Προς το περιεχόμενο

Πίνακας συμμετοχής

  1. fusiongtr

    fusiongtr

    Solist


    • Βαθμοί

      45

    • Αναρτήσεις

      16.951


  2. dimsonic

    dimsonic

    Μέλος


    • Βαθμοί

      41

    • Αναρτήσεις

      17.122


  3. Alex Raptakis

    Alex Raptakis

    Μέλος


    • Βαθμοί

      32

    • Αναρτήσεις

      1.318


  4. manosx

    manosx

    Μέλος


    • Βαθμοί

      30

    • Αναρτήσεις

      3.921


Δημοφιλές περιεχόμενο

Προβολή δημοσφιλέστερου περιεχομένου από 29/12/2022 σε όλα

  1. Στο αρθρο αυτο θα επιχειρησουμε μια επιγραμματικη (λεμε τωρα) χαρτογραφιση των πιο κλασσικων μοντελων flattop ακουστικης κιθαρας, οπως αυτα καθιερωθηκαν απο την Martin και την Gibson κυριως κατα το πρωτο μισο του 20ου αιωνα. Υπαρχουν πολλα αρθρα/videos εκει εξω που προσπαθουν να χαρτογραφησουν το τοπιο με βαση τα διαφορετικα body shapes που συνανταμε στις ακουστικες κιθαρες, απο parlour μεχρι grand auditorium και παει λεγοντας. Παρολο που εχει μια βαση ολο αυτο, μιας και ειναι απο τα κυριοτερα χαρακτηριστικα που επηρεαζουν την αποκριση και ηχο του οργανου, ειναι επισης χρησιμο να εχουμε μια πιο ολoκληρωμενη εικονα των πιο «κλασσικων» τυπων ακουστικης κιθαρας που μονοπολουσαν την αγορα επι της χρυσης, “formative” εποχης της ακουστικης κιθαρας, μιας και παραμενουν τα αρχετυπα πανω στα οποια βασιζονται τεραστιος αριθμος μοντελων μεχρι και σημερα. Το σκηνικο δεν διαφερει και τοσο απο αυτο της ηλεκτρικης κιθαρας, οπου η ηγεμονια των 5-6 κλασσικων μοντελων της Fender και της Gibson κρατα καλα μεχρι και σημερα. Αν ξερεις τι εστι Strat, Tele, LP, 335 ηδη εχεις ενα καλο μπουσουλα για εναν αρχαριο. Χωρις φυσικα να σημαινει αυτο οτι ξεγραφουμε ειτε αλλα πιο niche κλασσικα μοντελα ειτε πιο νεες σχεδιασεις. Κοιτωντας πιο ολιστικα τα «κυρια συστατικα» των διαφορων «συνταγων» αποκτα κανεις μια πιο ξεκαθαρη εικονα για τους διαφορους τυπους ακουστικης κιθαρας και τη φιλοσοφια τους. Προφανως δε μπορουμε να καλυψουμε τα παντα, και σε πολλα απο οσα θα γραφουν εχουν υπαρξει εξαιρεσεις και αλλαγες. Αλλα σε γενικες γραμμες, νομιζω οτι θα μπορει καποιος να παρει μια ιδεα οσον αφορα τις κλασσικες φορμες, και να μπορει να καταλαβει πανω κατω την σχεδιαστικη φιλοσοφια μιας κιθαρας που τον ενδιαφερει και το τι μπορει να περιμενει ηχητικα και παικτικα χωρις να καταφευγουμε σε τσιτατα τυπου «παρλορ μονο για μπλουζ, dreads μονο για εντεχνα με πενα». Τελος, σκεφτομουν αρχικα να μην βαλω βιντεακια, απο τη μια γιατι υπαρχουν πολλα συγκριτικα μεταξυ των διαφορων σχολων που μπορει να βρει ο καθενας και απο την αλλη επειδη οι διαφορες μεταξυ παικτων και ηχογραφησεων ειναι χαοτικες. Εν τελει αποφασισα οτι ωραιο θα ηταν να υπαρχει κατι να ακουμε οσο διαβαζουμε, οποτε διαλεξα βιντεκια απο το TNAG με (κατα το πλειστον) τις original κιθαρες που συζηταμε, ολα με τον ιδιο παικτη (Carl Miner), στον ιδιο χωρο και με τα ιδια μικροφωνα ωστε να παρουμε τουλαχιστον μια ιδεα περι ηχητικου χαρακτηρα απο μοντελο σε μοντελο. Ξεκιναμε λοιπον! MARTIN FLATTOPS H ακουστικη flat-top κιθαρα οπως την γνωριζουμε σημερα ειναι πρακτικα εφευρεση του C.F. Martin Senior, του πατριαρχη και ιδρυτη της γνωστης Martin Guitar Company. Στα μεσα του 1800 ο C.F. ξεκινησε να καθιερωνει εναν καθαρα αμερικανικο τυπο κιθαρας, βασισμενο προφανως στην κεντροευρωπαικη παραδοση (μαθητευσε διπλα στον Stauffer εξαλλου), με επιρροες απο την πρωιμη ισπανικη παραδοση (κατα την Cadiz σχολη) αλλα με χαρακτηριστικα εκ γενετης αμερικανικα – σταδιακα κανουν την εμφανιση τους μεγενθυμενα σωματα (αν και ακομα μικροσκοπικα με τα σημερινα standards), συρματινες χορδες, το γνωστο πλεον X bracing και γενικα ολα τα χαρακτηριστικα που σημερα αντιλαμβανομαστε ως διαφοροποιητικα στοιχεια μεταξυ μιας ακουστικης και μιας κλασσικης (πχ) κιθαρας. Για αρχη ας κανουμε μια επιγραμματικη επεξηγηση περι της ονοματολογιας των Martin. το πρωτο κομματι του ονοματος (00, OM, D) υποδεικνυει το σχημα του σωματος και το δευτερο (18,28,45) το style, δηλαδη το πακετο απο specifications σχετικα με την ξυλεια και το διακοσμο της κιθαρας. Κατα κανονα οσο μεγαλυτερο το νουμερο τοσο ακριβοτερο και πιο φανταχτερο το οργανο. Τα πιο κλασσικα styles τα οποια θα αναφερθουν εδω εχουν ως εξης: · Style 15 (και παλαιοτερα, 17): Mahogany top, mahogany back and sides. · Style 18: Spruce top, mahogany back and sides. · Style 28: Spruce top, rosewood back and sides. · Style 42 & 45: Spruce top, rosewood back and sides, fancy pearl binding & inlays. Αν παρουμε μια οποιαδηποτε κιθαρα, πχ μια Martin Dreadnought, θα παρατηρησουμε οτι αναμεσα στα διαφορα styles (πχ D-15, D-18, D-28) εχουμε φυσικα διαφορες στην εμφανιση και στον ηχο λογω των διαφορετικων ξυλων. Ο «σκελετος» ομως παραμενει ιδιος – υπαρχουν καποια βασικα χαρακτηριστικα σχετικα με τον ογκο, την ατακα και το blend του ηχου τα οποια καθοριζονται σε μεγαλο βαθμο απο το σχεδιο και τις διαστασεις του σωματος, το bracing, τη σχεδιαση της γεφυρας και την κλιμακα του μανικιου, με τα ξυλα να λειτουργουν περισσοτερο σαν «eq» επανω σε αυτη τη βαση (ή τουλαχιστον, ετσι το βρισκω χρησιμο να το σκεφτομαι εγω, your mileage may vary). Δε θα επεκταθουμε παραπανω περι ξυλων εδω – υπαρχουν πολλα καλοφτιαγμενα βιντεο στο Youtube (προσωπικη προτιμηση τα παλια A/B comparison στο Acoustic Letter με τον Tony Polecastro αλλα και τα βιντεο του Ian Meadows) οπου γινεται συγκριση κατα τα αλλα πανομοιοτυπων οργανων με διαφορετικα tonewoods ωστε να παρετε μια ιδεα σχετικα με το eq του καθενος. 0, 00 and 000 12-frets Ξεκιναμε στις αρχες του 20ου αιωνα. Οι κιθαρες που προσεφερε η Martin αυτο τον καιρο (και κατ’επεκταση οι κιθαρες που προσεφερε και ο ανταγωνισμος τους) ειναι ολες πανω κατω παραλλαγες της ιδιας συνταγης που καθιερωθηκε προς τα τελη του 19ου αιωνα, διαθεσιμες σε διαφορετικα μεγεθη. H συνεχης αναγκη για οργανα με δυνατοτερη ενταση, ειδικα καθως η κιθαρα αρχιζει να γινεται απο οργανο του σαλονιου οργανο μπαντας, αναγκαζει την Martin να «φουσκωνει» καθε τρεις και λιγο τη γραμμη της με ολο και μεγαλυτερες υλοποιησεις της ιδιας συνταγης. Αυτες που μας ενδιαφερουν πλεον στα τελη της δεκαετιας του ΄20 ειναι τα μοντελα 0, 00 και 000. Martin 0-18 (1928) Οι κιθαρες αυτες εχουν ενα σχημα σωματος που θυμιζει αρκετα αυτο της κλασσικης κιθαρας, ειδικα τις πρωιμες ισπανικες κιθαρες με τα στενα slopped shoulders. Το μεγεθος του σωματος, που το μετραμε τυπικα σε ιντσες (στο πλατυτερο σημειο του σωματος), μετραει 13.5’’ στην 0, 14.3” στην 00 και τελος η 000 ειναι η μεγαλυτερη με σωμα στις 15”. Το παχος του σωματος επισης αυξανεται σιγα σιγα μαζι με το πλατος, απο μοντελο σε μοντελο. Η 0 λοιπον ειναι αυτο που σημερα θα λεγαμε parlor κιθαρα, ισως και concert, ενω την 000 μπορει να τη χαρακτηριζαμε ως auditorium. Περαν του σωματος, οι κιθαρες αυτες ηταν κατα τα αλλα τυπικα ιδιες σε specs. Το μανικι ενωνεται με το σωμα στο 12ο ταστο (και οχι στο πολυ πιο συνηθες σημερα 14ο), το scale length ειναι 24.9” (πιο κοντο απ’οτι οι αλλες Martin που θα δουμε), τα μανικια ειναι συνηθως αρκετα μπαμπατσικα, με σχετικα σκληρο V προφιλ και επισης συνηθως εχουμε slotted headstocks και την μικρη, ισια pyramid γεφυρα. Τα ξυλα και ο διακοσμος προφανως πανε αναλογα με το style. Martin 00-21 (1916). Oι κιθαρες αυτες διαφερουν ηχητικα προφανως απο μοντελο σε μοντελο λογω διαφορας σωματος. Αλλα σε γενικες γραμμες προκειται για οργανα με focused και ισορροπημενο ηχο, πιο boxy και intimate με την μικρη 0 και πιο ανοικτο και γεματο με την 000, με την 00 οπως θα περιμενε κανεις καπου στην μεση.