερο χερι η δαχτυλοθεσια θα μπορουσε να ειναι 5 4 3 2 1 αν ειναι δεξι χερι η δαχτυλοθεσια θα μπορουσε να ειναι 1 2 3 4 5 ή εναλλακτικά 1 2 3 1 3 Αν θελεις να παιξεις και τα 5 πληκτρα μαζι (ως συγχορδια), για το αριστερο χερι ειναι παλι 5 4 3 2 1 για το δεξι χερι παλι 1 2 3 4 5 1 ειναι ο αντιχειρας. Μη ξεχναμε οτι τον αντιχειρα στο αριστερο και το μεσαιο δαχτυλο στο δεξι τα χρησιμοποιουμε συνηθως για να "φερουμε" μπροστά και στη σωστη θεση τα υπολοιπα δαχτυλα. Σημαντικό για τη δαχτυλοθεσία είναι να μαθουμε τις κλιμακες(οπότε συνηθίζουμε τη δαχτυλοθεσία οταν "σκοντάφτουμε" σε μαυρα πληκτρα) Καμία φορα μπορούμε να πατήσουμε 2 λευκα πλήκτρα μαζι με τον δείχτη ή τον αντίχειρα, Όταν πρεπει να πατησουμε μαύρα πλήκτρα,πατάμε τα ασπρα όσο πιο ψηλα γινεται(να αγγιζουν ή σχεδον να αγγιζουν τα μαυρα πληκτρα). Οταν θελουμε να παιξουμε πολυ γρηγορα τα δαχτυλα πρεπει να ειναι περισσοτερο λυγισμενα. Μη ξεχναμε τις αναστροφες των συγχορδιων ωστε να μην μετακινειται πανω κατω στο κλαβιε το αριστερο χερι αν δε μας ειναι και τοσο ευκολο να το χειριζομαστε οσο το δεξι.
    1 βαθμός
  35. Πολλα ειχε. Σαν ενα λεξικο ασθενειών ειναι η ζωη του Τελικα απο ανακοπη πηγε
    1 βαθμός
  36. αν δεν πετάξω θα μείνουμε στο "τι μουσική ακούτε τώρα"
    1 βαθμός
  37. Dimsonic, η κατασταση που περιγράφεις δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανονας. Ειναι δηλαδη ο κανονας να εχουμε εντελως επιφανιακες γνωσεις για το οτιδήποτε, γνωσεις δηλαδη λου φτανουν σε επιπεδο σταυρολεξου και μενουν εκει. Van Halen = Jump, Pink Floyd = Another Brick in the wall, Handel = Hallelujah, Da Vinci= Mona Lisa και παει λέγοντας. Θελει πολύ δουλειά για να εμβαθύνεις σε κάποιο θεμα, και φυσικά ο χρονος δεν επαρκει για να εμβαθυνεις ουτε σε ολα, ουτε στα περισσότερα, ουτε καν σε ενα αξιόλογο ποσοστό από τα διαθέσιμα εργα των τεχνων και των γραμμάτων. Με αυτήν την έννοια λοιπόν θα πρέπει να προβληματιζεσαι μαλλον για το τι διαλεξες τελικα να μελετησεις, διοτι οπως λενε και οι σοφοι " Η ζωη ειναι πολυ συντομη για να ακουμε οτιδηποτε εκτος απο Bach, Mozart και Beethoven"
    1 βαθμός
  38. 1 βαθμός
  39. Πολυ ωραία παρουσίαση, ωραία επιλογή χρώματος και ωραίο παίξιμο!Καλοπαιχτη η κιθάρα Γιώργο!
    1 βαθμός
  40. Φίλος, άποψη σου βέβαια, αλλά η διατύπωση είναι συνταρακτικά λάθος. Και οι δύο είναι μέγιστοι, ο καθένας στο είδος του. Προσωπικά λατρεύω και τους δύο. Βέβαια ο ένας υπερτερεί σε ένα θέμα: Άλλαξε την κιθάρα- κυριολεκτικώς. Η super strat είναι το δημιούργημα του. Και αυτό το δημιούργημα καθόρισε κιθαρίστες και κιθαρίστες, καθώς και μουσικές.
    1 βαθμός
  41. Αποκλείεται να μην έχεις ακούσεις το riff του Aint Talkin' Bout Love Και μου φαίνεται επίσης δύσκολο να μην έχεις ακούσει (ή έστω να το αναφέρει καποιος) το Eruption.
    1 βαθμός
  42. ας κλέβει όσο θέλει, μιλάμε για larger than life καλλιτέχνη.
    1 βαθμός
  43. Και πολλες αναμεσα τους Εσυ ιδιως χρησιμοποιεις μερικες. .
    1 βαθμός
Ο πίνακας επιτευγμάτων έχει ρυθμιστεί σε Athens/GMT+02:00
×
×
  • Δημοσιεύστε κάτι...

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύκολη η περιήγηση στην σελίδα. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε. Πολιτική απορρήτου