Προς το περιεχόμενο

Πίνακας συμμετοχής


Δημοφιλές περιεχόμενο

Προβολή δημοσφιλέστερου περιεχομένου από 23/03/2019 σε όλα

  1. 31 points
    Κι εφτασε η ωρα να δουμε το βιντεο με τα ριφ που μας κατεστρεψαν
  2. 15 points
    Σήμερα, είναι μια ιδιαίτερη μέρα για μένα,καθώς συμπληρώνονται εννιά χρόνια,από το θάνατο του Πατέρα μου. Σαρανταπέντε χρόνια στα πάλκα,ασυμβίβαστος κι ακέραιος. Αυτός μου πήρε την πρώτη μου κιθάρα,αυτός μου έδειξε και τις πρώτες ασκήσεις.Κόντρες πολλές απάνω στη μουσική,συμφωνούσαμε όμως στα καλά... Τώρα μένω να γελάω και να κλαίω,με κάτι αφιερώματα στον Καζαντζίδη, που βλέπω στην τηλεόραση, με κάτι τύπους που ερμηνεύουν τρομάρα τους... Αν και το site είναι "ροκεντρολίστικο" όπως θα έλεγε, παραθέτω κάτι από ένα αφιέρωμα στο Στέλιο. Γειά σου ρε Πατέρα...
  3. 15 points
    Κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 80 κρέμασα τα γάντια μου από τα live. Αφορμή το καθημερινό ξενύχτι, το ποτό κι η κούραση. Εξ άλλου είχα αρχίσει να γέρνω αριστερά από τα κιλά της Les Paul και εκτός αυτού ποτέ δεν παίζονταν τα κομμάτια μας όπως τα φανταζόμουν ενώ τα απογεύματα είχα αρχίσει να πειραματίζομαι με ένα μικρό Casio αρμόνιο που μου έκανε δώρο η Κική. Αυτό ήταν! Κόλλησα γερά και ξαναβγήκα απο το καβούκι μου μια δεκαετία αργότερα, έχοντας σπαταλήσει άπειρες νύχτες και Σαββατοκύριακα προγραμματίζοντας synthesizer και ντραμοκούτια, παίζοντας μπάσα, κιθάρες και ότι όργανο βρισκόταν πρόχειρο, προσπαθώντας να ενορχηστρώσω το τέλειο background για τις μουσικές μου διαστροφές. Κι ας μην τις άκουγε κανείς. Εγώ διασκέδαζα! Μόνος αλλά πάντα στην ώρα μου για την “πρόβα” και χωρίς αντιρρήσεις από τον “μπασίστα”. Μεγάλο χάσιμο χρόνου για πολλούς αλλά δεν θ’ άλλαζα με τίποτα την απόλαυση που ένοιωθα όταν πετύχαινε το ζητούμενο. I did it my way! Και συνεχίζω... τριάντα χρόνια αργότερα όπου πολλά έχουν αλλάξει προς το αρτιότερο, το ευκολότερο και το φτηνότερο. Μακάρι να είχα τα εργαλεία του σήμερα, τότε. Αλλά ποιός τα είχε; Και κυρίως πόσα θα ήξερα, αφού θέλοντας και μη συνυπήρξα στην επανάσταση του Home recording και παρακολούθησα το κάθε βήμα των εξελίξεων καθημερινά και όχι από βιβλίο; Λίγη Ιστορία Πριν τον πολυκάναλο τρόπο ηχογράφησης, η εγγραφή της μουσικής ήταν μια αποτύπωση ενός performance σε ταινία. Οι μουσικοί μαζεύονταν σε ένα στούντιο ηχογράφησης, έτρεχε η ταινία και έγραφε την συγκεκριμένη εκτέλεση μαζί με κάθε απρόοπτο. Παρά το γεγονός ότι πολλοί θα πουν πως είναι η πιό ειλικρινής και πιστή διαδικασία εκτέλεσης, πρόκειται για μια μέθοδο ηχογράφησης με περιορισμούς. Εαν κάποιος μουσικός του συνόλου κάνει ένα μικρό λάθος, αυτό αποτυπώνεται στην ηχογράφηση. Προβλήματα και αδυναμίες στη διαδικασία επίσης, όπως η άνιση στάθμη μεταξύ οργάνων και φωνών καταγράφονται μόνιμα. Με την εμφάνιση της πολυκάναλης ηχογράφησης οι παραγωγοί απέκτησαν άμεσο έλεγχο σε συγκεκριμένα μέρη της εκτέλεσης. Αν μια φωνή φαλτσάρει ή ένα όργανο κάνει λάθος, το συγκεκριμένο κανάλι που ηχογραφήθηκε αυτό το όργανο, μπορεί να ξαναγραφτεί χωρίς να επηρεάσει τα υπόλοιπα όργανα. Με αυτό τον τρόπο ηχογραφείται το μεγαλύτερο μέρος της δισκογραφίας σήμερα. Την δεκαετία του 50, ο κιθαρίστας και εφευρέτης Les Paul πρωτοεφάρμοσε την πολυκάναλη διαδικασία, χρησιμοποιώντας μαγνητική ταινία 1 ίντσας σε ένα οκτακάναλο μαγνητόφωνο Ampex για να γράψει σε παράλληλα κανάλια ή επίπεδα τη μουσική του. Ηταν μια επαναστατική εξέλιξη στην βιομηχανία της φωνογράφησης (όπως λεγόταν τότε), αυτή που θα καθόριζε την καλλιτεχνική απελευθέρωση των μουσικών την επόμενη δεκαετία. Στα 60’ς οι Beatles με τις επαναστατικές ηχογραφήσεις τους προώθησαν τις εξελίξεις στην τεχνολογία της πολυκάναλης ηχογράφησης. Υπο την καθοδήγηση του παραγωγού τους George Martin, η χρήση των πολυκάναλων εγγραφέων από το δικάναλη ηχογράφηση του "Please, Please Me" μέχρι την οχτακάναλη του "Abbey Road" επέβαλε τον τρόπο που θα γραφόταν μελλοντικά η μουσική. Φυσικά όλοι πλέον ξέρουμε την εποχή των δεινοσαύρων που ακολούθησε στην δεκαετία του 70, με τα μεγάλα ροκ συγκροτήματα να κάνουν χρήση της τεχνολογίας αυτής, που στο απόγειο της αναλογικής ηχογράφησης έφτασε στα 24-κάναλα μαγνητόφωνα σε μέγεθος ψυγείου. Οι δεινόσαυροι “έκλειναν” τα πανάκριβα στούντιο με τους μήνες για να γράψουν ένα άλμπουμ. Ολο αυτό είχε ένα κόστος σοβαρό που το πλήρωναν μόνο όσοι