Δεν εχουν τρομερα γεματα μπασα λογω μεγεθους (ειδικα η 0 ειναι ισως για πολλους αναιμικη) και ο ηχος τους χαρακτηριζεται περισσοτερο απο καλο string separation παρα το blended, boomy sound μεγαλυτερων οργανων. Το 12-fret μανικι (μιλαμε για το neck joint σημειο παντα) ειναι το πιο σημαντικο διαφοροποιητικο χαρακτηριστικο αυτης της oικογενειας, καθως οπως θα δουμε απο την δεκαετια του ‘30 και μετα καθιερωθηκε το neck joint στο 14ο ταστο ως το νεο νορμαλ. Η αλλαγη αυτη εχει σημαντικο αντικτυπο στο στησιμο και στον ηχο της κιθαρας και δεν περιοριζεται απλα στη διαφορα προσβασης στα ψηλα ταστα. Με την μετατοπιση του μανικιου ερχεται και μετατοπιση της γεφυρας σε σχεση με το καπακι και το bracing, αλλαζει ετσι και η αποκριση του οργανου, το attack και το sustain. Τα cowboy chords στην ανοικτη θεση ξαφνικα βρισκονται λιγο πιο μακρια και θελουν τεντωμα περισσοτερο του ωμου, το χερι πεφτει σε ελαφρως διαφορετικη θεση κατα μηκος της χορδης και παει λεγωντας. Αυτες οι διαφορες μεταξυ 12-ταστου και 14-ταστου neck joint, μαζι και με το ανανεωμενο ενδιαφερον σε παλιες μουσικες και παιξιματα (πχ country blues) εχει οδηγησει στην διατηρηση των παλαιων αυτων 12-ταστων οργανων ως εναλλακτικη στην πλειοψηφια, καθως υπαρχει μεριδιο παικτων που θεωρει οτι οι 12-ταστες υπερτερουν παικτικα/ηχητικα. Και επειδη οταν μιλαμε για 12-ταστες μιλαμε κατα 90% για οργανα αντιγραφα αυτων των παλαιων Martin, ειναι χρησιμο να εχουμε υποψην οτι τα specs που αναφεραμε πανω (πχ το V profile) συχνα πανε πακετο, οποτε θα δουμε οργανα με παρομοια σετ specs σε καθε κατηγορια τιμης. ΟΜ and the 14-fret 0,00 and 000 Η ΟΜ ηταν προιον των τασεων της εποχης – το banjo, που μεσουρανουσε επι ΄10s και ‘20s ξαφνικα επεσε στην αφανεια, και η κιθαρα πηρε τη θεση του ως το de facto εγχορδο μπαντας. Πολλες εταιρειες προσπαθουσαν να τραβηξουν τους πρωην banjoists και νυν κιθαριστες προσφερωντας τους μια πιο «οικεια» παικτικη εμπειρια (με αποκορυφωμα τις διαφορες tenor κιθαρες, 4-χορδες και κουρδισμενες σε 5ες οπως το tenor banjo). Ενα απο τα πραγματα που δοκιμαστηκαν λοιπον ηταν η βελτιωση της προσβασης στα υψηλοτερα ταστα, ειδικα στη 12η θεση της οκταβας που ηταν «μπλοκαρισμενη» στις κιθαρες μεχρι τοτε. Το 1929 ο Perry Bechtel (γνωστος bandleader της εποχης) παει στο εργοστασιο της Martin, βλεπει καποιες πρωτες «long-neck» αποπειρες και ζηταει να του φτιαξουν μια 000-28 με το νεο 14-fret μανικι. Voila, γεννιεται η Martin OM. Η νεα OM δεν ηταν απλα μια 000 με το μανικι τραβηγμενο πιο «εξω». Αν γινοταν μονο αυτο η γεφυρα θα επρεπε να ανεβει κατα την αντιστοιχη αποσταση πολυ πιο πανω στο σωμα και αυτο δημιουργουσε προβληματα πολλων ειδων. Για να ελαχιστοποιηθει λοιπον η μετατοπιση της γευφρας η Martin επανασχεδιασε το πανω μερος του σωματος, φερνοντας τα upper bouts πιο αποτομα προς τα μεσα, ωστε να βρουν το μανικι λιγο πιο νωρις, στο 14ο πλεον ταστο, δημιουργωντας το κλασσικο πλεον square-shoulder look. Συγκριση μεταξυ 0, 00 και 000 με 12-fret necks και μια OM με 14-fret neck, με εμφανη τη διαφορα στο πανω μερος του σωματος. Σημειωση – η συγκεκριμενη OOO-28VS εχει ηδη το μακρυτερο scale της OM. Γραφικο απο https://www.dhaenensguitars.com Μαζι με το νεο σχεδιο του σωματος ηρθαν και καποιες ακομα αλλαγες. Το scale length αυξηθηκε απο 24.9” σε 25.4” (για βελτιωμενο projection και ενταση με τις βαρυτερες χορδες που γινοταν της μοδας), το bracing εγινε λιγο πιο ελαφρυ, το slotted headstock αντικατασταθηκε απο solid headstock και η γεφυρα απεκτησε το χαρακτηριστικο belly (οπου ειναι πλατυτερη στο κεντρο) ενω ανεβηκε και ενα τσικ προς το soundhole. Αρχιζουν να κανουν και την εμφανιση τους τα pickguards ως στανταρ, ενω τα μανικια πλεον ειναι λιγο πιο μοντερνα και σπανιζει πλεον το εντονο V προφιλ. To νεο 14αρι μανικι απεδειχθη τεραστιο χιτ – αν και οπως ειπαμε υπαρχουν κιθαριστες που προτιμουν τα ιδιαιτερα χαρακτηριστικα των παλαιωτερων 12fret, για τους περισσοτερους το 14αρι και η παικτικη ανεση που προσφερει ειναι μακραν προτιμωτερο. Συντομα μετα την εμφανιση της OM η Martin «ανανεωσε» και τα μικροτερα 0 και 00 μοντελα με το νεο μανικι, επανασχεδιαζοντας παλι τα upper bouts του σωματος. Διατηρησαν ομως το παλαιο, κοντυτερο scale length των μικροτερων μοντελων, και εν τελει κατεληξαν να κυκλοφορουν και την OΜ και 14-fret 000 – κιθαρες σχεδον πανομοιοτυπες δηλαδη παρα για την διαφορα στο scale length και…το σχημα του pickguard (η OM εχει ενα πολυ χαρακτηριστικο μικρο teardrop pickguard, ενω οι 00,000 και Dreadnought που θα δουμε αργοτερα εχουν κανονικου μεγεθους teardrop που αγκαλιαζει ολοκληρο το soundhole). Martin 00-17 (1950). Για να συνοψισουμε λοιπον, η αλλαγη απο 12αρι σε 14αρι μανικι για τις 0, 00 και 000 ηρθε πακετο με ελαφρως κοντυτερα σωματα, τετραγωνισμενα shoulders, belly bridges, solid headstocks και στην περιπτωση της OM μεγαλυτερο scale length. Πλεον συνανταμε κυριως αυτες τις 14-fret εκδοχες, αν και οπως ειπαμε επιβιωνουν και οι 12-fret βερσιον του προηγουμενου κεφαλαιου. The Martin Dreadnought To 1934 κανει την εμφανιση της η Dreadnought, η κιθαρα που ειναι μεχρι και σημερα με διαφορα ο πλεον διαδεδομενος τυπος ακουστικης κιθαρας με τη χαρακτηριστικη πλατια μεση και τον ογκωδη, boomy ηχο. Οι ριζες της Dreadnought πανε στην πραγματικοτητα ολιγον τι πιο πισω, ξεκινωντας το 1915 απο ενα υπερμεγεθες (για την εποχη του) custom οργανο που εφτιαξε η Martin για τον Χαιβανεζο μουσικο Kealakai. Η εταιρεια Ditson, μεγαλο musical publishing house της εποχης, αναθετει στην Martin να τους φτιαξει μια in-house σειρα οργανων (OEM), συμπεραλαμβανωμενων και μερικων τετοιων «υπερτροφικων» flattops – αυτες οι Martin-made Ditson ηταν ουσιαστικα οι πρωτες dreadnought. Οι κιθαρες δεν ηταν καμια ιδιαιτερη επιτυχια και μερικα χρονια μετα η Ditson φαληριζει (για ασχετους λογους) οποτε η Martin αποφασιζει διστακτικα να κυκλοφορησει αυτες τις νεες κιθαρες υπο το δικο της ονομα. Τις περναει εν καιρω και αυτες απο την «μοντερνοποιηση» του 14-fret neck και το 1934 επισημως εμφανιζονται πλεον στον καταλογο της Martin οι D-18 και D-28. Παραλληλα εμφανιζονται και οι πρωτες custom-ordered D-45, οι Rolls Royce του ακουστικου κοσμου, αλλα μιας και η διαφορα μεταξυ τους και των φτηνωτερων μοντελων ηταν κατα 99% κοσμητικη δε θα τις συζητησουμε περαιτερω εδω. Martin D-28 (1941) H Dreadnought συντομα αλλαξε τελειως το τοπιο της ακουστικης κιθαρας. Ηταν ενα οργανο τεραστιο για την εποχη του, πολυ μεγαλυτερη απο μια 000/ΟΜ και με αισθητα δυνατοτερο ηχο με τρομερα δυνατα μπασα. Η δυνατοτητα της να