είχαν υπογράψει συμβόλαιο με πολυεθνική δισκογραφική εταιρεία. Ο τρόπος αυτός έπαιξε μεγάλο ρόλο στην μουσική της εποχής αφού τα σημαντικότερα συγκροτήματα δούλευαν περισσότερο με την τεχνική των στούντιο παρά σαν live performers. Η ηχογραφημένη μουσική έγινε ένα είδος τέχνης όπου ο ηχητικός πειραματισμός αποχαλινώθηκε, πολλές φορές δημιουργώντας αποτελέσματα που ήταν αδύνατο να επαναληφθούν επι σκηνής. Κλασσικό παράδειγμα το “A night at the Opera” των Queen. Αν για τα μεγάλα συγκροτήματα αυτό σήμαινε δημιουργική ελευθερία, για τους σόλο μουσικούς ήταν αποκάλυψη. Ο Stevie Wonder για παράδειγμα που έπαιζε πολλά όργανα, μπόρεσε να συνθέσει και να ηχογραφήσει δίσκους όπου τραγουδούσε και έπαιζε αν όχι όλα, τα περισσότερα όργανα μόνος του. Προς το τέλος της δεκαετίας εμφανίστηκαν τα πρώτα 4-κάναλα μπομπινόφωνα στενής ταινίας και αμέσως μετά τα κασετόφωνα από τις Tascam και Fostex με ενσωματωμένους μείκτες, που επέτρεψαν στους κοινούς θνητούς να γράφουν στο σπίτι τους, αφού το κόστος ήταν πλέον προσιτό. Για τον “ηλεκτρονικό” μουσικό το έτος Μηδέν ήταν το 1982 όταν παρουσιάστηκε το MIDI (Musical Instrument Digital Interface) ένα ανοιχτό πρωτόκολλο σύνδεσης μηχανημάτων και synthesizer. Λόγω των περιορισμών χρόνου στις στενές ταινίες που έπαιζαν στις διπλάσιες ταχύτητες για ν’ ανταπεξέλθουν στα προβλήματα ποιότητας του format και των λίγων σχετικά καναλιών, η ενορχήστρωση με τον συνδυασμό synthesizer που έπαιζαν ταυτόχρονα και σύγχρονα λόγω MIDI, είχε μεγάλο αντίκτυπο στην μουσική του 80, κυρίως στην “φτωχότερη” Ευρώπη όπου το home recording άρχισε να αναπτύσσεται. Ο άμεσα αναγνωρίσιμος ήχος των 80’ς οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε αυτές τις προδιαγραφές ενορχήστρωσης, καθώς όλοι πειραματίζονταν με ότι “μαραφέτι” κυκλοφορούσε τότε χωρίς κανόνες και περιορισμούς. Σε γεννήτριες ήχου ή και εφέ. Απο την Αμερική γεννήθηκε ο ήχος του hip-hop και rap από άτομα που είχαν στη διάθεση τους τέτοια προσιτά εργαλεία που ναι μεν επέτρεπαν τη σύνθεση, ταυτόχρονα όμως οδηγούσαν σε επαναλαμβανόμενους ρυθμούς, κυρίως από το γεγονός ότι ήταν αυτοδίδακτοι μουσικοί περιορισμένων δυνατοτήτων στην ανάπτυξη αρμονίας. Ετσι δημιουργήθηκε ένα ολόκληρο μουσικό ιδίωμα με βάση ρυθμούς από drum machines, που πάνω του στήθηκε η σημερινή σκηνή του R&B και του House. Στα μέσα του 90 εμφανίστηκαν τα digital hard disk recorder (μηχανήματα εγγραφής σε σκληρό δίσκο) και παράλληλα η ψηφιακή πολυκάναλη ηχογράφηση αναπόφευκτα πέρασε στον υπολογιστή με δυνατότητες που ήταν στη σφαίρα της φαντασίας για όσους είχαν ξεκινήσει την πολυκάναλη εγγραφή και το home recording. Και ήρθαμε στο σήμερα όπου στην άκρη της κρεβατοκάμαρας πάνω στο γραφείο υπάρχει ένας υπολογιστής με οθόνη και ηχεία. Το ιδανικό περιβάλλον για τις πιό εμπνευσμένες στιγμές του καθενός.
  4. 14 points
    Ρε τι μου θυμίσατε! Ήμανε ήδη στο ροκ από τα fm τότενες. Είχα και ένα ενδιαφέρον στο μεταφυσικό και στα θρίλερ τρόμου. Πάω ένα απόγευμα στο σπίτι ενός συμμαθητή μου, που έμενε μερικά τετράγωνα από το σπίτι μου, να ακούσουμε μουσική. Κάτσε μου λέει να σου βάλω ένα κομμάτι. Κλείνει τα φώτα και ανοίγει ένα μικρό πορτατίφ. Άκουσε με προσοχή μου λέει. Ακούω βροχή, μετά καμπάνες, και μετά αυτό. Φοβόμουν μετά να γυρίσω στο σπίτι μόνος μου.
  5. 13 points
    Αρχές γυμνασίου και χωρίς να έχω σκεφτεί καν ότι θα ήθελα ποτέ να παίξω ηλεκτρική, κλασσικός γαρ, άκουσα αυτό. Ακόμα θυμάμαι τη μάνα μου να απορεί γιατί βρίζω το στερεοφωνικό (επειδή δεν μπορούσα να παίξω και να ακουστώ έτσι). Μετά από λίγες μέρες πήρα ηλεκτρική...
  6. 12 points
    Μου έστειλαν ένα κομμάτι (ο Θεός να το κάνει...) ο Αραβανής με τον Gvour. Ό πρώτος το έγραψε, τα πάντα όλα και ο δεύτερος πρόσθεσε ένα θέμα, κάποια σόλο και κάτι άλλα περίεργα με την κιθάρα του. Το έβαλα στο Reaper, έκοψα, έραψα, άλλαξα κάποια (πολλά...) πράγματα, το συμμόρφωσα, διόρθωσα τα (πολλά...) λάθη των παραπάνω άμουσων συμφορουμιτών, πρόσθεσα ένα κανάλι με μια δικιά μου Θεϊκή φανκέ κιθάρα και ένα ακόμη με μια θεσπέσια παραμορφωμένη. Το αποτέλεσμα, εν συγκρίσει με αυτό που μου έστειλαν (κι όχι μόνο...) νομίζω ότι με δικαιώνει ως Αρχιμαέστρου, Αρχιμουσικού, Αρχιμηχανικού ήχου και εν τέλει Αρχιμιξερά-Αρχιμαστερά....τέλος πάντως ότι αρχίζει από Αρχι.... Απολαύστε υπεύθυνα χωρίς ενοχές και κανονιστικές δεσμεύσεις!
  7. 12 points
    Ενα πρωτο mix με την συμμετοχη των παρακατω φιλων ,εχω κοψει και ραψει τα μερη τους... GVOUR: INTRO(-0.47),CH1(1.27-2.06),V2(2.25-2.48),CH2(2.50-3.08),BR1 (3.29-3.10),V3(4.10-4.50 η lead guitar εχει μτατραπει σε rhythm με ping pong delay) CIGARETTE13: V2(2.08-2.25),CH2(3.18-3.28),BR2 (5.32-6.02) YIANNISP: V1(0.47-1.25),V2(2.25-2.48),V3(4.10-4.50) O Γιαννης μου εστειλε ενα ωραιο ρυθμικο progression το οποιο με μπολικο compression & rhythm και αναποδο delay ακουγεται hard left MPAMPS: V1(1.09-1.25) ,V2 (2.08-2.48),V3(4.10-4.50) O MPAMPS μου εστειλε ενα αρκετα busy verse του εκανα κοπτοραπτικη και κρατησα μια ενδιαφερουσα ρυθμικη φραση που επαναλαμβανεται hard right στo V1,V3 καθως και ενα ρυθμικο progression που με rhythm delay ακουγεται στο V2 hard left MARUGEN: CH2(3.08-3.18),BR2(5.50-6.02),6.14-END O metalhead της παρεας υπέστει βαρΓια κοπτοραπτικη αλλα νομιζω οτι αυτα που μπηκαν στο κοματι ,ενα μελωδικο chorus & μια ενδιαφερουσα φραση με μπολικο αναποδο delay λενε χοντρα... SF: V1 (0.47-1.26),CH1 (1.27-2.06),V2(2.25-2.48),CH2)2.50-3.08),BR1(3.29-4.10) αν και ΚΟΥΛΟΣ μπροστα στα παιδια που με τιμησαν με την συμμετοχη τους, με ακουτε σε lead μερη και οπου παιζει lead o GVOUR του ....απανταω hard right.επισης παιζω ολες τις ρυθμικες κιθαρες SF SYNTH SOLO: V3(4.10-4.50)....ετσι για να σπασει η κιθαριλα ....9 ΚΑΝΑΛΙΑ κιθαρα εχει το κομματι ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΜΕ ΤΙΜΗΣΑΝ ΜΕ ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΠΑΙΞΙΜΑΤΑ ΤΟΥΣ! the trail.mp3
  8. 12 points
    καλοκαιράκι 1975, εκδρομή για μπανάκι στον Σχοινιά... γαλαρία στο πούλμαν και στο κασετοφωνάκι μου (Unisef made in Singapore ξέρει ο Λάκης) παίζουν Elvis και διάφορα ελληνικά 60's... φέρνει η φίλη κασέτα με classic rock hits... πρώτο κομμάτι το κάτωθι... εκείνη την στιγμή έγινα άντρας και όχι κατόπι που της έδωσα το πρώτο μου φιλί για να μου χαρίσει την κασέτα...
  9. 11 points
    Χθες έκανα ταξίδι σε όλη την Αττική κολυμπώντας για να δω από κοντά έναν από τους αγαπημένους μου παίκτες, τον Nick Johnston. Πέρα από καταπληκτικός παίκτης, είναι και φοβερό παιδί, χωρίς κανένα τουπέ, με πολύ χιούμορ και ευφυΐα. Έδωσε και πολύ ωραίες απαντήσεις στις ερωτήσεις που του έγιναν, παρά τη διάρκεια 1.5 ώρας του clinic έφυγα γεμάτος. Εδώ και μία αναμνηστική φωτογραφία:
  10. 11 points
  11. 10 points
    Θυμησε μου τι ειναι η "πραξη" διοτι εχω ξεχασει!
  12. 10 points
    Τεράστια, παγκόσμια αλήθεια είναι αυτό που έγραψες. Όπως μου είχε πει κάποτε ένας σπουδαίος τύπος, "όταν έρχεται η στιγμή να διαχειριστείς τον εαυτό σου εμπορικά, να 'πουλήσεις' ο ίδιος την τέχνη σου, όλοι οι καλλιτέχνες αισθανόμαστε λίγο σαν απατεώνες. Εκτός από αυτούς που πραγματικά ΕΙΝΑΙ ". Συμφωνοι, αλλά αυτό είναι ένα μέρος μόνο της "ιδιοκτησίας" , διότι όταν μιλάμε για τέχνη και ψυχαγωγία, αναφερόμαστε σε κάτι που έχει να κάνει με την ψυχή. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω τι εννοώ παρακάτω! Δεν είναι μόνο τεχνικό / τεχνολογικό το ζήτημα. Συμφωνώ απολύτως. (ακολουθεί γενική τοποθέτηση) Ήθελα να αναφερθώ στο πώς το format άλλαξε αυτό καθεαυτό το καλλιτεχνικό έργο (ή προϊόν, αν θέλει να το πει κάποιος). Ένας δίσκος βινυλίου, ως προϊόν - έργο, έχει συγκεκριμένες α) διαστάσεις μεγέθους και β) συγκεκριμένη χωρητικότητα μουσικής- διάρκεια Ξεκινάω από το τελευταίο . (β) συγκεκριμένη χωρητικότητα μουσικής- διάρκεια Θυμάστε το περίφημο διπλό live των Deep Purple που διαφήμιζε κιόλας στο εξώφυλλο με στίκερ ότι "περιέχει 57 λεπτά μουσικής";!!! Σήμερα αυτό είναι απλά ξεπερασμένο. Τεχνικά δηλαδή, ένα μονό άλμπουμ βινυλίου, δεν γινόταν να περιέχει περισσότερο από 40 λεπτά μουσικής μάξιμουμ - θυμάμαι το World Record (1976) των Van Der graaf Generator όπου ο Hammill είχε στη δεύτερη πλευρά ένα κομματι 20:45 λεπτών και άλλο ένα 6 λεπτών και κάτι, πόσο υπερβολικό φαινόταν! (https://www.discogs.com/composition/91533ade-7ab6-4eb4-b9a5-00038533c40d-Meurglys-III-The-Songwriters-Guild ) Mε την έλευση του CD, ξαφνικά ο καλλιτέχνης είχε να "γεμίσει"/παράξει/δημιουργήσει πολύ περισσότερη διάρκεια μουσικής για να κυκλοφορήσει άλμπουμ. Θα μου είπες , ήταν υποχρεωτικό; Όχι βέβαια. Όμως ποιος δεν θυμάται με έκπληξη την αλμπουμάρα του Santana "Supernatural" που όταν είχε πρωτοκυκλοφορήσει, είχε ... 