ακουστει ξεκαθαρα εν μεσω αλλων οργανων στο πλαισιο μιας μπαντας ηταν (και παραμενει) κλασεις ανωτερη απο οτιδηποτε αλλο κυκλοφορουσε τοτε. Οι τυπικες Dreadnought εχουν πλατος 15.6’’ στο lower bout. Το βαθος του σωματος ειναι επισης μεγαλυτερο, κοντα στις 4 3/4’’ στο βαθυτερο του σημειο. Το bracing τελος ειναι βαρυτερο, φτιαγμενο απο καμαρια μεγαλυτερου πλατους ωστε να αντεπεξελθει στις αναγκες του μεγαλυτερου σωματος. Αλλα το πιο χαρακτηριστικο ισως σχεδιαστικο στοιχειο ειναι το ποσο διογκωμενες ειναι στην περιοχη της μεσης – πολυ πιο πλατια απο μια OM ή μια ισπανικη κλασσικη, ποσο μαλλον παλαιοτερες κιθαρες, η Dreadnought ειναι σχεδον τετραγωνισμενη. Διατηρει τελος το belly bridge, το solid headstock και την κλιμακα 25.4’’ που ηρθαν με την OM. Ο αυξημενος ογκος του σωματος δημιουργει εναν ηχο οχι μονο δυνατοτερο σε ενταση, αλλα και με τεραστιο βαθος και εντονα μπασα, πραγματικο κανονι σε σχεση με τις μικροτερες κιθαρες. Πολυ χαρακτηριστικος ειναι και ο blended ηχος τους, με τις συγχορδιες να σκανε σαν ενα wall of sound αντι για τον ξεκαθαρο, note-for-note defined ηχο που εχουν οι μικροτερες κιθαρες – ενα χαρακτηριστικο που για πολλους ειναι συνυφασμενο με τον «κλασσικο» ηχο ακουστικης κιθαρας α λα open chord strumming. Μιας και συζηταμε τις dreads, πρεπει να αναφερουμε και μερικους ορους που σχετιζονται με μια σειρα αλλαγων που επηλθαν κυριως προς τα μεσα του ’40, και που οδηγησαν σε μια κατηγοριοποιηση των οργανων σε pre-war και post-war προτυπα. Οι αλλαγες αυτες ειχαν να κανουν τοσο με τα υλικα οσο και με τον τροπο κατασκευης των dreadnoughts και ειχαν ως αποτελεσμα σημαντικες αλλαγες στον ηχο και την αποκριση, με τον βασικο χαρακτηρα του ηχου βεβαια να διατηρειται. Οι σημαντικες αλλαγες ηταν στο bracing – η Μartin μεχρι και τοτε χρησιμοποιουσε scalloped braces, braces δηλαδη που ηταν σκαμμενα κατα το μηκος τους. Aυτο μειωνει το βαρος τους και εχει ως αποτελεσμα συνηθως ενα οργανο πιο ελαφρυ, πιο responsive και πιο «αερατο» στον ηχο του. Με το περας του πολεμου παυουν να το κανουν αυτο και τα braces ειναι πλεον μασιφ, non-scalloped. Αυτο ειναι και φτηνοτερο ως παραγωγικη διαδικασια αλλα και πιο στιβαρο και ανθεκτικο, πραγμα χρησιμο μιας και ολο και βαρυτερες χορδες γινοντουσαν της μοδας. Το X brace επισης γινεται forward-shifted, μετακινειται δηλαδη η διασταυρωση του Χ πιο πανω στο καπακι, πιο κοντα στην ακρη του soundhole. Ηχητικα χανεται λιγο απο αυτο τον αερατο χαρακτηρα που ειχαν οι pre-war dreads αλλα οι κιθαρες αποκτουν ακομα περισσοτερο projection και punch. Δεν ειναι δηλαδη απαραιτητα αρνητικη η αλλαγη, περι ορεξεως κολοκυθοπιτα, αν και πολυς κοσμος προτιμα/φετιχοποιει την παλια, pre-war συνταγη. Περαν των αλλαγων στο bracing ειχαμε και αλλαγες στην ποικιλα ελατου για το καπακι (απο Adirondack spruce πηγαν σε Sitka spruce), απλοποιηθηκαν τα fingerboard inlays και το χαρακτηριστικο herringbone trim του στυλ 28 αντικατασταθηκε απο multi-ply ασπρομαυρο binding. Μεχρι και σημερα οι dreads της standard σειρας της Martin ακολουθουν την post-war συνταγη των forward shifted, non-scalloped braces ενω εδω και δεκαετιες εχει εισαχθει η σειρα HD (H for Herringbone) που επαναφερει σε γενικες γραμμες την pre-war συνταγη. Τελος, μια ιδιατερη μνεια για την D-35, ενα μελος της dreadnought οικογενειας που εμφανιστηκε αρκετα αργοτερα, το 1965. H D-35 ειναι ενα οργανο που ενω επιφανειακα μοιαζει σχεδον ιδια με μια D-28, στην πραγματικοτητα ειναι a completely different animal, διαφορετικη απο καθε αλλη Martin Dreadnought σε βαθμο που εχει δημιουργησει ενα υπο-ειδος δικο της. Το χαρακτηριστικο αυτης της κιθαρας ειναι η πλατη της, που ειναι φτιαγμενη απο 3, αντι για 2, κομματια rosewood. Το σκεπτικο εδω ηταν οτι η Martin ειχε αρχισει να μαζευει στις αποθηκες της αρκετα κομματια του ηδη σπανιου Brazilian rosewood τα οποια δεν ηταν αρκετα μεγαλα, ή ειχαν στα ακρα τους ατελειες που τα καθιστουσαν ακαταλληλα για την κατασκευη μιας dreadnought πλατης. Αν ομως η πλατη ειναι φτιαγμενη απο 3 μικροτερα κομματια, αντι για 2 κομματια των 8’’, τοτε μπορουν να αξιοποιηθουν αυτα τα μικρα κομματια. H 3-piece πλατη μιας D-35 (1967). Η Martin βεβαια δεν ηταν ο πρωτος κατασκευαστης που πειραματιστηκε με 3-piece backs (ή και καπακια) και σιγουρα γνωριζαν τον αντικτυπο που θα ειχε αυτη η κινηση. Μια 3-piece πλατη δεν ειναι απλα διαφορετικη κοσμητικα απο μια 2-piece, αλλα ειναι και αρκετα πιο δυσπλαστη και αδρανης. Το αποτελεσμα ηταν οτι, κρατωντας την υπολοιπη συνταγη ιδια, η κιθαρα ειχε υπερτροφικα μπασα και τρομερα μουντο, λασπωμενο ηχο. Χρειαζοταν λοιπον και επανασχεδιασμος του bracing ωστε να διορθωθει η κατασταση, και εν τελει η D-35 κατεληξε να εχει ελαφρυ bracing φτιαγμενο απο πιο στενα κοματια ξυλου απ’οτι οι υπολοιπες Dreadnought, σαν αυτα που χρησιμοποιουσαν για την OM. Ηχητικα η D-35 ειναι μια κιθαρα με παρα πολυ ζωντανη και αμεση αποκριση που δεν ειναι ισως τυπικη μιας dread. Δεν εχει επισης τα τονισμενα μεσαια και το thump μιας D-18 ή D-28 και γενικα εχει το λιγοτερο «dread» χαρακτηρα απο ολες στα αυτια μου, ενω συνεχιζει να ακουγεται ογκωδης και με τρομερα μπασα. H D-35 αν και ξεκινησε ως εναν τροπο να μη πανε χαμενα τα ξυλα στην αποθηκη εν τελει κατεληξε να ειναι πολυ δημοφιλης, και μαλιστα για καποιο καιρο ειχε ξεπερασει σε πωλησεις και την D-28. Η δημοφηλια της κατα την δεκαετια του ’70 ηταν και ενας απο τους λογους που συνανταμε παρα πολυ συχνα 3-piece πλατες σε ιαπωνικες lawsuit-era ακουστικες, αν και ειναι αμφιβολο κατα ποσο ακολουθουν τη συνταγη και στο ηχητικο κομματι. The Martin Jumbos Θα κλεισουμε το κομματι περι Martin με μια πολυ συντομη αναφορα στις 2 κιθαρες της Martin που θα μπορουσαν να χαρακτηριστουν ως Jumbo, καθαρα για λογους πληροτητας (στην κατηγορια αυτη οπως θα δουμε αργοτερα δεσποζει η Gibson). Την δεκαετια του ΄60 η Martin αποφασισε οτι ισως ηταν καλο να εχει καποια αντιστοιχα οργανα, εν μερει επειδη υπαρχει αρκετα μεγαλο χασμα απο την ΟΜ/000 μεχρι την Dreadnought. Κυκλοφορησαν ετσι τα μοντελα M (ή και 0000) και J. Η M ειναι, οπως το ανεπισημο της ονομα υποδηλωνει, μια μεγενθυμενη 000/OM – κραταει τη γενικη γραμμη/σχεδιο της σειρας αλλα πλεον πιανει τις 16’’ πλατος, με το παχος του σωματος να παραμενει πανω κατω ιδιο με μια 000. Η J απο την αλλη παει ενα βημα παραπερα και συνδυαζει το 16’’ σωμα της M με το αυξημενο βαθος/παχος της D. GIBSON FLATTOPS H Gibson ιδρυεται το 1900 και ξεκιναει προσφερωντας μαντολινα και κιθαρες φτιαγμενες κατα την violin-making archtop παραδοση, καινοτομια που ειχε εισαγει ο Orville Gibson στα τελη του 19ου αιωνα. Σιγα σιγα αρχιζουν να εμφανιζονται τα κλασσικα οργανα της εποχης, ειδικα και με τη συμμετοχη του Loyd Loar, οπως η L5 και το αντιστοιχο μαντολινο F5. The small-bodied Gibsons Βλεπωντας ομως οτι η flattop ακουστικη κιθαρα εχει αρχισει να κερδιζει εδαφος αποφασιζουν να μπουν και αυτοι στο χωρο, και ξεκινανε μετατρεπωντας το 1926 τα μοντελα L-1 και L-0 απο archtop σε flattop. Οι πρωτες αυτες Gibson flattops ηταν μικρα οργανα, με το μεγεθος του σωματος