78 λεπτά μουσικής; (αν δεν με πιστεύετε, τσεκάρετέ το). Και επίσης, ότι έβγαζε το ένα hit μετά το άλλο; Βέβαια, καθώς είπα αυτό δεν ήταν υποχρεωτικό για έναν καλλιτέχνη - αλλά ούτε και εφικτό για πολλούς (δεν είναι όλοι... Santana). Oι Radiohead ας πούμε, που τους υπολήπτομαι εξίσου -και δεν το γράφω για να τους μεμφθώ, την ίδια περιπού πάνω κάτω εποχή με το Supernatural, κυκλοφορούσαν cd-albums, συνολικής διάρκειας... 35-38 λεπτών (και χωρίς... hidden track). Θυμάμαι όμως, ότι κάποιοι αρχίσαμε να βλέπουμε με μισό μάτι καλλιτέχνες που κυκλοφορούσαν 40λεπτά cd albums. Κάποιοι άλλοι βέβαια, όπως οι Pink Floyd, έκαναν... πάρτι (κι εμείς μαζί), αφού επανακυκλοφορησαν θρυλικά άλμπουμς τους, συμπεριλαμβάνοντας σε αυτά τα jam sessions του άλμπουμ, alternative versions κομματιών, συλλεκτικά demos κλπ κλπ. Οι δισκογραφικές πάλι, βρήκαν μια ευκαιρία, να πουλήσουν ξανά άλμπουμς των πάντων (από Bowie μέχρι Scorpions) σε "επετειακές" versions, συμπεριλαμβάνοντας στο cd ένα σκασμό πράγματα, που δεν γινόταν να έχουμε ακούσει την εποχή του βινυλιου. Εν ολίγοις, αυτό που θέλω να πω, είναι ότι αλλάζοντας το format, άλλαξε και ο τρόπος που ένας καλλιτέχνης αντιμετώπιζε το ίδιο το έργο του. Θεωρώ αναπόφευκτο ότι από μια στιγμή κι ύστερα αρχίσαμε να μιλάμε για fillers, για κομμάτια δηλαδή που απλώς έμπαιναν για να συμπληρώσουν τη διάρκεια του άλμπουμ - κανένας δεν υπολόγιζε ιδιαίτερα σε αυτά, ούτε ο καλλιτέχνης ο ίδιος, ούτε ο παραγωγός του, ούτε καν το κοινό, που πλέον άκουγε ένα δυο κομμάτια (τα singles που είχαν κυκλοφορήσει ενδεχομένως) και τέρμα η δουλειά. Το αποτέλεσμα, είναι ότι άλμπουμς όπως εκείνα του παλιού καλού καιρού, όπου ακουγόντουσαν από την αρχή έως το τέλος, όλα τα κομμάτια, κυκλοφορούσαν ολοένα και πιο σπάνια. Και δεν αναφέρομαι ούτε σε κάποιο συγκεκριμένο είδος μουσικής, ούτε θέλω να νοσταλγήσω το παρελθόν (διότι και τότε υπήρχε το φαινομενο των filler-songs, απλώς λόγω μικρότερης διάρκειας των άλμπουμ βινυλίου, αυτό δεν ήταν τόσο αναγκαίο και άρα ήταν πολύ πιο περιορισμένο). (α) συγκεκριμένες διαστάσεις μεγέθους Ένα από τα αγαπημένα μου άλμπουμ, είναι το Harvest του Neil Young. Στην έκδοσή του σε βινύλιο, ήταν μονό άλμπουμ, με διπλό εξώφυλλο. Ανοίγοντάς το, φιλοξενούσε σε όλο το πλάτος του εσωφύλλου, αυτή τη φωτογραφία. Το εικαστικό μέρος ένος άλμπουμ βινυλίου, στις διαστάσεις που ήταν διαθέσιμες, αποτελούσε από μόνο του έναν καμβά για τον καλλιτέχνη - η παραπάνω εκπληκτική φωτογραφία, στις επανεκδόσεις του άλμπουμ σε cd, είτε περιορίζεται σε ένα τετράγωνακι στις διαστάσεις του booklet του cd, είτε απουσιάζει. Είναι σα να πηγαίνεις σε μια έκθεση τέχνης και να βλέπεις πολαρόιντ φωτογραφίες των αρχικών έργων και όχι τα ίδια τα έργα. Δεν θέλω να πω ότι τα άλμπουμ των καλλιτεχνών που κυκλοφόρησαν απευθείας σε cd πάσχουν ( και άρα οι εικαστικοί, φωτογράφοι, γραφίστες κλπ που ασχολήθηκαν με αυτά, υστερούν ως καλλιτέχνες) κάθε άλλο. Θέλω όμως να τονίσω πόσο πολύ το νέο , μικρότερο format, ορίζει προφανέστατα το τι και πώς θα απεικονιστεί. Και από άποψη μάρκετινγκ να το πάρει κανείς (π.χ. από το απλούστατο γεγονός ότι πρέπει κάπου να αναγράφεται το όνομα του καλλιτέχνη ή το γαμημένο το code bar) πολύ δύσκολα θα ξαναδούμε έκτοτε στα cd, εξώφυλλα με εικαστικές λεπτομέρειες όπως βλέπαμε στα βινύλια - και ως παραδείγματα, δεν θέλω να αναφέρω μόνο εξώφυλλα όπως π.χ. των King Crimson, Led Zeppelin ή το Sg Peppers των Beatles *ειδικά το τελευταίο, που θεωρείται ένα από τα πιο αινιγματικά και βραβευμένα στη σύλληψή του εξώφυλλα έβερ, θα ήταν αδιανόητο να κυκλοφορούσε σήμερα απευθείας σε cd) αλλά και άλλα περισσότερο αφαιρετικά, ¨χαλαρά" από εικαστικής άποψης, όπως π.χ. των U2: Το Εξώφυλλο του War με τα τεράστια μάτια του παιδιού να σε κοιτάζουν σε όλο το μέγεθος του αλμπουμ ή ακομη και το Joshua Tree, αποτελούσαν από μόνα τους όχι απλά εικαστική, αλλά καλλιτεχνική "δήλωση" από μέρους του καλλιτέχνη. Όλα τα παραπάνω, αποτελούν διαπιστώσεις , όχι αξιολογικές κρίσεις για το αν η παλιότερη εποχή ήταν καλύτερη και η σύγχρονη χειρότερη και το αντίστροφο. Οι μουσικοί έχουμε ωφεληθεί τα μέγιστα από την τεχνολογία, δεν τίθεται θέμα συζήτησης, αλλά όπως συμβαίνει πάντα, το θέμα δεν είναι το ίδιο το τεχνολογικό επίτευγμα αλλά ο τρόπος χρήσης του. Σόρι για το σεντόνι, όποιος κάνει τον κόπο να το διαβάσει, τον ευχαριστώ.
  13. 10 points
    Aπο το Lazy club στις 24/3/2019.
  14. 9 points
  15. 9 points
    Αν βαλω δικο μου μετραει;;
  16. 9 points
    Original "epos" kittens
  17. 9 points
    Μια πρωτη ματια στο Medley που ετοιμαζεται, με τα ριφ που "κατεστρεψαν" τα μελη του Noiz. (αναμενονται εικονα και κιθαρες απο το 2ο ριφ) Οποιος θελει να συμμετεχει, οδηγιες πιο κατω. Το coscept ειναι να θυμηθουμε ποιο ηταν το ριφ που ακουσαμε για πρωτη φορα και ειπαμε οπα εδω ειμαστε. Μου λετε ποιο ριφ σας αρεσει, φτιαχνω το backing track (ολα τα οργανα εκτος την κιθαρα), σας το στελνω, το κατεβαζετε, το βαζετε στο προγραμμα που ηχογραφειτε και γραφετε το ριφ σας, ενω εχετε μια καμερα (τηλεφωνο οτι να'ναι) να σας τραβαει. Μου στελνετε το βιντεο και τις ηχογραφημενες κιθαρες και τα υπολοιπα ειναι δικη μου δουλεια (συγχρονισμος βιντεο, μιξεις κλπ). Ειναι προτιμοτερο να ειναι μιξαρισμενο ολο μαζι, με τον ιδιο ηχο συνοδευτικης μπαντας, για να μη απεχουν ηχητικα τα κομματια αλλα και για να μπορω να τα κολλησω ομορφα/μουσικα και οχι προχειρη κοπτοραπτικη και γιαυτο μπηκα στον κοπο να κανω programming τα backing track. Μη τα παιξετε λοιπον πανω σε ετοιμα backingtrack απο τo youtube κλπ ή μου στειλετε ετοιμες μιξεις ή βιντεο. Οι κιθαρες ειναι προτιμοτερο να ειναι γραμμενες σε mono track και να μου τις στελνετε flat (απενεργοποιημενο το EQ REV DEL) και balance στο κεντρο.
  18. 9 points
    δεν νομιζω οτι υπαρχει καποιος που εχει πιασει κθαρα και δεν εχει ξεκινησει απο εδω..
  19. 9 points
  20. 8 points
    ο Δημοτικος Συμβουλος ξαναχτυπησε !!!! τωρα και στο σωληνα!!!!!!! αυτο τον καιρο εχω αρκετο χρονο και ετσι αποφασισα να κανω κατι παραπανω απο το τραγουδι οπως το ειχατε ακουσει με αρκετη διαθεση για σατυρα λοιπον, ελπιζω να το απολαυσετε κ να γελασετε!!!!!!
  21. 8 points
    Αναλόγως πόσα είδη αγαπάς,άν είσαι επαγγελματίας,ερασιτέχνης, session μουσικός. Θυμήθηκα κι ένα ρητό του Ισοκράτη παρεμπιπτόντως:"Ξοδεύοντας τον εαυτό σου σ'αυτά που δεν χρειάζεται, δεν επαρκείς για αυτά που πρέπει."
  22. 8 points
    Εδω δεν Ντράπηκα εγώ...... Αν και γενικά λεω ότι ειμαι πιανίστας σε μπουρδέλο.
  23. 8 points
  24. 8 points
    Τίποτα δε μας φταίει. Όποιος πραγματικά αξίζει κάνει καριέρα αυτή τη στιγμή στο εξωτερικό, 3-4 μπάντες είναι και τέρμα. Όποιος αμφιβάλει μπορεί να κάνει μια βόλτα από προβάδικα και recording sessions να δει πώς παίζουν όλοι οι "αδικημένοι", τι τραγούδια γράφουν, τι κοπτοραπτική πέφτει για να ακουστεί ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα και πόσο κολλημένοι στα 80s είναι ακόμα οι συγκεκριμένοι. Για κάθε Gus G, Firewind, Septic Flesh, Rotting Christ, Suicidal Angels και SixForNine, υπάρχουν άλλες 200 μπάντες που δεν έχουν στρώσει κ*λο να μελετήσουν ούτε μια μέρα και το παίζουν γνώστες των πάντων. Θα φάω flame, αλλά δεν υπάρχει σκηνή στην Ελλάδα, κοροϊδευόμαστε. Ας αφήσουν τις μπύρες και τα χόρτα μπας και μελετήσουν λίγο οι μεταλοπατέρες και μετά θα μπορούν να κατηγορήσουν τα λόμπι του εξωτερικού για την ανυπαρξία τους.
  25. 8 points
    Το παραπάνω βίντεο είναι ένα αποτέλεσμα απο την ομάδα με την οποία συμμετείχα φέτος στο World Human Forum στους Δελφούς συνθέτοντας τη μουσική. Ένα βίντεο που αφορά, όπως θα καταλάβετε, το πόσο στην καθημερινότητά μας βρισκόμαστε πραγματικά στο Τώρα. Ένα θέμα που θα είναι πάντα επίκαιρο κατα τη γνώμη μου και πάντα σημαντικό άσχετα με το αν θα έγραφα ή όχι τη μουσική κλπ οπότε αν δε σας ενδιαφέρει το ηχητικό κομμάτι πατήστε mute και δείτε το βίντεο ανευ αυτής. Ελπίζω η κάθε προβολή του να μας δίνει τη δύναμη να ζούμε το παρόν μελετώντας το παρελθόν και έχοντας το βλέμα στραμένο στο μέλλον όπως και θα έπρεπε.
  26. 8 points
    Θα βάλω 2 τραγούδια που πιστεύω με ώθησαν εξίσου να ψαχτώ με τη μουσική αλλά και την ηλεκτρική κιθάρα. Το ένα το άκουσα στην πρώτη συναυλία που πήγα. Ήταν 2005 και μου πρότεινε ο πατέρας μου να πάμε να ακούσουμε τους Scorpions στο Καραϊσκάκη. Εκεί κάποια στιγμή παίχτηκε το παρακάτω. Κεραυνοβόλος έρωτας. Μετά όταν άρχισα να ψάχνομαι μόνος μου, χάρη στο YouTube που είχε εκτιναχθεί πλέον το 2009 έπεσα πάνω σε αυτό το κομμάτι. Δεν πίστευα αυτό που άκουγα. Η αρχή έγινε με τους Scorpions, αλλά η ολική καταστροφή ήρθε με τον Randy Rhoads και το Crazy Train.