οριακα μεγαλυτερο απο μια Martin 00 αλλα με αρκετα διαφορετικο σχημα, με το lower bout ειδικα να παραμενει ιδιαιτερα στρογγυλο κατα τα προτυπα των πολυ πρωιμων archtop. Ειχαν spruce καπακι, με maple/birch πλαινα για την L-1 και birch αρχικα και μετεπειτα μαονι για την L-0, με την κλιμακα του μανικου περιπου στις 25’’ και 12-fret body joint. Mια τετοια L-1 ειναι η κιθαρα που κραταει στη γνωστη του φωτογραφια ο πατερας των delta blues Robert Johnson (αν και υπαρχουν αμφιβολιες σχετικα με το αν οντως ηταν δικια του). O Robert Johnson με μια L-1. Το 1932 μοντερνοποιουνται, και η Gibson εισαγει την L-00 που γινεται και το μακραν πιο δημοφιλες οργανο της σειρας. Το σχημα του σωματος παραμενει σε διαστασεις πολυ κοντινες με την Martin 00, με το στρογγυλο κατω μισο να εχει αλλαξει τωρα σε ενα πολυ πιο τυπικο (με σημερινα δεδομενα) προφιλ. Το καπακι ειναι απο ελατο, τα πλαινα και η πλατη απο μαονι, το μανικι βρισκει το σωμα στο 14ο ταστο (χωρις να ειναι τα upper bouts οσο τετραγωνισμενα οσο σε μια μεταγενεστερη 14-fret Martin 00) και η κλιμακα ειναι στις (κλασσικα πλεον για Gibson) 24.75’’. Gibson L-00 (1933) Τον ιδιο καιρο κυκλοφορουν και Hawaiian εκδοχες του ιδιου μοντελου, υπο το ονομα HG-00. Oι HG εχουν τυπικα πιο στιβαρη κατασκευη με βαρυτερο bracing, πλατυτερο nut width και 12-fret necks – oι περισσοτερες που επιβιωνουν εχουν μετατραπει για κανονικο παιξιμο αλλα συνηθως θεωρουνται καπως υποδεεστερες των L-00 μιας και δεν ‘’κινουνται’’ το ιδιο ευκολα. Αυτες οι κιθαρες εχουν ισως μεινει γνωστες ως οι penultimate blues ακουστικες κιθαρες. Ο ηχος τους εχει πολλα απο τα χαρακτηριστικα των Martin 00 (focused and tight, σχεδον boxy) αλλα ειναι σχετικα πιο ξηρος και ξυλινος, συχνα χωρις την φινετσα και τον αρμονικο πλουτο που ειχαν οι Martin της εποχης αλλα με μια καταπληκτικη μουσικοτητα. Χαρακτηριστικο τους ηταν επισης το ποσο ελαφρια φτιαγμενες ηταν. Τα braces, η γεφυρα και ειδικα το bridgeplate σε αυτες τις early 30s L-00s ηταν μικροσκοπικα συγκριτικα με αλλες κιθαρες παρομοιου μεγεθους. Το αποτελεσμα ηταν ενα τρομερο responsiveness, με παρα πολυ αερα στον ηχο και εντονο resonance. Δεν ειναι και οτι καλυτερο ομως για καποιον με βαρυ χερι, καθως λογω κατασκευης οι κιθαρες αυτες δεν εχουν μεγαλο headroom και κομπρεσαρουν σχετικα γρηγορα. Aργοτερα τη δεκαετια του 40 η Gibson αντικατεστησε την L-00 απο μια νεα σειρα οργανων, τις LG. Αυτες οι κιθαρες ειχαν περιπου το ιδιο σωμα και διατηρουσαν παρομοιο ηχητικο χαρακτηρα, αλλα βγαινανε σε περισσοτερες...γευσεις. Η LG-0 ειχε μαονι καπακι, πλαινα και πλατη με ladder bracing, η LG-1 ειχε sunburst φινιρισμα, ελατο καπακι, μαονι πλαινα και πλατη και ladder bracing, η LG-2 ειχε sunburst φινιρισμα, ελατο καπακι, μαονι πλαινα και πλατη αλλα τωρα με X-bracing και η LG-3 ηταν ιδια με την LG-2 αλλα με natural finish. Κλιμακα 24.75’’ και 14-fret neck joint οπως και πριν, αν και η κατασκευη τους ειναι πλεον πιο στιβαρη οποτε ατονει ελαφρα και ο σουπερ ανοικτος χαρακτηρας των early 30s L-00. Η LG-0 και η LG-1 ειχαν οπως ειπαμε το χαρακτηριστικο οτι ηταν ladder braced, κατι που δεν το συνανταμε αλλου στις κιθαρες αυτες τις λιστας – ηταν κατι που απαντωταν μονο σε φτηνα οργανα (οπως πχ οι Kalamazoo-branded κιθαρες που εφτιαχνε η Gibson, και οι διαφορες Harmony, Kay, Stella κλπ της εποχης). To ladder bracing εχει ενα πολυ ιδιαιτερο χαρακτηρα, με τα μπασα να ειναι σχετικα αποδυναμωμενα και ενα σχεδον nasal-like χαρακτηρα στα υψηλομεσαια. Ακουγονται ακομα πιο boxy και εχουν τους φαν τους ειδικα στο old-school blues στυλ παιξιματος. J-45 & Slope-shouldered Dreadnoughts Φτανουμε πλεον και στo αντιπαλο δεος, τις Dreadnought της Gibson και συγκεκριμενα την J-45, την κιθαρα που εχει κερδισει τον τιτλο του songwriter’s workhorse. Gibson J-45 (1944 Banner) Mε την εμφανιση των πρωτων Martin Dread η Gibson συνειδητοποιησε οτι χρειαζοταν ενα οργανο που να μπορουσε να τις ανταγωνιστει σε ογκο και ενταση, οποτε και το 1934 εμφανιζει την δικη της απαντηση – την Gibson “The Jumbo”. H Jumbo ηταν μια κιθαρα μεγεθους και σχηματος αρκετα παρομοιο με αυτο της Martin Dreadnought, ελαχιστα μεγαλυτερη με 16’’ πλατος στο lower bout αλλα με πιο στενους, sloped ωμους που θυμιζανε περισσοτερο τις παλαιες 12-fret Martin (παρολο που η συγκεκριμενη κιθαρα ειχε 14-fret neck) και scalloped X-bracing. Παρενθετικα εδω να σημειωσουμε πως υπαρχει ενα μικρο ετυμολογικο μπερδεμα, καθως η Gibson μετεπειτα θα εβγαζε αλλες κιθαρες, με τελειως διαφορετικο σχημα, οι οποιες φεραν το ονομα Jumbo και εκτοτε ο ορος εγινε συνωνυμος με αυτο τον δευτερο τυπο κιθαρας – ολη η οικογενεια κιθαρων που συζηταμε στο παρον κεφαλαιο απεκτησε τον χαρακτηρισμο «slope-shoulder/round-shoulder dreadnought» κατ’οπιν εορτης. Πολυ συντομα η Jumbo εξελισεται σε 2 αλλα μοντελα, την J-35 και την Advanced Jumbo. Η J-35 ηταν η no frills υλοποιηση της Jumbo, ως εναλλακτικη στην D-18 της Martin, ενω η Advanced Jumbo ηταν σχεδιασμενη να κοντραρει την D-28. Και οι δυο κιθαρες διατηρουν το slope-shouldered design της Jumbo, με την J-35 να χρησιμοποιει μαονι για τα πλαινα και την πλατη ενω η Advanced Jumbo χρησιμοποιει rosewood (κατι που σπανιζε στον καταλογο της Gibson) και εχει και πλουσιοτερο διακοσμο. H J-35 εχει το κλασσικο πλεον Gibson scale length 24.75’’ ενω η Advanced Jumbo, παλι σε προσπαθεια να κοντραρει τον ηχο και την αισθηση της D-28 ειχε 25.5’’ scale. Μολις λιγα χρονια μετα η Advanced Jumbo, ως ακριβο οργανο που ηταν εξαφανιζεται λογω κρισης/πολεμου (rip, κατα πολλους ισως οι καλυτεροτερεστερες κιθαρες ολων των εποχων) και η J-35 υποκειται μια ανανεωση και επανασχεδιασμο του bracing της και εμφανιζεται ως η J-45 πλεον. Η J-45 απο την εισαγωγη της το ’42 καθιερωθηκε γρηγορα ως μια απο τις πιο πετυχημενες ακουστικες κιθαρες ολων των εποχων. Ο ηχος της εχει πολλα παρομοια χαρακτηριστικα με τις Martin Dreadnought, μιας και ειναι αρκετα κοντα σχεδιαστικα – ογκος, ενταση, blended ηχος και ολα τα κλασσικα χαρακτηριστικα των dreadnought δινουν και εδω το παρων, αλλα με ενα δικο τους twist. O ηχος της J-45 ειναι πιο μαλακος και μαζεμενος απο τις αντιστοιχες Martin, εν μερει και λογω του μικροτερου scale length (24.75’’) – τα μπασα ειναι ολιγον τι πιο «λαστιχωτα» αντι για thunderous οπως των Martin, και εχουν ενα πολυ χαρακτηριστικο γρυλισμα στα χαμηλομεσαια. Oπως και με τις μικροτερες Gibson, εχουν μια χαρακτηριστικη ζεστασια στον ηχο τους, ακουγωνται σχετικα πιο woody και fundamental-heavy. Aυτος ο χαρακτηρας εχει καταστησει την J-45 ισως ως την πιο πετυχημενη singer-songwriter κιθαρα, μιας και ευκολα ακουγεται γεματη αλλα χωρις να «παταει» στη φωνη, σε βαθμο που θα δυσκολευτειτε να βρειτε γνωστο τροβαδουρο απο country μεχρι rock που να μην εχει εμφανιστει με μια κατα καιρους. Χωρις αυτο να σημαινει οτι περιοριζεται η χρησιμοτητα τους στο strummy vocal accompaniment ρολο – ειναι απο τις πιο ευελικτες ακουστικες κιθαρες, οι telecaster του ακουστικου κοσμου if you will. Καθονται παντου καλα. Mε τα χρονια οι J-45 εχουν κυκλοφορησει σε χιλιες δυο παραλλαγες, συμπεριλαμβανομενης μιας ατυχους περιοδου στις αρχες του ‘70 που μεταμορφωθηκαν για λιγο σε κακες square shouldered dread χωρις λογο. Αλλα τα κλασσικα τους ξαδελφια, με τα οποια διαφερουν κατα κορον αισθητικα και σχεδον καθολου ηχητικα/παικτικα ειναι η J-50 (η ιδια κιθαρα, απλα σε natural αντι για sunburst), η Southern Jumbo (μια J-45 με περισσοτερο binding και split parallelogram inlays αντι για dots) και η Country & Western (που ειναι μια Southern Jumbo, απλα σε natural αντι για sunburst). The Hummingbird and the Dove. Επιγραμματικα ας δουμε και 2 ακομα Gibson dreadnoughts, square shouldered αυτη τη φορα, που γινανε επισης χιτ με το singer-songwriter crowd και ειδικα αυτους που θελανε να κανουνε και λιγο εντυπωση επι σκηνης – η Gibson Hummingbird και η Gibson Dove. Gibson Hummingbird (1965) Η Hummingbird εμφανιστηκε το 1960 και ηταν η πρωτη square-shouldered Gibson dreadnought. Παρολο που η J-45 and co. ειχαν καθιερωσει τις Gibson dreads ως κατι το διαφορετικο (εμφανισιακα και ακουστικα) απο τις αντιστοιχες Martin, η Gibson αποφασισε να δοκιμασει την τυχη της και με ενα πιο παραδοσιακο, square-shouldered dreadnought design. Κυκλοφορησε ετσι την Hummingbird, μια square-shouldered κιθαρα με spruce top, μαονι πλαινα και πλατη, 24.75’’ scale και εντονο διακοσμο που θα ζηλευε καθε country star της εποχης, centrepiece του οποιου ηταν το pickguard με το ομωνυμο πτηνο. Λογω του ελαφρα μεγαλυτερου σωματος εχει λιγο περισσοτερο ογκο, ενταση και high end απο την J-45 αλλα χωρις να φτανει την D-18. H δεκαετια του ’60 στην Gibson ηταν γενικοτερα συνηφασμενη με ολο και βαρυτερα builds, τεραστια bridge plates και γεφυρες με bolts και adjustable saddles που οδηγησαν σε εναν χαρακτηριστικο thumpy ηχο της εποχης τον οποιο η Hummingbird αντιπροσωπευει αρκετα τυπικα. Eιναι επισης αλλη μια αγαπημενη της lawsuit-era Japan εποχης και θα δειτε πολλα τετοια οργανα να αντιγραφουν την αισθητικη της. Στην ιδια φιλοσοφια περιπου ακολουθησε και η Dove, μονο που αυτη ειχε maple πλαινα και πλατη (ενα ξυλο που δεν συναντουσες συχνα στις Martin) και το μακρυ 25.5’’ scale της Advanced Jumbo – εχει ως εκ τουτου μια πολυ χαρακτηριστικη και ιδιαιτερη ατακα στη νοτα της, αλλα παραμενει σχετικα niche. The Gibson Super Jumbo (SJ-200) Φτανουμε τελος και στην πιο μεγαλη κιθαρα του αρθρου μας, και κατ’επεκταση τον πιο μεγαλοσωμο τυπο ακουστικης που πιθανως να δει καποιος σημερα – the King of the Flattops, η Gibson Super Jumbo (ή SJ-200). Η SJ-200 εμφανιστηκε στα τελη της δεκαετιας του ’30 και ηταν (και παραμενει) οχι μονο η πιο μεγαλοσωμη αλλα και η πιο εντονα διακοσμημενη και ακριβη ακουστικη που προσεφερε η Gibson. Ειναι μια τεραστια κιθαρα, με το σωμα να μετραει 17’’ (παρα κατι ψιλα) αλλα με στενη μεση, θυμιζοντας λιγο μια υπερμεγεθης πρωιμη L-1 με βαθος σωματος κοντα στις 5’’. Το μανικι εχει και παλι το μακρυ scale length των 25.5’’ ιντσων. Oπως θα περιμενε κανεις λογω μεγεθους ο ηχος τους ειναι τεραστιος, με πολυ βαθος και τρομερο boom, αρκετα blended και στα δικα μου τα αυτια εχουν και ενα πολυ χαρακτηριστικο compression. Gibson SJ-200 (1938). Οι πρωτες SJ-200 ειχαν Adirondack spruce καπακια και rosewood back and sides, με flamed maple μανικι και εβενινη ταστιερα και γεφυρα. H γεφυρα εχει ενα πολυ χαρακτηριστικο σχημα το οποιο της εχει επιφερει και το ονομα moustache bridge, με μεγαλο μερος της να ειναι σκαμμενο. Οι πρωτες χρονιες ειχαν μαλιστα και ξεχωριστα saddles για καθε χορδη, ρυθμιζομενα για υψος, αλλα αυτα απεδειχθησαν περισσοτερο μπελας παρα πλεονεκτημα και συντομα αντικατασταθηκαν απο πιο τυπικα one-piece saddles. Αυτες οι pre-war SJ-200s παρηχθησαν σε πολυ μικρα νουμερα (ουτε 100 συνολο) απο το 1939 μεχρι το 1942, οπου και το μοντελο σταματησε λογω των ελλειψεων που επεφερε ο δευτερος παγκοσμιος. Μερικα χρονια μετα το περας του πολεμου η SJ-200 (που πλεον αλλαξε ονομα απλα σε J-200) επεστρεψε με καποιες μικρες αλλαγες, με τα πλαινα και την πλατη της πλεον να ειναι φτιαγμενα απο flamed maple, και την ταστιερα και τη γεφυρα απο rosewood. Αυτη η μεταγενεστερη maple εκδοχη ειναι και η πλεον κλασσικη υλοποιηση της J-200 που γνωριζουμε ολοι σημερα. Κοσμητικα ακολουθουν την φιλοσοφια του more is more και εχουν εντονο, multi-layered binding παντου, χρυσα κλειδια, engraved oversized pickguards (πολυ πριν την εμφανιση της Hummingbird) και τα χαρακτηριστικα graduated crown / cloud inlays στην ταστιερα (αν και ειδικα στα πρωτα χρονια πολλες ηταν custom ordered, οπως αυτη του Gene Autry παρακατω, και ειχαν πιο προσωπικοποιημενο λουκ). Gene Autry με την custom-ordered Gibson SJ-200 (1939). Η SJ-200 βγηκε στην αγορα στοχευοντας το singing cowboy δημογραφικο, οι οποιοι αποζητουσαν μια κιθαρα που οχι μονο θα ακουγοταν αλλα και θα εδειχνε τεραστια, με οσο το δυνατον περισσοτερο bling για να γυαλιζει υπο τα φωτα των τηλεοπτικων studio. Kαι πετυχε – συντομα πολυ μεγαλος αριθμος των γνωστων καλλιτεχνων του ειδους εμφανιζοταν με αυτες τις υπερμεγεθεις κιθαρες, και η δημοφιλια τους με το rock-starικο κοινο (εντος και εκτος rock) παραμενει σταθερη δεκαετιες μετα. Ενας σχετικα γνωστος τραγουδιαρης με μια τυπικη post-war ξανθια SJ-200. Η Jumbo οικογενεια της Gibson ειχε κατα καιρους και μερικα ακομα μελη, αν και κανενα δεν ειχε την διαχρονικοτητα της SJ-200. H SJ-100 ηταν μια no-frills SJ-200 με μαονι αντι για rosewood που κυκλοφορησε για λιγα χρονια παραλληλα με τις pre-war SJ-200. H J-185 ηταν ενα αλλο μοντελο της οικογενειας που κυκλοφορησε τη δεκαετια του ’50 και που εχει επανελθει στο προσκηνιο τελευταια. Εχει το ιδιο σχημα σωματος με την SJ-200 αλλα ελαφρως συρικωνμενο – μετραει 16’’ ιντσες στο lower bout, ειναι δηλαδη συγκρισιμη με την Martin J σε μεγεθος, αλλα λογω του maple back and sides και του μικροτερου 24.75’’ scale length εχει εναν δικο της ηχο, με χαρακτηριστικα απο την SJ-200 αλλα πολυ λιγοτερο over the top. Fin!
    8 βαθμοί
  2. Να αλλάξεις παραγωγό. Το αποτέλεσμα είναι κάκιστο, και αν δεν μπορεί να το ακούσει αυτός που στο έστειλε, τότε υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Ως έχει, δεν ακούγεται, αλλά δε φταίει μόνο η φωνή. Το κυριότερο είναι τα τύμπανα που έχουν χαθεί στο πίσω μέρος. Μου κάνει εντύπωση που σου παρέδωσε κάτι τέτοιο. Η φωνή σου είναι οκ, η χροιά ταιριάζει μια χαρά, αλλά υπάρχουν για μένα 3 προβλήματα: 1) Η μείξη της φωνής είναι... βασικά δεν είναι. Ακούγεται σαν να πέταξε κάποιος ένα audio track από πάνω. Είναι πολύ ψηλά σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα, out of place, και πολύ ξερή. 2) Η χροιά σου ναι μεν είναι οκ και ταιριάζει στο είδος, αλλά επειδή το κομμάτι είναι δυνατό, έπρεπε να το λες μια οκτάβα πάνω, με power vocals/screams. Θέλει ενέργεια, και αυτό το range που διάλεξες δε βοηθάει. Το λέω γιατί όταν γράφεις ένα κομμάτι πρέπει να ξέρεις και τις δυνατότητες του τραγουδιστή, έτσι ώστε να μπορεί να το πει εκεί που θα ήταν καλύτερο για το κομμάτι. 3) Το vibrato... ξέχασέ το, έστω για την ώρα. Ακούγεται εντελώς αφύσικο, ψεύτικο, forced, δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω. Είναι σαν να "πειράζεις" το λαιμό σου με το χέρι. Τέλος, να πω και ότι η σύνθεση δεν είναι δα και κάτι το groundbreaking. Ένα απλό metal κομμάτι είναι. Συνέχεια στην τσίτα όπως προαναφέρθηκε, και χωρίς καμια ιδιαίτερη αλλαγή ή κάποιο riff που θα σου γυρίσει το κεφάλι. Παρ΄όλα αυτά είναι μια καλή προσπάθεια. Αν τα τύμπανα ήταν "στη θέση τους" και η φωνή μια οκτάβα πάνω, να είσαι σίγουρος ότι τα σχόλια θα ήταν ΤΕΛΕΙΩΣ διαφορετικά!
    5 βαθμοί
  3. Αυτά τα μπολντ σε συνδυασμό με την τσεκουράτη διατύπωση με άγχωσαν λίγο. Αλλά μετά θυμήθηκα ότι κι ό,τι εξελίσσεται επίσης πεθαίνει μίζερο και κατατρεγμένο, πως το παρελθόν μας περιμένει στο μέλλον, πως δεν θα ζούμε το 2100 και η εποχή που εμείς καμαρώνουμε ως ψηφιακή μπορεί να διδάσκεται στο μέλλον ως η ντροπιαστικότερη περίοδος του ανθρώπινου είδους, και κάπως ηρέμησα.
    4 βαθμοί
  4. O @roberto30 βγάζει την ψυχή του στα κομμάτια που ανεβάζει εδώ. Και αυτόματα είναι δημοσιευμένα. Το ράδιο ή η Tv ως μέσα προγραμματισμένης ροής τα παρακολουθούν οι μεγαλύτεροι και θα σβήσουν μαζί τους. Ανέβαζε roberto κι ας είναι πρόχειρα. Όταν θα σου έρθει η όρεξη, το "γυάλισμα" θα είναι διαδικαστικό. Μια ερώτηση μόνο: θέλεις να μας πεις πως συνθέτεις - ηχογραφείς κομμάτια με ρυθμό σχεδόν ένα την εβδομάδα; Μήπως έχεις πολλά στα συρτάρια απο παλιά... ή είσαι σε εκρηκτικά δημιουργική φάση τώρα; Μπράβο πάντως, πολύ καλό. Στιχουργικά και συνθετικά.
    4 βαθμοί
  5. λίγο χαμηλά στο μιξ οι φωνές... κατά τα άλλα σούπερ
    3 βαθμοί
  6. Και για να μην είμαι (είμαστε ) και εκτός θέματος. 1ον το internet (όποια πλατφόρμα και αν είναι) σαφώς βοήθησε τους νέους καλλιτέχνες και τους έκανε γνωστούς (όσο τους έκανε) στο ευρύτερο κοινό, μιας και αλλιώς δεν θα είχαν καμία τύχη- πρόσβαση στην tv ή στο radio. 2ον Ακόμα και να έπεσαν λόγω Internet οι αμοιβές , αυτός δεν είναι λόγος να μην γράφεται και σήμερα καλή μουσική , μιας και ο μουσικός δεν είναι τζουκ μποξ ήτοι να παίζει ανάλογα με τα κέρματα που του ρίχνεις. Ο Μουσικός (ο πραγματικός) θα βγάλει αυτό που έχει να βγάλει ούτως ή άλλως (πληρωθεί δεν πληρωθεί, θησαυρίσει δεν θησαυρίσει). 3ον Πάντα , σε όλα τα επαγγέλματα, στην πτώση τους ξεκαθάριζαν τα πράγματα και μένουν όσοι πραγματικά το ήθελαν και φεύγουν οι αλεξιπτωτιστές που είδαν φως και μπήκαν. 4ον Όλα σχεδόν τα επαγγέλματα έχουν κάποιο τέλος, και ακόμα και αν δεν εξαλειφθούν αλλάζουν τόσο πολύ τα χαρακτηριστικά τους που είναι σαν να μιλάμε για ένα νέο / διαφορετικό επάγγελμα.
    3 βαθμοί
  7. 3 βαθμοί
  8. Η παρτιτούρα μετράει, γιατί γράφεις από πάνω "ντόλτσε αμοροζο μα νον τροπο ε καρμποναρα ματζαρε αλα πεστο" και ασε το μαέστρο να ψαχνεται Ας βρει αυτος ακρη, ουτε ακκορντεον ουτε τιποτα Γενικά έχω καταλήξει ότι ειναι ΔΥΟ ΕΝΤΕΛΩΣ μα ΕΝΤΕΛΩΣ μα ΕΝΤΕΛΩΣ διαφορετικα πράγματα, το να γράφεις παρτιτούρα- για εκτέλεση- για την αιωνιότητα, και το να γράφεις για την πράξη, την εφαρμογή και το ηχητικό αποτέλεσμα. Το πρώτο το κάνεις και με σκέτο χαρτί,και περα απο την πλακα θελει γνωσεις και μελετη και προσοχη για να μη γινεις ρεζιλι των σκυλιων αν παιχτει (που σιγα μην παιχτει αλλα λεμε ), και στο δεύτερο μονο το αποτέλεσμα μετράει, και λούπες να βάλεις και να σαμπλάρεις λες και είσαι τράπερ το αποτέλεσμα μετράει ΜΟΝΟ.
    3 βαθμοί
  9. Επειδή είμαι στο χώρο που λες, και επειδή έχω και εγώ ένα σωρό sample libraries που δε φαντάζεσαι, θα σου πω ότι δεν είσαι 100% σωστός. Εν μέρει ναι, ισχύει ότι δεν μπορείς να ηχογραφείς συνέχεια με ορχήστρα, αλλά ο συνθέτης οφείλει να γνωρίζει - πάνω κάτω - όλα τα όργανα. Πρέπει ό,τι γράφεις να βγάζει ρεαλιστικό νοήμα και να μπορεί να παιχτεί, γι αυτό είναι καλό ασχοληθείς λίγο παραπάνω. Πρέπει να γνωρίζεις τις τεχνικές, τα όρια του κάθε οργνάνου, κτλ - προφανώς όχι σε τρελό βαθμό, απλά να έχεις μια καλή ιδέα. Προφανώς όταν δεν γνωρίζεις θεωρία τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα, και σίγουρα το πρώτο βήμα πρέπει να γίνει εκεί. Αν γράφεις 100% μόνος σου και είσαι φουλ αυτόνομος, τότε οκ, μπορεί να λειτουργήσει για λίγο καιρό χωρίς θεωρία, αλλά πιστεύω πως φτάνεις ταβάνι σχετικά εύκολα, εκτός αν μιλάμε για prodigy σύνθεσης. Εγώ που έκανα θεωρία και αρμονία στο σχολείο, νιώθω ότι υστερώ πάρα πολύ συνθετικά, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για το gaming industry και το media composing, που ο ανταγωνισμός είναι υπερ-τεράστιος. Νιώθω πολύ "μικρός" και απλός σε σχέση με έναν που έχει πτυχίο σύνθεσης, και αυτό ακούγεται ανά καιρούς ακόμα και στο φόρουμ. Βέβαια, αυτό είναι καθαρά προσωπική άποψη, ακούσματα, ψυχολογία, και πολλά άλλα. Όσον αφορά την ορχήστρα και τα ΑΑΑ studios, δε χρειάζεται να φτάσεις εκεί για να ξεκινήσεις να ηχογραφείς με ζωντανά όργανα. Αντί να δίνεις 100άρια (και βάλε) στη μείξη (γιατί με 60 είδαμε το αποτέλεσμα), δώσε τα σε ένα βιολιτζή ή ένα φλαουτιέρη να σου παίξει ένα δίλεπτο κομμάτι, και ας είναι τα υπόλοιπα samples. Δώσε τα σε έναν session κιθαρίστα. Μάθε να ηχογραφείς, να μειξάρεις, να γράφεις σε παρτιτούρα και να καθοδηγείς τους παίκτες. Μάθε να προγραμματίζεις τα sample libraries για να ακούγονται ρεαλιστικά. Το "πρόβλημα" του μοντέρνου συνθέτη σε αυτό το χώρο είναι ότι πρέπει να είναι και παραγωγός (μαζί με πολλά άλλα) ταυτόχρονα. Πρέπει κυριολεκτικά να τα κάνεις όλα, μέχρι να αρχίσεις να βγάζεις χρήματα έτσι ώστε να μπορείς να επενδύσεις σε πραγματικούς παίκτες. Σιγά σιγά πάντα, ένα βήμα τη φορά. Σίγουρα πάντως αυτό το πρώτο βήμα δε θα έλεγα ότι είναι να συνεργάζεσαι με άκυρους. Δεν είναι βιώσιμο, και θα σε πάει πολύ πίσω. Με αγάπη στα λέω.
    3 βαθμοί
  10. Ημερομηνία θανάτου του αναφέρεται η 10/1 αλλά φαίνεται τώρα έγινε γνωστό. Ένας από τους γίγαντες της ηλεκτρικής με απαράμιλλο ύφος και ήχο που θα διδάσκεται και θα παίζεται και σε 50 χρόνια από τώρα τουλάχιστον. Monster player.
    3 βαθμοί
  11. Θυμαμαι να φτιαχνω το tempo track του cubase στον atari, οποτε αυτο υπηρχε ΠΟΛΛΑ χρονια πριν το 5 Αυτο που αλλαξε στο 5 ειναι η ρυθμιση απευθειας απο το κυριως παραθυρο. Θα πας στο μετρο που θες να αρχιζει η αλλαγη, θα κανεις ενα τσικ με το ποντικι, ενα τσικ στο τελος και θα σηκωσεις τη γραμμουλα, πιο απλο πεθαινεις.
    3 βαθμοί
  12. 'Έχουμε ξανασυζητήσει ότι όλες αυτές οι λίστες τύπου "the 10/100/200/500 best..." είναι άκυρες εκ των πραγμάτων. Ο μόνος σκοπός που εξυπηρετούν είναι η επισκεψιμότητα και παλιότερα, η πώληση τευχών. Τώρα όσον αφορά το noiz ειδικά και επειδή ο πληθυσμός εδώ είναι 99% rock και πάνω, είναι φυσικό ότι θα έχουμε πολλά παράπονα και τσαντίλα για απουσίες και παρουσίες. Είναι δεδομένο ότι θα είχαμε ακόμα κι αν η λίστα ήταν "200 best rock/metal singers of all time". Αλλά αυτός είναι ο σκοπός τέτοιων άρθρων, να γίνεται δηλαδή θέμα.
    3 βαθμοί
  13. Μου θύμησε λίγο Vangeli αλλά όχι τόσο ώστε να πω ότι είναι copy. Κυρίως λόγω του synth. Μου άρεσε πολύ. Την αλλαγή μέταλ αλα-Dream Theater δεν την περίμενα καθόλου, και τη γούσταρα πολύ!
    3 βαθμοί
  14. Δεν βγάζουμε άκρη με τα πολιτικά. Ας μείνουμε στα μουσικά που συνεννοούμαστε