  27. 7 points
    Ολοκληρώθηκε ...λέμε... αργότερα θα αλλάξουμε και τίτλο...λεει ο Νικ! Μια και βρέθηκε χρόνος λίγα λογάκια... Η αρχική αρχική ιδέα είναι εδώ: όπως βλέπετε πριν κάπου 10 μέρες... ο Νίκος είχε το βασικό στήσιμο του κομματιού με intro, verse1, chorus, verse2, chorus, verse1, chorus, outro όλα ωραία και αρμονικά γραμμένα, χωρίς θέματα και με ετοιματζίδικα μπάσο και τύμπανα. Εκεί προσπάθησα να βρώ μερικά θεματάκια και το πρώτο αποτέλεσμα ήταν το παραπάνω. Στη συνέχεια έπεσε πολύ ψαλίδι, πλήκτρο και σπαζοκεφαλιά. Το φλύαρο μπάσο αραίωσε και συμμαζεύτηκε, ηλεκτροτυμπανα αντικαταστάθηκαν με δομημένα από το ezdrummer, ενώ τον περισσότερο χρόνο έφαγε η επιλογή των οργάνων και η ενορχήστρωση γενικώτερα. Ως συνήθως για θέματα κρατήθηκε η πρώτη παλιά ιδέα (προσέξτε το αυτό, πατάτε πάντα το rec μόλις σκεφτείτε κομμάτι, διότι...the first cut is the deepest...). Ετσι το πρώτο μέρος του σόλου έγινε το βασικό θέμα, μεταγράφηκε νότα νότα σε midi με το fishman και πάνω του δοκιμάστηκαν από μένα κι από τον Νίκο πολλά όργανα μέχρι τελικής πτώσεως (το cubase κράσαρε ουκ ολίγες φορές). Απο midi όργανα έβαλα ένα B3 της GSI και ηλεκτρικό πιάνο και βιολιά από την βιβλιοθήκη του fishman, ο Νίκος ...πολλά Rhodes, Β3 κλπ που δεν γνωρίζω. Τα μόνα αναλογικά όργανα η squier tele στο σόλο neck και ακόρντα στον μεσαίο. Chanel strip, Mastering, limiting plug-ins από waves.
  28. 7 points
    Συννεφιασμενο ΠΣΚ μοιαζεις με την καρδια μου
  29. 7 points
    Φυσικα και μελεταω το μερος που θα παιξω (ειτε λαιβ ειτε ηχογραφηση) με το οργανο ΚΑΙ με τον ηχο που προκειται να παιξω. Αν παιξω με 3 οργανα, θα μελετησω στα ιδια 3 οργανα τα μερη που εχω να παιξω. Δεν μπορω να διανοηθω οτι ενω εχω να ηχογραφησω ενα μπλουζ σολο με τη strat με τους μονους και τα 11αρια, πανω σε crunchy ηχο, θα μελετησω στην prs με τους διπλους και τα 9αρια, πανω σε high gain ηχο, ή το αντιθετο. Επισης αδιανόητο να εχω ενα φτηνο οργανο αποκλειστικα για μελετη. Αν το εχω, θα το εχω γιατι εχει κατι που χρειαζομαι και θα παιζω και με αυτο (και λαιβ και στουντιο). Αν παμε σε μια φιλοσοφια γενικης μελετης πχ κλιμακες, φρασεολογια, τεχνικη κλπ, που θα παρει εως πολλες ωρες, θα προτιμησω να μελετησω σε ενα ανετο ευκολοπαιχτο οργανο. Για συγκεκριμενα μερη ομως (κομματια, σολο κλπ), ειναι απαραιτητο αυτα που θα παιξω λαιβ ή στουντιο, να εχουν το πολυ 50% δυσκολια απο το 100% που φτανω στη μελετη. Δεν μπορεις να αποδωσεις περισσοτερο στο λαιβ, λογω πολλων παραγοντων. Αυτος ειναι και ο λογος που πρεπει να μελεταμε με το "δυσκολο" οργανο και τον "δυσκολο" ηχο που θα παιξουμε τα συγκεκριμενα μερη που εχουμε να παιξουμε. Επισης δεν βοηθαει το λαθος οργανο και ο λαθος ηχος, οση ευκολια κι αν παρεχουν, να παιξουμε οπως πρεπει να παιξουμε και να ακουσουμε τελικα αυτο που πρεπει να ακουσουμε.
  30. 7 points
    αν είσαι παντρεμένος 20 χρόνια δεν βάζεις μουσική βάζεις πλυντήριο φίλος...
  31. 7 points
  32. 7 points
    Δεν φταίνε τα ΕΡΓΑΛΕΙΑ. Ο ΜΑΣΤΟΡΑΣ φταίει. Αν κάποιος θέλει να κάνει μουσική και όχι..... κοπτοραπτικη μπορεί να το κάνει... Επίσης το ΙΔΙΟ το editing μπορεί να ΓΙΝΕΙ "τέχνη"... αλλά και να βοηθήσει στο συνολικό αισθητικό αποτέλεσμα. Επίσης μη γελοιομαστε...editing γίνονταν πάντα.. απλά έπαιρνε την 30πλασια ώρα... Θυμάμαι το 2000 που γράφαμε αυτό, πάντα γράφαμε ζωντανά όλοι μαζί σε ένα δωμάτιο , θέλησα να ξεκινάει με... "ανάποδη ταινία" (έτσι το λέγαμε τοτενες) ε πρέπει να φάγαμε και 3 ΩΡΕΣ για να το πετύχουμε με ξυραφάκια, κοψίματα και δύο μαγνητόφωνα Τωρα το κάνω για πλάκα με ένα plug in σε δευτερόλεπτα....και έχω περισσότερο χρόνο να κάνω μουσική.. Προσωπικά ακόμα και σήμερα τις μπάντες τις γράφω ζωντανά,και υπάρχουν πολλές που μπορούν να παίξουν ζωντανά... ευτυχώς και δεν χρειάζονται κανένα quantizing. Το ίδιο γίνεται και στα εκΣωτερικα δεν είναι τα πάντα κονσέρβα... Να θυμίσω επίσης οτι το quantizing και η "υποδούλωση" στον μετρονόμο υπάρχει από τα 70s και μόνο νέο φρούτο δεν είναι... όπως άλλωστε και το βαρύ editing...και πολλές μπάντες το χρησιμοποιούσαν χωρίς να σημαίνει αυτό ότι δεν ήξεραν να παίζουν... Η τεχνολογία είναι ένα ακόμα ΕΡΓΑΛΕΙΟ και όπως όλα τα εργαλεία μπορεί να χρησιμοποιηθεί σωστά η λάθος.
  33. 7 points
    Ωραια ιστορια, συμφωνω με SF, φαινεται να ειναι αληθινη 50ς...(γραφοντας 9 λεξεις, εχω κανει ηδη 3 λαθη ).. Εχει γινει εξαιρετικα σπανιο στις μερες μας να συμβει κατι τετοιο, γι αυτο νομιζω προκυπτει καχυποψια και γινεται ντορος. Πριν καποια χρονια (10-15), τετοιου τυπου ιστοριες ησαν πιο συχνες, οσο παλαιοτερα πηγαινει καποιος, τοσο περισσοτερες ακουει-η βιωνει. Προσωπικα, πριν καποια χρονια (οχι ιδιαιτερα πολλα, ισως 12 η καπου εκει), συναντησα το εξης.. Χαζευα στο ιμπεη γιατι εκεινες τις εποχες ακομα οι ιστοριες με τελωνεια κλπ. πρακτικα δεν υπηρχαν, οποτε αγοραζα για να δοκιμαζω πολλες κιθαρες απο αμερικα (τις οποιες βεβαιως "ανακυκλωνα" κατα κανονα), κι εκει που χαζευα λοιπον πεφτω πανω σε καταχωριση που λεει "μπλα μπλα, κιθαρα του παππου, χαλια κατασταση, σκονισμενη και απεριποιητη για χρονια, πεθανε ο παππους κι εγω εχω να πληρωνω κολλεγια, δεν ξερω τιποτα απο τεχνες, νομιζω μια τετοια τιμη ειναι δικαια", εγραφε το παλληκαρι...ζητουσε καπου 400 δολλαρια (or best offer!!!)...ειχε και 4-5 φωτογραφιες, κοιταζω, κουναω λιγο το κεφαλι μου, ξανακοιταζω, τι να δω; Επροκειτο για μια αυθεντικη -και απειραχτη σε ολα της- Gibson L5 (αν και ισως να ηταν και Super 400, δεν ειμαι πολυ σιγουρος), απο κεινες τις breathtaking κιθαρες που συνηθως μονο σε ονειρα συνανταμε, ενα δειγμα σε αριστη -πλην της σκονης- κατασταση, με τη θηκη της, τα λογκο της, τα παντα ολα...ηταν μοντελο μεσα με τελη 10ετιας '50... Για καμποση ωρα, την κοιτουσα εκθαμβος, προφανως θα μπορουσα να πατησω το ΒΙΝ -ανεξαρτητα με το ποια θα ηταν η εξελιξη, ομως δεν τοκανα ποτε...θελετε επειδη ειμαι καλο παιδι και επειδη ενοιωθα πως ειναι ανηθικο, θελετε πως ειμαι αφελης, δεν το πατησα...περιμενα και με αγωνια να δω την εξελιξη, ειχα τεραστια περιεργεια. Κατα πως φαινεται ομως, ακομα και στο αμερικα εχει καλα παιδια...αργοτερα, διαβαζω στα μηνυματα (τα οποια με αυτοματη διαδικασια δημοσιοποιουνταν) τουλαχιστον δυο που συνιστουσαν στον πωλητη να αποσυρει την αγγελια, να παρει την κιθαρα του παππου και μαζι με εναν δικηγορο να επισκεφθουν καποιους ειδικους σε κιθαροστεκια, καθως -οπως τονιζαν- το οργανο ειχε αξια μερικες δεκαδες χιλιαδες δολλαρια...μετα απο λιγες ωρες, η αγγελια οντως εξαφανιστηκε. Δεν ξερω αν τελικα πλουτισε το παλληκαρι με την κιθαρα του παππου, ελπιζω ομως να εμαθε καποια πραγματα για τη ζωη, την τεχνη, την ιστορια του παππου του και να προκοψε.
  34. 7 points
    Με αφορμή το "Mark For Life "The First Riff" Medley" to riff του @yameth .......μου θυμισε αυτό. Αρχές του 1990, εγώ και οι άλλοι 15χρονοι (τότε) φίλοι μου να περφομάρουμε σε live μας (τρομάρα μας ) το εν λόγω τραγούδι. Πέτρινα χρόνια...για να πάρουμε κιθαρα, λέγαμε τα κάλαντα για μια πενταετία πριν, και μαζευαμε ό,τι μας έδιναν Πασχα και Χριστούγεννα Μιλάμε για επαρχία Κοζάνης το 1990.......και για VHS rip (οπότε κατανόηση με τον ήχο και την εικόνα) Δεν λέω, είχαμε θράσος , αλλά είχε και fun η όλη φάση. Ενα sneak peek
  35. 7 points
  36. 7 points
    Νυχτερινή στιγμή ενδοσκόπησης. Πιανίστας δεν είμαι, αλλά το διασκεδάζω κι αυτό περνάει προς τα έξω. Οι παράξενοι θόρυβοι εδώ κι εκεί είναι ο υπολογιστής που προσπαθεί να μου πει πως το Steinway sample του έχει πέσει κάπως βαρύ. Τους άφησα όμως γιατί μου θυμίζουν παλιό βινύλιο. Έτσι πρόκειται για μια νυχτερινή στιγμή vintage ενδοσκόπησης. Ή ίσως για vintage νυχτερινή στιγμή ενδοσκόπησης. κλπ κλπ.
  37. 7 points
    Αντε ρε που πίανουν χωρο τα cd , οι δίσκοι και τα κασσετοφωνα και ξερω γω. Που μου φάγατε αμασητη τη γυναικεία προπαγάνδα που σας φορτωσε με 2 σκρίνια και μια τραπεζαρία το σαλόνι,
  38. 7 points
    Εκανα μια καλη αγορα σημερα. Την πετυχα σε αγγελια στην πολη μου. Την ηθελα καιρο, την ειδα απο κοντα και... την αγορασα. Ειναι μοντελο του 2009 made in china. Πραγματικα αχρησιμοποιητο αλλα και εγκαταλελλειμενο στη μοιρα του. Οξειδωσεις σε ολα τα νικελ μερη. Οι χορδες πανω ηταν 4 ετων. Πριν λιγο μπηκα σπιτι. Εκοψα χορδες και ξεκινησα περιποιηση (τριψιμο) και σεταρισμα. Το αποτελεσμα καλο... Ολη η δουλεια δεν μου πηρε πανω απο μια ωρα. Μου εμειναν λεπτομερειες οπως το υψος των μαγνητων κλπ. Ειναι η πρωτη φορα πιανω sg like οργανο. Η κιθαρα ακουγεται φανταστικα. Σουπερ ελαφρια και μανικι για σεμιναριο. Μου ταιριαζει παρα πολυ διοτι εχει τα θετικα απο ολες τις κιθαρες μου. Εχει τον παχυ ηχο και τo sustain της les paul, εχει ταστιερα βουτυρο οπως της prs, εχει το δαγκωμα της στρατ. Εχει τελεια προσβαση στα κατω ταστα και ειναι οτι πιο ελαφρυ εχω πιασει. Τιμη: Απο 200 κατεβηκε στα 180 λογω των οξειδωσεων, μαζι με θηκη. Ακολουθει και συνεχεια στις εντυπωσεις.