    3 βαθμοί
  15. Πιο πολύ κι απ' τα δάχτυλα, είναι ΧΤΗΝΟΣ στο μυαλό. Όλα εκεί τα φτιάχνει, και έχει άπειρες επιλογές στην διάθεσή του κάθε στιγμή.
    2 βαθμοί
  16. Τα 'χουμε ξαναπεί. Και τις περισσότερες φορές ο κόσμος έβλεπε την "αδικία" με τα καφέ που τα πληρώνουν. Τα δικαιώματα πρέπει να κατοχυρώνονται για να αποδίδουν και να υπάρχουν κάποιοι να τα εισπράττουν εκ μέρους σου. Ακόμα κι όταν τα πουλήσεις, λεφτά θα πάρεις. Και όπως σου είπαν παραπάνω έχουν μεσολαβήσει τόρεντς και σύγκριση μουσικής γνώσης σε γιγαμπάιτ... Αλλά εσύ επιμένεις πως το καταραμένο σποτιφάι φταίει για όλα. Υπάρχει ιστορικό κενό στο αφήγημα. Η πειρατεία φταίει.
    2 βαθμοί
  17. Ας πω και εγώ τη δική μου. Τί πάει να πεί "δικαιώματα";. Έκαναν ένα τραγουδι...και έτρωγαν μέχρι και το εγγόνια τους. Όλος ο κόσμος κατ΄αποκοπή πληρώνεται. Φαντάσου να πλήρωνα δικαιώματα στον υδραυλικό κάθε φορά που πήγαινα τουαλέτα. Δικαιώματα στον μηχανικό , κάθε φορά που έμπαινα σπίτι μου. Να μου πλήρωναν δικαιώματα για κάθε μερα που κυκλοφορούν ελέυθεροι και δεν μπήκαν φυλακή..... Μας πούλησαν ένα τραγούδι σε δίσκο , μετά το πήραμε και σε κασσέτα....άντε το πηραμε το ίδιο και σε cd.....και πάλι λεφτά θέλουν...... ας χαλαρώσουν λίγο..... Μου γιναν χρηματιστήριο και τα κλαπατσίμπαλα....
    2 βαθμοί
  18. για υλικό επένδυσης οπτικού περιεχομένου (συγκεκριμένου) είδους μια χαρά είναι. Η διάρκεια με ξενίζει. Δεν μπόρεσα να καταλάβω αν είναι ενιαία κομμάτια ή διάφορα (μάλλον) ενωμένα. Στην περίπτωση αυτή είναι υπερβολικά μεγάλα σε διάρκεια. Αλλά και πάλι πάμε στο πρώτο σχόλιο επ αυτού πέραν του ότι συμφωνώ 100% θα ήθελα να προσθέσω, ότι είμαι στο χώρο του νοιζ κοντά 10 χρόνια. Στα χρόνια αυτά έχω ανεβάσει ίσως 40-50 κομμάτια. Αν ήταν να μείνω στο "δεν με καταλαβαίνουν" θα είχα μείνει στο 1. Διότι 49 κομμάτια μετά πάλι τα ίδια μου λένε
    2 βαθμοί
  19. Για μένα το πολύ reverb είναι περιττό, κυρίως γιατί πιστεύω από την εμπειρία μου ότι μπορείς να πετύχεις ambience με άλλους τρόπους, όπως granular synthesis και e-bows. Επίσης ακούω πάρα πολλούς ήχους που αγγίζουν τα όρια του white noise, με αποτέλεσμα να χάνεται η οποιαδήποτε μουσικότητα και αρμονία, ειδικά στις υψηλές συχνότητες. Τεχνικά, μέσα σε όλο αυτό το χάος που δημιουργεί το υπερβολικό reverb, ακούγονται κάποια clicks, που μάλλον είτε είναι processing errors (που το έκανε και μένα παλιά το FL Studio), είτε κάτι έχει πάει λάθος στο automation. Τέλος, αν ξεκινάς τις μουσικές σου σχέσεις με το "δε με καταλαβαίνουν", τότε θα έλεγα να κάνεις ένα βήμα πίσω και να το ξανασκευτείς, ιδιαίτερα αν σου συμβαίνει συχνά. Επίσης, bold of you to assume (που λένε και στο χωριό μου) ότι κάποιος, ο οποιοσδήποτε, δεν έχει ακούσει κάτι, ιδιαίτερα στα πλαίσια ενός μουσικού φόρουμ. Φυσικά όλοι έχουμε προτιμήσεις, ερεθίσματα, ή απλά γούστο. Εσύ ζήτησες τη γνώμη μας, οπότε θα πρέπει να είσαι και σε θέση να τη δεχτείς. Στο κάτω κάτω δεν είπε και κάτι κακό ο Μάνος, μην αρπάζεσαι χωρίς λόγο. Προσωπικά έχω ακούσει αρκετό ambient, και μου αρέσει αρκετά να εξερευνώ συναισθήματα μέσα από αυτό. Μου αρέσει επίσης όταν κολλάει με άλλα είδη, ιδιαίτερα σε intros ή outros, βλέπε για παράδειγμα η εισαγωγή του Octavarium από Dream Theater, όπου μιλάμε για ambient ύφος αλλά με απόλυτη μουσικότητα και στοχευμένο ήχο.
    2 βαθμοί
  20. λέγανε παίξε το highway star και εγώ έπαιζα το σόλο και με κοίταζαν παράξενα. Επαιρνε ο άλλος την κιθάρα και ντιν ντιν ντιν ντιν ντιν άρχισε να ξεφωνίζει nobody's gonna take my car και γινόταν της πόπης
    2 βαθμοί
  21. Δεν μ' άρεσε τόσο πολύ το τραγούδι σαν τραγούδι. Αλλά αυτό που έκανες από πισω (μ' εξαίρεση τα τύμπανα) μ' άφησε άφωνο.
    2 βαθμοί
  22. Αυτό είναι το καλό με την ηχογραφιση με software. Δεν το παιδεύεις πολύ με το που θα στήσεις και πως το/τα μικρόφωνα.Μην βγεις εκτός φάσης... Ποια είναι η ακουστική του χώρου σου .... Είναι φασαρία το real thing που απαιτεί χρόνο -χώρο- γνώση... και είναι δουλειά του μηχανικού πιο πολύ παρά του οργανοπαίχτη.
    2 βαθμοί
  23. Ντάξει δε θα πω τα ίδια, μόνο το ότι δεν καταλαβαίνω γιατί δε το παίρνεις σοβαρά το όλο θέμα.
    2 βαθμοί
  24. Τα amp sims προσομοιώνουν αυτό που ακούς από miced up ενισχυτή. Αν περιμένεις "amp in the room" ήχο, άστο από τώρα, να γλιτώσεις χρόνο, κόπο και χρήματα. Πάρε έναν μικρό ενισχυτή και βρες την υγειά σου.
    2 βαθμοί
  25. Πάντως το να ανοιγοκλείνεις τους φακέλους σαν ακορντεόν είναι ΠΟΛΥ προτιμότερο από το να ψάχνεις τις βιβλιοθήκες για το τριγωνάκι Χώρια που με τον καιρό αποκτάς muscle memory, που σε συνδυασμό με τη λογική κατανομή και την άμεση διαθεσιμότητα ( με το που το βρεις το ανοίγεις και παίζεις, δε χρειάζεται ανάθεση καναλιού, μίξη κλπ) σε γλυτώνουν ΠΟΛΥ χρόνο. Όμως έχεις απόλυτο δίκιο ότι πως, αν έχεις μεγάλες και πολύ αναλυτικές βιβλιοθήκες, το ιδανικό είναι να έχεις πολλαπλά συστήματα. Έτσι ξηγιούνται τα αρρωστάκια που κάνουν τα σάουντρακ, τρέχουν παράλληλα τα πάντα και ότι θέλουν βαράνε. Αν όμως δεν σου τρέχουν πεντακοσάρικα από τα πατζάκια για να φτιάχνεις 2 και 3 και 4 συστήματα, τότε δεν την γλυτώνεις την ταλαιπωρία, είτε έτσι είτε αλλιώς, είτε με ακκορντεόν είτε χωρίς, θα τη φας την ταλαιπωρία, δε μιλάμε για εξομοίωση από ένα ρημαδοσυνθ, 80 μουσικούς με @@ ως το πάτωμα πας να προσομοιάσεις, θα ταλαιπωρηθείς όποια μέθοδο και να ακολουθήσεις. Δεν φταίνε όμως τα templates για αυτό, ακόμα και ΚΑΜΙΑ articulation παραλλαγή να μην έχεις, μόνο το κάθε όργανο να έχεις σε μια παραλλαγή, βάλε φλάουτα- όμποε- κλαρινέτα- φαγκότα τρομπόνια, τρομπέτες, τζιτζίκια, κάστορες, μάστορες, ε πάλι ένα template θα το έφτιαχνες, έτσι δεν είναι;
    2 βαθμοί
  26. Μα το template δε χρειάζεται να είναι 100% συγκεκριμένο. Αρκεί να έχεις σετάρει τα tracks σου, να χεις κάνει το bus routing σε περίπτωση που είναι πολλά, να έχεις δώσει όνομα, χρώμα, κτλ. Για μένα αυτό είναι υπερ-αρκετό για αρχή. Άσε που για να το κάνεις χρειάζεσαι το πολύ 15 λεπτά - απλά αυτά τα 15 λεπτά μαζεύονται!
    2 βαθμοί
  27. Latency λεγεται αυτο. Δεν το γλυτωνεις. Σε ολα υπαρχει ενα ποσοστο αλλα κυριως σχετίζεται με τον εξοπλισμο σου
    2 βαθμοί
  28. Kudos, μόνο και μόνο που ξεκινάς με King's X.
    2 βαθμοί
  29. Αφου τωρα θα παρεις την καρτα, δοκιμασε για αρχη να παιξεις κατευθειαν στην καρτα με καποιο software προσωμοιωσης οπως το Guitar Rig. Θα πρεπει να κανεις ενα ψαξιμο να δεις τι κυκλοφορει, σιγουρα υπαρχουν και τζαμπα επιλογες για αρχη. Δοκιμασε το να δεις κατα ποσο σε ικανοποιει ως ηχος/αισθηση και μετα βλεπεις...
    2 βαθμοί
  30. Ο αρχικος κατοχος του ενισχυτη σου ηταν ο Μανώλης Αγελάκης, νομιζω τον ξερεις. Αν αλλαξεις μεγαφωνο, κοιτα το celestion alnico gold. Πανακριβο, αλλα ταιριαζει παρα πολυ ωραια. Το eq bypass, οπως λεει κ το ονομα, κανει bypass το eq. To eq στους fender, αλλα κ σε αλλους, "τρώει" μιση λαμπα για να δουλεψει. Το eq bypass λοιπον, σου επιτρεπει οσο το ανεβαζεις να παιρνεις αυτη τη μιση λαμπα σε gain. Οσο ανεβαζεις eq bypass, τοσο τα bass, trble, mid, αποδεσμευονται με αποτελεσμα ο ηχος να ειναι φλατ, κ ωμός. Εχεις σχεδον το ιδιο αποτελεσμα αν σε οποιοδηποτε fender τερματισεις τα bass,trble,mid. Με το eq bypass footswitch μπορεις να χειριστεις το gain που σου προσφερει το eq bypass, σαν boost(er)
    2 βαθμοί
  31. Συμφωνώ απόλυτα με τα παραπάνω. Ο συνδυασμός μουσικού είδους και άποψης παραγωγού δημιουργούν ένα ανελέητο ηχητικό σφυροκόπημα, ενω η φωνή είναι σαν απο άλλο τραγούδι (και δεν φταίει η φωνή). Πρέπει να μπει πιο μέσα στην ορχήστρα ενω αυτήν, προσωπικά θα την άφηνα με περισσότερες δυναμικές και όγκο. Αφού έχεις τα stems δοκίμασε και μια εναλλακτική μείξη αλλού, πριν πας παρακάτω. Θα μπορείς να κρίνεις ο ίδιος μετά.
    2 βαθμοί
  32. Καλά ιστορίες για αγρίους. Ενας υπολογιστής με 8.1......βασικά ακόμα και με 3.11....μπορεί να κάνει πολλά πράγματα.....ίσως μονο να μην μπαίνει στο FB.....αλλά who cares.
    2 βαθμοί
  33. Υπερθεμάτισα το anodized που ανέβασες- της πάει πολύ. Βέβαια και το υφιστάμενο της πάει πολύ και έχει μια κάποια (χρωματική) συνάφεια με το anodized.
    2 βαθμοί
  34. +1000 Αποσυρω την προταση μου μια και βλεποντας την και στην οθονη του υπολογιστη ειναι ΚΟΥΚΛΑ και δεν χρειαζεται απολυτως καμμια αλλαγη
    2 βαθμοί
  35. Το αγαπημένο μου κομμάτι από το δίσκο...
    2 βαθμοί
  36. Χρόνια πολλά στους Γιάννηδες, χρόνια πολλά admin.
    2 βαθμοί
  37. Telecaster χωρίς Albert Collins; Ήμαρτον...
    2 βαθμοί
  38. Καλά όλες οι κιθάρες έτσι κι αλλιώς σαν τους κιθαρίστες που τις παίζουν ακούγονται :) στην περίπτωση όμως των Buchanan,Cropper,Paisley,Gatton όντως,μιλάμε classic/textbook telecaster tone. Εγώ λέω ότι: 1 .Δεν ΥΠΑΡΧΕΙ 1959 standard telecaster,υπαρχει telecaster του 1959...σκετο. O Page επαιζε μια τελε του 1959 και ήταν top loader.Μεχρι και το 1969 η Fender έβγαζε ΕΝΑ μόνο μοντέλο telecaster και ΕΝΑ μόνο μοντέλο stratocaster . 2.Δεν υπάρχει 1963 American standard telecaster ,υπάρχει telecaster του 1963. 3.Η κιθάρα του Tom Morello είναι μια 1985 American std telecaster (το μοντέλο του 1982 είναι εντελώς διαφορετικό και δεν λέγεται ετσι ,βασικά είναι το "top loader" μοντέλο που χρησιμοποιεί ο Buckley) 4.ο Gatton φυσικά και δεν χρησιμοποιησε το 1991 το signature model του γιατι απλα δεν υπήρχε, την 52αρα tele του με τους Joe Barden επαιζε τοτενες
    2 βαθμοί
  39. Παντελώς άσχετο άρθρο. Συμφωνώ με τον Telefunk. Τα μισά τραγούδια θα μπορούσαν να είχαν παιχτεί με όποια άλλη κιθάρα. Danny Gaton και Roy Buchanan για τα γούστα μου αρκουσαν.
    2 βαθμοί
  40. Μεγάλη η προσφορά του στην κλασική κιθάρα.Εκδότης και του θρυλικόυ περιοδικού "TAR" . Σπάνιας ευγένειας,άνθρωπος.
    2 βαθμοί
  41. Ε όχι να ζητάει τα γκομενάκια απ' τον μπαμπά. Ο μπαμπάς πρέπει να του ζητάει γκομενάκια.
    2 βαθμοί
  42. +1000 Αυτό το reverb σου πάντως βρε Σπύρο έχει γίνει σήμα κατατεθέν... Πολύ ωραίο και το backing σου, τα σπας στο μπάσο...! Δεν κάνεις ένα καλό να το ανεβάσεις και μόνο του...;
    2 βαθμοί
  43. Παύλο εγώ προσωπικά γούσταρα περισσότερο τον Μαραντόνα. Αλλά δεν έχει σημασία. Ο Πελέ σαν τύπος, ήταν το άκρο αντίθετο του Μαραντόνα στα πάντα. Όμως όπως και να το κάνουμε, ο Πελέ είναι ένα σύμβολο μιας ποδοσφαιρικής πάστας που πια εκλείπει, και σίγουρα μας λείπει. Δεν μπορώ να φανταστώ ποδοσφαιρόφιλο που δεν γνωρίζει τον Γκαρίντσα, και την φοβερή του ντρίμπλα, απλά δεν τον ζήσαμε εμείς (όπως και τον Πελέ βέβαια). Και φυσικά πολλούς άλλους εκείνης της μεγάλης Βραζιλίας και όχι μόνο. Δυστυχώς, το ποδόσφαιρο εστιάζεται πια στο να βγάλει περισσότερους Ρονάλντο (για τον σοσόνια μιλάω, όχι για το φαινόμενο), και οι διάφοροι Πελέ, Μαραντόνα και Μέσι δεν έχουν πολλές ελπίδες πλέον.
    2 βαθμοί
  44. Κι όχι μόνον. Όσοι άνθρωποι τόσες ερμηνείες. Κομμουνιστές με πιάνα και prada, εδώ πιο πάνω από μένα ένας σκληρός δεξιός με μοναδική περιουσία μια ρυμούλκα χόλντερ (χωρίς μίζα, με την τριχιά τη βάζει ο σκύλος ακόμα) και ένα δίκανο, ο οποίος ψηφίζει δεξιά "για να μην έρθουν οι κομμουνιστές και του πάρουνε την περιουσία". Εμείς δεν χρειαζόμαστε ερμηνείες για τη δημοκρατία. Το λέει η λέξη μας. Άμα είναι ο δήμος για κλωτσές, και το κράτος του θα είναι για κλωτσές. Απλό.
    2 βαθμοί
  45. Ναι έτσι είναι. Γιατί φροντίσαμε να φτιάξουμε ένα πολιτικό σύστημα που "κόβει" οποιονδήποτε δώσει δείγματα ανεξάρτητης και πρωτότυπης πολιτικής σκέψης ενώ προωθεί ανθρώπους που είναι από νωρίς, εμφανώς διατεθειμένοι να συνεχίσουν την ελληνική πολιτική παράδοση της διατήρησης των εσωτερικών συμφερόντων. Αλλά και ως ψηφοφόροι, δεν τολμήσαμε ποτέ να δώσουμε δύναμη σε κάτι ουσιαστικά διαφορετικό. Τουναντίον το περισσότερο "εναλλακτικό" που μπορέσαμε, ήταν να κάνουμε, έστω για λίγο, τρίτο κόμμα μια εγκληματική οργάνωση.
    2 βαθμοί
  46. Δυστυχώς ένας ολόκληρος λαός εκπαιδεύτηκε μεθοδικά εδώ και δεκαετίες στη λογική του ότι έχει κάποιου είδους κληρονομούμενη αξία η οποία έχει και εμπορικό αντίκρυσμα. Γίνεται δηλαδή να ζω άνετα, με καλό μισθό, παροχές και επιδόματα, μεγάλες συντάξεις κλπ., χωρίς ιδιαίτερο προσωπικό κόστος. Γιατί το αξίζω. Σε αυτόν τον προσανατολισμό, δεν υπάρχει πιο καταστροφική έννοια από το περίφημο "ηθικό πλεονέκτημα" το οποίο θύμισε στους Έλληνες, τη χειρότερη δυνατή εποχή, ακριβώς αυτό: Ότι δε χρειάζεται να κουραστείς, να δουλέψεις, να πληρώσεις το κόστος της ζωής που επιθυμείς. Αρκεί να είσαι καλός άνθρωπος. Και όχι έμπρακτα, γιατί και αυτό έχει κόστος. Αρκεί να σκέφτεσαι καλές σκέψεις.
    2 βαθμοί
  47. Προφανώς εννοείς ότι θα "εξορθολογιστεί" η νομοθεσία μόνο για την συγκεκριμένη περίπτωση. Δηλαδή πχ 30% ο φόρος, αλλά για σένα ... δώσε ότι θέλεις ασούμε, donation δηλαδή. Αρκεί να μας τα ακουμπήσεις κάτω απ' το τραπέζι, είτε σε χρήμα είτε σε είδος, κι εμάς που σε βοηθάμε. Νταβατζηλίκι δηλαδής. Τέτοιους επενδυτές έχουμε μπόλικους. Να, άνοιξε την τελεόραση ασούμε και θα τους καταλάβεις. Τα κανάλια τους θα βλέπεις εξάλλου. Έξω από κάθε συζήτηση βέβαια, είναι το να εκμεταλλευτούμε τα όποια κρατικά assets σοβαρά, για να μπορούμε να δώσουμε παροχές χωρίς να υπερφορολογήσουμε. Και φυσικά έξω από κάθε κουβέντα είναι η δημιουργία υγιών κοινωνικών και οικονομικών δομών. Δεν τις ξέρουμε αυτές. Εμείς αλλιώς μεγαλώσαμε ασούμε. Δεν είμαστε Γερμανοί και Σουηδοί, που είναι ρομποτάκια και κάνουν ότι τους λένε. Εμείς είμαστε περήφανοι Έλληνες, έχουμε φιλότιμο, δουλεύουμε τσάμπα σαν τα σκυλιά, χωρίς αυτός ο τόπος να παράγει σχεδόν τίποτα στην πραγματικότητα. Ζούμε από χαρτζηλίκια. Το κράτος τα Ευρωπαϊκά χαρτζηλίκια, κι εμείς τα κρατικά. Εδώ δεν μπορούμε να απορροφήσουμε τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής ένωσης. Σου λένε δηλαδής, πάρτε λεφτά να κάνετε πράγματα, κι εμείς δεν τα παίρνουμε. Άμα είναι να μην μπουν σε κάποιες τσέπες μεγάλα πακέτα, δεν μας ενδιαφέρει κύριε, σου λέει ο άλλος.
    2 βαθμοί
Ο πίνακας επιτευγμάτων έχει ρυθμιστεί σε Athens/GMT+02:00
×
×
  • Δημοσιεύστε κάτι...

Τα cookies

Τοποθετήθηκαν cookies στην συσκευή σας για να είναι πιο εύκολη η περιήγηση στην σελίδα. Μπορείτε να τα ρυθμίσετε, διαφορετικά θεωρούμε πως είναι OK να συνεχίσετε. Πολιτική απορρήτου