  39. 7 points
    Χθες το βράδυ είδα ένα τρομερό ΕΦΙΑΛΤΗ. Είχα πάει σε ένα ΜΑΓΑΖΊ και έπαιζε η Πρωτοψάλτη,η Αρβανιτάκη ,η Τσαλιγοπούλου,ο Μουζουράκης και ο Μπάσης ενώ το πρόγραμμα άνοιγε η ΗΡΩ .... Τρόμος.
  40. 7 points
  41. 7 points
    Ως τωρα εχει γινει μονο καποιο εντιταρισμα και λιγα βασικα,τιποτε αλλο ουσιαστικα. Εχει πολυ ψωμι ακομα. Ηχητικα ισως χρειαστουμε βοηθεια,βλεπουμε αν υπαρχει κανενας καλος ανθρωπος. Οι ρυθμικες δεξια-αριστερα ειναι του Αχιλλεα(rgxinap) και εχουν παιχτει μερικα πολυ ωραια σολιδια απο τον ιδιο τον Αχιλλεα,τον Δημητρη(geodimitri) και τον Βασιλη(BillTrantos). Εννοειται οτι οποιος θελει να συμμετεχει με οποιοδηποτε τροπο,μετα χαρας και καλοδεχουμενος. Και για να ξεφτυλιστουμε δημοσιως-για μια ακομη φορα-εβαλα και δυο φωνηεντα εδω κι εκει παρα το οτι δεν ειμαι τραγουδιστης.Τα ευκολα σημεια εννοειται που και παλι...... Οι καλοι ανθρωποι που τραγουδουν ας εμφανιστουν παρακαλω. Ετσι για μια ιδεα λοιπον. stars_23.wav
  42. 7 points
    Για παρτε μια ιδεα απο το Medley (αναμενω την κιθαρα απο το 2 ριφ) Μονο ηχος προς το παρον ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΔΥΝΑΤΑ medley rough mix.mp3
  43. 7 points
    Ένα κομμάτι του Νίκου που του έκανα μια κάποια κοπτοραπτική, μια κάποια άλλη μίξη και έβαλα κάνα δυό κιθάρες, με λίγα λόγια του άλλαξα την πίστη..... Ελπίζω να μην του το χάλασα του ανθρώπου... Όπως πάντα η μίξη και το μάστεριγκ έγιναν με ακουστικά, οπότε κάποια λαθάκια στον ήχο είναι αναπόφευκτα.... Ευχαριστώ τον Νίκο που μου "εμπιστεύτηκε" το κομμάτι του.
  44. 7 points
    Δεν εχεις και πολυ αδικο... ΑΛΛΑ μαζι με αυτά ελλατωθηκαν και τα φαινομενα να αγοράζουμε τόξα πουλώντας νεφρο εκει στην Χαριλαου Τρικούπη και χορδες, μαγνητες κλπ στην 10πλασια τιμή.....
  45. 7 points
  46. 7 points
    Με τι άρχισα δε θυμάμαι καν, μάλλον maiden 7-8 ετών. Junkie έγινα πολύ μετά όταν άκουσα αυτό!!!
  47. 6 points
    Music was better when ugly people were allowed to make it. H εποχή του YοuTube και των social media έφερε μια επανάσταση στο μέσο και τους τρόπους που μπορούσε κάποιος να απευθυνθεί σε ένα παγκόσμιο κοινό, όμως μοιραία έφερε μαζί του και το image να συνυπολογιζεται καθοριστικά για κάποιον με ταλέντο. Όχι πως δεν μετρούσε και παλιότερα, όμως, τότε για να είσαι τζαζίστας δεν χρειαζόταν απαραιτήτως να είσαι σαν τον Jamie Cullum για παράδειγμα. Μέχρι και ανθρώπους με αδιαμφισβήτητο ταλέντο, όπως την Diana Krall, την Nelly Furtado παλιότερα (για να δώσω και ένα παράδειγμα ενός urban girl που το μεταμόρφωσαν με look παλλακίδας πολυτελείας) τις παρουσιάζουν σαν grandes dames λες και ένας ακροατής μουσικής θέλει εκτός από το να ακούσει μια δισκάρα ή μια κομματάρα, να βρει να πηδήξει κιόλας. Σύνδρομο youporn το λέω εγώ. Kαι ισχύει και για τους άντρες φυσικά. Δεν ξέρω αν έβγαινε σήμερα ένας Zappa ή ένας Elvis Costello, αν θα είχαν την ίδια αναγνώριση που είχαν στις μέρες τους, έχοντας γράψει και παίξει τις ίδιες τραγουδάρες. Για να φτάσω λοιπόν και στο σήμερα, ναι γράφονται πολύ ωραίες μουσικές. Λίγο επειδή τα μέσα έχουν απογειωθεί τεχνικά, λίγο επειδή βγαίνουν "καλύτεροι" τεχνικά μουσικοί, γιατί η μουσική είναι πλέον επιστήμη που διδάσκεται σε Music Labs και όχι στο δρόμο και στην αλητεία όπως έμαθαν να παίζουν ο Gallagher και ο Hendrix, το παιχνίδι έχει αλλάξει. Κάθε φορά όμως, που οσμίζομαι ένα δράμι υστεροβουλίας, ποζεριάς ή ναρκισισμού, όσο καλό κι αν είναι αυτό που ακούω, κάτι με ωθεί να την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια. Και τις περισσότερες φορές να καταφύγω σε κάτι πιο ανόθευτο (για τα δικά μου αυτιά) είτε τεχνικά, είτε εκφραστικά, είτε συνθετικά είτε ό,τι θέλει. Ε, το παρελθόν έχει χιλιάδες διαμάντια από αυτό. Λαμπρές εξαιρέσεις -ομορφιάς και ταλέντου στο ίδιο πακέτο, υπάρχουν πάντα βέβαια, όμως δεν είναι αυτός ο κανόνας σήμερα. Και επιπλέον, όπως και στη μουσική / την τέχνη, έτσι και σε αυτό που θεωρεί ο καθένας μας "ομορφο" (στα μάτια του ή στα αυτιά του), είναι εν πολλοίς υποκειμενικό. Enjoy, ένα 70s group μόνο κορίτσια, που αγνοούσα την ύπαρξή του. Σε αυτο το live θα είναι δεν θα ναι 25-28 χρονών. https://youtu.be/Zcb1HpH42N8
Ο πίνακας επιτευγμάτων έχει ρυθμιστεί σε Athens/GMT+03:00


×
×
  • Δημοσιεύστε κάτι...

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύχρηστη. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε.